De laatste dag in hotel El mono Feliz hebben we lekker tot 12 uur aan het zwembad gelegen.  Het was een hele reis naar ons laatste hotel, de overkant van de weg. Een mooi resort aan zee. We zijn die middag naar strand Uvita geweest. Het strand heeft als bijnaam  'Whale s  Tail'. Er is een zandbank die uiteraard bij eb zichtbaar wordt en er dan uitziet als de staart van een walvis. Heel mooi om te zien hoe de golven ieder hun eigen weg gingen. Ik filmen en fotograferen met de kleiner camera. Tja geen mooi breed beeld. Sinds ik fotografeer met de Nikon ben ik niet meer snel tevreden met kleinere beelden en minder mogelijkheden. Ik dus zoeken naar een optie tot panoramascherm. STOM! Op de een of andere manier druk ik op iets waardoor alle foto s verdwijnen. De kleine camera gebruikten we voor snelle en onverwachte dingen. Snif! Weg! Klungel dat ik ben.

In het hotel kijk ik t nog eens goed na. Nee, alles kwijt.

De volgende ochtend gaan we met Geovannie een tuinwandeling maken. Zes uur uit de veren. Met de tuinman en de hond op pad. Veel toekans gezien, knuffelpaartjes! Een grote hagedis, veel witkopaapjes, insecten en vogels. Leuke leerzame tocht.

De indianen hebben we al gezien en mee gesproken , nu de cowboys nog. Op naar ranch Le Merced. Edcar onze cowboy, caballo Edcar. Met z n vieren gaan we op pad. Als eerste mogen we de cattles controleren. Bij elkaar drijven en tellen of alle dieren er zijn.  Rijden we daar tussen de koeien. Grappig en een heerlijk gevoel van vrijheid overvalt ons. Britt en Renee genieten er ook enorm van. We voelen ons echte caballas.  Vervolgens rijden we door de rivier, het bos, de weilanden naar de zee en gaan daar lekker uit ons dak. Volle rengalop. De paarden zien er goed uit en rijden fantastisch. Geen bit in, rustig in de hand, geweldig.
Na de heerlijke strandrit moeten we gaan werken. De kalveren moeten naar de stal dus gaan eerst de koeien ook mee. Wij moeten ze met ons drieen naar de stal drijven. Vervolgens de koeien terug in de wei en de kalveren op stal. En dat allemaal te paard. Stoer.                                                                                                        Lasso werpen is ons volgende project. Edcar legt ons uit hoe het moet en wij maar oefenen. Valt goed tegen maar t lukt toch wel. Als je de lasso om de paal hebt geworpen mag je gaan oefenen met de kalveren. Britt en ik hebben geluk en krijgen een kalf te pakken. Renee blijft oefenen en uiteindelijk lukt het haar ook.

Het melken van de koeien is helaas in de ochtend al gebeurd dus dat kunnen we nu niet meer doen. Jammer. We brengen de paarden terug, afzadelen en paarden afspuiten en ons welverdiende glas ijsthee opdrinken.

Een superleuke ervaring. We hebben een adres gekregen waar we een zadeltas kunnen kopen dus dat gaan we morgen doen. Zijn hier meer dan de helft van de prijs dus .....

Als laatste avontuurtje staat de Whale whatch tour gepland.                                                                                           We hebben er zin in. In de ochtend is het mooi weer dus dat beloofd veel goeds. We zitten op de boot. Zon in ons gezicht en de wind in de haren. De walvissen zijn in de buurt. Onze kapitein luistert naar t gezang van de mannetjes. Ze roepen hiermee de vrouwtjes en bakenen hun territorium af. Britt geniet volop. Helaas is Renee niet helemaal lekker. Jammer. We zien een walvis, dat heet zijn vin en de rug. We wachten nog een poos maar ze komen niet naar boven. We moeten naar een andere plek. Alle tassen in een vuilniszak en vol gas vooruit. We worden kletsnat. Helaas is de zon nergens meer te bekennen dus wordt t ook wel kouder aan boord van t bootje. En ja hoor, regen....  De walvissen zijn slim en laten zich niet meer zien. wij zijn drijfnat en behoorlijk verkleumd. Inmiddels zitten we samen met de andere bemanningsleden op de grond met een handdoek om ons heen. Deze biedt wel bescherming tegen de wind maar t is ook koud want al snel is de handdoek drijfnat. Je had ons moeten zien. Allemaal zittend op de bodem, hoofd naar beneden en bibberen. De kapitein bleef zijn best doen om walvissen op te sporen. Iedereen wilde eigenlijk al terug gaan maar ja. Op de terugweg nog sightseeing van eilanden. We werpen een snelle blik maar niemand is echt geinteresseerd. We maken zelfs geen foto s. Terug aan wal gaan we iets warms drinken.

Kletsnat en bijna niets van de walvissen gezien. Jammer maar helaas!

Het weer is nog steeds wisselvallig dus we besluiten naar San Isidro te gaan.  Op zoek naar de zadeltaswinkel.

San Isidro is een drukke en beetje chaotische stad dus t duurt ff maar toevallig vinden we t goede winkeltje. Niemand spreekt  Engels dus met handen en voeten leggen we uit wat we willen. Het lukt allemaal ! Gepakt en gezakt gaan we verder met winkelen.

Kleren kopen. Goh das handig. Ben je zo klaar in Costa Rica want de mode is niet zo geweldig. Wat wel erg leuk is zijn de winkelpoppen. Die hebben t postuur van een Costoricaanse.. klein met een bol kontje en een gevulde boezem. Grappig!

Vandaag zijn we nog even naar t zwembad gegaan en naar strand Uvita. Foto s maken van de zandbank die we kwijt waren.

Terug naar San Jose door de Quetzal, een nevelgebergte. Prachtig maar gevaarlijk rijden. Veel vrachtverkeer en dwaze Costoricanen die op onmogelijke plekken inhalen. In San Jose kunnen we uiteraard de weg naar het hotel niet vinden maar we zijn slim en laten een taxi voorrijden. In dit wespennest kun je echt de weg niet vinden.

Nu nog een kort nachtje en dan naar t vliegveld. Morgenvroeg 8 uur vertrekt t vliegtuig en we landen zaterdag om 7 uur. Houdoe en tot snel allemaal. ADIOS!!!!!!

 

 

 

 

 

We waren al vroeg vertrokken vanuit Manuel Antonio om de drukte een beetje voor te zijn.

Op naar Ojochal wat in Osa ligt. Dit is het schiereiland in het zuidwesten van het land, boven Corcovado.

We worden vriendelijk onthaald, Nederlands hotel, en gaan ff lekker zwemmen. Op naar de plaatselijke waterval. Weer een lekkere plons nemen. De waterval bevindt zich op prive grond. We hebben t rijk alleen. Lekker relaxen en ons laten masseren door de waterval.

Daarna gaan we naar t strandje.Otto, de eigenaar van het hotel, had gezegd dat we t paadje af konden rijden en vanzelf zagen hoe ver we konden. Nou dat klopt. Ineens houdt de bobbelweg op en is t een en al gaten. Einde weg dus haha. Een prachtige baai met een mooie zonsondergang. We gaan lekker eten bij een Indonesiche restaurant. Echt heerlijk. Een rustig dagje en lekker genieten.

De volgende dag gaan we kayakken. Vauit Sierpe vertrekken we het mangrovebos en het tropisch regenwoud in. Erg apart om dit vanuit een kayak mee te maken. Je ligt zowat in t water. er zwemmen krokodillen en kaaimannen rond. Hum...opletten dus. Onze gids geniet zelf ook van de rust en maakt zich niet zo druk.. Alhoewel...de meiden vindt ie wel erg interessant. Hij vertelt me meerdere keren dat we een leuk gezin zijn. Onderweg begint t tropisch te regenen , dus hard, en schuilen we bij een boer die hele lekkere vruchten teelt. Samen met de andere boeren gaan we ze plukken en opeten maar.Deze vruchten kosten in Holland een vermogen en je kunt ze hier gewoon aan de rand van de weg etc plukken.

Het weer is weer opgeklaard, de zon komt door en we vervolgen onze kayaktocht. Benen lekker uitgestrekt op t bootje en niet te snel. We zien veel vogels, leguanen en andere kleine dieren. De apen blijven weg maar gelukkig kunnen we wel meerdere maken genieten van de Toekan. wat een mooie vogel is t toch.

Na de tocht gaan we nog naar t strandje maar t is inmiddels bewolkt. (Is hier s middags vaker). Het strandje is lekker rustig dus ff uitwaaien.

Vandaag zijn we naar de Boruca indianen geweest. Een dorpje midden in de bergen 1000 meter hoog. Anja, de eigenaresse van het hotel, gaat met ons mee , samen met nog 5 andere vrouwen. De weg ernaar toe is erg mooi. Het weer is helder. Vele vergezichten. Prachtig.

In het dorpje worden we welkom geheten door enkele vrouwen. We krijgen uitleg over het spinnen van de katoen met een spintol, het verven van de verschillende kleuren en het uiteindelijke weven. We gaan terug naar het beginhuisje. Dona Lourdes , de moeder van het dorp, is er ook. Zij vertelt ons dat de maskers voornamelijk door de vrouwen gemaakt wordt. De mannen dansen en gingen op jacht. Het dansen is een pittig gebeuren waarbij maskers wel een breken. Je hebt duivelsmaskers en ecologische maskers. De duivelsmaskers zijn ontstaan in de tijd van de spanjaarden. Het duivelsmasker moest hen verdrijven en beschermen. De ecologische maskers beelden het leven , de dieren en het bestaan van de mensen uit . In Boruca is bijna iedereen actief met het maken van de maskers. Dit wordt vooral s nachts gedaan. Flink getimmer dus.

We krijgen een complete maaltijd aangeboden. Erg lekker. Echt lokaal eten. Zelfs Renee proeft alles en ze vindt het nog lekker ook. Britt geniet er met volle teugen van. Erg bijzonder dat we dit krijgen.

Daarna maken we nog een wandeling door het dorp. Het is moederdag dus alle mannen en vrouwen zitten in een klein gemeenschapshuis. Cadeaus liggen op tafel en de moeders worden verwend. Mooi om te zien. In het dorp staan traditionele huizen vlak naast modernere huizen. Een groot verschil. De traditionele huizen zijn gemaakt van bamboe en riet en de moderne huizen van beton. Iedereen leeft op straat. Soms plukken ze vruchten en zitten deze aan de straatrand op te eten. Dieren lopen los rond. met name veel kippen.

Een mooie dag en veel indrukken opgedaan. Lfs Simone, Renee en Britt

 

De rit van Samara naar Manuel Antonio was druk. Veel vrachtverkeer.

De weg was weer goed begaanbaar en redelijk vlak. De bergen omringden het landschap. Erg mooi en handig te bereiden.

Eindelijk na 6 uur bereikten we Manuel Antonio. Nog ff een slaapplaats zoeken. We logeren nu in een eenvoudige lodge van een Tico familie. Onze slaapplaats ligt 200 meter van de ingang van t Nationaal Park af. Lekker handig.

De eerste dag hebben we wat rondgelopen, gegeten, zijn we overvallen met de nodige tours die we kunnen doen. Afijn we gaan dus morgen gewoon lekker wandelen in t park. Het is hier erg toeristisch en echt t gevoel dat je zelf rustig kunt nadenken over wat je wilt gaan doen krijg je niet. Wij dus naar t strand en ff alles laten bezinken. We hebben al zoveel gedaan... Nu ff niet.

De wandeling in het park begon al vroeg. Negen uur. We leerden al snel een Nederlands stel kennen, Marko en Nicole. We zijn samen opgetrokken en hebben t park verkend. Mooi, leuk maar af en toe lijkt t meer een grote dierentuin. De dieren zijn erg aan de mensen gewend dus laten zich goed zien. Het park  zelf is mooi maar we hebben mooiere delen in Costa Rica gezien. Klinkt verwend he.

Afijn, een leuke dag. Marko en Nicole gingen weer terug naar t hotel en wij nog ff naar t mooie strand van het park. Daar kwamen we oude bekenden tegen; Jos en Emmy. Hen hebben we leren kennen in Rincon, ook gezien in Samara en nu weer hier. Samen het park uitgelopen. We spraken af om iets te gaan drinken. Dit werd ook meteen een etentje. Gezellig. Zeker met de enorme tropische hoosbui op de achtergrond. Uurtje regen en daarna weer lekker warm weer.

Morgen gaan we naar Ojochtal. Van daaruit gaan we de indianen bezoeken.

Je hoort van ons. Lfs wij

 

 

Ola,
De reis van Monteverde naar Rincon de la Vieja was heilig tegenover de reis naar Monteverde toe. Ok wel onverharde weg maar niet glibberig en onbegaanbaar maar zowaar aardig te doen. Af en toe moet je wel stoppen voor een kip die met haar kuikens oversteekt, of een boer die sjesend op zijn pony met 5 honden achter je aan komt rijden laat staan de koeien en paarden die gewoon los langs de weg staan te grazen.
Gelukkig was de weg vanaf Canas weer enigszins normaal. De hoofdsnelweg van Costa Rica. Liberia voorbij en we zaten al na drie uurtjes in Rincon. Ons hotelletje ligt vlakbij het nationaal park en wil je t bereiken dan moet je een uitlaatonvriendelijke steile heuvel op. Achteraf snapten we waarom iedereen bleef eten in t hotel.
Lekker rustig aan gedaan. Mooi weer. De meiden duiken het zwembad in en ik de hangmat. Die dingen hangen hier werkelijk overal. Gaaf! Leuk hotel met een lieve gastvrouw, Anna. Uiteraard zit t helemaal vol met Nederlanders. ´s Avonds zitten we met z n allen aan tafel te eten. Ja tuurlijk, niemand gaat die helling af als t niet nodig is. Lekker eten, deels Costoricaans. Nog ff nakletsen en weer vroeg in de veren.
De volgende ochtend zijn we er al vroeg klaar voor. Naar het park. Twee wandelingen maken. Eerst een kleine van ongeveer 2 uur en daarna de grote naar de krater van de vulkaar met haar meer.
De eerste wandeling was grappig met moddelpoelen, geisers en zwavelmeren. t Kwam ons nog bekend voor van Roterua in Nieuw Zeeland.
De tweede wandeling was een heel ander verhaal.
Een klim van 1800 meter, pffffffffff eerst door de bossen met een wortelpad en flinke klim, daarna een stuk naar beneden naar de waterval, erdoorheen en via een touw omhoogklimmen, door de mangrovebossen lopen  (hele diepe geul) , de berg nog eens op en dan eindelijk aan de andere kant. Inmiddels 2 en een half uur verder. t Begint me toch te waaien en t wordt mistig maar we zijn er bijna. Nog een km (tocht was 8 km heen en dus ook weer terug). We zien geen hand meer voor ogen. Ik maak zelfs geen foto s meer dus dat zegt genoeg. We staan op t rif van de vulkaan. Voor ons moet t meer zijn en de krater maar we zien NIKS!
We gaan snel terug want de weg is nog lang en t weer wordt onvoorspelbaar.
Weer aan de goede kant van de berg merk je dat t weer weer beter is maar we moeten nog zo n end lopen. Het is inmiddels half 6. We rennen, springen en sjezen letterlijk tussen de mangrovebossen door, naar de waterval, erdoorheen, weer omhoog via een touw (zeker niet ongevaarlijk allemaal) en rennen terug naar t bos. Nog 6 km te gaan over t wortelpad maar gelukkig wel naar beneden. Langzaamaan wordt het al donker. Oei en we zien steeds minder in het nevelwoud. Hier zitten slangen, apen, tapirs, luiaards etc. Half 7 is t helemaal donker en lopen we hand in hand met licht van mobiel voorop naar beneden. Regelmatig weten we niet meer waar t pad is. Shit, mobiel valt uit. Wat nu!  Renee  ziet t beste van ons drieeen in t donker dus zij gaat voorop. Ik probeer mijn mobiel nog een keer en gelukkig doet ie t weer. Ik had em helemaal uitgedrukt. Daar gaan we weer. We worden wel steeds banger. Vuurvliegjes begeleiden ons tijdens onze tocht. Eindelijk om 7 uur zien we een bekend bord. Yes! We zijn er bijna. Na nog eens 15 minuten lopen bereiken we de poort. Britt loopt inmiddels mank, is gestruikeld. Man bij t poorthuisje is niet eens verbaasd. Alleen onze auto staat nog op de parkeerplaats, we moesten we inchecken en gegevens opgeven maar ze doen er niets mee. Wat zou er zijn gebeurd als we de weg terug niet hadden kunnen vinden en wij die nacht in t nevelwoud hadden moeten blijven?
Vreemd dat dit zo maar kan.
Terug in ons veilige hotel vertellen we t verhaal aan Anna en die schat maakt nog een maaltijd voor ons klaar. Ook zij is boos dat er niet adequaat gereageerd is door de ´security´van het park.
Gelukkig kunnen we t met een glimlach navertellen. Ze hadden ons moeten vertellen dat we na half 2 niet meer aan de tocht konden beginnen. Maar ja, eind goed al goed!
Nu zitten we lekker in Samara, een strandplaatsje. Een gezellige leuke plek, niet al te toeristisch maar gezellig. Renee en Britt hebben body surfles gehad en mogen de plank nog lenen om te oefenen. Ik ga me morgen weer wagen aan een strandrit. Lekker alleen met de boer dus gassen!!!!
Tot hoors, 
Pura Vida

Oke zijn we weer,

Het hotel heeft 4 computers vrij internet dus maken we maar ff gebruik van.

Onderweg hebben we nog even genoten van de Arenal. Eindelijk konden we em zien. We wilden net omhoog gaan voor de observatielodge toen de lucht weer betrok en de Arenal verdween. Snif dan maar niet. De weg naar Monteverde is erg mooi. Om het  meer heen rijden, Lake Arenal. Geweldige tocht. De weg tot Tilaran was verhard maar daarna was de weg blubberig, onverhard, bobbelig en vol met gaten. Tjee, een tour apart. t Heeft ook veel geregend de laatste dagen volgens de bevolking. En dat 45 km lang.

Monteverde is een prachtig gebied, glooiend, veel weilanden, koeien lopen gewoon te grazen aan de rand van de weg. Ze zien er geweldig uit zo dichtbij.   Veel agrariers in deze streek, koffieplantages. De meest bekende koffie heet BRITT. Erg gaaf vindt ons Britt zelf.In Monteverde was t even zoeken naar een hotel. We hebben nu een kamer voor zes personen. Twee kamers en een badkamer. Erg groot. We zijn t stadje Sta Elena ingegaan en hebben lekker gegeten. Meteen ook maar de activiteiten geboekt.

Onze morgen begon om half 7 want we moesten uiterlijk 7 uur wegrijden. Naar het Monteverde preserve cloud forest. We kregen een rondleiding in het park en hebben veel geleerd over de nevelwouden, ontstaan van de diverse planten en t overleven van de dieren. Erg indrukwekkend. Onze gids liep rond met zijn telelens en liet ons alles van dichtbij zien. Ook hier de brulaap gesignaleerd.

's Middags werden we opgehaald voor de canopytour en hangbruggen. Deze tour was nog veel stoerder dan in Sarapiqui. Erg hoog, echt boven de toppen en de langste was 1 km en ging superhard. Echt gaaf.  Daarna zijn we nog gaan wandelen over de hangbruggen. Mooi gezicht om de nevel vanaf de top in alle rust te bekijken. Slapende apen van dichtbij gezien. Geweldig mooi gezicht.

t was een lange en mooie maar ook vermoeiende dag. Zeker de moeite waard. Renee en Britt liggen er weer in. Ik zit hier in t internethoekie en hoor de Amerikanen met elkaar praten. Leuk om te horen hoe ze met elkaar omgaan. Ongedwongen en luidkeels. Grappig.

Meiden beginnen de dieren wel steeds meer te missen ondanks ze alles erg gaaf vinden. Zeker gisteren na de paardrijtocht kwam t allemaal weer erg dichtbij. Ze weten dat er goed voor ze gezorgd wordt dus dat is wel heel fijn.

Lieve groetjes en tot hoors Simone, Renee en Britt

 

 

Tot hoors maar weer.

 

Hey, zijn we weer.

De meiden liggen er elke avond lekker vroeg in (negen uur ) en slapen minstens 11 uur. PFFFFFF ik ben jaloers.

In Sarapiqui lagen we in een boomhuttent, in pozo Azul hacienda. Super, midden in de bossen/jungle maar wel met een goed afgesloten muskietenvrije tent. We hadden boodschappen gehaald met t idee eens lekker goedkoop te eten. Nou groot succes; oud brood, vieze choco pasta, hamburger - kaas en droge koekjes. Wel gelachen maar niet veel gegeten.

Nadat de meiden er weer lekker vroeg in lagen, ben ik gaan kletsen met de Jantje Smit fans van Volendam. Twee stellen uit Nederland. Erg gezellig zitten borrelen in het boomhutrestaurantje. Rond elf uur begon t te stortregenen. Heerlijk dat gekletter op de tent. Ook de vogels en andere dieren lieten goed van zich horen. De meiden sliepen als een 'jungle' os en ik maar luisteren naar allle dieren. Wel relaxed. Ik ben wel gestoken door een misselijk diertje, heb nu veel bultjes in mijn nek maar ja.

De volgende ochtend regende t nog steeds erg hard dus helaas kon ons rappel avontuur (van de steile berg afdalen met de nodige kabels, niet doorgaan. Doen we in Monteverde nog een poging. We konden wel gaan raften. Nat word je toch dus maakt niet uit. En...gaaf was t zeker. De gezichten van Renee en Britt lieten de sensatie duidelijk zien. Met vijven in een boot en een op en neer springende raftbegeleider. Get in the boat, stop, left forward, right back, all forward. Echt gaaf. De rivier was erg wild, zeker door t slechte heftige regenweer. Geen ramp, je wordt tocht drijfnat en dan gaat t nog sneller.

's Middags zijn we ook nog een canopy tour gaan doen. Achterover hangen en commando los en niet remmen. Twaalf  kabelbanen van 15 tot 30 meter hoogte. Super again.

Geweldig dagje maar snel op weg gaan naar La Fortuna want dat is nog altijd 3 uur rijden. Gelukkig een goed verharde weg dus we kwamen rond 7 uur aan bij Oasis Loddge. Een leuk ruim huisje aan de rand van een prachtige tuin. Diezelfde avond zijn we nog naar Arenal National Park gegaan  om de naar beneden stromende lava te zien bij nacht. We zagen niets, niet eens een vulkaan. Wij dus naar de observatie lodge want daar zou t uitzicht t beste zijn. Helaas, alleen reserveringen. Ach niet getreurd , je kon toch niets zien zei de receptieman de volgende ochtend; veel te mistig. De vulkaan is maar 3 maanden per jaar te zien, februari, maart , april of zo.

De volgende ochtend bij daglicht zagen we de vulkaan nog niet. We hadden geen idee waar die zou moeten liggen. Wij dus maar naar de watervallen. Het weer klaarde op dus wij bikini aan en gaan zwemmen onder de waterval.

Die plek zullen we nooit vergeten!

Op de heenreis ging t al fout. Autootje bleef hangen op de berg, sloeg af en was met geen mogelijkheid aan de praat te krijgen. t Leek erop alsof de accu t begeven had. Een tegemoetkomende taxichauffeur heeft em weer aan de praat gereden, een stuk verder de helling opgereden en we konden weer verder. Wegen zijn hier op plaatsen erg slecht en steil, ik em dus in 4H gezet maar ja zal wel fout zijn want toen sloeg ie af.

Vol goede moed begonnen we aan onze klim naar beneden. Hele klus. Na 100 meter viel de regen er met bakken uit dus wij snel terug naar de ingang. Renee ging snel onze wegwerpponcho s halen en ik deed snel de bescherming over de fotorugzak. Helemaal ingepakt gingen we de afdaling tegemoet.

Heel mooi... veel mooie shoots nemen met de nodige moeilijke capriolen want camera mocht niet nat worden. Elke keer goed opletten. Ondanks de regen genoten we er enorm van. Hebben onderaan bij de waterval gelopen en natuurlijk foto s maken.

Voldaan gingen we onze reis terug naar t dorp maken met onze Vitara.

In t dorp wilden we even op zoek gaan naar een boekje dus snel de portemonee pakken.

WE KREGEN DE SCHRIK VAN ONS LEVEN! PORTEMONNEE MET PAS EN GELD ERIN WEG.........

Spookgedachten gingen door ons hoofd wat nu!!!!

Meteen teruggereden naar de watervallen, aan receptie doorgegeven dat we portemonnee verloren hadden en snel onze route teruglopen. Mensen onderweg smekend om mee te kijken. Britt liep vooruit. Ze kwam teruggelopen met... de portemonnee! Hoe is het mogelijk. Een Nederlands gezin had em gevonden in de gletcher van de waterval . De kinderen moesten t water in om em eruit te vissen. Alles er nog in. Wat een geluk. Britt vroeg aan die mensen of ze em gezien hadden . Die mensen vroegen haar hoe wij heten en vertelde Britt.... DAN HEB IK IETS VOOR JULLIE! We hebben de jongens een beloning gegeven. Zij ook blij maar wij supergelukkig. Ik kan t me nog steeds niet voorstellen. Ik heb nu een buikzakje gekocht en doe t geld en pasjes apart. Meestal neem ik zo n tasje mee op reis maar omdat ik met mijn been omhoog zat voor de reis was ik dat helemaal vergeten.

Eind goed al goed.

In de middag zijn we heel relaxed met de auto de Arenalberg opgegaan. Poging 2 om de vulkaan te zien. In een restaurant met een geweldig uitzicht hebben we heerlijk gegeten. Helaas weer geen vulkaan gezien door de mist maar t maakte ons niet uit. De dag hebben we afgesloten met 4 uur relaxen in de heetwaterbronnen! Konden we wel gebruiken. Vijf pools die van warm naar kouder gaan . Het water gaat ook weer gewoon als een gletcher de berg af. We kwamen er nog oude bekenden van de vliegreis tegen. De jongen heeft me uitgelegd dat ik 4 L moet pakken als ik de berg opga. Kan ik rustig in de 3 rijden. Ben benieuwd.

De volgende ochtend zijn we gestart met een paardrijtocht. De groep was groot, de paarden niet al te dik maar toch een leuke ervaring. We hebben onderaan de Arenal gereden. Tijdens de terugtocht konden we em zelfs zien. Heel even liet ie zich zien. Snel foto s maken dus. Tijdens de tocht hebben de paarden nog even gerust en maakten wij een wandeling bij de watervallen.

Op weg naar Monteverde ben ik toch maar bij een apotheek aangegaan. Mijn nek is nl erg stijf geworden en de plek wordt ook groter en roder. Waarschijnlijk een allergische reactie op een muggesteek. Ik heb tabletten gekregen om allergie tegen te gaan en een zalfje. Nu moet t beter worden .

Vandaag zitten we in Monteverde. We hebben een tocht van 4 uur gemaakt en de laatste 2 uur was over een onverharde, glibberige, steile en eigenlijk zeer moeilijk begaanbare weg. 4L werkte uitstekend dus was een goede tip.

Morgenvroeg moeten we al om half 7 opstaan en gaan we een nature walk maken. Schijnt erg mooi te zijn.

Bedankt voor de leuke reacties.

Tot snel, lfs Simone, Renee en Britt

 

 

 

 

Donderdag vroeg in de ochtend werden we opgehaald met een shuttlebus naar Panama. De auto bleef staan in Cahuita bij Malu lodge.

Na een uur reizen kwamen we bij de grens aan. Een gammele brug bij de rivier Sixaola. Eerst inchecken met een hoop papierwerk. Vervolgens gingen we de brug op, lopend en in de stromende regen met vuilniszakken boven ons hoofd. Wat een schouwspel. Het leek wel of we getransporteerd werden. Deed me een beetje denken aan de film van Goldie Hawn toen ze haar kinderen de grens over moest smokkelen. Een hele ervaring om zo een grens te passeren.

In Panama weer inchecken met t nodige papierwerk en vervolgens naar een havenplaatsje om daar de boot op te gaan naar Bocos Isla de Colon. Bocos del Toro is een eilandengroep in Colon is het hoofdeiland. In Colon stond Sha van de reisorganisatie al op ons te wachten en kregen we de nodige info over de zandvlieg en andere enge diertjes. Britt kreeg al de kriebels

Ons hotelletje was gelegen op t eiland Cadenero. Tierra Verra, gerund door 2 mannen. Lachen. Alles is erg makkelijk geregeld. Ontbijten? Ja waar en wanneer je maar wilt. Drinken? Schrijf maar op verrekenen we later wel.

De eerste middag heeft Britt op bed gelegen met koorts, 2 x 2 paracetamols en thee en is gaan slapen. Renee en ik zijn t dorp ingegaan. Erg armoedig en vies. Mensen geven niets om hun huisje en laten t vuilnis overal slingeren. Ze leven in krotten en dicht op elkaar en dieren lopen vrij rond maar............. in hun huis staat wel een flatscreen, vette koelkast, ze drinken de gehele dag en  luisteren naar muziek en werken eigenlijk niet. Volgens de 2 broers van het hotel is dit hun levensstijl, geven ze niets om hun huis etc maar wel om een mobieltje en de laatste mode. Vreemde gewaarwording. In eerste instantie heb je met die mensen te doen maar later verdwijnt dat gevoel wel.

Vlak naast de krottenwijk begint de villawijk. Raar. Grote huizen met de nodige luxe.

Terug naar Britt, die in diepe rust lag dus wij maar de andere kant van t eiland verkennen. Een mooi strand en ff heerlijk gezwommen.  Renee en ik genoten van t mooie heldere water.

Terug bij Britt die gelukkig weer een beetje was opgeknapt. Samen iets gaan eten en vroeg onder de veren.
Vrijdag zijn we een boottocht gaan maken. We maakten de tour met een vader en zoon uit Spanje. Lekker klein clubje. We begonnen met de dolfijnenbaai. In de baai lagen 10 boten. Verscheen er een dolfijn dan vlogen 9 boten erop af. Onze boot met kapitein Tite (tja kan ie ook niks aan doen) niet. Wij vonden dit echt onhandig dus op naar t Caraal Rif. Heerlijk gesnorkeld en volop genoten van de diverse koralen, vissen en mooie kleuren. Geweldig om te doen.

Later in de middag zijn we naar t eiland Bastimentos gevaren. Een prachtig bounty eiland met de mooiste stranden en baaien  die je je maar voor kunt stellen. Wat een pracht allemaal.

Rond half 5 waren we weer terug, moe en voldaan na een hele dag varen. Temperatuur rond 30 graden dus we zijn flink bruin geworden.

Zaterdag ben ik met Britt t rond eiland gaan maken en is Renee in t hotel gebleven. Lekker lezen in de hangmat of op t balkon. Rond 11 uur zijn we naar Bocos isla de Colon gegaan. Ff rondgehangen in de stad en daarna met de lokale bus naar Bocos del Toro, een zeesterrenstrand. Ze liggen er letterlijk voor t oprapen. Geweldig. We hebben ze in een hart gelegd maar ze liepen steeds weg haha. Heerlijk middagje strand. Niet zo heet als de dag ervoor maar heerlijk. Trouwens sinds wij op Bocos zijn is t mooi en heet, t was steeds regenachtig en kouder geweest.

s Avonds lekker gegeten in Colon en Britt en ik hebben nog een aantal Salsadansen beoefend. Renee wilde er niet aan geloven en bleef lekker zitten.

De volgende ochtend weer vroeg vertrokken naar Panama. Op de boot kwamen we Matthie en Janneke uit Nijmegen tegen. Backpackers. Zij zijn lekker meegehopt met ons, eerst met de shuttle bus en later met onze auto. Erg gezellig. In puerto Viego de Sarapiqui hebben we afscheid van ze genomen. Wij zijn naar onze lodge gegaan. Een boomhut / tent midden in bossen, Echt geweldig. We hebben eten gekocht en het opgegeten bij de tent. Gezellige avond gehad. Helaas mijn Costa Rica boekje kwijt geraakt. Ik hoop dat ik er hier nog een kan kopen.

Morgen gaan we raften en rappel {soort boomklimmen, hangen) en evt een bootreis maken.

Tot hoors. Lfs Simone, Renee en Britt

Cahuita (0 files)
Een hele andere dag dan gepland. Het snorkelen ging niet door want de zee was te wild en daardoor te vies zodat je weinig kunt zien. Het paardrijden hadden we niet door laten gaan ivm de lange snorkeltijd. Helaas niets dus... maar niet getreurd. Fernando bood ons een alternatief aan. Naar een Indiaanse vrouw en kijken hoe zij op traditionele wijze chocolade maakt, naar de indianen en naar het nationaal park voor een wandeling. Doen dus... Erg leuk om te zien hoe de tradities van de indianen in elkaar steken. Veel geleerd. Ook het nationaal park met haar brulapen, witkopapen, leguanen en krabjes was erg mooi. Moe maar voldaan. Morgen vertrekken we naar Panama. Schijnt weer heel anders te zijn. Het downloaden van foto s hebben we geprobeerd maar dat lukt echt niet. Zelfs niet met 2 helpende Carribeanen erbij. Helaas houden jullie nog tegoed. Spreek jullie over enkele dagen wel weer. grtz Simone, Renee en Britt

Hallo alemaal,

We zitten nu in Cahuita, een klein vrolijk Carribisch dorpje aan de zuid oost kust. Wh Happen is de kreet hier: hoe staat t leven.

We zijn zondag de boot op gegaan naar Tortuguero, Mawamba lodges. Een boottocht van anderhalf uur door het prachtige regenwoudpark.

In de lodge aangekomen , ff relaxen want dat doen ze hier veel. Vervolgens de botanische tuin bekijken met vlinders en de rode kikkertjes.

In de groep zaten nog 4 Nederlanders meer. En ja hoor... We stick together. Erg gezellig vanaf t begin.

´s Avonds de famous schildpaddentour. Echt mega. Ze legt 4 tot 5 keer in dit seizoen wel 125 eieren per keer. Geweldig om te zien. Na een uurtje is ze klaar, gooit zelf t gat dicht en gaat weer naar de zee. Wat een ervaring. Word je weer klein van.

Volgende ochtend heel vroeg op en 2 bootttochten gemaakt. Door het regenwoudpark Tortuguero. Kikkers, schildpadden, apen, leguanen, kaaimannen, krokodillen etc. We zien het allemaal.

Heerlijk in zo n bootje met een temperatuur van 30 graden. NIks mis mee.

´ s middags nog een wandeling door het regenwoud en op zoek naar de kleine rode kikker en andere kleine diertjes. We kijken onze ogen uit.

Eten, eten en nog eens eten, heel belangrijk hier......

Vandaag weer terug gegaan met de boot. Auto gehuurd. Suzuki Vitara. Gein, Limon is een gevaarlijk stadje...geld pinnen en snel doorrijden.

Nu lekker relaxen en reggea sfeer proeven in Cuhuita.

Morgenvroeg gaan we met de boot weg en snorkelen. Misschien s middags nog een strandrit te paard. Ja kan niet missen he.

Lfs en tot hoors Simone Renee en Britt

De reis was lang en vermoeiend.

Mijn voet speelde behoorlijk op. Ik heb me maar rond laten rijden in een rolstoel want hij is behoorlijk opgezwollen en doet erg zeer. Gelukkig kreeg ik wel een extra stoel en kon ik mijn voet goed omhoog leggen.

In New York moesten we 2x aanvliegen om te landen dus hebben we ook 2x genoten van de sky line.

Een Prachtig gezicht.

He He, na 28 uur eindelijk in hotel  Rincon in San Jose. Renee lag er meteen in en Britt en ik gingen nog wat drinken.

Een mooi verblijf met een buitenpatio en gezellig barretje. Echt lekker na die vermoeiende reis.

Goede nachtrust gehad. De klok rond geslapen.
San Jose is een rommelige stad, met veel verschillende stukken maar ook vooral veel rommel. t Verkeer is een grote chaos. Onze taxi chauffeur sjeesde er vrolijk op los.
Wat een heetgebakerd volkje is t toch in t verkeer.

In de stad op zoek gegaan naar een opa stok. Kan ik nu wel gebruiken. Dus pap, weer een voor de collectie.

Wat rond gelopen en geshopt. Rustig aan. Leuk maar geen bijzondere stad. Na een aantal uur hadden we t ook wel gezien.

Morgen gaan we al vroeg op pad naar Tortuguero, het schildpaddeneiland. We gaan met een minibus en vervolgens met een motorboot naar de jungle. We gaan ook nog per kano over de rivierkanalen door het tropische woud. We logeren in houten huisjes bij het strand. We zijn benieuwd. t Klinkt allemaal goed.

lfs Simone, Renee en Britt.

 

 

Hallo allemaal,

Wij  zijn Simone,  Renee en Britt.

Deze zomer gaan wij naar Costa Rica. We houden dan een site bij waarin we iedereen op de hoogte houden van onze reis. 24 juli vertrekken we. Heel veel leesplezier!

Groetjes Simone, Renee en Britt