Maandag dan. We hadden gepland om vroeg op te staan om naar het Zomerpaleis te trekken, maar zodra de wekker gaat blijkt het (opnieuw) vreselijk te regenen. Dan maar rustig aan, ontbijten op het gemakje en dan pas weg. We gaan eerst langs het busstation om uit te vissen hoe het zit met de bussen richting Grote Muur. We zien het namelijk niet zitten om 355 yuan pp te betalen voor een georganiseerde trip als we het met de local bus zelf beter kunnen. Zogezegd zogedaan, goed gevist en op naar het Zomerpaleis.

Het Zomerpaleis is uiteraard een paleis, maar er is ook een groot, mooi park rond. We slaan allemaal het officiele dit moet je zien gedeelte over en trekken solo (Pien en ik) of in een groepje (de rest) wat rond. Vijvertjes hier en daar, mooie, half vervallen heiligdommen, eekhoorntjes, een prachtige enorme vijver vol lotusbloemen. Zen van de bovenste plank. We hebben om 16 uur weer aan de in-/uitgang afgesproken en nemen een vreselijk volle, vreselijk trage bus terug naar het centrum. We moeten bijna de hele rit rechtstaan en dat ding krrrrrrruiuiuiuipt door het Pekinese verkeer. Weg zen... Wij zijn moe! Eindelijk weer aan onze wijk duiken we meteen de Hutong in om wat te gaan eten: lekker en goedkoop. Vroeg ons nest in, want ook vroeg weer op voor DE Grote Muur.

Zes uur de wekker, ontbijten, schoenen aan en wegwezen. Om 7 uur zitten we in de metro, om 7u39 (jaja, recentere feiten ontsnappen aan de beneveling van de vermoeide geest) in de bus. Plots worden we gedropt. Is dit Jinshanling??? Midden op een weg in een stadscentrummetje. Hier willen we helemaal niet zijn! Blijkt dit de eindstop van de bus te zijn en het klopt wel, maar van hieruit moeten we nog 70 km met een taxi. Shit, dat zijn dus 2 taxi's voor 6 mensen. Er staat uiteraard een hulpvaardige chinees klaar met wat auto's en een minibus. Tien minuutjes bluffen, pokerface, shacheren en grootspraak en we hebben een deal. Voor 500 yuan (hij kwam van 960!) Willen ze ons 70 km heen brengen, op ons wachten aan het andere eind van de muur en ons 70 km terugbrengen. Priiiiiima! En ze doen het nog ook. We nemen in Jinshanling het kabelbaantje naar boven en beginnen aan onze klautertocht over dE Chinese Muur. En wat voor een. Het stukje dat we hebben uitgezocht, van Jinshanling naar Simatai, is een stuk van 30 wachttorens waarvan er enkele gerestaureerd zijn, maar dat verder nog in de originele staat is. Op en neer over de bergkammen in een (goed gegokt! de juiste dag gekozen!!) lekker zonnnetje met zaaaaaaalige vergezichten. Links Mongolie (Chinees Mongolie, maar a la), rechts China, voor, achter en bijna op ons dames en heren met "ice water, coke, cold beer, t-shirt..." Een paar Mongoolse dames knoopt heel diplomatisch gesprekken aan met Irm en Sus, dat ze er zo ongelofelijk jong uitzien en hoe oud zij zijn en wat hun kinderen allemaal uitspoken. Zelfs mij proberen ze te verleiden door te vragen of ik 20 ben. Nu ben ik vanalles, maar vrouwen van 24 willen er doorgaans geen 20 meer uitzien, dus daar gaan ze even in de kapitale fout. Maar och, de dames hebben ze ingepakt, dus wanneer ze besluiten dat het welletjes is geweest en in de verkoopsaanval gaan, kopen we 20 paar chopsticks en een t-shirt. Die zouden we anders in Beijing-stad veel duurder moeten kopen en nog moeten zoeken. Een win-win-situatie dus.

Vele torentjes verder en na nog een hangbrug (eindelijk krijgen we onze hangbrug!) komen we aan het eindpunt. De helft een ijsje, de andere helft een halve liter drinken en nu maar hopen dat onze chauffeurs er nog zijn. We zijn gelukkig zo slim geweest om hen minder dan de helft te betalen na het ritje heen, dus hun trouw is gegarandeerd. Snel weer aan de bus en snel weer naar huis.

We hebben er onze zinnen op gezet om Sus in te wijden in de geheimen van de Pekingeend. In het hotel gevraagd naar een resto dichterbij en op weg. Bleek niet zo dichtbij, frustratie1, we krijgen eten dat niet in de verste verte kan tippen aan onze eerdere ervaring, frustratie 2, en het is ook nog eens belachelijk duur, frustratie 3. Met name Babs heeft nauwelijks eten gehad (voor 9 euro 1 garnaal!!! Het lef!!!). We duiken dus met een brede smile de eerste de beste McDonalds in voor een BigMac Menu voor Daan en Babs. Nah! Steek die Pekingeend waar de zon niet schijnt.

In de rij krijgen we telefoon van Stef: over troubles op Zaventem en de raad om onze bagage te herverdelen... De komende uren spenderen we dus aan rampscenarios, depressies en het verdrinken daarvan in 3 flesjes bier (a 630 ml per stuk) en een dubbele witte martini. De toekomst kunnen we toch niet veranderen. Het wordt vandaag nog spannend, maar ach, we zien wel.

Ons China-avontuur zit er dus bijna op. Wanneer we thuis zullen zijn is nog een onbekende factor, maar we hopen binnen de 24 uur (het is hier nu kwart voor 10 s ochtends, met een beetje geluk zijn we dus in de nacht van 13 op 14 augustus thuis). Wat er ook van zij, de ervaringen van deze 38 dagen zijn onuitwisbaar. Daar kan geen jetlag-met-vertraging-en-zonder-bagage tegenop.

Dikke kussen en tot heeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg gauw

HET WALKIETALKIETEAM!!!

Peking!!! Niet te geloven! We zijn er, we hebben het gehaald... en de motormuizen gelukkig ook. Bij aankomst in de hostel meteen gebeld waar of ze zaten en 10 minuutjes later de verbroedering ingezet. Toch fijn om iedereen in relatief ongeschonden staat terug te zien, want het is wat, 5 weken alle 11 van die spannende dingen doen. De dag van onze aankomst was het natuurlijk ook de dag van de opening van de Olympische Spelen. Hoe veel of hoe weinig je ook om dat gebeuren geeft, aan de Olympische vibe die hier hangt, kom je niet onderuit. Veel mensen zijn uitsluitend hier voor de Spelen, de Chinezen lopen collectief met hun vlag op voorhoofd, wangen en kleding en iedereen wil naar het Tien Anmen-plein (in de goede volgorde het Hemelse Vrede Poort-Plein, zoals we later afleiden... dat van die hemelse vrede wist ik, maar dat Men Poort betekende, geen idee, iedereen gebruikt het hele ding bijna als naam, dus ik vond dat Anmen dan wel Vrede zou betekenen... of Hemelse )

Uiteraard bekijken we de openingsceremonie. Tijdens het eten en tussen een berg Chinezen die oooh en aaah roepen bij elke pruts, alles schitterend vinden en om de haverklap juichen en applaudiseren. Maar nooit zo uitgelaten als je bij ons zou verwachten. Als dit Nederland was, ging het dak eraf. Zover komt het in China nooit. Hoewel ze het zeker wel even fantastisch vinden. We zijn klaar met eten en besluiten dat we de openingsceremonie thuis ook op tv hadden kunnen zien, dus dat we de stad intrekken. Een poging dus om naar het Tien AnMenplein te gaan. Jammer dan. De metrolijnen errond zijn ondertussen afgesloten wegens plein vol en ook met de benenwagen kom je er niet. Politieversperringen en dranghekken. Dan maar naar het Holland Heineken Huis. Dat weten we te vinden omdat onze gemotoriseerde vrienden daar al heen geweest zijn. Voor we daar naartoe gaan hebben we al heel het Pekinese metronet en een paar kilometer straat gedaan (in onze poging het plein te bereiken), dus we zijn pas laat daar. Ceremonie zo goed als gemist en al helemaal de Belgische intocht. We wachten wel braaf op het ontsteken van de vlam (ik wil ook eens zo vliegen!!! Wat heerlijk over the top!!!) en dan, om een uur of 12 maar weer de metro in, naar de hostel.

De volgende dag, zaterdag, is het familiedag. Sus, Lu en de kids gaan samen op stap. Jammer genoeg moet Lu 's anderendaags alweer weg, toch echt wel reuzespijtig. Maar ja, niks aan te doen. Funny enough doen zij ongeveer dezelfde toer als wij! Eerst naar het Nest gaan kijken, wat toch echt wel een imposant geval is. Dan een poging om kaartjes te krijgen voor het turnen, zowel aan het Nest (alles uitverkocht) als in het Heineken Huis (wel kaartjes, maar alleen voor Nederlandse staatsburgers, kak!) en dan nog maar wat rondgehobbeld. Wij gaan richting Tien AnMenplein, waar we nu wel op mogen. Groewet!!! Amai!!! Als ze zeggen dat het het grootste plein ter wereld is, geloof ik dat stante pede. We stonden aan de rand ervan tegen het hek en op een gegeven moment zei Irmama: "Ok, hier stopt het plein dus. Kijk nu eens van hier (het hek) tot waar de auto's pas rijden... zet daar eens huizen rond... dat is nog de grote markt van Brussel!" En inderdaad. De overschotjes die niet eens meer tot plein gerekend worden zijn zelfs groot. Wel raar dat het er zo groen was. Overal bomen errond, het Mao-soleum midden erop, enorme bloemenconstructies over de spelen. Helemaal niet het idee landingsbaan / zoutvlakte dat ik eerst had. Een paar keer op en neer gehobbeld, gerust en gedronken (34 graden vandaag!) en dan richting de zuidkant.

Daar moet het oudste Pekingeend-restaurant van de stad zijn, met dus de allerorigineelste eend. Eens kijken of we daar kunnen reserveren en ja hoor, over anderhalf uur kunnen we er al terecht. Prima, we gingen toch nog winkelen. De winkelstraat waarin het restaurant ligt is wel bizar. Helemaal nieuw, een massa volk, ... maar geen inhoud in de winkelramen! Alles staat leeg! In de zijstraatjes is er wel vanalles te koop en dus dan maar daarin geslagen. We krijgen het echter al snel allebei op onze heupen van de drukte en duiken nog een zijstraatje van de zijstraat in. Prompt in een Hutong, YES! Op een stoepje fruit geschild en mensjes gekeken, door de steegjes geslenterd en uiteindelijk rustig richting restaurant. Daar is het nog eventjes wachten om vervolgens vorstelijk bediend te worden en een onwaarschijnlijk tongstrelende maaltijd te krijgen. De pekingeend is echt verrukkelijk. We hebben er een schaaltje verse shi-takes en groene asperges bij en als je ons nu ergens blij mee kunt maken...

Heerlijk voldaan weer richting "Tien An Men By Night" (ok hiejel ferrem!! Veul lichtjes en veul vollek) om later in de hostel bij te praten met de anderen en in ons bed te rollen... Life is great.  Eigenlijk had ik een beetje schrik van Peking. Ik verwachtte hordes, drommen en langs alle kanten looky looky!!! Dat kon geen fouter vooroordeel zijn. Ligt het aan de spelen (vast voor een heel groot deel wel) of aan het mondainere van deze stad vergeleken met de rest van China, maar ik voel me hier als een vis in het water. Je wordt hier niet non stop aangeklampt, mensen helpen je en schieten niet voortdurend in de giechel als je gewoon wat vraagt, met de metro heb je de hele stad zo in je broekzak enz. Door de blik op het westen staat ook heel erg veel informatie hier in het Engels op de borden en sowieso ook uitgeschreven in ons alfabet en niet alleen in karakters. Vermoedelijk is dat alles nog maar heel recent, want mijn reisgids uit 2006 spreekt nog over onbegrijpelijke borden en niemand die een woord Engels spreekt. Wat er ook van zij, ook zonder een studie Sinologie kom je er hier wel. 

Op zondag hebben we, na het afscheid van de mannen, onze zinnen gezet op de verboden stad (het gymnastiek konden we toch wel op onze buik schrijven). Daarover kunnen we vrij kort zijn: waanzinnig groot, veel lege zalen, een hoop tentoonstellingen van oude troep... wel mooi, maar niet zo ongelofelijk interessant. Van het leven aan het hof krijg je hier weinig te zien en dat maakt het voor ons allemaal nu net boeiend. De keizerlijke tuinen zijn wel heel mooi en daar houden we nog maar eens een theestop in de "imperial tea house". Hoeveel mensen kunnen dat zeggen!? Ondertussen zijn we weer opgesplitst, want de meiden willen shoppen en wij zijn daar daags tevoren al geweest. Wij hebben onze zinnen gezet op de kolenberg, een heuvel achter de Verboden Stad, die daar gezet is met de aarde uit de slotgracht rond het paleis en absoluut nodig was om de Feng Shui-kriebels beter in orde te krijgen. Beijing bleek veel te plat volgens de keizerlijke Feng Shui-geleerden en dus moest er precies op die plek een heuvel. Geen probleem voor een beetje keizer natuurlijk. Bovenop heb je een prachtig uitzicht op de Verboden Stad en op de naderende donderwolken. Wij (ondertussen voor de aandachtige lezer: Irm en Yannick) negeren alle omens en trekken blijgemoed weg van de beschermende pagode op de top, waar heel de heuvelbezoekende goegemeente zich heeft verzameld, richting een meer in een park naast de verboden stad. Nog het kolenbergpark niet uit begint het te stortregenen. Ok, no problemo, poncho aan en hobbelen maar.

Drijfnat zwieren we 'singing in the rain'-gewijs door de straten. We mogen sowieso niet binnen in het park. Het blijkt een of ander militair ding te zijn. Aan een van de poorten staat een agent op een verhoogje onder een parasol, nog net droog. Omdat het water dat in het park valt zich in de straatjes verzamelt en die man voor een poort staat dat een van die straatjes afsluit, staat hij op zijn piedestalletje midden in een nagelnieuw riviertje. Overal om ons heen bruisen de riolen en rijden mensen op hun fietsjes door het nat. Grappig om te zien. Op een gegeven moment zie ik aan de overkant van de straat 'steamed dumplings shop' staan... We hoeven geen twee keer na te denken, duiken er binnen en beginnen aan een stapeltje dumplings... Als snack. Voor 16 yuan (1.6 euri) eten we onze buiken bijna rond aan de heerlijke goed gevulde tarwebuns die we dopen in verse knoflook, pepertjes en zoute ketjap. Food Heaven!

Ondertussen is de bui zowat over en lummelen we nog wat in de winkelstraat waar we doorheen lopen, pikken nog een geroosterd inktvisje hier en gefrituurde kippenblokjes daar mee en is het alweer donker. De fut is op, de dag is mooi geweest. Weer naar huis!

O-ooh... We staan een pak achter met het bijvullen van onze weblog. Gelukkig ben ik op deze laatste ochtend in China veel te vroeg klaarwakker en staat mijn rugzakje al klaar. Wat beter te doen dan jullie dus te informeren over onze laatste week?! Vergeef me de gaten en gaatjes in het geheugen, ook op jong-volwassen leeftijd is 5 dagen Beijing zo'n veelomvattende ervaring dat er andere dingen beginnen te vervagen. Maar eerst Xi'an dus!

Perfect geregeld stond een waiter (een wachter, ze hebben hier ook cookers die zo de bestelling komen opnemen) van het hotel ons op te wachten. Klein stukje lopen en we stonden aan het Diamond hotel. Mijn hemel, toen we onze kamers zagen vielen we bijna steil achterover. Hadden we er net een nacht in een slaaptrein tussen hordes snurkende, rochelende Chinezen (ok, zo erg was het niet, maar voor het contrast) opzitten, werden we gedropt in een minipaleis! Onze deur en die van Sus en Daan lagen recht tegenover elkaar. We kregen spontaan allemaal de neiging om de 100m sprint te trekken! Uiteraard hebben we dat dan ook even gedaan, een mens moet wat met al die overdaad. Neergeploft in ons salon (jajaa!) en even bijgekomen van de voorbije avonturen.

Wat later op zoek naar wat avondeten en de Trotter gevolgd. Jammer, voor de allereerste keer viel dat tegen. Locatie klopte niet en toen we het uiteindelijk gevonden hadden, bleek het eten niet denderend. Gelukkig nog wel een leuke anecdote aan overgehouden. Op een gegeven moment kwam er een bejaard koppeltje naast ons zitten. De man zat wat wezenloos voor zich uit te staren, de vrouw was even heet water gaan halen. TE heet. Al schuifelend naar haar tafeltje klotste het kokende water over haar frele handjes. Een dienster kwam haar wel van haar kwelling verlossen, maar daar zat ze dan, met gloeiend hete vingers (zelf gevoeld). Later bleek er ijs op komst, maar dat duurde zo lang dat ik er niet meer tegen kon en uit de koelkast vlug een flesje bier haalde om haar dat toch al in haar handen te geven. Ze was zo ongelofelijk dankbaar. De volle tien minuten erna (tot er dus ijs kwam!!!) bleef ze maar over het flesje wrijven en tenslotte kwam ze het dankuwelletjes stamelend terugbrengen. Pien wist ook weer meteen aan wie ze haar gelukspoppetje van de dag kwijtkon. (nog meer dankuwelletjes)

De taxi terug naar huis genomen en dan in onze salons een flesje wijn opengetrokken en de boekjes bijgewerkt. 's Anderendaags stond het terracotta leger op het programma: de must have seen in Xi'an.

Ok, om 10 uur de bus in met nog een Nederlands gezin en naar Xi'an. Heel imposant geval! Eerst moesten we uiteraard nog langs de obligatoire fabriek van 't een of 't ander. Deze keer een terracottalegernamaakfabriek. Jamaar, hoe zit dat dan? Nou gewoon. Een fabriekje waar ze op exact dezelfde wijze als 2200 jaar geleden replica's maken van de terracotta soldaten van de archeologische site... En ok, ze wilden ons uiteraard vanalles verkopen (ook laktafeltjes bvb. Ook uit eigen fabriek), maar het was best interessant. We hebben namelijk geleerd dat een zo'n gebakken meneer 9 of 10 dagen in de oven moet; van 0 naar 900 graden celcius en weer terug! Kun je nagaan, uit de opgravingen hebben ze op de ene site iets van een 6000 en op de 2 andere ook nog eens een berg soldaten, officiers en paarden gehaald. Hoeveel tijd en bomen dat gekost heeft!!!???

Enfin, exit fabriek, niks gekocht, maar wel slimmer geworden en op naar de site. Daar sloegen we al heel gauw een gids aan de haak (kosten gedeeld met onze Nederlandse excursiegezellen, zo werd het nog gezell(!)iger). Een dame die in het Chinees heel erg rustig en warm praatte, maar in het Engels??! Razendsnel en vreselijk monotoon, maar deze keer wel met een heel behoorlijke woordenschat en grammatica, zodat we wel heel veel aan haar hadden. Ik denk trouwens dat ik ondertussen doorheb waar dat aan ligt, dat monotone. Er is vast ergens in China een wijdverspreid idee dat hun toontaal veelste zangerig is voor westerse talen en ik beeld me dan al een of andere strenge leraar Chengels in die met een zweepje de intonatie eruit slaat... of zoiets... Aannemelijk toch!?

Het terracotta leger is dus wel absoluut prachtig om te zien. Rijen achter elkaar, helemaal in het gelid naar alle windrichtingen om te kunnen oprukken als de herrijzenis van de keizer en zijn gevolg daar is. Zelfs een volledige officierskamer, waar de beelden naar elkaar kijken en dus meer op hun gemak staan, om te kunnen overleggen. Een opperbevelhebber of generaal is er echter nergens gevonden. De keizer van het leger was blijkbaar zo paranoide dat hij dat alleen maar zelf wilde zijn. De beelden van het gewone leger staan in hierarchische volgorde in slagorde opgesteld: infanterie, boogschutters, cavalerie, ... het lijkt wel stratego. Zeker niet alle beelden zijn al gevonden. Een deel ligt nog in diggelen onder de grond. Een paar decennia na hun ontstaan heeft een andere paranoide keizer namelijk brand gesticht (of laten stichten uiteraard) in de gangen waar ze opgesteld stonden, zodat de gangen ingestort zijn en de soldaten bedolven hebben. Anders was er vast veel meer overgebleven. Er zijn er ook niet zo heel erg veel te bezichtigen. Wel een paar duizend, maar wij hadden ze zo goed als allemaal verwacht. Dat komt omdat het vinden en reconstrueren waanzinnig veel tijd kost (2 jaar manuren per soldaat als ik me niet vergis) en ze na de grote, makkelijke stukken natuurlijk nu steeds meer met echt volledig verbrijzelde kerels zitten. Enfin, ze hebben nog wat te doen daar. De natte droom van elke archeoloog zoiets!

Uiteindelijk terug in de stad beland en daar weer neergeploft om later te gaan eten. Sus wilde nog naar een drumconcert in de drumtoren. In China hadden ze vroeger in de stad een drumtoren en een klokkentoren. De ene gaf de dageraad en de andere de nacht aan. E-nor-me trommels, minstens anderhalve Yannick doorsnede, minstens. (ik neem even mezelf omdat ik de langste ben van het team, haha). Soit, het concert was pas later, dus kwam iedereen uiteindelijk in de moskee aanzeilen, waar het heel erg rustig en sereen was, temidden van het drukke, bruisende Xi'an. In de moslimwijk wat gaan eten en daarna toch naar het korte, maar heerlijk krachtige drumconcert. Pien heeft het allemaal op film, het was fantastisch! Voor de geinteresseerden, zeker bij haar opvragen.

Ok, nog een zalig fruitdrankje en stilaan terug naar huis met de taxi (mijn huis is waar mijn rugzak staat...). 's Anderendaags naar Beijing, voor de langverwachte hereniging met het route 888-gespuis en de papa uiteraard.

Het temmen van kwaaie conductrices

Met de trein naar Xian. 15 uur tijdverdrijf. We hadden een hardsleeper, wat zoveel wil zeggen dat je in keurige bedjes slaapt, maar in open cabines. Het gangpad is open en iedereen wandelt langs. De hele nacht.

Maar first things first. De controle op het station was weer eens uiterst streng. Voor je het station binnenkwam moest je met een mierenhoop mensen door een sluis waar de kaartjes gecontroleerd werden en de bagage door een rontgenapparaat moest. In het station gingen we eerst ergens in een theeaccomodatie zitten te wachten want men wil dat je er vanwege die controle uiterst tijdig bent. Af en toe ging er dus iemand kijken of de rij voor de toegangspoorten naar de sporen (ik zei toch dat het streng was) al begon te lopen. Toen het zover was bleek Irm (uw nederige verslaggever ten velde) oh schrik, haar kaartje kwijt te zijn. Het ritsje van het zakje waarin het kaartje was weggemoffeld bleek open. Bij de controle uitgelegd en oef, ik mocht door. Wij dachten dat het was omdat wij met 6 vreemdelingen waren en duidelijk een groep. Dus vast wel ok allemaal. Bij de trein, even wat oponthoud, maar toch, ik mocht weer door. En daar begon de ellende. Ik moest het kaartje betalen. Alle betaalbewijzen en bevestigingen van het "travel agency" ten spijt: "There are certain rules and we as the Chinese people also have to pay if we cannot show the ticket". Maar nog eens 20 euro dokken vonden we erover. Discussieren dus en met duidelijke tegenzin leek het of ze het erbij lieten. Wel verscheen er steeds een andere beambte die weer in gesprek ging. Maar we hielden voet bij stuk en ze leken ons met rust te laten. Nadat ik een plasje was gaan doen (zoiets gaat allicht ergens op werken) vond ik het vermaledijde treinbiljetje. Triomfantelijk naar de conductrice. Ze leek in eerste instantie opgelucht dat het opgelost was en deed heel erg lief, maar het bleek een taaie tante. Ze bleef de hele reis mensen vervelen (wakker maken voor niks, tegen voeten stoten, lakens in mensen hun gezicht uitkloppen, op tenen gaan staan). Tot 's morgens toe, tot Yannick haar nummer (alle overheidsemployees hebben een duidelijk registratienummer ergens op hun uniform) opschreef en haar duidelijk maakte dat wij haar gedoe zat waren en dat zij haar nummer had genoteerd. Nummers opschrijven helpt dus. Ze trok meteen een onwaarschijnlijke lip en keek heel erg schuldbewust. Ineens poeslief tegen iedereen en lachen en vriendelijk doen. Schandalig gewoon! Dat zijn dan mensen in een dienstverlenende sector! We hebben al heel wat ervaring met Chinezen en eigenlijk was dit de eerste keer dat er iemand zo duidelijk tegen zijn zin werkte.

Op naar Xian, maar da`s voor een volgende keer.

Liefs van het WalkieTalkieTeam 

Ons dagje naar Leshan was ook weer de moeite.

Omdat we 's avonds meteen naar de trein zouden worden gebracht sleepten we ons hele hebben en houwen de hele dag mee op het busje. Bus een beetje verbouwd, maar gelukkig was er plaats genoeg.

We reden op een goede 2 uur naar de grote boedha, maar niet zonder eerst een bezoekje te brengen aan een theeplantage, waar we weer vanalles moesten proeven en kopen natuurlijk. (Elke excursie wordt gebruikt om toeristen ergens heen te slepen om weer heel speciale dingen te kopen.)  We hebben wel weer wat geleerd. Chinezen maken niet alleen thee van thee. Ze stoppen het ook in gefrituurde hapjes, in cakejes en weet ik wat nog meer voor lekkers. Omdat de theeplantage niet open was,duurde het bezoekje wat korter dan gepland. Dan maar gauw de bus in en naar Leshan, want vanavond moeten we op de trein naar Xian.

De grote boedha is echt groot... en de horde inlandse toeristen ook. We hadden gepland om de boedha te bezoeken, door een bos te wandelen en eventueel via het water er nog naar te kijken, tijd zat. Maar dat was buiten de waard gerekend. Eerst een uur (echtig waar) aanschuiven in de brandende zon, om dan via een zeer stijle trap een voor een langs de boedha te schuiven (op elke tree wil er allicht iemand een fotootje nemen), De boedha was toch echt wel de moeite waard, alleen jammer van de tijd. Gelukkig zijn Chinezen geneigd om te kijken, te fotograferen en weer snel de bus in te stappen naar de volgende attractie. Wij namen op ons gemakje een mooie route door het bos. Een echt Indiana Jones-decor. We moesten ook door een vissersdorpje wandelen, waar je allerlei waterwild kon eten: van vis, via kikker, schildpad over krokodil en meer van dat soort heerlijks. Jammer, we hadden geen tijd. . Yannick voelde zich echt nog niet lekker en heeft heel die klautertrip gelaten voor wat het was. Zij is vanaf het water de boedha gaan bekijken. Als enige toerist met die optie kreeg ze wel `special treatment`. De buschauffeur haalde zomaar een motor van stal en met wapperende haren werd ze naar de boot gebracht en keurig weer opgehaald..

Tijdens de wandeling bleek dat we wel moesten opschieten en dat we het niet zouden halen om op tijd bij de trein te zijn en nog eerst te eten. Toen is het WalkieTalkieTeam in actie geschoten. Onze gids had geen bereik met haar GSM dus hebben we op een bergje waar we bereik hadden met de walkietalkies Yannick gecontacteerd en met een beetje moeite geregeld dat de chauffeur ons op een andere plek zou ophalen. Hij was er niet, dus gingen we maar met een lokale bus naar het oorspronkelijke punt. Bleek dat Yannick met bus en chauffeur al op ons stonden te wachten. Het werd een soort achtervolging. Lachen was het. Iedereen in de bus volgde de situatie. De busschauffeur van de lokale bus begreep het en stopte ergens zodat wij over konden springen op ons eigen busje.

Na een eetstopje weer snel naar Chengdu station voor het volgende avontuur. 15 uur treinen.

tot later

Uw immer avontuurlijke WalkieTalkieTeam

Chengdu, stad van knuffelberen en volksamusement

Na een superstrenge controle op de luchthaven van Lhasa, waarbij er bij Daan dingen uit Daan zijn rugzak moesten, die niet uit Tibet mochten worden uitgevoerd en vervolgens een beetje later weer werden teruggegeven door dezelfde controlemevrouw  met de woorden "het is niet toegestaan, maar jullie zijn onze vrienden", zijn wij met wat vertraging weer naar China vertrokken. Het is een vreemde gewaarwording dat je hier in Chendu, op 126 m hoogte zonder hijgen een paar trappen kunt oprennen. Dat kon niet op 4000 m hoogte. Wij zouden nu niet door een dopingcontrole kunnen komen zonder dat de controleur zijn wenkbrouwen tot in zijn haarlijn optrekt. Hoogtestage, amai mene frak.   

Sus en Irm zijn 's middags de stad wat gaan verkennen op zoek naar een internetcafe. Een paar youth hostels opgezocht en uiteindelijk ergens voor 5 Y per uur de blog bijgevuld.

De 2de dag, onwelvoegelijk vroeg (10 voor half 8 vertrekken, 's morgens!!), op bezoek in het pandareservaat. We zijn helemaal wezenloos gecharmeerd van deze beestjes. Ze zijn echt schattig, speels en actief in dit milieu (en waarschijnlijk op dit tijdstip, toch slim van de reisorganisatie om ons zo vroeg op te laten draven). Jammer dat alles op chinese wijze moest. Kijken en doorrennen om vervolgens in een museumpje terecht te komen waar je .... opgezette vlinders kon bewonderen en hebbedingetjes kon kopen. Wel hebben we een 20 minuten durende film gezien over het werk in dit Panda Breeding Center. Erg interessant. Je kon je laten fotograferen met een panda op je schoot of terwijl je hem aanraakte. Je moest dan door een soort sluis en kwam dan in een kunstmatig decor. Je kreeg dan een soort plastic jas aan waarschijnlijk om de panda te beschermen. De prijs voor zo'n fotootje was sky high: 100 euro voor de foto met de panda op schoot en 40 euro om hem alleen aan te raken. Het is natuurlijk een soort sponsoring (donation) voor hun werk. Maar toch. We hebben zelf schitterende foto's gemaakt dus hebben we gepast voor deze kans.

's Middags, ruim na het eten op zoek gegaan naar het volkspark. Daar zou je theehuizen hebben waar je rustig zou kunnen genieten van je dagje in het park. Het was er beredruk maar geweldig om te zien. In elke uithoek van het park stonden ze muziek te maken met fanfares en operagezang, karaoketoestanden en weet ik wat nog meer en dat alles door elkaar. Rustig. 't is allemaal relatief. Met de fanfare in je linkeroor, een karaokebrullende valszinger in het andere stond er ergens een cdspelertje keihard chinese muziek te spelen. Op die muziek was de plaatselijke stijldansclub aan het dansen. Iedereen deed wat anders: foxtrot, quickstep, jive, tango en met veel schwung een Engelse wals. Moet je zelf eens proberen ... op een duideijke mars. We hebben ons geweldig geamuseerd.

Uiteindelijk toch thee gedronken in een van de vele theehuizen. Onmiddellijk stonden er masseurs achter onze rug die alvast begonnen met een massage. Voor 20 Y 20 minuten terwijl je rustig je thee consumeert. Uiteindelijk ging Sus voor de bijl door de smekende hondeoogjes van Daan die echt smelt als hij wordt gemasseerd. Zij onderhandelde voor 10 minuten massage voor 10 Y. Na veel onbegrip gingen de masseurs er toch voor. Sus hield nauwlettend haar horloge (die niet altijd even goed loopt) in de gaten. 10 minuten is 10 minuten (of een kwartiertje).
Ze wilden ook perse met stokjes met watjes in iedereens oren. " very comfortable" aldus de masseurs. Dat ging toch een beetje te ver, vooral nadat een masseur het bij zichzelf voordeed.... met hetzelfde stokje. Wij lichtelijk griezelen. Maar 't was weer een ervaring.

Ons bezoek aan Leshan is een dag verschoven omdat dan de olympische vlam morgen door Leshan wordt gedragen. Er is dan geen doorkomen aan, vandaar de omboeking.

Ondertussen wordt Chengdu geteisterd door hevige regen en zitten we lichtelijk vast. 

Later meer van het onverwoestbare

WalkieTalkieTeam 

Om 9 uur vertrokken we voor onze 4 daagse door Tibet.

Eerst richting Tsedang. Onderweg zagen wij overal de schitterende bergen en ook .... duinzand. Onze Belgische natuur noopte ons ertoe met de blote tenen erin rond te wroeten en de 'driver' vond het niet erg om even te stoppen. Als kleine kinderen door het zand gerend, gesprongen en even onze spieren laten werken. Valt niet mee op deze hoogte. Je moet steeds weer stoppen om te hijgen. De kans om een plasje in de natuur te doen, konden we niet voorbij laten gaan. Tsedang blijkt een redelijk stadje en we checken eerst in in ons hotel. Leek erg luxe. Bleek een beetje karton en bordpapier zoals overal. In onze minibar vonden we niet alleen water en frisdrankjes maar o wonder ook een stel damesonderbroeken en herenonderbroeken, een paar sokken en nylon kousjes. Waar kan dat voor dienen. In praktisch elk hotel vind je ook hoe je aan de 1-kindpolitiek moet houden. De oplossing zit in een klein pakje. Voor 50 eurocentjes of 5 Yuan.

Een ongelofelijk indrukwekkend gebouw midden in Lhasa. We worden enorm streng gecontroleerd als we binnengaan. We moesten onze paspoorten meenemen. De dag vantevoren moest de organisatie al een permit aanvragen. Ze zijn blijkbaar als de dood voor aanslagen, want we moesten onze tassen en dagrugzakken weer laten scannen. Onze flesjes water moesten achterblijven. We mochten ze later wel weer ophalen, maar toch.

Een heeeele hoop traptreden, over de driehonderd en niet zomaar trapjes. Dan weer breed, dan weer smal, je moest erg opletten. De eerste statie leidde ons naar een soort plein waar je nog mocht filmen en fotograferen. Er was ook een openbaar toilet. Amai, kan het nog openbaarder. Met zijn allen dringen om 4 plekjes, gaten in de grond met plankjes om de plaats voor je voeten aan te geven. Gezellig met zijn allen tegelijk, geen deur of geen schot. En als je dan plaste dan verdween je straaltje zo'n 20 meter de diepte in. De stank was niet te houden. Pien is erin geslaagd om wat beelden te schieten. Het hoort niet, maar het is echt te gek.

Het paleis zelf bestaat uit 999 kamers in het witte en rode en gele gedeelte. Het rode gedeelte is volgestopt met boedha's en ruimtes waar de Dalai Lama huisde. Allemaal offerplaatsen. De geur van yakboter die wordt gebrand bij wijze van olie en wierook. We hebben de geur er herkend en raken hem niet meer kwijt zolang we in Tibet verblijven. In de "butter tea' in de restaurants, in winkels, op straat overal. Het blijft echter overweldigend, ook al omdat het nu helemaal leegstaat en het alleen maar een werelderfgoed is.

In een gedeelte van het paleis stuiten we op allerlei grafstupa's, de een nog imposanter dan de ander, allemaal in goud en edelstenen. Onwaarschijnlijk. We zijn echt overweldigd door alle informatie, de brutale manieren van de andere toeristen....

Na het paleis kregen we nog een rondleiding door een " handicraft" huis. Er worden daar met de hand prachtige tapijten gemaakt van baby yakbont. Behalve dat het op zich heel interessant was, vooral de verftechniek, bleek het een verkoopstruc te zijn om toeristen binnen te lokken. Niks gekocht, want wij zijn rugzaktoeristen en waar laat je een tapijtje van 15 kilo....

's Middags het Seraklooster bezocht, een in een rij van imposante kloosters die eigenlijk allemaal deels verlaten zijn als gevolg van de "culturele revolutie'. Veel moniken zijn gevlucht en soms werden ze ook gedwongen om te huwen en een gezin te stichten. Kloosters van 5000 moniken zijn zo gereduceerd tot 70 of max 800 man.

Dat dit klooster een voorproefje was bleek uit onze reis over het dak van de wereld.

Jullie horen nog van ons

Na een wilde nacht (Daan droomde blijkbaar vanalles waar hij ons niets over kwijt wil) besluiten we om het conform de voorschriften rustig aan te doen. Blog bijwerken (veel foto`s in het fotoalbum!) en later rustig nog eens rondwandelen. We hobbelen richting potalapaleis waar we het Chinese machtsvertoon kunnen observeren. Een paar mensen die rustig op de grond zitten wordt benaderd door 2 marcherende militairen en vliegen meteen recht. Ik (Yannick) krijg er helemaal revolutionaire neigingen van. De rest heeft hier gelukkig iets minder last van, maar toch...

Dit is bijvoorbeeld het monument (wederom met bewakers) dat linea recta voor het Potalapaleis staat en wat mij betreft de symbolisering van de Chinese bezetter is.

Enfin, we wandelen door en rondom het Chinese monument blijkt een heerlijk park te zijn, waar er mannen uit de bomen vallen (jaja, it's raining men hier!). De dropjes konden uiteraard niet achterblijven...

Qua hoogteziekte valt het reuze mee. Alleen Daan heeft wat veel last van hoofdpijn, maar tegen de avond komt mama Irm ineens op de ultieme oplossing... Eten! We zijn ondertussen zo gewend van laat te ontbijten en dan door te trekken tot het avondeten dat we er geen moment bij stil hebben gestaan dat jeugd in de groei veel regelmatiger voer nodig heeft. Vandaag, zondag, proberen we dus om s middags meer te eten dan een ijsje of een minizakje gebakken aardappeltjes en warempel... They keep on going!

Enfin, terug naar gisteren dan. Rustig het park uit gewandeld en richting hotel. Nog wat gepruld, naar huis gebeld en gesuft en vervolgens nog maar eens op zoek naar eten. Terechtgekomen in een restaurant uitgebaat door Indiers: een erg grote restauratieruimte, geen kat te zien... De inwoners van Lhasa hebben, uiteraard, echt wel te lijden onder de boycot. Maar lief! En lekker! Sus vloog in de Yak Stroganoff.... Absoluut geen Stroganoffsaus, maar hey, who cares. Het was lekker. Meteen toen we gingen zitten werd er op  de tv een dvd met karaokenummers opgezet. Heerlijk kitch. Uiteindelijk weer naar het hotel gerold en rustig richting bed.

Vandaag stond er namelijk een bezoek aan het Potalapaleis en het Seraklooster op het rooster!

Alles wat in de boekskes staat is waar... En nu word ik hier al buitengeshot, dus zo snel mogelijk update over vandaag, maar for nauw, tot gauw!!

x

Ons laatste dagje in Lijang besluiten we rustig door te brengen. De meiden willen nog wat internetten en Daan moet dringend poker spelen. Hij scoort heel hoog in zijn spelletje op de computer in het hotel dus moet hij meer en meer, tja poker he.

Sus, Yannick en Irm zijn op stap gegaan in het stadje. We hadden al eerder gezien dat tegen de bergflank nog allemaal leuke huisjes stonden. Waarschijnlijk zou het daar veel rustiger zijn. En inderdaad. Met een beetje stijve gang, het resultaat van 2 dagen bergje klimmen, kroop Sus de heuvel op en af. Elke trap werd onthaald met een "oh en amai". ghighi. Maar 't was toch de moeite. Bovengekomen bleek er een parkje te zijn. Voor 15 yuannekes pp kon je erin en ergens in het groen zou een tempel staan. Wij erin en we waren een paadje verder toen het begon te regenen. Schuilen dus onder een afdakje van 30 cm. Maar we bleven droog. Daarna de resterende druppels getrotseerd en ons naar boven gesleurd. Het was echt de moeite. We kwamen bij de tempel van wel 5 verdiepingen hoog. Daarboven beloofden ze weer een prachtig uitzicht. Geen lift natuurlijk en veel " oh en amai". Voor we naar boven konden kregen we een paar wierookstokjes in onze handen gedrukt en moesten we op een kussentje knielen (arme Sus). Het hoofd naar de grond gebogen en proberen niet te lachen. De onderpastoor van dienst zong terstond een liedje voor onze offering en liet weten dat we mochten ophoepelen. We moesten de stokjes aansteken en buiten in een potje planten. En dan de 5 verdiepingen naar boven. Jammer genoeg geen foto van ons op het kussen, want ja we moesten met zijn 3 tegelijk, lastig fotograferen zo.

Na de calvarietocht zijn we in het parkje een theetje gaan drinken. Heel rustig ver boven de stad. Zalig moment. Pien had wel even een leuk berichtje. Via de Walkie Talkie (want waarom zouden we anders zo heten) liet ze ons weten dat toen ze de foto's tussen ons laatste blogbericht wilde plaatsen alle tekst was verdwenen. Joepie. Niet meer terug te vinden.

Wij naar beneden naar het internetcafeetje. Zo goed en zo kwaad het kan hebben we de tekst weer uit ons collectief geheugen gevist en opgesmukt. Het resultaat hebben we voor de zekerheid maar op een USB-stickje geplaatst. Doen we vanaf nu maar altijd.

Gauw wat eten en dan vlug naar het hotel. Spullen pakken want de chauffeur stond al klaar. Wij op pad naar het busje. Bleek dat we nog een boodschappentasje met wat spullen hadden laten staan. Het was een beetje onduidelijk wat erin zat, dus is Pien maar vlug teruggerend naar het hotel om het te halen. Wij zeiden nog:” ze kan zich toch wel orienteren (zonder trema). Jaja. Maar na een tijdje, geen Pien. De chauffeur is haar toen gaan zoeken. Geen Pien. Nog eens. Geen Pien. Toen is Yannick erachteraan gegaan. Het duurde wel een poosje en toen kwamen ze gelukkig met zijn allen aanwandelen. Pien een tikkeltje bleek om haar neus. Bij de vraag waar ze toch had gezeten bleek dat ze de verkeerde kant op was gelopen en uiteindelijk maar terug was gegaan naar het hotel. Goede zet. Maar toch een beetje paniek. Eind goed al goed. Toen gingen we naar het minibusje. Dat bleek erg mini te zijn. Onze rugzakken moesten bovenop het dak worden gepakt. Wij vonden al dat de chauffeur een beetje bedenkelijk keek bij het bekijken van onze bagage. Wij verzekerden hem dat we echt maar met 6 waren.

Enfin de rugzakken met snelbinders erbovenop. Er was gerammel en geluid. Hij reed heeeel voorzichtig en alles ging gelukkig goed.

Op de vlieghaven ingecheckt voor Chengdu. De tussenstop voor de vlucht naar Lhasa.

Chengdu was warm en broeierig. Een grote stad op bijna zeeniveau. Het hotel ligt in een soort van filmset. Het leek of de huisjes en wanden zo konden omvallen en dat er iemand “ Cut” zou roepen.

Sus Daan en Irm hebben even rondgelopen wat gedronken en dan vlug het bed ingekropen want om 5 uur ging de wekker. Een busje zou ons naar de luchthaven brengen. Het regende dat het goot en het onweerde verschrikkelijk. Als dat maar goed gaat.

Onze permit voor Tibet was niet helemaal correct geschreven. Uiteraard gaf dat een beetje problemen maar uiteindelijk zijn we erdoor gerold en met 1 uur vertraging zijn we vertrokken. We zijn rond de middag op Tibettaanse bodem geland. Helemaal mooi. Overweldigend. We voelen een heel andere sfeer. We worden weer keurig netjes opgehaald door iemand die via Chinaonline is geregeld. Het is werkelijk te gek hoe goed het allemaal gaat. Lisanne, puik werk. Het geeft echt een heerlijk veilig gevoel.

De rit naar Lhasa duurt nog 1,5 uur. We rijden langs de gele rivier en langs de Lhasastroom. Heel breed in de zomer en erg indrukwekkend. Aan de andere kant de bergen, reuzehoog. We moeten van het vliegveld nog 300 m stijgen naar Lhasa. We voelen de hoogte een beetje en dommelen allemaal in ondanks de fraaie omgeving. Toch een kort nachtje geweest.

We krijgen een glimp van het imposante Potalapaleis te zien en we schieten allemaal weer helemaal wakker. Daar gaan we overmorgen naartoe. Moeten we nog wel even regelen. In het hotel blijken we op de 4de verdieping te verblijven enne….. geen lift. Oeps. Valt erg tegen, zelfs zonder de rugzak die door hele kleine Tibettaanse vrouwtjes naar boven wordt gesjouwd. Ook zij hijgen een beetje, maar wij nog meer. Pfff.

Eerst een hapje eten en dan een paar uur plat. We eten voor het eerst Yakvlees verwerkt in een soort nasi goreng met veel groenten. Het is echt lekker. Of we boterthee wilden. Mwah, daar waren we nog niet aan toe, maar we beloven onszelf dat we het zeker gaan proberen.

We slapen een beetje door de wekker heen en om 17 uur gaan we de oude stad op ons dooie akkertje verkennen. Op zoek naar het Barkhorplein, waar de monikken boete doen. We voelen ons heel goed. Ze doen hier niet stiekem moeite om ons vanachter een pilaar te fotograferen. Ze gaan gewoon naast Yannick staan en zeggen dat ze zoooo groot is. Ze lachen en spelen. Prachtig om te zien. Het is hier wel allemaal wat smoezeliger maar daar kijken wij vlot overheen. Niet helemaal, want de openbare toiletten zijn hier een crime. Je zit op een rijtje, wederom met hele lage muurtjes ertussen en geen deuren, boven een goot in een ondragelijke amoniakgeur (en de rest). Maar wat moet dat moet. We waren vergeten te betalen en ze riepen ons terug. We probeerden het te doen met 1 yuan. Dat bleek een te groot biljet. Het ging om 2 cent de man of zo. Ze konden niet wisselen. Sus heeft dan maar voor iedereen betaald met 1 yuan (10 eurocent). Dat lukte.

Er wordt hier wel veel gebedeld. Maar als je niets geeft gaan ze weg met een lach.

Een paar studenten Engels spreken ons aan. Ze stellen steeds dezelfde vragen want praten kunnen ze wel maar begrijpen iets minder. Toch leuk. Ook oudere mensen doen echt hun best om te communiceren. Unlike China. De studentjes (ze zijn toch nogal klein van stuk) wijzen ons een plekje waar we kunnen theedrinken. Door het slapen zijn we vergeten dat het al zo laat is. Babs en Daan niet. Die hebben HONGER. We besluiten om daar maar meteen te eten. Onderweg hadden we al kleine standjes gezien waar ze gebakken patatjes verkopen. Ja Jan echte frietjes. Ze doen ze voor de lokale bevolking zelfs in puntzakjes van krantenpapier. Wij kregen een plastic zakje. Heerlijk! (de frietjes, niet het zakje).

We eten weer helemaal anders. Heel zout maar erg smakelijk. Lamsvlees, kippenburger, hamburger en een vegetarische Chomein (bleek een soort bami te zijn). Na een thermosfles thee zijn we naar het hotel gegaan. Heerlijke nacht gehad.

Morgen weer nieuws.

Doei allemaal. Kisses van het WalkieTalkieTeam

Dag allemaal

Vandaag weer tijd en een pc gevonden om onze fotos te uploaden. Ook tussen de vorige berichten staan sfeerbeelden.

Enjoy!

Met de hulp van papa Jan hebben we ook uitgevogeld waar het probleem zit als je een reactie schrijft. Alle vreemde leestekens worden afgebroken. Dus bij accenten naar boven of beneden, dubbele puntjes boven letters (trema`s) en breuken (bvb van 3/4 maakt een belgische pc een breukje) gaat het mis. Blijven reageren dus, maar je mag deze keer schrijffouten maken.

Voorbeelden: Hier in Belgie is het goed weer, dan gaat het weg vanaf belgie..., Irene met een accent grave op de e, enz.

Groetjes van de WalkieTalkies!!

Amai, beste thuisfront, de ogen van Babs glinsterden nogal toen ze gisteren al haar kaartjes en brieven kreeg en haar prachtige t-shirt. Deze beelden wilden we jullie niet onthouden!

Titel is natuurlijk een grapje.

We zitten in Lijiang in de autovrije oude stad. De nieuwe stad is heel groot en ligt er vlak buiten. Het is een echt toeristenhol maar zonder meer buitengewoon de moeite. Allemaal Chinese toeristen die ons de grootste attractie vinden. Het is hier echt te gek. Ze staan echt in de rij om ons voor eeuwig vast te leggen en willen ook nog om de beurt tussen ons komen zitten om op de foto te gaan met die rare buitenlanders. Ze doen dan een of ander vreemd V-gebaartje. Wij snappen er de ballen van maar zij zijn helemaal gelukkig.

Na de eerst verkenningsronde gaan we de volgende dag met een fietstocht naar Baisha. Behalve wij gingen er nog 2 mensen mee, Vladimir, een Nederlander, maar omdat hij in Gent woont toch heel sympatiek ;-D en zijn Franse vriendin, Geraldine die meestal in Belgie woont en af en toe een week in Londen om te studeren. Na even babbelen bleek dat zij de Daleys van Tielen kennen. Moet je voor naar China! Onze gids, Ali was een Naxi. Dit is een minderheidsgroep in China. Slechts 750000 van deze exemplaren lopen er rond. Zij leven volgens een matriarchale levenswijze, de vrouwen zijn hier dus als het ware de baas. Wij voelden ons prima thuis. Aan Vladimir werd gevraagd of hij de leider van het groepje was, hij was zo verstandig om te zeggen: “I wish” ghighi

In Baisha hebben we de roemruchte dr. Ho ontmoet. Deze dokter is 85 jaar oud en predikt kruidengeneeskunde. Hij heeft wel klassieke geneeskunde gestudeerd. Heel trots liet hij allerlei berichten uit de internationale media zien, BBC, National Geographics, de Nederlandse pers enz enz. Zijn administratie was bijzonder gesofisticeerd. In een stoffige ruimte toverde hij uit allerlei laadjes en schuifjes berichten in allerlei talen over zijn prestaties. Niet geheel van eigendunk gespeend, maar toch… Heel veel beroemde mensen uit de hele wereld zijn met hem in aanraking gekomen.

Hij heeft ons allemaal behandeld, want wij lijden plots aan allerlei kwalen. Allergieen, longproblemen, artrose, nierinsufficientie, voor alles had hij een gepaste therapeutische thee. Hij voelde de pols  keek eens naar een tong en stelde wat vragen. Diagnose gesteld, wat kruiden in een krantenpapiertje en de nodige douaneformaliteiten geregeld. Hij is echt wel van deze tijd.

Oh en Mariette, wees niet ongerust, we eten als jonge leeuwen. Na onze fietstocht zijn we gaan Chinees fonduen. Op een klein tafeltje met een gasbrandertje erin wordt dan een wok met kippenbouillon geplaatst met daarin wat smaakmakers zoals prei, pepertjes, tomaat en nog wat onduidelijke stokjes en houtjes. Dan werd er een bordje met veeeeel look, geplette pepers en bieslook gegeven. Dat kieper je naar wens en smaak in de borrelende soep. Aan een groot buffet kon je allerhande groene groenten, paddestoelen, tofu, vlees, vis, visballetjes lotuswortel en nog meer heerlijks pakken. We laadden onze tafel vol. Mmmm. De spulletjes mik je in de bouillon en vis je er gekookt weer uit en dan maar smullen. Na een tijdje was Daan de gezonde dingetjes beu en vroeg om lekkere sateetjes. Geen probleem…. Het stalletje ernaast had genoeg keus en de kiddo’s hebben zich tegoed gedaan. Kogelrond zijn we naar het hotel gekropen. De schade was ongeveer 12 eurootjes en wat frutsels. Voor 6 man!!!

Ondanks de dikkigheid toch nog een flesje wijn gekocht. Een heel duur exemplaar. Wel 4 euro of zo. Deze  hebben we in het hotel soldaat gemaakt want we moesten onze dagrugzak nog in orde maken omdat de volgende dag de Tiger Leaping Gorge op het programma staat.

Vroeg uit de veren want om half 8 stond onze gids, Mo in het hotel te wachten.

Eerst voor wel 70 cent met de taxi naar het busstation. Dan met de local bus naar de startplaats van de trekking. Het werd een moordende tocht. Het weer was prachtig, te prachtig. Het werd puffen, vooral voor zekere dames op leeftijd. We moesten regelmatig stoppen om te hijgen. De jeugd profiteerde ondertussen lekker van onze noodstopjes. Zij konden ze ook goed gebruiken. Onze koppen werden steeds roder en onze benen moeder (ghighi). Alleen Daan huppelde als een jong veulen naar boven zonder een centje pijn. Pijnlijk voor ons, heel pijnlijk. Onderweg waren er steeds paarden en muildieren voorhanden die vermoeide toeristen naar de top konden brengen. Wij hielden echter voet bij stuk. Kei stoer deden we het helemaal zelf. De rugzak mocht op de rug van zo’n beestje want voor 2 euro’s zou je gek zijn als je het zelf deed. Daan had de tijd van zijn leven. Het was prachtig om te zien hoe hij met Mo de gids converseerde. Hij leerde Mo Engelse, Nederlandse en Franse woordjes. Mo herhaalde ze steeds, schitterend. Wij konden geen pap zeggen en zij babbelden maar honderduit.

Na 2 uurtjes werden de reserves aangevuld met heerlijke rijst en groentjes en kip. Natuurlijk een kopje thee erbij. Nee we zijn hem nog steeds niet beu. We hebben een prachtige dag beleefd. Schitterende uitzichten, duizelingwekkende hoogtes en dieptes waarvan je een hartverzakking zou krijgen. Vooral als de kids lekker dicht bij de rand gaan kijken. Wees dan maar moeder…..

Na  25 km en 7 uur stappen en ploeteren bereikten we Half Way Lodge. Daar kwamen alle sportievelingen bij mekaar om elkaar hun heldenverhalen te vertellen. Heel gezelig. Babs kreeg hier bovenop de berg met een adembenemend uitzicht een kilo kaartjes en berichten van het thuisfront. Nu gingen de oogjes wel aan het glanzen. Dat had ze niet verwacht. De allermooiste manier om 16 te worden. Jammer dat we hier geen PC of zo hadden. De videoboodschappen moesten worden bewaard tot in Lijang. Nog iets leuks om naar uit te kijken. Na een heerlijke nachtrust (behalve voor Yannick want die heeft een rare huidinfectie en ze heeft onuitstaanbare jeuk) zijn we de volgende dag een gemakkelijke route (jawadde) de berg afgedaald. Amai, geen makkie. We moesten door watervallen via smalle geitenpaadjes en glibberige stukken klei met aan een kant de griezelige diepten. Adembenemend!. Ergens kwamen we iemand tegen die een acute aanval van hoogtevrees had. Hij kroop op handen en voeten langs de bergkant en durfde echt niet. Zijn vriend stond hem wel bij, maar kon tegen zoveel angst ook niets beginnen. Gelukkig was er Sus met haar Bachbloesems. Rescue in the mountains. Nu konden we zien hoe bang hij was. Hij zag lijkbleek en zijn hart begaf het bijna. Hij aanvaardde zonder probleem alle hulp en liet zich gedwee in zijn mond sprayen met Rescue remedy. Ook een flinke dosis in hun waterfles gespoten en hun veel geluk gewenst. En het heeft geholpen want een paar bochten verderop en 50 meter hoger konden we zijn vorderingen zien. Op blote voeten weliswaar, maar hij ging door. Geweldig.

Daan vertelde later dat hij dat enorm vond. Sowieso de supertrekking, maar deze redding in de bergen, amai. “ Als je iemand zo kunt helpen voel je je toch een echte held” aldus Daan.

De minibus terug bleek een zeer spannende rit. Af en toe was de weg… weg. Daardoor reed de chauffeur vlak langs de rand van de afgrond. We konden zo in de Yangtse kijken… die een paar honderd meter lager stroomde. Brrr. We moesten door een waterval en daardoor moest hij nog dichter langs de rand. We zagen ons al holderdebolder het bruine water in kieperen. Gelukkig niets gebeurd. Pfff. We waren ondertussen zo gewend aan de rijstijl van de Chinezen en aan de hoogtes en afgronden dat onze jeugd niet eens meer ziek werd in de auto.

Weer in het hotel lekker gedoucht en de stinksokken gewassen. ‘s Avonds zijn we op zoek gegaan naar een eethuisje dat in de Trotter beschreven stond, weg van de hordes toeristen. In de tuin gezeten zag Yannick ineens een rat de muur over wippen. Paniek alom, maar ook daar hielp onze koelbloedigheid om niet weg te rennen. Gelukkig maar, want het eten was weer voortreffelijk. Ze hadden alleen maar bier en andere drankjes zijn we zelf maar aan de overkant gaan kopen. Dat kan in China.

Vandaag rustdagje. Nog vlug wat pagodes en tuinen bekeken en weeeeeer geklommen, arme Sus haar benen. Zo stijf lijk een hak, aldus Sus. Nu als de wind naar het hotel, want om half 6 worden we opgepikt door een taxi die ons naar het vliegveld brengt, richting Chengdu. Vandaar uit naar Lhasa.

Jullie horen nog van ons.

Lieve groetjes van het WalkieTalkieTeam

P.S. 1 Jan, een heel gelukkige verjaardag en dikke kussen van iedereen.

P.S. 2 We zijn de eeuwige thee nog steeds niet beu en blijven nog een tijdje

P.S.3 We stellen het nog altijd goed. Daan groeit als kool

Moeke hier met onze Daan\hte was om te vragen of alles nog goed is met onze felix en de visjes

Daag en de groetjes daar x..

Na het landelijke Ping' an en Long Ji weer een busje in en naar de vlieghaven richting Kunming. Van daaruit wederom door een pick-up naar het Shi lin. We hadden een hotel in een natuurgebied en de portemonnaies moesten weer worden bovengehaald. Het eten kost niks, maar entrees zijn van Europees gehalte. Apart hotel en het echte China. Geen mens die een woord Engels verstond. Maak dan maar iemand wijs wat je wil. Ook tekeningetjes begrepen ze daar niet. In het restaurant hebben we maar pointers en menulijstjes bovengehaald en zo hebben we gekregen wat we wilden. En duur, amai, zo'n 120 Yuan, zegge 12 eurootjes voor ons 6.

We zijn in het donder nog eventjes het ' woud' ingegaan, eigenlijk om de zonsondergang te zien, maar die had het zonder ons al voor mekaar gekregen. Geen zon dus. We besloten om dan tenminste de zon op te zien gaan. Dus na een heel kort nachtje om half 6 opgestaan en om een uur of 6 op pad. Het begon inderdaad al te schemeren en met een ontbijtje van koekjes uit het vliegtuig en wat water hebben we zitten wachten. Het duurde wat lang en het was bewolkt, dus dan maar zonder zon het stenen woud in getrokken op zoek naar olifanten, moeders met kind en vrouwen die op hun echtgenoot wachtten. Dat zijn wat romantische benamingen van een hoop rotsen, maar inderdaad ze hadden prachtige vormen en we zagen overal gezichten, beesten, draken en weet ik wat nog meer in de rotsformaties.

Prachtige dag. Om een uur of half 10 gaan ontbijten in het hotel. Toen we na de noedelsoep en de gebakken eitjes buiten kwamen werden we omvergelopen door hordes toeristen die zich aan ons, vreemde buitenlanders vergaapten. Heel apart gevoel, dat wel. Ze vroegen ons of wij op de foto wilden met hun. We leken wel echte celebreties. We gaan er vanaf nu ook geld voor vragen ;-D.

Na een voorstelling van volksdansen [allemaal ideetjes opgedaan voor Kriskin] zijn we in het busje gestapt. Onze driver had de hele dag geduldig op ons gewacht. Uren en uren in de auto, zo'n 550 km. Maar.... we hebben kennis gemaakt met echte Chinese toiletten.... Geen deuren en op de hurken. Aparte beleving, dat wel. Je moet bovendien nog vechten om een plekje van erg geduldig zijn ze niet.

Uiteindelijk in Da li aangekomen. Een metropool. Dat hadden we ons helemaal anders voorgesteld. Gelukkig maakte onze driver geen aanstalten om te stoppen en hij reed ons tot in de Old Town. Dat leek er meer op.

Jims Tibetan Hotel is een verademing. Ruime kamers met 2 slaapkamers elk, grote en heel comfortabele bedden. Volgens Jim die wij dag 2 hebben ontmoet is dat omdat de Chinezen een hard bed kopen omdat ze dan denken dat hij langer meegaat. Zachte bedden zijn vlugger stuk !!??

Na de lange reis hebben we in het hotel gegeten. Een beetje westers met een oosters smaakje. Daarna hebben we ons bezondigd aan iets alcoholisch, een Jim no. 1. Een drankje van wiskey, ginseng, tibetaanse kruiden en paddelstoelen en veel suiker. Het gleed zoetjes binnen. Maar toch 35 graden alcohol. Meer dan voldoende om na 2 neuten te slapen als een baby. We hadden geen verkoudheid, maar anders was die over [aldus de beschrijving van Jim].

Dag 1 in Da li hebben we wat rondgelopen in de oude stad.

Moegewinkeld even op een terrasje neergestreken. Daan werd al geruime tijd gestalkt door 2 meisjes. Aangezien iedereen denkt dat hij ouder is, zijn de Chinese meisjes gek op de blonde God. ghighi. Op het terras verschenen de dames en bestelden hetzelfde als Daan. Heel stoer ne warreme chocomelk. En maar lonken en turen. We werden er aangesproken door een visser die nog met aalscholvers visten. Zo kon Daan mooi aan de grietjes ontsnappen.

Dat vissen moet je blijkbaar hebben gedaan. Dus wij vol vertrouwen in twee vage auto's gestapt met 3 Chinezen erin. De straatjes waar we doorheen reden werden kleiner en kleiner. Een normale mens zou er niet aan denken zijn auto aan zoiets bloot te stellen. Chinezen wel. Gewoon hard toeteren en alles komt goed. We begonnen meteen te fantaseren over grootscheepse ontvoeringen en mensenhandel. Maar niets van dat al.

De vistocht was heel leuk, de aalscholvers schattig en heel actief. De foto's die we zo gauw mogelijk op de blog zetten spreken voor zich. Weer terug in Da li hebben we in de eetstalletjes op straat een maaltje samengesteld. We vroegen wat het kostte maar dat was te ingewikkeld. Iedereen koos maar lukraak wat stokjes met vlees of vis of groenten, garnalen enz. We vroegen ook om groentenschoteltjes klaar te maken. We hebben ons helemaal vierkant gegeten en toen kwam de rekening. Elke keer weer spannend. 117 Yuan, dus 11, 7 eurootjes. Een rib uit ons lijf. Toch wel heel mooie plaatjes...

Dag 2 in Da li hebben we de local bus genomen naar een dorpje verderop, een zogenaamd Bai-dorpje Xizhou. De Bai zijn een aparte bevolkingsgroep. Het leuke was dat de bus plotseling stopte. Niemand wist waarom. Er kwam ineens een brommertaxi voor de bus staan. Het bleek dat ze die voor ons hadden opgeroepen. Wij vol vertrouwen, wederom, maar ingestapt. Als haringen in een tonnetje werden we naar het dorpje vervoerd. De bus ging daar namelijk niet naartoe. De brommerchauffeur bleek onze gids voor de dag. Hij troonde ons mee naar echte Bai huizen. Prachtige vergane glorie. Maar toch heel apart. Naar marktjes en rijkeluiswoningen en weer naar andere plekjes. Met handen en voeten hebben we geprobeerd ons verstaanbaar te maken. Niet gemakkelijk, vooral niet omdat de meesten ook geen Chinese tekens uit het zakwoordenboekje konden lezen.

Toch een leuke dag, afgesloten met een half uur massage in een massagesalon van doven. Daar viel eigenlijk beter mee te communiceren en van masseren hebben ze echt kaas gegeten. Heerlijk ontspannend en soms ook net boven de pijngrens. Maar het was echt de moeite en we zijn helemaal herboren. 

Nog goed gegeten in het restaurant van Jim en dan naar het hotel terug voor een nieuw avontuur morgen. Dan gaan we richting Lijang voor een fietspartij naar dokter Ho en Baisha.

En voor nu, lekker slapen en morgen gezond weer op....

Groentjes van het WalkieTalkieteam.

Mopje van Dropje tussen de idyllische rijstterrassen in Ping`An. Enjoy!

http://www.youtube.com/watch?v=DwN0-Hf6gvU

Kusjes

De talkiewalkies

Spannende autorit gehad. Prachtig gebied maar vooral een echt goed contact met de Chinese wegen en chauffeurs. Ze rijden als gekken en we snappen wel waarom westerlingen hier niet met hun rijbewijs mogen rondrijden. Hier gelden echt andere regels. Inhalen moet over de doorlopende streep in de buitenbocht vlak voordat de weg stijl naar beneden gaat. Gewoon toeteren en alles komt goed. Verder zijn ze hier zuinig op de wegen. De gaten blijven gaten en worden niet opgevuld. Soms is er een hoop steen op de weg en daar ga je dan gewoon omheen. No problem. We kregen een tussenstop, zogezegd omdat de chauffeur ff moest plassen, maar we werden keurig opgevangen door een in het roze gekleed chinees meisje dat vroeg of we een theeproeverij wilden en een rondleiding over een theeplantage. We zijn in China, dus....

Veel geleerd over thee en de theeceremonie. Let op aan allen die emmers groene thee drinken. ALLEEN IN DE OCHTEND EN HOOGUIT 'S MIDDAGS EEN KOPJE. Deze nauwelijks gefermenteerde thee zit vol opwekkende stoffen. De rest horen jullie thuis. Heerlijke lycheethee en ginsengthee geproefd (ook gekocht voor een schandalige prijs, maar zoals het hoort netjes afgedongen).

De rit ging dan verder langs schitterende wegen maar bergje op en bergje af, met haarspeldbochten en watervalletjes. Dit bleek net iets teveel voor de maag van Daan en Babs. Daan werd bleek en Babs groen. We hebben op den duur echt moeten stoppen want anders waren de plastic zakken nodig.

Nadat we aan de ingang van het beschermde gebied LonGi terasses en Ping'an Terrasfields 50 Y pp hadden betaald konden we doorrijden naar het einde van de weg. Daar stond iemand van het hotel ons op te wachten. Onmiddellijk stonden een paar kleine vrouwtjes met reuzenmanden klaar om onze bagage naar boven te brengen. Eigenlijk schaamden we ons om hun dat te laten doen, maar het is werkverschaffing en ochot voor die 20 Y. Maar wij waren na de klimpartij heeeel blij. Onze dagrugzak bleek al genoeg als eerste training.

Leuk plekje van de aardbol. schitterende uitzichten, prachtige terrassen onmogelijk mooi. Ferm, effenaf ferm (dat is onze strijdkreet van de reis).

We hebben hier spontaan huisdieren. Ik (Irm) zat in onze helemaal houten kamer op het toilet toen de eerste zich aandiende. YANNICK HELP dikke vette kakkerlak op de wastafel en geen slipper om er naar te meppen. Hij kroop snel achter de spiegel en toen geloofde niemand mij meer natuurlijk. Dit verhaal deed de ronde en iedereen was op zijn hoede. kledingzakken dicht en rugzakken dicht alles ophangen, maar niemand had er nog een gezien.

Bij een kopje warme thee in de gezamenlijke ruimte beneden wandelde om een uur of 10, toen er niemand behalve Sus en Irm binnenzaten een stuk of 3 van die reuzen rond. Wij, helden, hebben ze een kopje kleiner gemaakt met een menukaart. De nacht werd daarna erg spannend. Iedereen is in zijn zijden lakenzak gekropen met alles tot bovenaan dicht. Yannick hield zelfs haar maskertje voor haar mond omdat Irm vertelde dat ze warme vochtige plekken zoeken en een slaper met open mond......

Sus heeft 's nachts ook met haar pillamp het plafond afgespeurd en hoorde ze overal lopen. Rustig nachtje jawadde.

Vandaag een schitterende maar dodelijk vermoeiende wandeling door de rijstvelden gemaakt. Elk plekje wordt benut, soms maar 3 rijtjes rijstplanten breed. Overal ruist water maar de temperatuur is erg hoog. Door al de luchtvochtigheid raak je je warmte ook niet kwijt. De paden waren ook ruim, soms wel een schoen breed. Soms was het pad ook weggespoeld, maar dat hoort bij het avontuur. Na een paar valpartijen en uitschuivers hebben we het toch gehaald en nu zijn we weer helemaal trots op onszelf. Onze energie is op maar dat vullen we wel weer aan met de nodige noedeltjes en ander lekkers.

Groetjes van de dropjes, maar dat is een ander verhaal.

XXX WalkieTalkieteam

Nog eens het verslag over onze heroische tocht met de mountainbikes door het Chinese landschap.

In Yangshuo hebben wij dus met allemalen behalve Yannickske een fietstochtje gemaakt. Nou ja , -tje... Het eerste stukje ging door dieseldampwalmende naar boventuffende brommerbusjes en vrachtwagens zoals je op de bekende powerpointmailtjes tegenkomt. Enfin met voldoende zware metalen in onze longen snakten we naar een beetje frisse lucht. Na 7 km proesten en hijgen tegen de berg op mochten we eindelijk afslaan richting de Drakenbrug en toen begrepen we waarom de mountainbikes een prima idee waren.

Eerst een echt Chinees bruidje gezien op een echt bamboevlot. Vervolgens over de meer dan 500 jaar oude brug de blubber, de rijstvelden en nog meer blubber en stenen. Elke keer wanneer er iemand van zijn fiets afkukelde lag Babs dubbel langs de kant van het lachen. Gelukkig hadden we onze leider Daan die af en toe kon filmen. De capriolen die wij moesten uithalen op deze paadjes van soms 10 cm breed en stijl naar boven en naar beneden zou philipe meirhaege doen verbleken en minstens een olympische moeilijkheidsgraad hebben.

In een heeeeel oud dorpje uit Quing dynastie (de laatste keizerlijke dynastie) van meer dan 500 jaar geleden hebben we rond mogen kijken in een huisje. Een oud moedertje liet haar huis zien en er was verder niets te zien behalve een kraan, een stookplaats met een grote wok en een gammel kastje met wat kommetjes en er bovenop een plastic colafles met sojasaus en vissaus. Vlak bij hebben we in het restaurant???  (farmhous) een ijsje gegeten, want 500 jaar of niet er is overal elektriciteit in China. We hebben daar maar een ijsje gegeten omdat we niet wilden wachten op de vis, die ze eerst vangen voor ze hem voor je klaarmaakt. We hebben beelden van de keuken, mmmm niet echt spic en span, maar als je alles maar goed kookt is het safe, brrrr.

Yanniick heeft in haar eentje een wandeling gedaan. Van een rondlopende jood, Arel, gehoord over het leven in China. Waar we toen zaten bleek een heel toeristisch stukje China te zijn met een nachtleven tot in de vroege uurtjes.

De volgende dag nog maar eens fietsen gehuurd en op zoek gegaan naar Moon Hill. Moet prachtig zijn, maar na een uur of 2,5 fietsen nog geen Moon Hill gezien. Wel erg dichtbij geweest volgens wat lokale Chinezen. Het schitterende Karstlandschap maakte dat echter ruimschoots goed. Zonder gids en met de bijbel (trotter) konden we toch wat communiceren. Veel leuke chinese dorpjes gezien met niets dan wat mensen wat kippen op straat en vleesverkopers die het vlees open en bloot op een houten tafel onder een ventilator verkochten. Mooi mooi mooi. Tussendoor een echt plensbui gehad die ons doornat maakte maar ook gelukkig omdat het wat opfriste. De temperatuur bleef goed dus So What. Op weg naar huis op een paar km van de eindmeet hadden Pien en Babs een klapband. Ze hadden namelijk een tandem. En daar ging Babs weer dubbel van het lachen. Wij reden een eindje uit elkaar en dachten minstens dat er een bloedbad te zien was, maar nee hoor, 't was maar een platte band ..... en toen. Leg dat maar eens uit aan een Chinees. Maar Yannick had een pointer bij zich en na wat heen en weer gesukkel vonden we een fietsenmaker. Die had op een kwartiertje en voor 1 euro (10 yuan) de band op 2 plaatsen geplakt. Onderweg naar huis begon de binnenband lichtjes uit een gaatje te puilen. Met de stukjes fietsband waarmee de fietsmandjes aan de bagagedrager waren vastgemaakt hebben we een bandverbandje aangelegd. Het werkte en we moesten niets betalen aan de fietsverhuurder. Die was al lang blij dat we terug waren. fietshuur per dag 1 euro. Dat word wennen in Belgique.

In Yangshuo hebben we allerlei vreemde en ook zogezegd westerse maaltijden genuttigd. Daarover horen jullie ons thuis wel.

Dat was dus het meirhaegeverhaal.

Dag allemaal

Een paar dagen verder en al veel ervaringen rijker. Eerst de mama`s en papa`s geruststellen: we eten hier allemaal heel erg lekker en goed en er is (touchons du bois) nog niemand ziek. Vandaag gelukkig pizza gevonden, want Daan had bijna geen zever meer over bij het denken aan dat heerlijke goedje.

Wat nog dringend is: LU en de Nederlandse Heren, GOEDE REIS!!!

Een update rond onze ervaringen:

Dinsdag een dagje Hong Kong. Hard heen en weer gecrosst en veel gezien. Mooie stad, zeker `by night` vanop Victoria Peak. Dat laatste was nogal een toeristisch ding, maar ach, we komen hier waarschijnlijk nooit meer. Laat thuis en totaal knock out in ons bed, maar goed tegen de jet lag, moe zijn!

Woensdag reisdag! Voor de middag rustig koffers gepakt, dan de taxi naar het treinstation (waarom kosten twee taxi`s die achter elkaar aan rijden niet even veel???) trein naar Guangzhou (Kanton) en dan onze eerste lastigvaller van de reis (zeeeeeeeker niet de laatste). Net na de immigratie, die zeer vlot en vriendelijk verliep, de eerste husteler: busje naar de luchthaven... heel vriendelijk, helpen met de koffers. enz. Gelukkig stond een beetje verder een meisje met een bordje met onze namen erop. Dankjewel Lisanne!! Enfin, lange rit naar de luchthaven, ingecheckt en dan 5 uur wachten... pfft. En ineens waren de 5 uur toch om en hadden we heel de tijd zitten gieberen. Nog een goed ding dat ik jongleerballetjes bij heb, overal waar we tien minuten stil zitten, komen ze boven.

Dan het vliegtuig (een uurtje), vlot bagage ophalen en opnieuw een busje. 1,5 uur over bumpy roads van Guilin naar Yangshuo. De eerste doodsangsten uitgestaan omdat de chauffeur op zijn dooie gemakje inhaalt in de bocht, met of zonder tegenliggers, allemaal geen enkel punt... brrrrrrrr En dat om 12 uur s nachts, terwijl we erover twijfelden of hij in slaap aan het vallen was of niet. Slik. Maar oef, we zijn er. Lang onderweg, maar hier begint onze echte Chinareis. Bedden Spartaans hard, maar we zijn moe genoeg.

Ja, prijs! Stijve nek op vrijdag . We staan rustig op en ontbijten aan het hotel. Sus wordt door de ene na de andere verkoopster lastiggevallen. Ze moet maar op de hoek gaan zitten, dat komt ervan. Bloemenkransen, dvd`s, kaartjes, fluitjes, ... Niet te doen en ongelofelijk volhardend. Enfin, de eerste regenbui (het regende blaaskes) jaagt hen allemaal weg, behalve dan de parapluverkopers. Welke  parapluverkopers, als je ze nodig hebt zie je ze niet...

Het is hier wel de eerste plaats voor cultuurshock. Armoede en onhygienisch (sorry, vind geen trema op dit toetsenbord), maar wel heel vriendelijke gezichten overal. Er wordt van deeg getuft. Weliswaar netjes in de vuilnisbakken, maar toch....

Rond half 3 hebben we vervoer naar een boottochtje op de Li-rivier. Echt niet te doen!!! Allemaal van die plaatjes uit de powerpointjes met rare foto`s: met drie op de brommer, vooooooooooolgeladen kamions, gasflessen langs alle kanten, we kijken onze ogen uit. Aan de rivier worden we op een nepbamboebootje geladen om tussen de Karstbergen te gaan varen. En die zijn ferrem, effenaf ferrem.

Dan terug naar Yangshuo en nog even langs de winkeltjes. Daan heeft trouwens overal touche hier! We hebben ook ontdekt waarom. De mensen zien er hier allemaal zo jong uit dat Daan minstens 18 lijkt. Alle jonge meisjes giechelen hem na. Dus toch de leader of the group.

Enfin, genoeg getypt. We zijn nog 2 dagen hier, dus morgen of overmorgen kunnen we nog eens foto`s posten. Nu ligt het kabeltje nog in het hotel. Erna zitten we in Ping`An nogal afgelegen, dus dan kunnen we niks beloven. Zeker dit nog: Fijn dat jullie zo massaal reageren! Helpt tegen het heimweegevoel... van binnenkort  

Kussen en knuffels

Wij