Vandaag moesten we vroeg op want om 11.30 ging ons vliegtuig wat betekende dat we 09.30 op de luchthaven aanwezig moesten zijn. Daarvoor moesten we nog ontbijten, naar de luchthaven rijden (wat ook zeker een halfuur rijden was) en de auto inleveren. Het ontbijt in het hotelletje was heerlijk. We merkten toen we naar de luchthaven reden dat het wel echt spitsuur was, het was erg druk in de stad. Het inleveren van de auto ging gelukkig erg soepel en voor we het wisten zaten we al weer in het vliegtuig op weg naar huis. Toen we boven Nederland vlogen hadden we een prachtig helder zicht. We vlogen over Zeeland en konden de waterkering zien liggen ook vlogen we over de Rotterdamse haven die er ook prachtig bij lag. We hadden geluk want we vlogen ook nog eens over Leiden heen, we zagen ons huisje zo liggen en ik kon zelfs toen we boven de kagerplassen vlogen Voorhout en de straat waar papa en mama wonen zien liggen. We landen een beetje onrustig maar ach we zijn weer thuis.

Vandaag liepen we eerst even naar de bakker om brood te halen. Ook namen we lekkere koekjes mee voor ’s middags en een grote fles ananassap. Op ons terras hebben we in het zonnetje ontbeten, dat is echt vakantiegevoel! Toen reden we naar het in de buurt gelegen plaatsje Ronda. We hebben onze auto in het centrum in de parkeergarage gezet en wandelden naar de beroemde brug Puente Nuevo. Eigenlijk is Ronda gesplitst in twee gedeeltes door de rivier Guadalevín en heeft een diepe kloof genaamd El Tajo. Onder de brug werd een gevangenis gebouwd (daar zou je toch niet graag opgesloten willen zitten). Eerst wilden we een drankje drinken op het terras maar toen we eenmaal neergeploft waren kwam ik er tot mijn schrik achter dat ik mijn portemonnee in het huisje had laten liggen. We gingen dus maar snel weer weg van het terras voordat de ober onze bestelling wilde opnemen. Gelukkig had Tim wel zijn portemonnee bij zich en hebben we geld gehaald. Toen besloten we toch eerst maar een rondwandeling te gaan maken.

Ronda is een van de witte dorpen in de omgeving, sowieso de bekendste en waarschijnlijk ook de grootste. Wij komen alleen voor het oude stadscentrum wat echt prachtig is. Door kleine klinkerstraten lopen we naar het lager gelegen gedeelte van het stadje. Aankomen bij de oude brug de Puente Viejo (ook wel Arabische brug) zien we een man aan een touw hangen om de brug schoon te maken. Zijn partner die hem vasthoudt lijkt wel zittend te slapen op de brug, een gek gezicht. Over de terrassen langs de snelstromende rivier lopen wij weer naar het hoger gelegen gedeelte van Ronda. Mijn zonneallergie lijkt de goede kant op te gaan en ik doe mijn lange vest uit. Dit was dus geen goed idee want even later op het terras zit ik onder de rode bultjes op mijn handen. We dronken en aten wat, Tim Lasagne en ik mijn eerste asperges van dit jaar! Vervolgens hebben we nog even een kijkje genomen bij de oudste stierenvecht arena van Spanje. We besloten er niet in te gaan aangezien we net die in Sevilla bezocht hebben. De rest van de middag brachten we met een boek door aan het zwembad (helaas was het te koud om te zwemmen, maar stoere Tim neemt toch een duik). ’s Avonds maak ik een rijstmaaltijd met wat ingrediënten uit de supermarkt (perzik, kip, paprika etc). Ik voel me helaas niet lekker en ga vroeg naar bed, Tim blijft nog even op.

Vandaag verlieten we Sevilla. Met onze rugzakken op de rug sjokten we naar het metrostation waar de metro ons in enkele minuten naar het station Majo de 1^e bracht. Gelukkig stond onze auto nog precies waar we hem gezet hebben. We reden Sevilla uit en al snel volgde een mooie route door een groen heuvellandschap wat over ging in een bergachtig gebied. Overal zagen we witte dorpjes die prachtig liggen tussen al dat groen. Doordat ik ergens een foto wilde maken reden we een afrit af en zien bij toeval in de verte een prachtig plaatsje tegen een rots op gebouwd liggen. We zijn nieuwsgierig en rijden er heen. Het plaatsje heet Sahara de la Sierra, een mooi wit dorpje aan een stuwmeer gelegen. Vroegere diende dit dorp als uitkijkpost. Ook hier zijn weer die charmante klinkerstraatjes en spierwitte huizen met bloempotten aan de muur. We zien oude opaatjes met barreten en oma’s in lange rokken met elkaar kletsen. Op onze vervolgroute hebben we meerdere fotostops gemaakt. Voordat we naar onze eindbestemming van vandaag gaan, het bergdorpje Montejaque, rijden we naar Ronda om daar geld te gaan halen. Als we onze beschrijving goed hadden gelezen hadden we gezien dat er ook in Montejaque gewoon een bank is, een beetje dom van ons.

Montejaque ligt prachtig tegen de bergen aan en is ook een typisch wit Andalusisch dorpje. De dochter van de eigenaar is erg vriendelijk en verteld ons van alles over de omgeving. Ons huisje ligt op de derde verdieping en heeft een terras met uitzicht op de bergen. We vroegen aan haar waar de apotheek was omdat ik crème wilde halen voor mijn zonneallergie en we vroegen gelijk of ze ook een kapper in het dorp hadden zodat ik mijn pony even kon laten bijknippen. Ze gaf ons wat aanwijzingen. Wij dachten zo groot is het dorp niet dus dat wordt een eitje. We kwamen in een straat waar het huis nummer drie van links moest zijn, ik duwde de deur een stukje open maar zag dat dit duidelijk geen kapper was. Gauw sloot ik de deur en we wilden net weglopen toen de eigenaresse naar buiten kwam en vroeg in het Spaans waar we naar op zoek waren. Naar een peluquero dus en ja hoor we zaten verkeerd en ze verwees ons naar Nuria de kapster. Die had ons niet verwacht want had net haar eigen haar gewassen en zat met een grote handdoek op haar hoofd en keek geschrokken toen wij opeens binnen kwamen. Ze sprak geen Engels maar met wat handen en voetenwerk kwamen we er wel. We liepen daarna gelijk wat rond om te lunchen maar de winkels waren dicht (dit is wel vaker in Spanje zo tussen 14.00 – 17.00 uur). We ontdekten een patisserie maar er leek niemand te zijn. We hadden het belletje op de toonbank nog niet opgemerkt of er kwam een klein omaatje op ons afgerend die we eerder in de straat al begroet hadden. Opeens begon ze middenin de patisserie ontzettend te schreeuwen in het Spaans (volgens ons zoiets als kom onmiddellijk naar beneden er zijn klanten!). Wij moesten er erg om lachen toen de bakker zuchtend naar beneden kwam, hij vond het omaatje waarschijnlijk erg vermoeiend. Met twee gevulde koeken en een blikje frisdrank strijken we neer op een bankje en genoten van het uitzicht. Daarna hebben we boodschappen gedaan en Tim bereide een heerlijke pasta in het keukentje van het huisje. Ik was erg moe en ben op de bank in de slaapkamer in slaap gevallen terwijl Tim het huis warm stookte met de openhaard.

Vandaag zijn we iets later opgestaan. We hebben wederom heerlijk ontbeten; verse jus, fruit, warme croissants en broodjes. We besloten vandaag een stadswandeling te gaan maken. We liepen door kleine steegjes, mooie pleinen en gingen hier en daar een winkel in. Onderweg hebben we een lekkere kop koffie gedronken met een stuk taart. Daarna stond een bezoekje aan de stierenring op de planning. Die van Sevilla is het meest beroemd terwijl die in Ronda bijvoorbeeld de oudste is. Een jonge meid gaf ons een goede uitleg. Stierenvechten is echt een traditie in Spanje waarbij een gevecht plaats vindt tussen één of meer mannen en één of meer stieren. Het wordt niet gezien als een sport maar meer als een artistieke uitvoering waarbij de menselijke (vooral mannelijke) superioriteit over het dier en de dood wordt getoond. Toch schijnt het merendeel van de Spanjaarden tegen het stierenvechten te zijn, wij vinden het eigenlijk ook gewoon dierenmishandeling. Wat we met name nog niet wisten is dat stieren kleurenblind zijn. Dus dat stieren op rood afkomen is een fabeltje. In de arena kunnen zo’n 12.000 mensen en iedere zondag is er nog een gevecht.

Na ons bezoek zijn we doorgelopen naar de Kathedraal. Er stond een lange rij maar gelukkig ging het vrij snel. We hebben de Giralda (de kerktoren) beklommen voor een mooi uitzicht. Het gekke is dat de toren niet uit trappen bestaat maar uit een hellende gang zodat vroeger bij een aanval met paarden naar beneden gereden kon worden. Het was een grote klom maar het uitzicht prachtig. Het was vandaag wel erg winderig vooral boven in de toren dus we besloten snel weer naar beneden te gaan en onze hongerige magen te vullen. We hebben heerlijk tapas gegeten met Sangria. Daarna hebben we nog wat gewinkeld. ’s Avonds zijn we gaan eten in een klein restaurant nabij ons hotel genaamd Corral del Agua. Hij stond als favoriet in de Lonley Planet. We zaten buiten op de patio, een prachtige binnentuin met sinaasappelbomen. Met het kaarslicht en de sfeer was dit het meest romantische restaurant waar ik ooit gegeten heb. Tim at zalm en ik eend in sinaasappelsaus.

Vandaag zijn we wederom bijtijds opgestaan (07.30). We hebben heerlijk ontbeten met verse kazen, vleeswaren, sapjes en warme broodjes. De ontbijtzaal was gemaakt in de wijnkelder van het hotelletje. Vandaag stond een bezoekje aan het Alhambra op het programma. Nabij Plaza Nueva stonden kleine busjes klaar die ons naar de ingang van het Alhambra brachten wat hoog op een heuvel gelegen is. Bij het busstation wachten we op Giorgios die ons de kaartjes van het Alhambra zou brengen. Na 10 minuten was hij er nog steeds niet dus hebben we hem even gebeld. Wat bleek…hij stond vlak om de hoek bij het ticket center op ons te wachten. Het was nog wat frisjes maar het zonnetje brak door toen wij het complex binnen liepen. Het Alhambra (wat rood paleis betekend) is een middeleeuws paleis en fort uit de 19^e eeuw van de Moorse heersers van het koningrijk Granada in Andalusië. Het complex bestaat uit meerdere paleizen en de tuinen van Generalife. Het Alhambra staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Napoleon wilde het ooit bombarderen maar gelukkig is dit niet gelukt. Eerst hebben we heerlijk door de tuinen van Generalife gedwaald met vijvers, fonteinen, groene hagen, sinaasappelbomen, cypressen, bloembedden en het paleis de Generalife (het zomerpaleis van de Nasrid sultans). Daarna hebben we de andere complexen bezocht zoals het palacio van Carlos V en het palacio Nazaries wat het hoogtepunt is van het bezoek aan het Alhambra. Dit is islamitisch paleis met prachtige zalen vol kleurrijk mozaïektegels en prachtige beschilderde plafonds. Ook vinden we hier de toren terug die ons net buiten palacio Nazaries ook al was opgevallen. In de toren bevindt zich de Salon de Embajadores met op het plafond de zeven hemels van de moslim-kosmos.

Na ons bezoek hebben we een zoet broodje gehaald bij de ingang en hebben we het busje terug genomen naar het oude stadscentrum. Daarna hebben we door vele smalle klinkerstraatjes gedwaald om uiteindelijk neer te strijken op het terras nabij de kathedraal van Granada. Inmiddels waren we wel heel nieuwsgierig geworden naar de oude Arabische wijk Albayzin die zich kenmerkt door kleine straatjes met witte huizen tegen de heuvel opgebouwd. Aan het begin zijn de straatjes nog druk vol kleurrijke koopwaar (het lijkt wel of we in Marokko beland zijn) maar al snel werd het rustiger. Totdat we aangekomen waren bij het San Nicolas plein van waar je een prachtig uitzicht op het Alhambra hebt. Het was hier een groot hippiefestijn met muziek en gezelligheid. We hebben in het zonnetje gezeten in de daarnaast gelegen moskeetuin. Het gebed werd hier wel gedaan maar zonder luidsprekers zoals in Marokko. Dat mag hier niet. Via de rivier zijn we teruggelopen naar ons hotelletje. We hebben even ontspannen en toen we uit eten wilde gaan was het weer een chaos. Een nieuwe processie was op komst. Toen deze eenmaal voorbij was zaten alle restaurants en cafe’s propvol. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurant waar we pasta hebben gegeten. Vol indrukken vielen we in slaap.

Vandaag moesten we vroeg uit de veren. Onze backpacks stonden gepakt klaar en hoefden alleen nog in de auto gezet te worden die we in de buurt van station Leiden centraal hebben geparkeerd. We vervolgden onze reis met de trein naar Schiphol. Inchecken voor onze vlucht met Transavia naar Malaga hadden we reeds thuis gedaan dus we hoefden alleen nog even onze bagage af te geven. We hadden nog wat tijd over en slenterde wat rond over Schiphol Plaza. Mijn doel was het kopen van een zonnekap voor mijn camera. Volgens de fotografieleraar van mijn cursus vorig jaar zorgt deze kap voor mooiere foto’s. Dat kan ik dus gelijk deze reis even uittesten. De vlucht naar Malaga ging erg ontspannen. Het was mooi weer. Het zonnetje scheen en het was erg helder. We vlogen over Parijs, Biarritz en Madrid. Even leek het of we doorvlogen richting Marokko want we vlogen zo over de straat van Gibraltar tot het vliegtuig een grote bocht maakte en we vanuit het zuiden landen op de luchthaven van Malaga. Vanuit het vliegtuig lijkt Malaga een grote stad vol met torenflats, niet zo aantrekkelijk. Bij de bagagebanden zagen we opeens een bekend gezicht. Chimene van Oosterhout (een bekende Nederlandse presentatrice) ging ook met haar gezinnetje op vakantie. Eerst maar even onze auto ophalen, ons wacht een lange rij. We hebben geen haast dus wachten rustig af. Onder de 25 jaar moet je een toeslag van 16 euro per dag betalen als je tweede bestuurder wilt zijn, Tim en ik besloten daar maar van af te zien. Tim rijdt dus deze vakantie en ik lees kaart.

Onze eerst overnachtingsplek is Granada. We konden kiezen uit twee routes, een via het binnenland of een route langs de kust. De laatste leek ons wel aantrekkelijk, in werkelijkheid was een gedeelte erg leuk met prachtige uitzichten op zee maar sommige stukken waren ook door kleine drukke dorpjes waar vooral veel aan de weg gewerkt werd. In de omgeving van Nerja hebben we in een restaurant met uitzicht op zee geluncht. Via de snelweg reden we vervolgens naar Granada. Tom Tom is vaak handig in een stad maar in Granada niet. Hij herkent geen eenrichtingsverkeer en stuurde ons naar wegen waar je niet in mocht rijden. Na vele rondjes te hebben gereden door kleine klinkerstraatjes waar je eigenlijk niet met de auto wilt komen vonden wij de weg naar een nabijgelegen parkeergarage Augustin. Je schrikt je dan een ongeluk als je naar de prijzen kijkt, 25 euro per dag! Het was niet anders dus we haalden onze backpacks uit de auto en vervolgden onze weg te voet (5 a 10 minuutjes) naar ons hotelletje wat vlak achter Plaza Nueva ligt. Het bleek dat de accommodatie ook een afspraak heeft met parkeergarage Real, deze is zeven euro goedkoper per dag maar wel iets verder lopen.

Semana Santa – processies

’s Avonds hebben we heerlijk Marokkaans gegeten nabij Plaza Nueva en….we hebben onze eerste (boet) processie gezien! Het is de week van Pasen en gedurende deze periode doen verschillende broederschappen boete om zo het lijden van Christus te herdenken. Grote plateaus met daarop een Mariabeeld met veel kaarsen of een beeld van Christus aan het kruis werden gedragen door vele mannen. Deze passietaferelen noemen de Spanjaarden ook wel paso’s. Wellicht een beetje oneerbiedig maar het leek wel een beetje op een hemelbed zonder poten. Het moet ontzettend zwaar zijn want om de vijf minuten stopten ze wel even om bij te komen. Deze paso’s werden gevolgd door boetelingen die barrevoets lopen en capirotes dragen (punthoofddeksels). De vroegere Spaanse inquisitie, hulden zich eeuwen geleden al in dit soort gewaden. Dit was een katholieke rechtbank die ketters en afdwalers van het katholieke geloof aan onderzoek en marteling onderwierp. Later is dit gewaad overgenomen door de racistische organisatie Ku Klux Klan in de VS. Achter de boetedoeners loopt een fanfare die dramatische muziek speelt.