raften, krokodillen en olifanten overleefd!!!
Jaja, we zijn terug in
Onmenselijk vroeg opgestaan (voor ons dan toch- 6.30h) want iemand van de raftingfirma kwam ons oppikken om 7.30h – nu hadden wij dus wel begrepen dat die ons comfortabel kwam oppikken met een auto of tenminste een riksja, maar nee hoor; te voet richting busstation, en dat was nog niet alles op dit – ik val in herhaling, ik weet het-ONMENSELIJK vroege uur konden we samen met onze “oppikker” van dienst nog boodschappen gaan oppikken overal onderweg (massa’s voedsel heeft die kerel toen ingekocht). Ondanks alles waren we toch nog bij de eersten aan het busstation – rugzakken boven op de bus, wij gelukkig IN de bus J.
De eerste uren van de rit waren rustig – lees: geen beweging in die bus, ik denk dat we over die eerste 140 kilometer om uit Kathmandu te geraken toch wel 2 uur gedaan hebben, maar daarna werd het een helse tocht door de bergen. En dan was onze chauffeur nog een hele rustige kerel, die niemand voorbijstak in haarspeldbochten of niet tegen 70 per uur naar beneden raasde (dat is hier een moordsnelheid, met bussen die ongeveer 20 jaar geleden elders afgekeurd zijn en nu hier nog steeds gebruikt worden). Ja, ik heb mijn hart vastgehouden en het angstzweet wordt op dit ogenblik uit mijn kleren gewassen J, maar we zijn er geraakt, heelhuids, klaar om te gaan raften. Na een ‘initiatie’ (van ‘dit is een peddel” tot een stuk of vier commando’s van de gids die we moesten leren) konden we het water in en op... We hadden voor een rustige rivier gekozen – voor beginners – en dat was ook te merken, toch was iedereen - drie boten: 1. onze ‘Europese’ boot met Spanjaarden – sorry, Basken- een franse en die ene niet-Europese Israeli (hoewel, die hebben toch ooit EUROVISIE songfestival gewonnen???) aan boord, 2. de Russische boot (die gingen vooruit!!!!) en 3. de Aziatische boot met Japanners en enkele Nepali – binnen de kortse keren drijfnat – watergevechten met emmers, een enkele rapid, ...heel leuk!
’s Avonds hebben we met een tiental mensen overnacht op een strandje, ’s morgens ontbeten en nog een 25-tal kilometer geraft.
Dan bij mensen thuis gegeten en ieder een andere kant de bus op: sommigen naar Kathmandu, anderen naar Pokhara en Tom en ik richting Chitwan National Park. Richting, want we hadden geen idee waar we moesten zijn (je weet hier nooit waar je je bevindt, die gele of witte bordjes in Belgie die aantonen dat je vanaf dat punt nog 50 km/u mag rijden en ook meteen zeggen welk grondgebied je betreedt, zijn een prachtige uitvinding). In ieder geval, de bus zat overvol, Tom vond een plaatsje achteraan in de bus en ik ergens halverwege, naast een Nepalees die Nederlandse les wilde. Hij schreef iets in het Engels (vb. How are you?) , dan moest ik de vertaling in het Nederlands noteren en dan de vertaling uitspreken, zodat hij het fonetisch kon neerschrijven in het Nepalees. De goede kerel was duidelijk met een gebroken hart achtergebleven na de doortocht van een Vlaamse of Nederlandse schone, want hij wilde weten hoe hij in het Nederlands ‘My heart aches because you have spitted on it’ moest formuleren...
Na ongeveer anderhalf uur - we werden al wat nerveuzer want we moesten nu toch in de buurt zijn- zei iemand ons dat we moesten afstappen, en daar stonden we dan, met binnen de minuut een taxichauffeur ‘taxi sir, good price’, een riksja ‘riksja riksja, cheap cheap’ naast ons, en geen idee waarnaartoe...
Enkele minuten later kwam er gelukkig iemand vragen of we naar Chitwan moesten, en ja hoor, die vriendelijke meneer toverde daar ineens een jeep tevoorschijn en zou ons brengen waar we verwacht werden J. En zo geschiedde.... wordt morgen vervolgd wegens nu doodmoe....
Paps: wat bedoel je met ‘vervangend toiletpapier’? ik heb de foto’s bekeken, maar snap niet wat je bedoelt... Maar inderdaad: basic, shockerend soms en toch heel mooi
Fientje: de olifanten waren nog makker dan de ezeltjes in Marokko J Je hebt iets gemist!!!
Jan en Lisette: we hebben hele comfortabele stapsandalen!!!
Namaste....
