Op tijd wakker, we ontbijten op tijd, en ook Beate en Thomas eten mee. Zij gaan nog een nachtje naar Penticton, en dan naar Vancouver. We vertrekken op tijd naar Calgary, en kijken nog even bij het Olympisch park.. We komen veels te vroeg aan op het vliegveld. We rijden in een keer goed. We geven onze trouwe vierwieler af bij Alamo, en lopen naar de vertrekhal. We moeten een hele tijd wachten voor we kunnen inchecken en van onze bagage verlost zijn. Om de tijd te doden kopen we een paar tijdschriften en gaan zitten lezen.  Na $100,00 te hebben betaald wegens overgewicht (we hadden die totempaal beter niet kunnen meenemen) kunne we onze koffers afgeven en vertrekken naar Schiphol Amsterdam. Een prachtige reis, met zoveel ervaringen rijker, is helaas weer voorbij.

Vandaag rijden we naar Golden, waar we overnachten in een Tipi. We gaan nu echt de Rockies in. We rijden langs de Athabasca Falls. In eerste instantie zie je een riviertje stromen, als we dan stoppen bij een parkeerplaats, en je loopt een stukje, dan zie je ineens het water met donderend geweld naar beneden storten. Weer een mooie waterval. We rijden door en komen bij de Athabasca Gletsjer.

Je kan met een bus de gletsjer op, maar ook te voet, en we besluiten om dit te doen. Je ziet onderweg steeds bordjes langs het pad staan waarop een jaartal wordt aangegeven tot waar de gletsjer kwam in dat jaar. De grens waar de gletsjer nu ligt is aanzienlijk hoger dan jaren geleden, dus ook hier heeft de opwarming van de aarde flink toegeslagen. We zien onderweg vele mooie blauwe bergmeren. Zeker als de zon er op schijnt lijkt het water gigantisch helder.

We komen langs Lake Louise, een heel bekend meer, dat je eigenlijk standaard in de brochures ziet staan. wanneer de zon schijnt op de gletsjer zie je de weerkaatsing er van in het blauwe meer. We willen eigenlijk de volgende dag pas hier stoppen, maar omdat we nog redelijk vroeg zijn, stoppen we hier toch maar nu. Het ziet er inderdaad zo uit als op de plaatjes.

We lopen nog even het beroemde Fairmont Hotel binnen, zeer decadent allemaal. Veel grote en dure auto's voor de deur.

We rijden verder naar Golden, normaal een uurtje, maar door wegwerkzaamheden en het feit dat het vrijdagmiddag is, doen we er wel wat langer over. Het is weer een plek ver van de snelweg af, over een grindpag. We komen aan en worden naar onze Tipi gebracht, en krijgen uitleg waar wat is. Douche/toiletruimte en keuken. We zijn de laatsten die inchecken, en krijgen een tipi overal het verst vandaan. Er staan drie bedden in, en we krijgen beide een slaapzak, kussen, en een hoes voor in de slaapzak. We gaan nog even naar het dorp om te eten, en wanneer we terugkomen speelt Ron voor pyromaan. Hij probeert een vuurtje aan te krijgen, en dat lukt uiteindelijk ook. We drinken nog wat en gaan slapen. Nou dat zijn we beide niet gewend. We hebben gelukkig een klamboe om onze bedden, anders zouden we zijn lekgestoken. Natuurlijk moeten we er allebei 's nachts een keer uit, best wel eng, pikkedonker en alleen een klein zaklampje. Er zijn beren en herten in de omgeving, dus bij alles wat je hoort ben je op je hoede. Schijnen met een zaklampje moet helpen om ze af te schrikken. We komen beide heelhuids terug.

Na een koude nacht worden we beide vroeg wakker. We maken ons klaar voor vertrek. Aan het kleine meertje net achter onze tipi staat een moederhert te grazen, en even later komen er nog twee kleintjes uit het bos gerend. Ze komen best wel dichtbij, waarschijnlijk zijn ze wel pottenkijkers gewend. We maken wat foto's, en vertrekken naar Banff.

Het is een stralende dag. We hebben het verkeer mee, en en vinden in Banff bijna direkt ons Hotel voor de laatste twee nachten. We zijn er vroeg, maar gelukkig kunnen we al inchecken. We lopen de stad in, en eten en drinken wat bij een bierbrouwerij, daarna gaan we lekker in het park liggen met een boek erbij. Op de terugweg naar ons hotel komen we bekenden tegen, het zijn Beate en Thomas. we wisten niet dat ze ook nog naar Banff zouden gaan. We spreken af in een restaurant/kroeg waar 's avonds livemuziek is. Heel gezellig allemaal. Het wordt weer na middernacht.

We slapen lekker uit, en het ziet ernaar uit dat het weer goed wordt vandaag. We gaan naar Lake Minnewanka, een groot meer in de buurt van Banff. Er is niet veel activiteit op het meer, dus we rijden door. We komen bij Two Man Lake. Daar is wat meer activiteit en we besluiten om hier lekker in het zonnetje te gaan zitten. We krijgen nog een bezoek van een eekhorrntje. Als dan donkere wolken er aan komen, en het begint te regenen, pakken we de boel in en rijden terug naar Lake Minnewanka. De zon is ondertussen weer gaan schijnen. We lopen langs een eettentje waar Ron een hotdog met alles erop probeert, nou, het smaakt hem heel goed.

We wandelen nog wat en gaan terug naar Banff. We rijden nog wat rond in Banff, en komen weer bij een gigantisch Fairmont Hotel langs dat al net zo groot en decadent is als die bij Lake Louise. Terug in het hotel komen Beate en Thomas nog even langs om af te spreken hoe laat, en waar we gaan eten en drinken. We eten bij een restaurantje in de buurt van het hotel. We hebben alle tijd, maar het personeel niet. Als ze het licht uitdoen gaan we maar weg. Niet heel laat, om half elf zijn we pleite. We kijken nog wat tv, en Ron werkt het logboek bij. We gaan slapen, ons laatste nachtje in Canada.

 

Na een beetje te hebben uitgeslapen maken we een lekker ontbijtje in onze minikeuken. We hebben pas 's avonds om 18.00 uur een excursie geboekt, dus we kunnen  de rest van de dag lekker ons eigen ding doen. We besluiten om een stuk te gaan rijden in de richting van een van de vele meren. Het is onderweg al meteen raak, een aantal grote herten, rustig grazend aan de rand van de weg, dichtbij onze lodge. Even verderop staat een auto stil en we zien een volwassen zwarte beer in de struiken lopen. Achter ons stoppen nog meer auto's. Voorzichtig ben ik uit de auto gegaan om een paar foto's te schieten. Verderop zien we in een bos een paar hele grote herten liggen met enorme geweien, waarbij het lijkt alsof ze van fluweel zijn, ze zijn blijkbaar mensen gewend, want ze blijven rustig liggen als we dichterbij komen. Onderweg zien we steeds meer sneeuw in de bossen liggen. We stoppen bij een bergmeer, van boven lijkt het mooi blauw.

Weer zien we een zwarte beer in een lager stukje, aan de rand van het bos. Hij staat lekker gras te eten en lijkt zich niet aan ons te storen. Op een gegeven moment komt de beer iets naar boven, en als hij aanstalten maakt om verder omhoog te komen ga ik toch maar iets verder achteruit (als een zwarte beer naar je toe dreigt te komen moet je rustig achteruit stappen). De beer is nu echt dichtbij en ik maak een paar hele mooie actiefoto's.

Hij steekt de weg over en verdwijnt weer in het bos. Helemaal TOP om mee te maken, dit maak je niet elke dag mee!! We rijden door naar het meer, zien nog een squirl en een hertje, maar daar blijft het dan ook bij. We gaan terug naar Jasper om de kabelbaan naar de top van een hoge berg te nemen. Daar aangekomen nemen we de Jasper Railtrain naar boven. Boven aangekomen na een vlucht van wel 7 minuten gaan we de trail lopen naar de top, maar 2 km, maar heel erg stijl dus best wel zwaar.

We zitten best wel hoog, en we merken het aan onze oren, die steeds dicht gaan zitten. Even slikken en ze springen weer open. Naar beneden gaat het een stuk vlotter, al met al een leuke trip, je hebt van boven een prachtig uitzicht over Jasper en de vele bergen en meren er omheen.

Om 18.00 uur moeten we ons melden voor de excursie bij het bureau in de stad. We gaan Birdies en Beavers watchen! Als we staan te wachten komt er een ander stel aan lopen. Blijkt dat zij ook in hetzelfde resort in Clearwater hebben gezeten?? Het zijn 2 Duitsers, Beate en Thomas, een aardig stel van onze leeftijd. We moeten nog een groep van 8 andere mensen ophalen en lopen dan vanaf een parkeerplaats in het bos het bos in. Na een stuk lopen, en uitleg over de bloemetjes en de plantjes van Alicia, onze gids komen we bij een open plek aan van waaruit je een prachtig zicht hebt over een vallei met allemaal waterpartijtjes. Hier zien we de dammen die de bevers hebben gebouwd, en waarempel we zien er ook nog 1!! Na de wandeling terug hebben we het wel gezien, en vonden het niet iets om nog eens te doen. Beate en Thomas vragen ons om een biertje te gaan drinken in Jasper. We komen uit bij "The Brewery" en bestellen heerlijk biertjes, wijntjes en wat te eten. Het is heel gezellig, en pas om 12.00 uur rijden we moe maar voldaan terug naar onze lodge. 

We rijden van Clearwater naar Jasper in de Rocky Mountains. Een lange rit, we gaan nu van de provincie British Columbia naar Alberta. Hier zal het een uur later zijn, dus een tijdverschil van 8 uur met Nederland. Onderweg als we aan het rijden zijn zien we in de berm weer een zwarte beer met jong, ze zitten in de berm te eten. We kunnen helaas niet uitstappen anders hadden we er wel een foto van gemaakt. We rijden het Jasper National Park in en zien de grote bergen al voor ons opdoemen. We worden gewaarschuwd voor wild dat de weg kan oversteken, dus houden we de ogen goed op de berm gericht. De routebeschrijving is goed, we rijden in een keer goed. We hebben een heel klein huisje op een park, met zelfs een open haard.

Het is voor 3 personen, en er is zelfs een klein keukentje waar we kunnen koken. We gaan wat boodschappen doen in Jasper en eten daar wat. We kijken nog even wat TV en schrijven nog even een stukje voor het blog. Lekker slapen, daar zijn we wel aan toe na 7 uur rijden.

Inmiddels zijn we in Clearwater aanbeland, en ook hier weer hebben we een prachtig chalet in de middle of nowhere.

Na de auto weer leeg te hebben gemaakt gaan we op pad om watervallen te bekijken Het is een mooie route met weer prachtige bergen links, rechts, voor en achter, en we zien er drie van formaat.

S avonds als we in ons chalet zitten ziet Ron ineens iets zwarts oversteken. Als hij kijkt ziet hij nog net een berenjong de bossen in rennen. We hadden al gehoord dat er een moeder met 2 jongen moest zijn in de buurt.

We zijn op tijd wakker. het ontbijt is om exact 9.00 uur. We hebben nog even tijd en het is warm, dus we plonsen nog even in de hot-tub.We hebben een heerlijk ontbijt en worden om 10.00 uur opgehaald voor onze wijntour. Wanneer we wegrijden krijgen we van onze gids Bob te horen dat we deze dag de enige twee zijn, dus krijgen we een privetour. We gaan vijf wijngaarden bezoeken, waar we natuurlijk ook de wijnen kunnen proeven. (het is nog maar 10.00 uur!!).  

Eerst maken we nog een stop bij een wijnboer met Nederlandse achtergrond, die ook kersen verkoopt. We brengen de emmer terug die Bob de dag ervoor had meegekregen vol met kersen. De wijnboer kent nog wel wat nederlandse woorden en stopt zo direkt met plukken om de finale te gaan kijken, lucky bastard!.

Als we een aantal wijngaarden hebben bezocht wordt het proeven steeds moeilijker, ze smaken op een gegeven moment allemaal hetzelfde. Of ze nu in ee metalen vat of een van American Oak zijn gerijpt, het is ons om het even. Marian houdt het al eerder voor gezien, maar ik slobber vrolijk door. Bij de een na laatste proeverij horen we dat Nederland heeft verloren met 1-0 in de verlenging. Balen natuurlijk, maar vice weltmeister is ook heel goed moet je maar denken.

We zijn rond 16.00 uur weer terug op het landgoed en gaan nog even zonnen bij het zwembad. We hebben het rijk alleen, dus lekker rustig de wijntjes laten verdampen. Om 18.30 uur worden we verwacht aan het diner. We kletsen wat met de eerder ontmoette Barbara en Norman, en zitten naast hun aan tafel.

We starten met een heerlijk glas champagne met een groep van ongeveer 30 personen. Het diner wordt georganiseerd door de chefkok en tevens eigenaar van een de-luxe cateraar. Ze proberen zoveel mogelijk gebruik te maken van producten uit de omgeving, en van "organic" producten. Nou dat lukt ze zeer goed, alle gerechten zijn werkelijk heerlijk, alleen heeft Marian wat moeite met de koude bloemkoolsoep, ik heb er geen moeite mee en neem dat van Marian er moeiteloos bij. De gerechten worden ook heel mooi gepresenteerd, en bij elke gang zit weer een andere wijn uit de regio.

 

Zoals jullie op de foto's zien ziet de tafel er ook prachtig uit. Ook het toetje komt bijna uit eigen tuin, kersen en rode bessen met chocoladetaart, HEERLIJK!! Zeker een geslaagde avond, waarbij we weer een aantal leuke en bijzondere mensen leren kennen. We drinken nog wat wijn na met de 2 Canadesen.

We gaan nu naar Penticton om verschillende wijngaarden te bezoeken. Van de Canadees die naast ons zat in het vliegtuig kregen we de tip om via Whistler te rijden, is wel 1 1/2 uur langer rijden. Het lijkt ons een mooie rit, dus we besluiten om het te doen. we slaan nog wat broodjes en fruit in en gaan op weg.

De weg naar Whistler is goed, waarschijnlijk is de weg verbeterd i.v.m. de Olympische spelen.

Even voor Whistler heb je het gebied waar ze de biathlon, schansspringen en het langlaufen hebben gehouden. We gaan daar even kijken, en die schans is echt hoog als je er onder staat. We kunnen ons goed voorstellen hoe het moet zijn als je daar boven staat om naar beneden te springen. Er wordt nog een beetje getraind op het biathlon parcours. Toch leuk om er even te zijn geweest.

We rijden door naar Whistler. We zien in de verte de skipistes liggen, we gunnen ons niet de tijd om uit te stappen want we weten dat we nog heel wat uurtjes moeten rijden. De Canadees uit het vliegtuig heeft inderdaad gelijk, mooie uitzichten, hoge bergen en steile afgronden. Wel blijft het warm, rond de 36 graden in de bergen. We mogen op de kleinere wegen niet harder dan 50/60 km. Uiteindelijk komen we weer op de snelweg waar we 110 km mogen. Dit duurt tot aan Okanagan Lake. Na een uurtje zijn we er dan eindelijk (10 uur gereden).

Onze stoutste dromen worden waar, we slapen op een heus landgoed "God's Mountain Estate" werkelijk adembenemend mooi. Het ligt tegen een berg aan tussen de wijnranken, met uitzicht op het meer. De eigenaresse, Sarah, laat ons het landgoed zien, echte engelse invloeden, we raken niet uitgekeken.

We rijden nog even naar Penticton om eten te halen en Ron gaat koken in de keuken van het landgoed. Als het eten klaar is willen we buiten eten, maar vertrekken snel weer naar binnen, want we worden lekgestoken door de mosquito's.

We ontmoeten Norman en Barbara, een heel aardig stel uit Canada. Ze zijn hiet al vaker geweest, en attenderen ons op een bijzonder diner dat zondag wordt georganiseerd. Zij adviseren ons om daar aan deel te nemen. We melden ons hier dan ook voor aan, en kunnen er nog net bij. 

 

Hallo allemaal,

Alles goed hier!!

We zijn even niet in de gelegenheid om een verslag te schrijven, we rijden nu naar Jasper, midden in de Rockie Mountains. Zodra we weer online zijn sturen we weer een groot verslag, we zijn al druk aan het schrijven.

Groetjes van ons hier uit Canada, en voor een ieder die op vakantie gaat, of al is vertrokken, HEEL VEEL PLEZIER GEWENST!!!

Ron en Marian

vandaag gaan we wailwatchen (walvissen kijken in het wild). We moeten om 12.15 uur aanwezig zijn in Telegraph Cove. we gaan eerst nog even kijken in Port McNeil, een dorpje even verderop, het wordt op de kaart aangegeven als grote plaats, maar het stelt niet veel voor. We rijden wat rond en zien "The greatest burl in the world" wat inhoud, de grootste misvormde wortel (van een boom) in de wereld, je moet toch wat verzinnen.

We rijden terug naar Telegraph Cove. We komen nog langs een groot bedrijf dat boomstammen verwerkt en verscheept, indrukwekkend! Ook in Telegraph Cove weer een grote camping met veel campers, de een nog groter dan de ander. We zijn mooi op tijd en kunnen nog mooi even in een souvenirwinkeltje snuffelen.

We horen al meer Nederlands, en we op naam omgeroepen om de boot op te gaan. We gaan met de "Lukwa", wat "plaats in het bos" betekende in de Kwakwala taal. er kunnen 48 passagiers mee. Er staan nu zo'n 30 mensen te wachten, dus ruimte genoeg. We gaan op het achterdek boven zitten.

De zee is kalm. We zien meteen al zeeleeuwen, en zeearenden (American eagles). Nu is het wachten op de walvissen. Ons is verteld dat we nog een beetje te vroeg zijn voor de Orca's, maar dat mag de pret niet drukken. Iedereen houdt de zee goed in de gaten, en op een gegeven moment ziet iemand wat, het is een Bultrugwalvis (Humpkin Whale).

Vaak komen ze even boven water om adem te halen en zie je ze water spuiten uit hun luchtgat. Wanneer dan ook de staart zichtbaar wordt nemen ze een duik en kunnen ze tot 6 minuten onder water blijven. We blijven de walvis volgen, maar je weet nooit precies waar en wanneer ze weer boven water komen. Het blijft een wonderbaarlijk gezicht om de duik te zien, met de imposante staartvinnen die dan boven komen. Een keer duikt het dier op aan stuurboord, natuurlijk net niet de kant waar wij staan. Blijkbaar is de walvis net zo geschrokken als wij, we zien hem/haar daarna een tijd lang niet meer. Ik (Ron) zie hem een tijdje later helemaal los uit het water springen. We varen nog een tijdje rond en zien hem/haar nog een paar keer.

Daarna gaan we wat dichter langs de kust varen en zien zeeleeuwen die lekker liggen te zonnen. Ook zien we nog een arendnest met 2 jongen er op. Bij het terugvaren naar de haven zwemmen nog een paar dolfijnen mee.

Een hele leuke trip. Helaas geen Orca's, maar de andere dieren maakten het zeker de moeite waard. We eten nog wat in de haven en gaan terug naar de lodge.

Als we vertrekken naar Telegraph Cove valt ons de reis wel wat tegen, we rijden er ruim 8 uur over. De natuur is wederom prachtig, en dat vergoed veel. Als we aankomen op de juiste weg zien we een bordje staan met de naam van onze lodge er op, Hidden Cove Lodge. Nou "hidden" is het zeker. De afslag naar de lodge loopt via een grindpad in het bos. We hopen nog beren te zien, maar helaas. We worden na een km of 4 hartelijk welkom geheten door "Dan", de eigenaar van de lodge.

Ik (Ron) kon het meteen goed vinden met hem, zlefde soort humor. Er zijn nog een paar nederlanders die ook via Canada Online hebben geboekt. Een aantal reist vanf Calgary in tegenovergestelde richting als ons, dus we horen al meteen een aantal mooie verhalen. We zijn lekker op tijd gearriveerd, en kunnen nog lekker buiten zitten in het zonnetje. We hebben in de lodge gereserveerd voor het avondeten en ik haal samen met Dan mijn avondeten uit de fuik (verse kingscrab).

Trouwens de zonsodergang is er fabelachtig.

Na lekker geslapen te hebben worden we wakker van de branding van de Pacific Ocean. Vandaag gaan we met een bootje een van de vele meren op, kijken of we beren in het wild kunnen vinden. We maken eerst nog een lange strandwandeling over McKenzie Beach.

Het weer zal vandaag heel mooi worden, 27 graden. We moeten ons om 12.30 uur melden bij het bedrijf dat de excursies doet, we hebben dus de tijd om de eerste 20 minuten van Nederland-Uruquay te kijken. We pikken het doelpunt van Gio nog net mee. Helaas, maar niet heus, moeten we nu weg.

We zijn ruim op tijd. In totaal gaan er 8 mensen mee op de boot, we moeten allemaal een pak aan, waar een livevest is ingebouwd, dus bloody hot dat ding. we varen met een zogenaamde Zodiac, dat ding gaat echt hard zeg. Alleen al het varen is een leuke ervaring.

We varen een behoorlijk stuk het meer op, en de schipper kijkt in verschillende baaitjes waar beren kunnen lopen, maar NIETS! Op een gegeven moment krijgen ze via de radio een lokatie door waar beren gezien zijn. Met volle kracht varen we daar naartoe. Er liggen nog 2 boten, en aan dfe bosrand zien we een moeder met 2 cups (jonge beertjes). De moeder komt ook in de benen en struint langs de oever op zoek naar eten. Het is prachtig om dit te zien, de moeder lijkt niet heel groot, maar Alex de kapitein verteld dat ze, als ze rechtop staan, ongeveer net zo groot zijn als Marian, dus rond de 1,65 mtr. Met 1 poot rolt ze zo een grote steen weg, om te zoeken naar kleine krabjes en zo. Het heeft even geduurt, maar we hebben ze in het wild gezien, echt SUPER!

Als we terug zijn eten we wat en gaan terug naar onze lodge. Het is nog niet zo laat,de zon schijnt nog, dus we halen een paar handdoeken en gaan nog even een uurtje aan het strand liggen. Via een sms'je van Eddy horen we dat Nederland heeft gewonnen met 3-2. We zoeken een zender die nog een herhaling uitzend en we hebben geluk, een Franse zender zend de wedstrijd nog in z'n geheel uit. We kijken tot het doelpunt van Gio en dan vallen onzen luiken dicht. Nederland heeft gewonnen, en dat is het belangrijkste. Hopelijk houden jullie ons zondag via sms op de hoogte. Wij kunnen helaas niet kijken. 

 

Maandag halen we de auto op, we zijn benieuwd wat we krijgen. Het zit goed, een mooie Jeep Grand Cherokee, een 8-pitter, dus (Ron) ben er erg blij mee. Vandaag rijden we naar Tofino, Via de snelweg door Stanley Park rijden we over de Lions Gate Bridge naar Vancouver West, en van daar uit naar Horse Shoe Bay . We nemen de verkeerde afslag, en gaan, in plaats van via de snelweg via de toeristische route. Na het vragen van de weg blijken we wel in de juiste richting te rijden en al in de buurt te zijn van Horse Shoe bay. Van hieruit nemen we de ferry naar Vancouver Island.

De oversteek duurt ruim 1 1/2 uur. Gelukkig is het mooi weer en kunnen we op het Sundeck zitten. Na een behouden vaart komen we aan in Nanaimo. Van hieruit moeten we nog ruim 3 uur rijden naar Tofino, we missen een afslag, maar volgens onze kaart kunnen we een afslag verder ook nog op de juiste weg komen naar Port Alberni. DUS NIET, we komen uit in de middle of nowhere en als de weg verandert in een soort split, en de afgrondjes steeds dieper worden, besluiten we toch maar om om te keren. Later horen we dat hier nogal eens wat toeristen komen vast te zitten. Onderweg zien we wel ons eerste wilde dier.

De weg naar Tofino is een lange weg door de bergen waar je lange tijd geen mensen tegenkomt. we vinden het geweldig om hier te rijden, de snelheden zijn helaas niet wat ik (Ron) gewend ben, als je hier 2 km te hard rijdt krijg je een boete waar je niet blij van word. Maar als de kilometers vorderen word je al snel iets makkelijker. Ik probeer niet boven de 200 uit te komen.

Veel later als verwacht komen we bij onze lodge aan. Middle Beach Lodge ligt net voor Tofino, in de bossen aan het strand.

 

We hebben een gezellige kamer, heel knus. Geen luxe, geen TV of internet, dus een stukje schrijven was er die dag niet meer bij. Als we aankomen hangt er een briefje aan de deur met een waarschuwing dat in de buurt van de lodge een zwarte beer is gezien, en dat we goed moeten uitkijken. Nou, dat doen we ZEKER!! We gaan nog even naar Tofino om te eten, Restaurant Schooner blijkt een goede keus, Marian een lekkere zalm en ik een flinke steak. Na een lekker maal terug gereden naar onze lodge, en lekker geslapen, morgen gaan we op berenjacht.

Hoezo jet-lag? Om 6.30 allebei al wakker, slaap uit, dus we gaan er lekker uit. Na een Canadees ontbijtje gaan we op pad. We hebben besloten om gebruik te maken van "The Vancouver Trolley Company",

Dit is een hop-on, hop-off trolley die twee routes door de stad rijdt. We nemen de route die via Stanley Park loopt, en stappen uit in het park waar we een prachtig uitzicht hebben over de skyline van Vancouver.

Na een korte wandeling door het park komen we op een plek waar allemaal totumpalen staan,

dit is onze eerste kennismaking met de Indianen. We springen weer op de trolley en rijden naar Canada Place, hier werden tijdens de Olympics de medailles uitgereikt, en zien dat er drie grote cruiseboten liggen. Natuurlijk een aantal plaatjes geschoten en daarna bij een leuk restaurant, dat ook een bierbrouwerij is, even wat gegeten, en daarna de "blue loop" gepakt naar Granville Island.

We stappen hier uit en vallen met onze neus in de boter, een straatartiest (Canadese Houdini) werkt zich op een hele leuke manier uit de kilo's kettingen die een aantal toeschouwers even daarvoor om de man heen hadden gehangen en met dikke hangsloten hadden vastgemaakt. Op Granville Island vindt je allerlei Galeries en Ateliers, ze zijn allemaal gevestigd in oude fabrieksgebouwen die allemaal ziojn opgeknapt. Heel leuk om doorheen te lopen. 

Om weer op het vasteland te komen nemen we een klein bootje van False Creek Ferries om de rivier over te steken. Via Chinatown komen we in Gastown, Gastown is Vancouvers oudste wijk, door een grote brand in 1940 en later inh 1960 is dit stadsdeel behoorlijk verpauperd. In de jaren 70 verklaarde de Provinciale regering Gastown tot Historisch monument. In Gastown staat een vreemde attractie, de "Steam Clock",

dit iseen replica van een bestaande klok. De klok wordt aangedreven door stoom en fluit elk kwartier het deuntje van "The Big Ben". Beetje nep, maar de toeristen staan er rijen dik om heen. We komen door English Bay, waar we het monument zien dat gebruikt is als embleem voor de Olympische winterspelen van 2010, The Iconic Inukshuk.

We gaan terug naar het hotel om even wat te rusten want we merken toch wel het tijdsverschil met Nederland. Nog even de stad in om wat te eten. Bij het restaurant naast het hotel stappen we naar binnen. Bij O'Douls blijkt van 25 juni-4 juli het Vancouver International jazzfestival plaats te vinden, dus lekker eten met een fijn muziekje op de achtergrond. Na een lekker maaltje vallen we tevreden in slaap, morgen lekker de auto ophalen en een uurtje of 5 rijden naar Vancouver Island.

Eindelijk op weg naar Canada, het is alweer lekker warm als we de eerste tenen buiten de deur zetten. Gisteren te lang blijvben zitten in het Oranjecafe, dus we vertrekken vanaf Pa en Ma. We rijden om 11.30 uur weg en komen volgens verwachting om 13.30 uur op Schiphol aan. Auto op P3 achtergelaten en de bus naar de vertrekhal genomen. De eerste ellende begint al snel, koffers veeeel te zwaar. Na uit de ene koffer een lading kleren te hebben verplaatst naar de tweede, dus deze nog veeeel zwaarder gemaakt, hoeven we uiteindelijk maar voor 1 koffer bij te betalen. Inmiddels is mijn hitteniveau al weer tot ongekende hoogten gestegen, dus effe rustig wat eten om weer eeb beetje af te koelen. Om 16.30 uur zijn we bij de gate aangekomen en tillen we onze rugzakken op de band voor de laatste controle, na wat kleine schermutselingen komen we hier vlotjes langs. Eindelijk, bijna lekker zitten. Rijtje 10 in het vliegtuig, toch lekker die extra beenruimte (89 CM!!). Naast ons zit een zeer vriendelijke Canadees uit Whistler, hij is met zijn vrouw 4 weken in Europa geweest om te fietsen in Italie en Zwitserland. Hij geeft ons nog een aantal leuke tips over wat te doen in Vancouver en een aantal leuke rijrouters in de Rockies.

Iets later dan gepland vertrekken we en na een snelle vlucht van 9 uur komen we probleemloos aan in Vancouver. De koffers liggen al op de band als we in de aankomsthal komen. De eerste indrukken zijn geweldig, Als we buiten komen staat onze chauffeur al klaar met de Limo, om ons in stijl naar ons hotel te brengen.

Als we door de stad rijden zien we al dat het een geweldige stad moet zijn, mooie gebouwen, veel water, en veel ruimte. Het hotel is maar 20 minuutjes rijden en ook hier lijkt het een goede keuze, prima hotel, midden in een gezellige winkelstraat, Robson Street, de kamer is prima en lekker ruim. We besluiten nog even de benen te strekken en lopen naar de haven. Wat schets onze verbazing, 8000 km van huis? Een groot optreden van Armin van Buuren in een groot conferentiecentrum. De mensen staan al in dikke rijen opgesteld om naar binnen te mogen. Wij besloten om dit NIET te doen, we zijn uitgeteld omdat we al 24 uur op zijn. Tijd voor een tukkie.

Nou het is bijna zover, nog een laatste nachtje slapen, en we vertrekken richting Schiphol.
Vanmiddag nog even genieten van de voetbal, biertje erbij en hopen dat ze winnen, en dan nog even de laatste dingen inpakken en zo. We hebben inmiddels iedereen een mailtje gestuurd met de link naar dit weblog.
Hopelijk vinden jullie het leuk om eens een kijkje te nemen of ik al ben verorbert door een Beer of een Orka, en of Marian's belletje al heeft gerinkeld (beren hebben een hekel aan belletjes).

Hallo allemaal,

We zijn inmiddels druk bezig om ons in te lezen en voor te bereiden op onze reis naar Vancouver.
Vandaag hebben we de tickets binnen gekregen en we weten nu dat we om 17.30 uur vliegen naar Vancouver.
We komen dan plaatselijke tijd om 18.10 uur aan.

Van daaruit zullen we opgehaald worden om naar ons eerste Hotel "The Listel" te worden gebracht.