De stad is weer vroeg wakker. Tussen 4 en 8 wordt denk ik het meeste werk verzet, de rest van de dag zien we vooral slapende, hangende en zittende Vietnamezen, dan lijkt het wel of ze geen pap meer kunnen zeggen. Dus weer heel vroeg wakker en om 8 uur aan tafel. Alle rugzakken inmiddels omgepakt en de spullen voor handbagage en de laatste wissel van vandaag eruit gehouden. We gaan eerst naar de markt op zoek naar Boedha's en nog wat dingen. Na goed anderhalf uur zijn we geslaagd. We drinken in een trendy juicebar een glas koel en gezond. Heerlijk die airco en dan de klap van de hitte als je weer buiten stapt. We halen de broek op die ik gisteren heb besteld en kopen ook nog 2 sjaaltjes. Op de terugweg zoeken we in de cafe's naar een reclame van Tiger beer, het bier dat we hier zo af en toe ;-) hebben gedronken. Peter verzameld nu eenmaal reclame-uitingen en deze lokte al enkele dagen naar hem. Gisterenavond in de bar (waar beide heren zonder ons werden "lastig" gevallen door een dame van lichte zeden...) had hij al een laatstebod gedaan en niet akkoord gekregen. Vandaag zagen we er zomaar in 4 achtereenvolgende cafe's dezelfde hangen. De laatste tegenoverons hotel, aarzelt niet te lang maar gaat de onderhandeling aan. Gelukt! Helemaal in karton ingepakt en getaped, klaar om als handbagage mee te nemen. Wat zal die mooi hangen bij de rest van de verzameling. Nu een lichte lunch en dan gaan we nog een kijkje nemen in het Herenigingspaleis,dit is tussen 13.00 en 16.00 uur geopend. Onderweg komen we nog een tempeltje tegen en branden hier nog wat wierrook voor onze dierbaren. Het Herenigingspaleis is het vroegere paleis van de president en hier zijn nog vele herinneringen aanwezig. Allereerst is is plat gebombardeerd in 1962  en herbouwd en in 1975 heeft het Noord Vietnameese leger ( lees de communisten) het toegangspoort platgereden met een tank en de onafhankelijkheid van Vietnam uitgeroepen. Deze politieke situatie is er nog steeds. Een 1 partij communistisch regime. In dit paleis is nog erg veel te zien hoe de president hier vroeger leefde en zijn gasten ontving. Er is zelfs een bioscoop en een gokhal aanwezig. Verder gaan we ook de commandokelder in wat vroeger het "crisiscentrum" is geweest tijdens de oorlog. Hierna terug richting hotel voor een laatste biertje en dan snel nog allemaal een douche zodat we "fris" het vliegtuig ingaan. We moeten uiterlijk om 17.00 uur hier weg rijden want we moeten om 17.50 op de airport zijn om in te checken Dan vliegen we naar Singapore en binnen een uurtje overstappen en door naar Amsterdam. Op weg naar het Hollandse weer. Nou lieve mensen tot gauw in Nederland!

Vanmorgen ontdekte ik vlak na het wakker worden dat de grote gekko afgelopen nacht in ons verblijf had doorgebracht. Toen hij onze bewegingen waarnam vluchtte hij door een gat bij de balk van het dak, maar bleef nieuwsgierig kijken naar wat deden. Op ons gemak ontbeten en toen nog even lekker naar het strand, bedjes onder de parasol en lezen. Tussendoor nog even gewandeld en gezwommen. Einde van de ochtend gedouched en laatste dingen ingepakt. Uitchecken, lunchen en op weg naar de luchthaven. Daar checken we in en lopen een rondje want we hebben nog anderhalf uur. Dan wordt Erwin opgeroepen via de intercom. Handig want hij is net op het toilet en wij hebben het niet gehoord. Bij de balie worden we doorverwezen naar de ruimte waar de bagage terecht komt voor transport naar het vliegtuig. Wat blijkt? We mogen geen visolie in de bagage vervoeren vanwege de kans op breuk en de enorme stank die dit heeft. Oook de rugzak van P&P staat hier opzij gezet. Gauw Peter erbij gehaald en ook die moest de fles eruit halen. Jammer, maar er was geen ontkomen aan. HAndbagage mag sowieso niet in deie hoeveelheid vloeistof. Dus maar weg gegeven aan een baliedame en een taxichauffeur, hun dag weer goed ;-)

Een vlotte vlucht met een propellorvliegtuig, zachte landing en dan weer terug in de drukkende hitte en oorverdovende lawaai van Saigon. De taxichauffeur rijdt een hele andere route dan we de vorige keer hebben gereden. Al snel blijkt hij een sluiproute te volgen en hij rijdt lachend een straat in waar geen auto's mogen komen. Overstoord de fietsers en scooters opzij toeterend. Einde van de middag zijn we weer bij het hotel. Daar nemen we ook de bagage mee die we hier hebben achter gelaten en dumpen alles op onze kamers. Even een sanitaire stop en dan op weg naar de Pub tegenover het hotel. We kunnen niet meer tuffen... Bier en nacho's zijn meer dan welkom. Op weg naar de markt, waar we na behoorlijk onderhandelen wat T-shirts kopen. Vooral Peter is een goede onderhandelaar, als hij quasi boos opstaat, vallen ze bijna achterover en op de knieen met verontschuldigingen. We gaan eten bij Miss Saigon, jammer genoeg is ze er niet, we missen haar gekletst en gulle lach. Toch eten we lekker barbeque aan tafel.  Een rondje langs souvenirsshops levert Petra een leuke tas op en dan naar het hotel om even achter de PC te kruipen. Reislog bijhouden en alvast kijken of we via internet kunnen inchecken voor morgen en hoe lang we van tevoren op de airport moeten zijn. Mannen zijn alvast naar de pub voor een afzakkertje, wij vzouden ze zo volgen. Als we even later bij een ander cafe aankomen staat een Vietnamese dame haar uiterste best te doen om de heren over te halen voor een massage met een happy end. Ze weet dan ook niet hoe gauw ze zich uit de voeten moet maken als wij ook aanschuiven. En dan is het alweer onze laatste nacht hier in Vietnam. De dagen zijn voorbij gevlogen en opnieuw hebben we een heerlijke vakantie achter de rug.

Heel vroeg staan P&P op om te voet naar het plaatsje verderop te gaan. Erwin heeft gisteren van een Belgisch bejaard stel gehoord, dat dat slechts anderhalf uur lopen is. Vastbesloten om de lokale specialiteit te gaan kopen: vissaus en zwarte peper, gaan ze dus vroeg op pad om de warmte voor te zijn. Wij staan pas na 8 uur op en gaan op ons gemak ontbijten. Daarna een uurtje naar het strand, waar we al snel weg branden en helemaal leeg lopen van het zweten. Terug naar de veranda, even lekker douchen en dan in de schaduw beetje lezen. P&P komen verhit terug en erg enthousiast over wat ze onderweg allemaal gezien hebben. Prachtige boten, leuk stadje en lieve kinderen. De missie is geslaagd, dus zet je maar vast schrap voor de kookkunsten van Peter de komende tijd. Terwijl zij douchen halen wij alvast verse jus en een biertje om de dorst te lessen. Ze zijn achterop een scooter terug gekomen voor zeen grijpstuiver. Dan doezelen en lezen we wat en hebben heerlijk gelunched met bier, jus en smoothie en zalige kipsandwiches.

We houden siesta onder de veranda van ons verblijf. Dan nog even onder de parasol op het strand en wat zwemmen even verderop, waar we genieten van het lauw warme water. Hier geen rotsen, stenen of veel zeewier. Idylische situatie. Dan na het douchen op naar de bar voor een happy hour. Dat is ons gisteren goed bevallen. P&P&E waren erg onder de indruk van de Singapore sling (erg veel alcoholsoorten) en ik blijf trouw aan Pinacolada. Opnieuw lekkere brusschetta's erbij en we genieten van een adembenemende zonsondergang. Wat gaat dat rap zeg, in echt een paar minuten is de zon weg. Opnieuw genieten van de dagaanbiedingen, Petra King fish, Erwin Pork Sjalot, Peter en ik claypot chicken lemongras ginger. mmmmm

Na wat afzakkertjes (local rhum met cola) gaan we op tijd naar bed, na 10.30 is het hier uitgestorven. Op de veranda zit weer de grote hagedis (gekko). Dit dier is wel 20 cm. lang. De duitse buurman zei gisteren dat ie alle nieuwkomers komt bezoeken. Dat klopt blijkt de volgende morgen.

We hebben de snelle veerboot naar het eiland, 2,5 uur. Een idiote kinderfilm moet onze tijd veraangenamen, we gaan naar buiten en staan de meeste tijd op het dek te genieten van het uitzicht, eilanden en prachtige wolken. We zien zelfs een tornade in de verte. Uiteindelijk komen we op het eiland aan en zoeken we een taxi. uiteraard staan deze te wachten. Het duurt een half uur, eerst verharde weg en daarna een zandpad) alvorens we bij Mango bay resort aanwezig zijn.

 Onze kamers zijn nog niet klaar dus besluiten we eerst maar weer eens iets te drinken en te eten ( het is inmiddels bijna 12 uur dus het buikje begint te rammelen). We eten heerlijke broodjes en als dit de voorbode is voor het eten vanavond hoor je ons niet klagen.Na het eten gaan we op "ontdekkingsreis" in het resort. Dit is redelijk kleinschalig opgezet en in eerste insantie ziet het er niet erg luxe uit. We vinden de beachbar met heerlijke parasols en bedjes en deze pikken we in voor een rustmoment. Om 1 uur kunnen we onze kamer in en deze heeft een groet veranda, lekkere bedjes buiten en een "hemelbed" met klamboe. Snel onze badkleding aan en richting het strand want dit ziet er erg uitnodigend uit. Het is er heerlijk, wel warm maar met de nodige verkoeling best vol te houden. Aan het einze van de middag terug naar onze eigen veranda voor een lekkere douche n daarna door naar "happy hour:" in de bar. Hier serveren ze heerlijke cocktails en me de voeten in het zand een cocktal in de hand naar de zonsondergang kijken is toch niks mis! Uiteindelijk gaan we , na een paar cocktails, aan tafel en bestellen we heerlijke gamba's ( we verorberen 2 kilo!) en een fles wijn ( we weten bijna niet meer hoe dit smaakt...), Het eten is heerlijk en na een afzakkertje nog even onze reislog bijwerken en daarna terug naar de veranda voor een potje pesten, of wordt het toch lekker naar bed....., morgen weer vroeg op om lekker aan het strand te genieten.

In de ochtend gaan we naar de floating market. Dit is een soort groothandel, heel verschillend met wat we vorig jaar zagen in Thailand. Leuk om gewoon als toeschouwer te zien hoe er gehandeld wordt. Per boot staat een grote bamboestok waaraan ganht wat ze verlopen, b.v. tomaten, ananas e.d. Het is een prettige boottocht, waarin we niet worden aangebhouden om zelf te kopen, maar gewoon kunnen toekijken hoe men hier handelswaar aankoopt om het zelf later te verkopen. Al vroeg weer terug in het hotel hebben we vervoer geregeld naar de volgende plaats, een bustrip van 3 uur. We krijgen een vIP behandeling ... een hele bus voor ons alleen, wel airco geen vering. De motor slaat onderweg een aantal keer af. maar start dan gelukkig wel weer. Rond 13.00 uur arriveren we in Ray Chai. Daar blijkt er niemand in het hotel engels te spreken. Ook met handen en voeten komen we niet verder. De dame achter de receptie lijkt niet erg slim. Uiteindelijk  wetne we haar duidelijk te maken dat ze een telefoonnr. van Asian Travel in Saigon moet bellen, zodat we een tolk hebben. Ze belt tot 2 x toe, heeft een heel gesprek en hangt weer op ;-( Idiote situatie. We laten haar weer bellen en krijgen iemand aan de telefoon die engels spreekt, zij het niet erg vloeiend. Al bij al een haperende toestand maar het resultaat is dat we een taxi hebben gereserveerd voor de volgende ochtend, zodat wij tijdig bij de ferry zullen zijn. Dan gaan we op zoek naar wat eetbaars. Om de hoek vinden we iets dat er redelijk uitziet en daar eten we wat. Dan gaan we te voet de stad in, zonder plattegrond want ook dat had het hotel niet beschikbaar. Onthouden dus waar we gaan. Het lijkt een wat rustig provinciestadje te zijn en de tempels die we graag zouden bekijken (tip uit ons boek) kunnen we niet vinden. Net als we besluitene rgens een pilsje te pakken begint het te druppelen, een voorbode van een tropische regenbui. We drinken er dus nog maar een en nemen er wat chips bij (de lunch was niet zo geweldig). We kijken naar spelende kinderen in het water en vermaken ons prima. Als we denken dat de bui voorbij is stappen we op. Binnen 2 minuten denken we daar anders over en vluchten terug naar het afdak waar we vandaan komen en vragen of ze een taxi willen bellen. Een internationaal woord: TAXI. Zo'n bui hebben we nog niet meegemaakt en zijn dan ook blij dat de taxi even later komt. deze brengt ons naar het hotel terug. Tijd voor een dutje en wat opfrissen, het was bloedheet buiten voor de bui. In de avond op zoek naar een andere eetgelegenheid, lopen we wat rond en vinden een zaal waar ook karoake plaatvindt. Jeetje wat kunnen sommigen enorm vals zingen! Maar goed, het bier was koud, de ananasshake lekker en eten redelijk. Echt een dag om af te sluiten met op tijd naar bed gaan. In de hotelkamer van P&P is rood licht van de buitenverlichting en de straatgeluiden komen zo binnen. Wij hebben minstens 3 gekko's als huisdier, nmaar de rest willen we niet raden. We besluiten om morgenochtend zonder ontbijt naar de veerboot te gaan.

Alweer vrijdag en we worden vroeg afgehaald. Tot onze verrassing bestaat de rest van de groep uit de 4 Duitsers van gisteren. We zitten ruim 4 uur in de bus, met onderweg een sanitaire stop. Lekker airco dus op zich wel OK. De gids verteld ons e.e.a. over de regio, historie en wat we gaan doen die dag. Rond het middaguur stappen we op een soort longtailboat en varen de Mekong rivier op. Volop activiteiten op en rondom het het water. Mensen wonen en handelen vanaf boten, soms komen ze er amper vanaf. Alles wat ze nodig hebben komt voorbij via boten van andere handelaren. Kinderen gaan aan wal naar school. Overal zie je ook veerbootjes om de rivier over te kunnen steken. Huizen staan op palen, rekening houdend met het getij. De bries op het water werkt verkoelend, het is inmiddels bloedheet. Een stop bij een familiebedrijfje waar gepofte rijst en snope wordt gemaakt. Het kaf van het rijst wordt gebruikt om te stoken. Een grote metalen pan met rivierzand wordt gloeiendheet gestookt en dan worden de rijstkorrels er in gegooid. In notime begint het te ploffen als popcorn. We mogen proeven en vinden het niet vies. Dit zit bijvoorbeeld in chocoladerepen thuis. Verderop wordt het met suiker en kokosmelk gekookt en dan tot plakkaten gemaakt, die dan weer worden gesneden en ingepakt voor verkoop op de markten. Ook zien we hoe toffee wordt gemaakt en kunnen we proeven. Wij drinken een kopje jasmijnthee en krijgen van alle lekkernijen nog een proefrondje. Het ene is lekkerder dan het andere. Met de boot opnieuw de rivier op en de volgende stop is bij een franse 'villa' uit betere tijden. Hier worden we getrakteerd op een Vietnamese opera (na ja meer klucht met zang en muziek). De lokale instrumenten worden getoond, uitgelegd en bespeeld. Ook hier krijgen we Jasmijnthee met wat fruit (iets wat lijkt op lychees en ananas). Onderweg op de boot hebben we een soort waterige appel/peer kunnen proeven, niet echt lekker vonden we. Hier kunnen we lunchen. Een vast menu met olifantvis, garnalen, rijst en nog e.e.a. We willen zelf kunnen kiezen, dus slaan we dit af. We varen naar een volgend restaurant. Daar is een beperkte kaart, maar we kiezen er iets uit en we drinken koud bier. In de tuin ontdekken we een joekel van een python (in een kooi). Deze wordt speciaal voor de helden onder ons eruit gehaald zodat die om de nek kan worden gedrapeerd. Petra en ik blijven op weilige afstand, Erwin en Piet willen deze kans niet voorbij laten gaan. De foto's spreken voor zich, maar liefst 50 kg. zwaar.

Dan wordt het tijd voor het lange deel van de reis per boot. We hebben nog 3,5 uur te gaan tot we bij ons hotel aankomen. We genieten van de relatieve rust, het steeds wisselende uitzicht, het gezwaai en lachende (kinder)gezichtjes. Een lach kost niets en voelt zo goed. Tussendoor krijgen we nog een kokosnoot aangbebonden om te drinken. We suffen een beetje weg en aan het einde van de middag ontdekken we steeds meer mensen en kinderen die zich in de rivier wassen, met shampoo en zeep en gekleed. Kinderen zwemmen en maken plezier, moeders wassen de groente, soppen het wasgoed en vaders zien we scoooters en andere materialen wassen. Het water is letterlijk multifunctioneel. Niet te veel over nadenken. De zon begint al onder te gaan als we over de boulevard lopen richting hotel Kim Pho. Prima hotel, mooie kamer en vooral een heerlijke douche. Eindelijk weer eens een ferme straal warm water, we wisten bijna niet meer hoe luxe dat was. Dit stadje is stukken rustiger dan Saigon en we genieten er van. Vele mensen flaneren over de boulevard en het aantal toeristen valt hier wel mee. De mannen en Petra zitten nu op het dakterras voor een afzakkertje, terwijl ik jullie even bijpraat. Mijn voeten zijn alweer enorm opgezet, iets wat ik zelfs tijdens mijn zwangerschappen niet heb gekend. Weer een ervaring rijker ;-) Verder mogen we niet klagen, alles werkt zoials het werken moet. Erwin's rug (of hij zelf...) houdt zicht kranig. En gelukkig krijgen we regelmatig een levensteken van onze jongens. Morgen zullen we weer eens naar huis bellen om te horen of alles er nog staat.

Om kwart over 7 al aan het ontbijt, dan snel de bagage overbrengen naar het andere hotel. De bus staat al op ons te wachten. Chauffeur, gids en 6 Duitsers en wij erbij, zijn we compleet. Ruim anderhalf uur rijden als er geen verkeer is zegt de gids. Duh... geen verkeer en dat in Saigon, pff. Dus zo'n 2 uur later komen we aan bij Cu chi, een gebied van 150 km2 waar 15.000 VC en guerillastrijders waren tijdens de Amerikaanse oorlog (zo noemen ze dat hier). Vreedzaam en vriendelijk volk, prachtige omgeving, vele fruitbomen, vruchtbare akkers en gelukkig leven, zo verteld ons een propagandafilmpje dat we zien bij de eerste stop. We zien hoe de sympathisanten van het Noorden hier alles op alles zetten om de US soldaten te doden. Ze hebben geen middelen, dus gebruiken bamboo om akelige en dodelijke boobytraps te maken en hergebruiken de geworpen bommen door opnieuw te gieren en er spijkers (met weerhaken) en bommen, mijnen van te maken. De kleigrond heeft een dusdanige structuur dat de gangen niet gestut hoeven te worden. Het gangenstelsel bestaat uit 3 lagen en kent ook uitgangen naar de rivier (onder de waterspiegel). De gangen zijn zo nauw dat de grote Amerikanen er niet in passen. Toen de US kleine, tengere mannen als "rats" de tunnels instuurden, werden allerlei gruwelijke vallen bedacht, waardoor ook hier angst het sterkste wapen van de VC werd. US heeft geprobeerd het gangenstelsel te bombarderen, uit te roken, onder water te laten lopen (waardoor velen verdronken of werden opgewacht bij de andere in/uitgang om te worden afgemaakt) en zelfs het waterpeil van de rivier lieten ze dalen om zo de onderwatergangen zichtbaar te maken. Beide partijen deden niet voor elkaar onder in het bedenken van listen om de ander uit te schakelen. Petra en ik gaan de tunnel in om er 15 meter verderop weer uit te komen. Deze was speciaal voor toeristen 2 x zo groot gemaakt, toch moesten we gehurkt erdoor en was er weinig ruimte rondom onze 'slanke tailles' (ahum).'

De gids praatte over wij en dit maakte duidelijk dat ze nog erg betrokken is bij dit deel van de historie. Wij -op onze beurt- reageerden heel verontwaardigd toen de gids bedacht dat wij uit Duitsland kwamen.... en toen een van de Duitsers een opmerking maakte over het oorlogsgedrag hier, vonden wij dat ze toch ook best eens naar hun eigen historie konden kijken. Ik bedoel maar, je hoeft er niet bij geweest te zijn om er gevoelens bij te hebben. Al bij al, vele gruwelijkheden zijn hier uitgevoerd door alle partijen, met vele slachtoffers. Orange baby heeft alles wat hier leefde verwoest en pas sinds een paar jaar is de oogst weer eetbaar en is de lucht weer te inhaleren, zonder risico voor chemische rotzooi. Met buitenlandse hulp zijn de bossen en rubberplantages weer aangeplant en is deze streek weer up and running en wordt steeds interessanter voor foreigen investers. M.a.w. ze zitten in de lift en dan is er een crisis... met afnemend toerisme met alle gevolgen vandien. Vanavond gaan we op zoek naar de broer van de restauranteigenaar uit Hanoi, we willen weer Indiaas eten en gaan de groeten overbrengen, wie weet krijgen we een speciale behandeling ;-) Morgen om 7.30 worden we opgehaald bij het hotel en starten we met onze toer door de Mekong Delta. De laatste week is gestart, de tijd vliegt.

Woensdag 4 maart

Weer heerlijk geslapen in het fantastische hotel. Vandaag wat later ontbijten ( 8.30 uur) dit is voorlopig de laatste keer dat wij "uit kunnen slapen". Na het ontbijt moeten we op stap want natuurlijk gaan we Hoi An niet verlaten zonder de beroemde handgemaakte lampionnen. Er zijn een aantal verkopers in stalletjes die ze maken en verkopen en we komen bij 1 stalletje tot een deal. Marlene heeft nog een ander soort gezien dus gaan we voor de tweede keer onderhandelen. De lampionnen blijken niet "op voorraad " te zijn en we kunnen ze 's middags ophalen...helaas zal dit niet gaan aangezien we om 11.30 uur worden opgehaald met de taxi. Wordt het dus hard werken voor de verkopers... We spreken af dat we de lampionnen om 11.00 uur ophalen dus hebben we nog een uurtje voor een bakje thee ( koffie is hier niet te drinken) en het verzinnen hoe we e.e.a. mee moeten gaan nemen.

De thee smaakt prima en we lopen nadien nog wat rond om afscheid te nemen van deze schitterende en gezellige plaats (mag je absoluut niet overslaan). We komen langs onze "tailor shop" en zien de vriendelijke dame die ons heeft geholpen. Zij brengt ons de oplossing...een aantal grote plastic tassen waar de lampionnen in kunnen. Terug aangekomen bij de verkoper (deze is met de laatste bezig en heeft het zweet op zijn voorhoofd staan) heeft de "bazin" van het stalletje een betere oplossing voor het vervoeren. Met een stuk tape, plastic tas en raffia wordt er een handzaam pakket gemaakt welke als handbagage kan worden meegenomen. Nu snel terug naar het hotel om de laaste spullen in te pakken de WC een bezoek te brengen en dan op weg naar het vliegveld van Danang. Deze rit duurt maar een klein half uurtje en we zijn dus vroeg genoeg op de airport aanwezig. We hebben weer een beetje trek ..hoe kan het ook anders...alleen wordt het vandaag een lunch van chocoladekoeken en een koker met pringels. De luchthaven van Danang is nog kleiner dan Charlois. Het vliegtuig zit bomvol met enorm veel Duiters en Israeliërs (kom je ook overal tegen...).

Deze vlucht duurt ook maar een uurtje (beter dan de Duitsers die gisteren vertelde dat zij 3 dagen onderweg zijn geweest met de bus van Saigon naar Hoi An) en we landen om 15.15 uur op de luchthaven van Saigon. Het heeft hier flink geregend maar nu moment is het droog. Als we het vliegtuig uitkomen lopen we tegen een wand van warmte aan, het is hier zeker 35 graden en vochtig. Nu snel de rugzakken zoeken en daarna met de taxi op weg naar ons hotel in District 1 (backpackers wijk). Een taxi vinden duurt even maar een klein half uurtje later zitten we lekker in een auto met airco richting Lac Vien Hotel. We zijn alle 4 even sprakeloos als we deel gaan nemen aan het verkeer. Hanoi was druk maar dit is niet te beschrijven. Duizenden motorbikes, taxi's, een enkele fiets en gewone auto's rijden dwars door elkaar hevig toeterend. Het is hier echt survivalen en de brutaalste gaat gewoon voor. We zijn het er al snel overeens dat een fiets huren hier niet gaat gebeuren, we zijn straks al blij dat we "ongeschonden" te voet deze stad overleven. Bij ons hotel aangekomen blijkt er iets niet goed te zijn geweest en er is maar 1 kamer beschikbaar (de andere heeft geen electra), dus verkassen we voor 1 nacht naar een ander hotel. De standaard van hotels is hier beduidend minder dan in Hue en Hoi An maar daarentegen zitten we midden in het centrum. We besluiten snel de spullen binnen te gooien en op stap te gaan. We besluiten een eind te gaan open om uiteindelijk bij het beroemde Rex Hotel uit te komen. Dit is een totaal andere stad dan Hanoi, enigzins westerse maar ook de straten zijn breder er zijn een aantal parken en grotere Shoppingmalls. Tegen de schemering komen we bij de Rex aan en gan naar de Garden roof top voor een verkoelende versnapering. Dit is schitterend, uiteraard zitten er veel travellers (staat denk ik in alle boeken) en we besluiten om lekker decadent te doen en een cocktail te bestellen (2 x zo duur dan ergens anders) Het uitzicht is adembenemend en natuurlijk maken onze mannen weer de nodige foto"s (ze zijn niet meer te tellen...leve het digitale tijdperk). De keuze van de cocktail is moeilijk vandaar dat we onze "expert" in Holland bellen Jan Duine voor een suggestie.... We besluiten om een Mai Thai te drinken en Erwin neemt een "Rex". Peter blijft natuurlijk trouw aan de "Tigerbeer". Het is een heerlijk rustpunt doch na ons drankje lopen we terug richting Hotel om daar een eetgelegenheid te vinden. We komen uit bij CO2 een BBQ restaurant ook met een Roofrestaurant. Bovenop het dak, een heerlijk windje en we bestellen een BBQ. Wordt erg leuk gedaan, is een brander in het midden van de tafel. Onze persoonlijke "bediende"  Huong bakt voor ons het vlees (hoezo bediend worden...) We hebben kip, beef en hert en alles is overheerlijk. Weer eens iets totaal anders dan fried noodles with chicken etc... De biertjes gaan er ook prima in en het wordt een gezellige avond. Huong kletst er flink op los en verteld ons over het leven in Saigon. Zelf komt zij uit de Mekong Delta en is zij sedert 2 jaar werkzaam in Saigon (niet altijd even naar haar zin). Zij verteld dat haar ouders zijn gescheiden toen zij 2 maanden oud was. Haar vader liet haar moeder zitten met 5 kinderen. Zelf is ze 23 en in ieder geval verstandig genoeg om niet zoals zovelen af te glijden. Het  blijkt dat er enorm veel weeskinderen zijn in Saigon, ouders gescheiden en hebben alletwee een nieuw leven en laten de kinderen aan hun lot over. Verder blijkt dat er meer dan 10.000 verkeersdoden per jaar zijn , een groot gedeelte veroorzaakt door alcohol. Blijkbaar wordt er ook drugs gebruikt onder de jongeren. Al bij al is het een hele gezellige avond en gaan wij om 22.30 uur richting hotel. Morgen weer vroeg weer op, verkassen naar her orginele hotel en een bezoek brengen aan de Cu Chi tunnels.

Dinsdag 3 maart

Weer heerlijk geslapen vanacht en vroeg uit de veren want we worden om 8.00 uur opgehald voor onze tour naar My Son. Onze gids is Lee en hij is keurig op tijd aanwezig. My Son ligt een uurtje rijden af van Hoi An, Lee adviseert ons een paraplu mee te nemen aangezien het er een beetje dreigend uitziet.

Onderweg komt het inderdaad met bakken uit de lucht maar aangekomen in My Son is het droog. My Son is een oude tempelstad uit de 8e tot 10e eeuw waar enorm veel van is verwoesd. Enerzijds door de oudheid en anderzijds door de bombardementen van de Amerikanen in 1968. We worden eerst verrast door een uitvoering van danseressen. In dit gedeelte heeft het Chamvolk geleefd. Zij vereren de 3 Hindoegoeden Brahma, Vishnu en Shiva. Het is enorm sierlijk en het doet een beetje denken aan het Balinese, vooral veel handwerk. Na deze voorstelling gaan we richting de restanten. Het complex is opgedeeld in sectoren A tm F, hiervan van B,C en D het beste bewaard gebleven. Helaas zijn er een aantal beelden niet meer op het complex aanwezig, deze zijn verplaatst naar de diverse musea in Vietnam.

De tempel kent 3 soorten gebouwen. Het hemelse/heilige, de tussenlaag en het wereldse/fysieke. Het kleinste gebouw heeft maar 1 ingang (oosten, de kant waar de zon opkomt, vruchtbaarheid, nieuw leven), heeft geen ramen zodat er geen afleiding is door het aardse en alleen de keizer/koning en priesters mogen hier komen voor meditatie en rituelen. Het gieten van water, melk of honing over de Liam (fallusymbool), waarna het terecht komt in de Yoni (teken van vrouwelijke vruchtbaarheid, nieuw leven) dat uitloopt in een tuitje zodat de vloeistof -na dit ritueel heilig geworden- kan worden opgevangen en met het wachtende volk buiten kan worden gedeeld. Het middelste gebouw wordt gebruikt als keuken, heeft 1 raam en een ingang aan de noordkant met een trap om binnen te komen. Een uitgang aan de zuidkant heeft geen trap (symbolisch voor soms zit het mee en soms zit het tegen, levenswijsheid) zodat je moet springen. Hier werden offeranders klaar gemaakt en voor de aanwezigen gekookt. Het grootste gebouw heeft 1 ingang aan de westkant, meerdere ramen en was bedoeld voor het volk. Hier kon worden gemediteerd, gefilosofeerd e.d. Tussendoor waren er kleine gebouwtjes waarin geschiedenis werd opgetekend (in steen gehouwd), dit werd bibliotheek genoemd. Alles bij elkaar indrukwekkend. Tussendoor een giga regenbui van 5 minuten,k waarna we weer verder konden lopen. Her en der staat er een dak op palen rondom een ruine of worden de stenen gestut door enorme metalen bouwwerken. Dit om verder verval tegen te gaan en toch nog iets te laten zien van wat er staat. Het was een VC bolwerk, zodat US hier veel gebombardeerd heeft totdat na een smeekbede tot ontzien van dit cultureel erfgoed bij besluit van US president Nixon hier geen bommen meer mochten worden gegooid. 70% is verwoest ...

In de middag na de lunch (lekker noodlesoepje bij de overburen van het hotel) huren we fietsen. Petra en ik doen even een maatsessie bij de tailor. Paar kleine aanpassingen en een ectra opdracht voor nog 2 bloesjes. Dan gaan we richting strand. Hier worden we aangenaam verrast door het prachtige zandstrand en een flinke branding. Gauw de sandalen uit, de mannen hun shirt uit en onze shirts zover mogelijk opgerold, weggestopt lopen we een uurtje langs de kust. Dit is verslavend, we zouden er zo een paar dagen blijven. De zon brandde fel, dus toch maar weer richting palmen voor schaduw. Aan de strandweg duiken we een terrasje op en koud bier en verse gebakken gamba's maken er een very happy hour van ;-) We voelen ons de koning te rijk. Gezond en vrij in een prachtige omgeving, vriendelijke mensen en aangenaam klimaat. De terugweg verloopt veel sneller dan gedacht (we rijden soepel op alcohol) en we overleven het spitsuur, dat ook hier weer het nodige brommer- en fietsverkeer op de weg helpt. Terug in het hotel nemen we een duik in het zwembad (ja dit is een redelijk luxe hotel) en koelen lekker af. We nemen een uurtje de tijd om bij te komen en op te frissen en gaan dan op weg naar de tailor om het bestelde op te halen. Daar blijkt de stof die ik had uitgezocht niet voldoende te zijn geweest voor 1 bloes, maar dat van Petra is prachtig rood. Een borstxakje zit scheef en dat zullen ze nog even herstellen. De rest is goed gelukt en we houden allebei een zijden bloesje aan, zit heerlijk koel. Natuurlijk vinden we weer een restaurantje, waar het eten ons goed smaakt. Nee, we komen niets te kort hier! We zijn pas laat terug bij het hotel, dus geen afzakkertje, maar direct naar de kamers alvast de tassen pakken en morgen weer vroeg in actie. 

 

Vroeg uit de veren en na een rondje door Hoi An om her en der medepassagiers op te halen kunnen we 3 uur luisteren naar de symphonie van het busvervoer. Een kakefonie aan geluiden: kreunen, piepen, rammelen, kraken en dat allemaal in het ritme van het wegdek. Beetje weg suffen af en toe en verder kijken we naar het veranderendere landschap en ontdekken de Vietnamese kustlijn. Golf van Tonkin blijkt uit ons boek. We worden afgezet op een centraal punt in Hanoi en regelen ter plaatsen een taxi naar het hotel. Voor een lachwekkend laag bedrag zijn we dan even later in ons hotel, dat er prima uitziet. Leuk zwembad, goed uitziende kamers. Gauw even opfrissen en dan "on the road" voor ontdekking van de lampionstad te voet. Eerst richting rivier en lunchen. Lekkere clubsandwiches ter afwisseling van de fried rice and noodled smaken goed bij een pineappleshake en bier. We kopen een ticket waarmee we uit 5 verschillende categorieen een keuze kunnen maken.  Het oude huis (tempel) van de familie Tran en krijgen een rondleiding door een telg van de 10e generatie. Navelstrengen worden hier begraven zodat de roots voor altijd verankerd zijn en men altijd daarnaar kan terugkeren. Overleden familieleden (en dat zijn er nogal wat na 10 generaties) worden vereerd met een altaar. Op de sterfdag van een familielid gaat het doosje open waarin wat persoonlijke bezitingen zitten -juwelen ofzo- en hun beschreven levensverhaal. Ze offeren koekjes of fruit, daar mag de overledene dan een uurtje van genieten- ze ruiken nl. nog wel...- en dan eet de familie het (geofferde he!) gezamenlijk op. Op 11/11 is het festival van de familie en dan offeren ze voor alle familie tegelijk. We zien de Japanse brug, een belangrijk herkenningspunt gebouwd in de 17e eeuw. Verder bezoeken we een werkplaats waarin allerlei handarbeid werd getoond, houtsnijwerk, make van lampionnen, schilderwerk etc. De Fujiantempel van de godin van de zee. We offeren hier wierook voor Marion, vrouwelijke kracht. Wie de zee bevaart heeft de toekomst! Het museum van History and culture zijn we zo door, we zien vooral voorgangers van potten en gereedschap niet heel verschillend van andere culturen, het is maar 1 ruimte. Maar staat wel aardig op ons C.V. (voor hen die ons betichten van cultuurbarbarisme..en ons alleen maar culinaire belangstelling toeeiegen...! ) Dan parkeren we de heren op een terrasje aan de rivier en vertrouwen ze toe aan de goede zorgen van een aardige kelner en gaan we op zoek naar een winkel waar custummade kleding wordt gemaakt. Daar zijn er genoeg van, dus selecteren we op aardige smoeltjes. We worden heel aardig geholpen en laten allerlei kleurtjes de revu passeren en  kiezen uiteindelijk wat we willen hebben. De scherpe onderhandeling laat ik over aan Petra en dus hebben we straks 4 leuke bloesjes voor een leuke prijs. We laten de mannen even weten dat we terug lopen naar het hotel om een voorbeeld te halen en dat we ze dan daarna op komen halen voor diner. Onderweg bedacht Petra dat ze toch ook wel een rokje wilde hebben hij het zijden topje, dus dat ook maar geregeld. Inmiddels donker geworden, genieten we van de grote verscheidenheid aan kleuren en vormen van de beroemde Hoi An lampionnen. Mooi gezicht de weerspiegeling in de rivier. Dan doen we waar Hans en Rob een grote hekel aan hebben: in een restaurant gaan zitten en na een blik op de kaart besluiten om toch maar ergens anders te gaan eten. Achteraf een goede keuze, we eten heerlijk. Vis uit bananenblad, gegrilde scampi's, bief op gietijzeren plaat, kip met citroen en gember, noodles en een soort van sate gerold in rijstvelletje met sla en dan dopen in een pindasaus. Was erg smakelijk. Daarna lopen we nog een rondje ter bevordering van de spijsvertereing en keren terug naar het hotel. Daar lopen we nog even de doodstille en lege Bamboo cocktailbar in voor een afzakkertje. Natuurlijk kiezen we de moeilijkste cocktails en weten we het personeel over te halen de stereo aan te zetten, die behoorlijk stoorde en dus stootsgewijs wat geluid produceerde. Maar ach, wat geeft het, het is vakantie en bedtijd. Weer een heerlijke dag achter de rug, we zijn onder de indruk, zo niet een beetje verliefd op Hoi An.

 

Zondag 1 maart

Heerlijk geslapen allemaal (was wel nodig na weer een nachtje trein). Bij thuiskomst gisteren bleek dat we niet om 8.00 uur am maar om 9.00 uur am worden opgehaald voor de trip. Qua ( onze gids) staat keurig om 9.00 uur beneden te wachten en het busje komt er al aan. We gaan eerst de verboden stad bezichtigen, we krijgen uitleg over de dynastieen van vroeger, Ying en Yang, Feng Shui  etc.etc. Onze gids heeft voldoende kennis en verteld ons de nodige info over de verboden stad. Helaas is deze stad in een slechte staat doch men is begonnen met restauratie. Een aantal complexen zijn niet meer te zien door tyfoon en de vele gevechten die er hebben plaatsgevonden. Er staat nog werl een maquette zodat er een goede voorstelling van de stads gemaakt kan worden. Wat ons wel verbaasd is dat er binnen de citadel (stadsmuren) er tijdens de dynastie 100.000 mensen hebben geleefd. Na het bezoek aan de stad gaan we door naar de belangrijkste pagode van Hue , de Thien Mu, De toren heeft 7 verdiepingen en dit betekent de 7 levens van Boedha. Verder staat hier de blauwe Austin van de monnik die ermee naar Saigon reed en zichzelf in brand stak als protest tegen verbod van het Boedhisme. Er liggen een aantal tuinen achter het complex en in de pagode worden 3 boedha's vereerd, het verleden, heden en de toekomst. Verder staat er een gouden happy boedha (met lange oren en dikke buik) welke het geluk voor de toekomst en een lang leven geeft. Na dit bezoek gaan we met de boot terug over de Perfume river. Deze tocht duurt een minuut of 50. We zijn met z'n vijven ( incl. gids) en zo kom je tot diverse gesprekken met de gids. Zelf is hij getrouwd, is zijn vrouw onderwijzeres en heeft hij een zoon van 9 maanden. We hebben het over een aantal gewoonten, hun vragen over naam, waar vandaan, oud kinderen etc zijn in hun cultuur vriendelijk bedoeld. Zo praat men bij hen ook over wat men verdient. Hij vraagt zich af hoe dit bij ons gaat, dus hebben wij hem wel het e.e.a. te vertellen over de gewoonten in Nederland. Hij brengt ons na de boottocht terug naar het hotel waar we afscheid van hem nemen. Nu eerst weer maar iets gaan eten ( we hebben toch weer wel honger). Na het eten halen we de was en gaan op weg naar de verhuur van fietsen.

Het fietsavontuur overtreft onze stoutse verwachtingen. Als je adrenalinepeil omhoog schiet in de Python (Efteling) dan moet je echt dit eens proberen. Ongelooflijk dat er verkeersregels bestaan, niet worden nageleefd en toch niet overal ambulances staan. Oversteken op een kruispunt met een groen licht en dan links voorsorteren en inderdaad naar links willen gaan is een survival op zich, maar zo leuk! Iedereen doet maar wat en past zich aan aan de anderen. Gewoon maar de richting opgaan die je wilt gaan en zien wat er gebeurt.

We hebben binnen de muren van de citadel gefietst, waar de 100.000 gewone mensen vroeger woonden. Geen idee hoeveel dat er nu nog nog zijn, maar het verkeer was hier iets rustiger. Smalle straatjes en we voelden ons als een papegaai omdat iedere 3 minuten er wel iemand (meestal een kind) Hello riep en wij natuurlijk lachend Hello terug riepen. Heeft wel iets hoor. Soms was er net genoeg tijd voor de volgende vraag "Where you from?" En wij natuurlijk enthousiast "Holland" antwoordden.  Wij waren een echte bezienswaardigheid, er werd voor ons uitgelopen en we werden nagewezen. Blanken op een fiets (toch niets geks aan?). Toch nog veel verwoeste gebouwen gezien. Tussendoor even een stop voor een versnapering. Leuk cafe vlakbij de muur, zag er trendy uit vonden wij. De eigenaar schrok zich een hoedje, we zagen hem denken "help! een klant!" Moeder stuurt manhaftig haar zoon op ons af, nadat ze een menukaart heeft afgestoft en wij bestuderen de kaart aandachtig (helemaal onleesbaar....) terwijl we een welkomstdrankje krijgen (geel/groene lauwe thee, brrrr). We herkennen het biermerk Tiger en de Coke en bestellen dat maar. Helaas hebben ze dat nou net niet in huis. We gaan maar eens kijken wat er wel is. Een assortiment blikjes die ze wel voor ons willen koelen d.m.v. ijsklontjes, we kiezen dus wijselijk voor Lipton tea (zelf Piet!) en krijgen dat geserveerd met schijfjes limoen en sinaasappel een een Tamarindesnoepje dat zout en zuur smaakt en we niet lekker vinden (wel geproefd). We rekenen af en geven ze een leuke fooi voor de getoonde gastvrijheid, het woord thanks is het enige Engelse woord dat ze kennen ;-) We fietsen langs een tempel, de poort wordt net gesloten en Piet vraagt in gebarentaal, met zijn liefste gezicht, of we even mogen kijken. Dat mag. Terwijl we de buitenkant bekijken komt een opgeroepen monnik (in oranje korte broek) de tempel ontsluiten, we mogen zelfs binnen. Opgevoed als we zijn willen we onze schoenen buiten laten staan, maar dat hoeft niet. Binnen staat o.a. een foto van Bac Ho op het altaar en een foto van een jonge vrouw. Een andere toegesnelde man probeert me duidelijk te maken wie dat is. We concluderen familie. Ook staat hier een beeld van een vrouwelijke Boedha, die zien we vaker. We willen een klein bedrag geven, maar dat wordt heel snel doorgegeven aan een kind dat er ook al bij staat. Blijkbaar mogen ze niets aannemen. Aan het einde van de middag, net voor het donker wordt leveren we de fietsen terug en in wandelen naar een pub iets verderop. Jaja..alweer drank enzo. We reserveren een tafeltje in Garden Club, staat in een klein boekje goed aangeschreven. Nog even naar het hotel voor een douche en wat optutwerk en dan alweer aan tafel. Lekker gegeten, vooral Erwin en Petra genieten van hun Duck. Nu zitten we achter de PC op de kamer van P&P, net naar iedereen een mail met foto's gestuurd en alle foto's van de camera naar de usb gekopieerd. Laatste pilsje en dan is het weer bedtijd. Morgenvroeg om 07.00 uur ontbijt omdat we om 08.00 worden opgehaald voor de busreis naar Hoi An.

 

Zaterdag 28 februari

De treinreis is dit keer meegevallen, we hebben redelijk geslapen. De bedden waren beter en het licht ging uit. Wel slaap je erg "licht" in de trein en ben je vaak wakker. Om 5.15 ( lekker vroeg dus...) komen we aan op het treinstation van Hanoi. We nemen een taxi en laten ons naar Queen Travel vervoeren. Met z'n vieren ( vijven) incl. 8 rugzakken in een Matiz....zit niet erg comfortabel.De hoedenplank wordt vervoerd op het dak en even later bij zijn "huis" afgegeven. Aangekomen bij Queen travel moeten wij ze nog wakker maken. Hanoi is nog in diepe rust. Bij Queen Travel krijgen we thee en kunnen we douchen ( dit is wel erg lekker na een treinreis) en gaan daarna op zoek naar een ontbijtje. Om 8. uur worden we opgehaald en gaan we naar het vliegveld voor onze vlucht naar Hue. We hebben hier alle 4 weer zin in om een andere omgeving te gaan verkennen. De vlucht duurt een uurtje en zodra we het vliegtuig uitkomen komt er een warme deken over ons heen. De zon schijnt heerlijk, het is een beetje drukkend en 28 graden ( wij klagen niet hoor..). Nu snel de taxi in en naar het Hotel. Hue is toch weer heel verschillend met Hanoi, minder chaotisch en bredere wegen. Het Orchid Hotel waar we verblijven ligt prima midden in het centrum en we hebben schitterende kamers. PenP zelfs met een eigen computer (hoezo luxe....). Even snel een douche, kleren naar de wasserij en dan eerst iets eten want dit is inmiddels toch al weer een aantal uurtjes geleden en we kunnen bijna niet meer "tuffen". Dit gaat er natuurlijk wel in en we besluiten naar het eten de wandeling te volgen langs de Parfume rivier te maken aangevuld met het bezoek aan een tweetal pagode's en een kathedraal. Jammer is wel dat je het complex van de pagode's wel kan verkennen maar dat je niet naar binnen kan. De eerste pagode (Bao Quoc pagode) herbergt een school voor monniken. De tweede pagode (Tu Dam pagode) is het centrum ter bevordering van het Boedisme. Hier heeft een monnik zichzelf ook in 1963 in brand gestoken tegen het katholieke regime. We lopen weer de nodige km's en komen bij een vreselijk lelijke kathedraal aan, volgens het boek moet hij open zijn maar helaas ook deze kathedraal komen we niet binnen. Dus weer terug richting hotel voor een welverdiend pilsje en natuurlijk een lekkere hap ( dit lukt altijd wel hier in Vietnam). Het blijkt toch verder te zijn dan je denkt maar des te meer smaakte de alcoholische versnapering. Vanavond gaan we lekker op tijd naar onze kamer ( ik kan dan dit verslag nog schrijven), morgen is het vroeg weer op en gaan we in de ochtend weer het een en ander bezoeken. In de middag staat het huren van fietsen op ons programma.

Hoewel we gisteren een beetje teleurgesteld waren toen we ontdekten dat we in de oude vleugel sliepen (de kamers uit de folder waren duidelijk uit de nieuwe vleugel en veel luxeren mooier) hebben we heerlijk geslapen. Een goede nachtrust doet wonderen. Vanmorgen uitgerust weer op, met heel veel spierspijn en erg stramme benen. We voelen goed dat we hier niet op zijn getraind en ook nog dat we echt geen 25 meer zijn. Opnieuw genoten van het uitgebreide en lekkere ontbijtbuffet. Om 09.00 uur hebben we uitgecheckt en de bagage laten wegzetten tot later op de dag. Yang onze gids komt weer halen voor een halve dagtrip. Opnieuw gaan we te voet bergafwaarts (owowowow onze beentjes...), zien weer diverse locals in prachtige kledingdracht en wordt ambachtelijk werk te koop aangeboden. Yang legt ons uit hoe de voet-, water- en handmolen werkt om bijvoorbeeld graan te malen, hij laat ons verschillende soorten rijst zien en legt uit hoe buffelovlees wordt gerookt en andere levensmiddelen worden opgeslagen. We zien schattige, maar o zo smerige kindjes. Beneden bij de rivier aangekomen, blijkt dat we toch ook weer omhoog gaan aan de andere kant van het dal. Opnieuw een flinke aanslag op onze conditie. Maar wat maakt het prachtige uitzicht veel goed. Zo wijds.zo anders dan het europese landschap. Laaghangende wolken houden de bergtoppen uit het zicht. Het is een beetje heiig en toch komt de zon er lekker door. Het is bijna perfect te noemen. Bij een uitzichtpunt op de waterval zien we een dansshow. Met de gedachten bij Veerle hebben we geprobeerd een filmpje te maken. Volksdans, was erg vrolijk en leuk. Eigen muziek op eigen instrumenten, cultuur uit deze streek.

We mogen alweer over zo'n hele wankele brug lopen, dit keer erg hoog (beetje eng eigenlijk) en bovendien erg lage leuningen op kniehoogte zo ongeveer. Dan bereiken we het eindpunt van deze tocht (ca. 5 km. gelopen) we kunnen kiezen of terug lopen (erg stijl) of een scootertje met chauffeur huren en ons terug laten rijden. Wat denk je dat we gekozen hebben? ;-) Ja natuurlijk we hebben ons laten rijden. Over de hobbelige weg, door haakse bochten met een getoeter als we de bocht naderden om tegenliggers te waarschuwen. Ook weer een leuke ervaring. De mannen blij met wat extra centen en zij blij dat we nu onze spieren konden ontzien. We vullen nog een enqueteformuliertje in over onze gids en maken hem blij met een leuke fooi. Hij heeft zijn best gedaan en wij hebben genoten, doel bereikt. We nemen afscheid van Yang met de belofte dat we de groepsfoto zulle mailen. Nu is het tijd voor een welverdiend pilsje. Dat drinken we op een zonnig terras tegenover ons hotel. Dan gaan we de hoofdstraat in en op zoek naar het restaurant dat Yang ons heeft gewezen voor lunch. Lekkere fried noodles chicken en chicken met cashew en rijst. We hebben vandaag de locale middenstand nog ondersteund door wat mooie dingen te kopen. Nu zitten we een internetkantoortje om alles bij te werken en foto's te downloaden. Straks nog even douchen in ons hotel en misschien hebben we nog tijd voor een voetmassage. De taxi(v\bus) staat om 18.00 uur bij het hotel klaar omons naar Lao Ciao te brengen. Daar zullen we nog ergens een hapje eten voordat we ons onderwerpen een het geschommel vcan de terugreis. Ben benieuwd of we na het pesten en bier, dit keer een beetje zullen slapen.

We hebben heerlijk geslapen ( met uitzondering van Peter) en worden rond 8.uur wakker. Niemand heeft er hoogdpijn gelukkig. Beneden horen we al weer een hoop gerommel en Tuan is inmiddels bezig met het maken van ons ontbijt. Zij heeft een stapel pannenkoeken gebakken ( vor een heel weeshuis) en we eten hier bananen en honing bij. ..heerlijk. Na het ontbijt gaan we weer op weg, het weer is heerlijk warmer dan gisteren. We gaan vandaag weer een tweetal dorpen bezoeken van de Red Dzay. Het eerste dorp is vreselijk arm. We mogen hier in een huis binnenkijken . De mensen zijn smerig en wij hebben iets van als je hier eens met een bezem doorgaat en alles een plaatsje geeft het al heel anders is. Hoe arm men ook is men heeft wel een televisie,  gisteren hebben we zels een doos van een computer in het dorp zien staan. Ieder dorp heeft wel electriciteit en je ziet duidelijk het verschil met het dorp waar wij gisteren verbleven. De familie Lam had het dan toch wel een stuk beter . Deze dag is ook weer heel bijzonder en we maken enorm veel foto's . Deze mensen zijn echter een stuk minder opdringerig en we kopen hier dan ook nog een aantal souveniers. Na een aantal uren lopen komen we an bij de mainroad en hier hebben we een heerlijke lunch. Na de lunch worden we opgehaald en naar ons hotel in Sapa gebracht. Dit was weer een enorme ervaring en gelukkig heeft de rug van Erwin zich bijzonder goed gehouden. In het hotel aangekomen nemen we lekker een douche en gaan laat in de middag op weg voor een biertje en het verkennen van Sapa.

Sapa zelf bestaat uit souvenierswinkels, hotels, travelagency's en restaurants. We lopen wat over de markt en hebben 's avonds weer een heerlijk diner. Vannacht lapen we gelukkig weer eens in een normaal bed, mar eerst nog even een lekkere footmassage voor Marlen en mij.

 

 

 

 

Het is 4.50 en we worden gewekt in de trein. Het was een belabberde nacht. Alle 4 hebben we slecht geslapen maar Peter het slechts.

Enorm veel kabaal, flikkerend licht.. maar ja we zijn er. Om 5.15 am arriveren we in Lao Cai en zijn gebroken. Gelukkig staat er weer iemand op ons te wachten met het bordje Mr. Petrus ( wel een leuke naam vinden jullie niet...) We wachten nog op een ander stel en verlaten Lao Cai op weg naar Sapa. Deze rit duurt +/- 45 minuten door de bergen en het wordt langzaam licht. We zien de contouren van de bergen verschijnen doch genieten niet echt van de reis aangezien we allemaal een beetje duf zijn. In het hotel aangekomen ( dit ziet er goed uit) hebben we eerst een ontbijt.Dit smaakt verrukkelijk, lekker stokbrood, kaas, ommelet en natuurlijk noodles voor Peter. Na het ontbijt kunnen we gebruik maken van de sauna voor een douche, hierna voelen we ons een stuk beter en gaan om 10.00 uur met onze gids Duong op weg voor de 2 daagse trekking met overnachting bij een familie thuis. Buiten ons hotel worden we gelijk overvallen door een aantal Bac H"mong dames die ons van alles proberen te verkopen. Ze zijn een beetje opdringerig en hier moet je wel aan wennen, ze lopen zelfs voor je voeten.

Het eerste gedeelte van de wandeling lopen we over de weg en na +/- 4 km gaan we van de weg af naar beneden. Het is heerlijk weer en het uitzicht is adembenemend. De dames blijven ons volgen en zij spreken allemaal een klein beetje Engels. We worden overspoeld met de vraag waar we vandaan komen, wat onze naam is, hoe oud we zijn en of we kinderen hebben ( is wel erg belangrijk..). Als we ze "beu" zijn is negeren de beste remedie blijkt wel. We lopen met onze gids dwars door de rijstvelden, helaas is het nu geen tijd voor de rijst, deze loopt van mei tm oktober.  De Buffalo's grazen gezelig in de padi's en laten heerlijke grote drollen achter op ons pas. Volgens Erwin moet het goed gaan want als een Buffalo over zo een smal pad kan lopen moet het  ons ook lukken. We hebben een schitterende wandeling en komen eerst in een dorp van de Bac H'Mong. We zien hoe zij leven. Dit bergvolk heeft schitterende kleding wat wordt geweven van hennepdraad ( dit lopen ze ook continue te winden tijdens het lopen). Hierna wordt dit in een pot gedoopt met Indigo. (de plant wordt verbouwd en geeft vershillende kleuren) Hoe Langer men het in de pot laat zitten hoe donkerder het wordt.Hier wordt dan de kleding van gemaakt en de randen worden geborduurd. We lopen verder en komen een aantal schooltjes tegen wat natuurijk altijd enorm vertederend is. De dames volgen ons nog steeds en doen vergeefse pogingen om iets aan ons te verkopen. Uiteindelijk gaat Marlene overstag, we denken zijn we van ze af, doch is de rest verbaasd dat we niets bij hen kopen...dus blijven ze ons volgen. Wat erg leuk is dat je ziet dat men een aantal dezelfde bezigheden op het schoolplein heeft als wij vroeger, de kinderen waren aan het stieken. Marlene wist nog hoe het moest, dus ging zelf hier ook nog mee aan de gang. Het ging haar nog goed af ook en de kinderen vonden het schitterend. We geven de kinderen stiften en hier zijn ze blij mee. Wat ons wel opvalt is dat men niet schoon is op zichzelf. Het blijkt zo te zijn dat de Bac Hmong erg schoon is op kleding maar niet op zichzelf, gelukkig blijkt het zo te zijn dat de Zai ( waar wij 's nachts slapen) omgekeerd zijn.

Om een uur of 3 komen we in de homestay aan bij de familie Lam. De man des huizes is thuis en doet verward de deur open. Veder zien we niemand. We gaan gezellig met de gids een pot bier drinken in het dorp en zijn rond 5 uur terug voor een douche ( gelukkig met warm water) . Tuan, de vrouw des huizes, is bezig met het bakken van frites als voorafje. Dit is een zoete aardappel met knoflook...heerlijk dit gaat er wel weer in. Hun kleine meid loopt vrolijk rond en geniet van een bak met rijst .Rond 6 uur gaan we aan tafel en we vragen of de familie met ons mee wil eten. Dit wordt een gezellige boel. Pa, neefje, gids, Tuan, Lam en hun kleine meid Nguan. Inmiddels is Lam teruggekomen met zijn brommer met een grote jerrycan achterop. Wij denken dat hij benzine heeft gehaald doch dit blijkt "Happy Water" te zijn voor bij het eten. Voor mij is het geen happy water want het brand je slokdarm weg maar de rest geniet ervan. Tuang, heeft heerlijk gekookt. Er staat vanalles op tafel. Rijst, beef, varkensvlees, tofu en dit alles heerlijk klargemaakt met groente en kruiden. Het smaakt voortreffelijk en het leuke hieraan is dat de mensen er zelf blijkbaar ook van genieten. Het is een geweldige sfeer. Na het eten is het tijd voor een potje "pesten" en we gaan op tijd naar bed. We denken dat we wel kunnen slapen na de vorige nacht en het nodige Happy Water.

 

 

Na een rusteloze nacht op tijd aan het ontvijt om 08.00 uur. P & P zijn de hele nach bezig gehouden door 1 sms-je van Monique, dat gewoon tig keer opnieuw binnenkwam. Telefoon uitzetten kon niet vanwege de wekkerfunctie. Wij hebben veel bouwgeluiden gehoord, die er zondagnacht  niet waren, bovendien waren toen ook bewusteloos. Vandaag door de Franse wijk gewandeld. Vergane glorie uit koloniale tijden. Wel apart om te zien. Verder hebben we Hanoi Hilton bezocht. De gevangenis die ooit door Fransen is gebouwd en waar erg veel leed geleden is. Ook door gevangen genomen US piloten. Het museum wil je doen geloven dat de wreedheden alleen door Fransen werden uitgevoerd en dat de US mannen in de watten werden gelegd. Wij weten beter... Toch goed om ook daar nog even binnen te zijn geweest. Niet zo'n kippevelmoment als Hell's fire pass in Thailand, maar toch. Daarna de katholieke kathedraal bezocht en we hadden mazzel. We mochen niet naar binnen! Deze week is een kardinaal gestorven en er was een mis gaande. Een bomvolle kerk, waar we ons toch echt niet thuis voelden. Veel nonnen en andere kerksgeklede mensen. Opvallend was de gelijkenis met... vastenavend ;-) Als teken van rouw droegen ze allemaal een wit gordijn rond hun hoofd. Een soort witte band , die veel op vitrage leek. We hebben het interieur van de kerk dus maar overgeslagen, die zien we in Europa wel genoeg.

Ergens op een 3e verdieping een soort van dakterrasje gevonden, waar we heerlijk hebben gelunched en bijgekomen. Onze voetjes gaan zwe nu toch echt wel voelen. Vandaag is het ook warmer dan voorgaande dagen. Na de lunch is Erwin terug gegaan naar het hotel om even te gaan liggen. Toch wat last van zijn rug. Wij 3 op pad om weer een rugzak te scoren (je weet maar nooit wat we nog tegen komen..) en op zoek naar de tempel van het witte paard. Nu wel open, maar er werd volop gerestaureerd. Complete jongleurs die dat voor elkaar krijgen. Op een wankele tafel, een stoel en 3 plastic krukjes balancerend werd een housnijwerk aan het plafond geschilderd. Doodeng, niks geen arbo hier. Ook nog even langs het reisbureau om te checken of we tickets zouden krijgen voor de treinreis van vannacht. De chauffeur brengt ze mee en haalt ons straks om ca. 20.00 uur bij het hotel op. We hebben onze kamer een paar uur aangehouden en net nog even allemaal gedouched en nu op weg naar alweer een verfrissing en daarna een hapje eten, want we reizen de hele avond en nacht richting de Bergen. Sapa ligt ca. 1500 m hoog en het is er nu ca. 27 C. We zijn benieuwd en hebben er veel zin in. Na alle stof (we gaan ook bijna mondkapjes dragen) en lawaai zijn we toe aan frisse lucht en rust. We worden wat ouder he.... xxx

De vlucht van Singapore naar Hanoi ontgaat ons dankzij de beroemde pillen van Nicole. We slapen bijna de hele vlucht en zijn net op tijd even wakker voor een hapje. Dat brengt ons weer een beetje bij de positieven, want we waren erg moe. Op de luchthaven worden we opgewacht door een chauffeur van het hotel. Een half uurtje in de auo en we rijden door de wirwar van straatjes van Hanoi. Ons hotel zit midden in het centrum ongeveer 10 munuen lopen van het Kiemmeer. Even opfrissen en we gaan te voet de omgeving verkennen.  Op het dakterras van Lake view garden genieten we van ons 1e pilsje en het uitzicht. De chaos van scooters en ander verkeer beneden ons is verbazingwekkend. Met gevaar voor leven steekt een rolstoel over ;-) Oversteken is hier gewoon een kamikaze actie, die gelukkig tot nu toe dan- goed afloopt. Je begint te lopen en gaat stapje voor stapje voorwaarts, in de hoop dat jij ook wordt gezien. Natuurlijk lopen we even het perfume-eiland op, de beroemde rode brug en de reuze schildpad (sage over het zwaard in het meer). Eerst hebben we nog wat leuke vastenavendshots gemaakt.... die zien jullie nog wel. De toeristen (haha aapjes kijken) weten niet wat ze zien tussen de bruidspaartjes door.

Het oude deel van de stad in: Prachtige chaos, veelkleurige koopwaar en oorverdovende geclaxoneer van de scotters en auto's. Een leuk trekkerscafeetje in (wat alternatieve westerlingen geven ons een verlaat flower power gevoel) voor een lekker verfrissend pilsje, chickenwings en nachochips. Terug naar hotel even regelen dat de kraan van onze badkamer (E/M) gebruiksklaar wordt gemaakt. Blijkt dat we in verkeerde volgorde aan kranen hebben gedraaid, voor niets koud gedouched.... Daarna komen we terecht in een restaurantje ergens op een hoek, waar we alleen aziaten om ons heen hebben. Lekkere noodles gegeten en toen voor de spijsvertering een rondje rondom het meer gelopen en op weg naar het beroemde poppentheater. Daar vielen we bijna in slaap... Was wel leuk om gezien te hebben en eigenlijk mag je dat dan ook niet missen. Leuk is voldoende, niet prachtig ofzo. Wel kleurrijk en het gezang streelde niet onze oren. Lijkt een beetje op valse viool of kattengejank ;-)

Deze nacht waren we bewusteloos. Nu hebben we even een hapje ontbeten en gaan gewapend met boek en portemonnee de dag tegemoet. Het heeft wat geregend, wel warm (schat ca. 23 C) met een redelijke hoge luchtvochtigheid. Niet echt heel benauwd, gewoon lekker na het Hollandse weer ;-)  ca. 10.00 uur xxx voor allen  M&rest

Vandaag heel wat km. in de benen. We hebben de oude wijk nogmaals door gestruind om tot de conclusie te komen dat er nogal wat gebouwen gesloten  zijn op maandag. De citadel en de tempel van het witte paard. We hebben wel een van de oudste huizen van binnen bekeken, het standbeeld van Lenin gezien en de vlaggentoren van een afstandje. De stad is erg druk en vuil. De stoepen worden geveegd richting straat en daar ligt alle vuil verzameld in de goot om pas 's avonds laat te worden opgehaald. De meeste trottoirs zijn niet te belopen vanwege de vele gestalde scooters. We lopen dus op straat te laveren tussen alle verkeer door (niet te beschrijven!), vuil te ontwijken  en gaten of open gebroken straten te ontwijken. een avontuur op zich. Hele straten met hetzelfde ambacht. Alleen maar knopen, linten en ritsen of alleen maar leer voor scooterzadels (met de kapotte op straat gegooid) of electronica of Snoep of speelgoed etc. We geven miljoenen uit, maar eten voor omgerekend met 4 voor E 13. Een munteenheid die best lastig rekenen is. Telkens vragen we ons af of het wel klopt (in positieve zin). Vanmiddag werd het wat broeiender buiten, maar wel droog. Vanavond heerlijk gegegeten in Tandoor restaurant. We kregen een kaartje mee van zijn broer die ook zo'n restaurant heeft in Saigon (HCMC). We zullen hem de groeten als we er komen. Vandaag een keer paar keer gedacht aan aan de activiteiten in Krabbegat. We missen het wel, maar niet genoeg om terug te komen ;-) xxx 22.30 uur We gaan lekker slapen, morgen weer vroeg op.

Het eerste deel van de reis zit er op, we zitten aan de andere kant van de wereld. !2 uur in de lucht gehangen en nu weer vaste grond onder de voeten. Na een rondje te hebben gelopen op de luchthaven, hebben we maar even een kroegje opgezocht. Het is tenslotte vastenavend! Nu een paar biertjes verder, weten we zeker dat we komende vlucht van ca. 3,5 uur slapend zullen doorbrengen

We hebben geen zaddoek en geen gedijn, maar leut voor 10 hoor, das pas vekansie!

Tuurlijk missen we jullie allemaal, maar de zon op zien komen in Singapore is toch ook wel heel speciaal. Al is het dan vanaf de airport. We gaan op weg naar de gate en checken zo weer in, voor de laatste loodjes. Het is nu rond 08.00 in de ochtend (2 uur snachts jullie tijd). Voor we in ons hotel zijn zijn jullie alweer wakker. Jullie horen van ons.

xxx

Over een week zitten we al in het vliegtuig. Dat wil zeggen als alles goed gaat

Erwin heeft het tot het eind toe spannend gehouden, wel gaan/niet gaan. De MRi van zijn rug heeft geen hernia zichtbaar gemaakt, de wervels en tussenwervels zien er goed uit. Dus gewapend met een hele apotheek aan pijnstillers, spierverslappers en slaappillen, gaan we toch maar vast stapeltjes maken voor onze rugzakken.

Maar eerst nog even ons hart ophalen aan de vastenavend, das pas vekansie (denken ze ...)

Nog maar 7 nachtjes slapen .....