Donderdag 11 september 2008

Dit is dan echt de laatste dag. Maar die laten we maar niet zomaar voorbij gaan. Vanmorgen om 8:30 uur werden we opgehaald en zijn we naar de haven van Quepos gebracht. Daar stapten we samen met nog 22 toeristen op een catamaran. Een grote groep toeristen.....zijn we niet gewend omdat we tot nu steeds gruwelijk verwend zijn met privetours of kleine groepjes...

Toen de zee op. Al vrij snel zagen we 4 schildpadden. Zelfs een parend stelletje! Daar konden we heel dichtbij komen. Zo gaaf om te zien! Je zag regelmatig laagvliegende pelikanen. Tegen 11 uur kwam er een rubberbootje naar ons toegevaren volgeladen met pas gevangen vis. We zagen veel soorten vis en ook een aantal hamerhaaien in de boot liggen. De boot bracht ons 2 (wel hele verse) vissen voor de lunch! Even later stopte de boot bij een baai. Daar konden we snorkelen. Het water was warm! Dat verwacht je niet in een zee. Door de stroming was het water ook troebel waardoor je weinig zag. Dacht ik.....opeens zwom ik tussen een enorme school met groen/geel gestreepte vissen. ZO GAAF! Al vrij snel kwam Marcel er ook aangezwommen met een zakje voer. Ik had het alleen maar in mijn hand en het aantal vissen om me heen verdubbelde. Zo leuk, zwemmen tussen de vissen! Na het snorkelen kregen we een lunch op de boot. Lekkere spiesen van de pasgevangen vis.
De moter op de boot werd uitgezet en de zeilen werden gehezen. Op deze manier maakte de boot zo min mogelijk lawaai en hadden we meer kans om dolfijnen te zien. Maar helaas...... niets gezien dus. ´That's mother nature' hoor je de Tico's dan zeggen. En gelijk hebben ze ook!

Om 13 uur dan echt vertrokken richting San Jose. Het is dan nu toch echt voorbij helaas.
Morgenochtend vertrekken we om 6 uur richting vliegveld en om 9 uur vertrekt ons vliegtuig richting Panama. Daar komen we om 11 uur en pas om 19:30 uur (!) vertrekt ons vliegtuig dan naar Amsterdam. Dat wordt dus een lange dag en stiekem hopen we dat we het vliegveld met toestemming mogen verlaten zodat we nog even naar Panama City kunnen gaan. Na een lange vliegreis komen we zaterdag om 13 uur (Nederlandse tijd) aan in Amsterdam.

In 18 dagen hebben we 7 verschillende plaatsen gezien en bijna 1300 km gereden. We zijn niet bestolen (direct afkloppen) of besodemieterd en hebben geen pech gehad met de auto. We zijn niet gestoken/gebeten door slangen, spinnen, gevaarlijke muggen etc. We zijn wel 1x aangehouden door de politie. Maar ach als dat alles is..!

We hebben genoten van deze vakantie en kijken er met een goed gevoel op terug! Costa Rica heeft ons een hele ervaring rijker gemaakt. We hopen dat we jullie via deze website ook een beetje konden meegenieten!

Pura Vida!

Woensdag 10 september 2008

Ola!

Ja ja vannacht heb ik weer gedroomd. Ik schrok wakker en dacht dat we midden in de jungle lagen te slapen

Vanmorgen op tijd opgestaan omdat we vroeg naar het national park Manuel Antonio wilde gaan. Bij de ingang hebben we ons laten verleiden door met een gids het park in te gaan.
Direct aan het begin van de jungle zagen we een luiaard! Van heel dichtbij en dit keer was hij wakker. Op zich al uniek want zo'n beestje slaapt 20 uur per dag. Even later zagen we 'kudde' rainbow sprinkhanen. Prachtig waren ze. Met 7 verschillende felle kleuren. Omdat het park grenst aan zee, zie je daar dus ook enorm veel krabben, midden in het bos. Heel vreemd om te zien. We hebben (natuurlijk) nog brulapen gezien en gehoord , wasberen, een hert, leguanen en 11 vleermuizen op een rij hangend aan een boom vlak boven ons hoofd.

De stranden van dit park waren te mooi! Je bleef filmen/foto's maken. 
De gids viel tegen. Hij raffelde het een beetje af. Naar ons idee haalde hij er niet uit wat erin zat.

Na een middag zwembad bij het hotel, hebben we de zonsondergang bewondert vanaf het strand (tijdens een onweersbui IEH) en hebben we tapas gegeten.

Het einde van de vakantie is in zicht maar ik zit geloof ik nog een beetje in de ontkenningsfase....

Dinsdag 9 september 2008

Vandaag gaan we weer met ons koekblik op wielen naar de volgende plaats: Manuel Antonio. We rijden eerst nog even langs het prachtige strand Carillo beach om daar foto´s te maken.

Gisteravond kwamen we erachter dat we geen routebeschrijving hebben naar Manuel Antonio dus we moeten nu echt kaart lezen. Het is een lange reis van ongeveer 5 uur. Gelukkig is de auto wel voorzien van airco want dat is hier erg welkom! De reis verloopt goed en we rijden veel langs de kust. Aangekomen in Quepos was het even zoeken naar het hotel. Toen we door de drukste straat reden, zagen we een politiebureau waar we de weg gevraagd hebben. Net even achter het politiebureau maar duidelijk zichtbaar vanaf de straat, zag je de cellen. Achter de tralies zag je twee mannen, met ontbloot bovenlijf en baard, met hun armen tussen de tralies door naar buiten hangen. Haha dat dat nog bestaat! Het deed me echt denken aan een scene uit pippi langkous

Het hotel is wederom prima! Een nadeel: er zitten geen ramen in maar alleen houten luiken die niet goed aansluiten. Hierdoor zitten er enorme kieren tussen en dus genoeg ruimte voor slangen, spinnen en ander ongedierte. Esme zal wel weer flink gaan dromen vanavond. Gelukkig heeft Marcel toch een manier gevonden om de klamboe op te hangen.
In het stadje zelf boeken we nog wat excursies. Na een mexicaanse maaltijd en een klein flesje Baileys is de dag alweer voorbij (en ook onze vakantie bijna )

Maandag 8 september 2008

Na verschillende nachtmerries van Esmé over grote spinnen, heeft Marcel midden in de nacht toch de klamboe maar opgehangen. Daarna konden we ongestoord lekker verder snurken. Niet lang daarna begonnen de koeien en de apen alweer aan hun ochtend ritueel. Het leek wel of ze een wedstrijdje deden wie het hardst kon brullen. En wij lagen er tussen in

Vandaag een echte relaxdag! Na bijna 2 weken allemaal dingen moeten, was dit voor ons beide wel erg welkom! Na het ontbijt zijn we op aanraden van de hoteleigenaresse toch nog even naar het 7 km verderop gelegen Carillo beach geweest. Dit is een vrij verlaten strand en adembenemend mooi! Prachtig! Aanvankelijk wilde we daar ons handdoekje uitspreiden maar omdat het zo ontzettend verlaten is, en omdat er allemaal glas van waarschijnlijk een auto-inbraak op de parkeerplaats lag, hebben we alleen even gewandeld en zijn toen terug gegaan naar het dorp. Even shoppen en daarna lekker weer naar het zwembad. Hier hebben we de hele dag vertoefd. We zijn beide lekker verkleurd en genoten van een dag zonder excursies.

Vanavond zijn we het dorp in gegaan en hebben daar gegeten. Onderweg zagen we nog een soort vuurvliegjes in de boom.
Per toeval kwamen we erachter dat de routebeschrijving mist van de route die we morgen moeten rijden. Gelukkig was een Tico zo vriendelijk om de route voor ons uit te stippelen dus ik hoop dat het goed komt zo.

Ohja Kirsten, Marcel heeft nog een leuke zin voor in je boekje: I always get my sin. Hij vroeg aan de Franse eigenaresse; How long been you here al? Op het moment dat hij het zei dacht hij ´Hier klopt iets niet´ Ik pieste bijna in mijn broek van het lachen

Zondag 7 september 2008

Ola!

We waren zoals gewoonlijk weer om 8 uur wakker mede door het gejank van de papegaai. Na het ontbijt, omstreeks 10 uur, vertrekken we richting de Pacific ocean naar het plaatsje Sámara om precies te zijn. De reis verliep voorspoedig en na 3 uur rijden bereiken we de plaats van bestemming al. Het grootste gedeelte van de reis hebben we over de PanAmericana gereden (een geasfalteerde 2 baans weg van noord naar zuid Costa Rica)
Ook in het buitenland weet Marcel zich kennelijk niet aan de snelheid te houden en dit wordt ook door de plaatselijke politie opgemerkt. Door een lullige lasergun worden we betrapt op het rijden van meer dan 20 km boven de max. toegestane snelheid. Om deze zonde af te kopen moeten we 20.000 colones betalen (zo´n slordige $ 30) Een charme offensief en een afdingpoging mislukte. Helaas hebben we geen bon gekregen waardoor we het vermoeden hebben dat deze colones rechtstreeks in de pocket van meneer agent belanden (Costa Rica is een beetje corrupt)
Ons Spaanse taalgebruik gaat met sprongen voorruit. Meneer agent vroeg zelfs of Esmé van Spaanse afkomst was

We verblijven in Sámara Pacific lodge. Vandaag zijn we de eerste gasten dus we mogen zelf een kamer kiezen. We kiezen voor kamer 1 die op 2 meter afstand van het zwembad ligt. De kamer ziet er netjes uit. In het voorportaal zit een klein aanrechtblad met wasbak.

We pakken onze koffers uit en gaan vervolgens even kijken op het strand. Op de weg terug van het strand zien we een pasgeboren veulen. Hij kan niet ouder zijn dan 2 uur want op de heenweg lag hij er nog niet.
Het dorpje Sámara is erg klein. Vanavond eten we bij het hotel. We zitten als enige aan tafel. De rest van het hotel wordt bezet door een Nederlands reisgezelschap. Gelukkig eten zij vanavond in het dorp. We eten beide spaghetti en die smaakt verrukkelijk! Daarna nog een typisch Frans nagerecht (de eigenaren van het hotel komen uit Frankrijk) en tot slot nog een lekkere bailey´s.

Ook hier ontdekken we een draadloze internetverbinding. De eigenaresse doet niet moeilijk en geeft ons de toegangscode van het internet waardoor we nu in staat zijn dit blogje te schrijven.

Gelukkig hoeven we hier geen wekker te zetten want we worden wakker gemaakt door de Hawlermonkeys die hier in een boom voor ons hotel zitten, of door de koeien aan de achterkant van het hotel. Uitslapen kunnen we dus wel weer vergeten hier

Adios!

Ola!

Vandaag voor het eerst ´uitgeslapen´. Om 7 uur werden we pas wakker
Op de veranda staan 2 kooien met in elke kooi een papagaai. Vanmorgen vroeg ging hij al tekeer. Hij riep: PAPPIE!! WAKKER!!! Hij vond dat hij al lang genoeg alleen was geweest en had nu weer aandacht nodig. Hij ging net zo lang door totdat tie aandacht kreeg haha.

De verwachtte storm is gelukkig uitgebleven. We hoorde dat er weer twee nieuwe orkanen actief zijn waar wij ook nog wel eens mee te maken kunnen krijgen.

Vanmorgen bij het ontbijt zagen we dat Costaricaanse katten hier geen muizen vangen maar kleine leguanen! Als een echt team ging de kat en de tekkel het arme beestje te lijf en bleven er net zo lang mee spelen totdat het beestje dood was. En dan is de lol eraf natuurlijk......

Na het ontbijt willen we gaan hiken in het National Park Rincon de la Vieja. De tour van 2 uur gaat langs modderpoelen, warm waterbronnen, regenwoud en langs de vulkaan. Helaas zagen we aan het begin van de hike al een enorme zwarte wolk overdrijven. Na ± 15 min begon het te regenen en zijn we terug gegaan. Later die middag probeerden we het nog een keer. Boven het park zag de lucht blauw maar links en rechts zagen we toch nog wel donkere wolken. We hebben de gok gewaagd. De paden waren nog erg glibberig en nat en overal lagen plassen water. We gingen dwars over boomwortels en rotsblokken. Het was echt hiken en klimmen! We  moesten ook over kleine rivieren maar omdat het zo geregend had, stonden de stapstenen onder water en stonden wij t/m onze enkels in het water (de schoenen zijn nu, 2 dagen later, nog niet droog!) We zagen nog een enorme waterval van dichtbij. Even later moeste we een snelstromende rivier oversteken door over een omgevallen boomstam te balanceren.

Na ongeveer 1 uur begon het te regenen. Beetje jammer. We kwamen nog een agouti tegen . Ik weet de Nederlands naam niet maar het was een soort marmot maar dan in het groot. Onderweg kwamen we nog de warm waterbronnen en pruttelende modderpoelen tegen die verwarmt werden door de vulkaan. De temperatuur van die waterbronnen en modderpoelen zat tussen de 75 en 107 C!
Ondertussen begon het toch wel erg hard te regenen en in de verte hoorde we onweer. Dus toch maar heel snel het park weer uitgegaan.

Vanavond heeft de Belgische manager voor ons gekookt. Het andere Belgische stel is weer vertrokken dus nu zijn we de enige nog in de hacienda. De manager kan erg lekker koken en we genieten dan ook met volle teugen! Tijdens het eten kwam er nog even een enorme pad de veranda op wandelen. Hij was denk ik wel zo´n 20 cm lang!
Niet veel later kwam de manager weer bij ons zitten en hoorden we weer het één en ander over Coco eiland. Dat is een eiland van Costa Rica. Het is niet bewoond en dat moet ook zo blijven. De enige die daar legaal rondloopt, is de bewaker. Wie ook maar 1 stap aan land zet, wacht 25 jaar gevangenisstraf. Dit eiland willen ze graag in hun orginele staat houden. Biologen staan natuurlijk te trappelen om daar onderzoek te doen, maar ze worden niet toegelaten.
Zo´n 50 jaar geleden bestond Costa Rica nog voor 70% uit tropisch regenwoud. Nu is dat nog maar 15%! Droevig he? Nu begrijp je wel waarom ze Coco Island zo beschermen.

Tot de volgende keer!

Alweer erg vroeg wakker! Om 5:30 uur waren we alweer fris en fruitig  Onmenselijk bijna. We voelen ons elke morgen wel uitgerust, dus we krijgen wel voldoende slaap.
Het ontbijt is hier vrijwel overal hetzelfde: eerst een bord met vers fruit (ananas, watermeloen en papaya) gevolgd door geroosterd brood met een dubbelgeslagen omelet waarvan je zelf de ingredienten mag kiezen. En een vers geperst vruchtensapje natuurlijk.

Na het ontbijt vertrekken we richting Rincon de la Vieja in het noorden van Costa Rica. Om 14 uur komen we aan in Curubandé, een klein dorpje vlakbij de vulkaan Rincon de la Vieja. We verblijven de komende 2 nachten in een hacienda van een Belgisch stel. Heerlijk om weer even in het Nederlands te converseren! We dromen inmiddels al in het Engels dus dit was erg welkom.
De hacienda ziet er erg gezellig uit met z´n grote u-vormige veranda. Elke kamer heeft z´n eigen kleur. Wij krijgen de groene kamer. Groene muren, groene sprei, groene handdoeken. Esmé voelt zich direct al helemaal thuis
De omgeving is hier zo anders! We zitten hier erg afgelegen en de hacienda ligt erg hoog op een berg. Je hebt hier dan ook een fantastisch uitzicht vanuit je hangmat op de veranda! Het is hier erg heuvelachtig en doet ons denken aan de Veluwe. Het is hier weer erg warm en vochtig. Het heeft hier gisteren flink geregend en voor vanavond is er een storm voorspeld. Ze denken dat dit veroorzaakt wordt door de orkaan Hannah.
Vanmiddag zijn we naar hoofdstad van deze provincie geweest: Liberia. We rijden dan een stuk over de PanAmericana. Dit is de hoofdweg van Costa Rica die van het noorden helemaal naar het zuiden loopt. Eén van de weinige wegen die fatsoenlijk is.
Je merkt direct dat je in een grote stad bent aangekomen. Veel drukte, grote supermarkten. We lopen hier wat rond maar hebben het snel gezien. Overal, voor elke winkel staan ´proppers´. Als je eenmaal in de winkel bent, lopen de verkopers je continu achterna. Heel irritant! Wat ook opvalt is dat de elektronicawinkels, buiten elektronica, ook nog meubels, bankstellen en soms zelfs kinderwagens en commodes verkopen. Dat zagen we in San José ook al.

In heel Costa Rica lopen erg veel honden op straat. Koeien en paarden staan hier meestal buiten het hek. De mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Als je voor een T-splitsing staat en niet weet welke kant je op moet (omdat dat weer eens niet staat aangegeven gggrrrr), staan de Costaricanen alweer te wijzen. Je hoort ze denken: ´Stomme toeristen´.

Vanavond is er voor ons gekookt in de Hacienda. Samen met een ander Belgisch stel zijn we de enige gasten in deze Hacienda. Vlak na het eten komt de Belgische manager bij ons zitten en verteld ons de meest mooie, spannende en enge verhalen over slangen, spinnen en schorpioenen. Hij verteld ons ook het één en ander over Costa Rica.

Hij verteld onder andere dat de Tico´s (Costaricanen) niet van werken houden. Het liefst zitten ze de hele dag op een stoel niks te doen. In Costa Rica kennen ze geen uitkering: geen werk is geen geld. Maar waar leven ze dan van zou je zeggen.... Tico´s hebben één gerecht waar ze helemaal dol op zijn namelijk Gallo Pinto. Dit is rijst met bonen. Een zak rijst van ca. 5 kg kost ongeveer 3600 colones (ongeveer 5 euro) en een zak bruine bonen kost ongeveer 5500 colones (ongeveer 7 1/2 euro). Dit eten ze ´s morgens, ´s middags en ´s avonds. Hier kunnen ze ongeveer 2 maanden van eten. Fruit groeit hier overal dus dat is het probleem ook niet. Hier groeit: banaan, ananas, papaya, mango, citroen, limoen, sinaasappels. Dus daar is ook makkelijk aan te komen. Om kleding geven ze niet veel.
Momenteel hebben de Tico´s het niet makkelijk. Qua toerisme zitten ze midden in het laag seizoen en een zak rijst is 200 colones duurder geworden (ongeveer 30 eurocent!)
De mensen die wel werken in Costa Rica, bepalen zelf of ze die dag gaan werken en hoelaat ze gaan werken. Er zijn hier trouwens een boel mensen uit Nicaraqua aan het werk. Die mensen willen wel werken!
Als de Tico´s hier geld willen overmaken van de ene bank naar de andere bank, moeten ze eerst geld pinnen en dat dan naar de andere bank brengen. Er staan hier dan ook enorme rijen voor elke bank.

De verhalen van de Belgische manager zijn erg boeiend. Zo leren we veel over de tico´s en hun gewoonten.

Adios!

Donderdag 4 sept. 2008

Ola!

Daar zijn we weer! Tja nu we internet in de hut hebben op Marcels eigen laptop, kruip je natuurlijk wat meer achter de pc om te ´bloggen´.

Vandaag een vrij rustig dagje gehad. Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan. Om 7:30 uur werden we verwacht bij de ingang van het Monteverde National Park. Daar stond een gids op ons te wachten voor een paar uur durende hike. Het regende nog steeds....daar baalde we dus enorm van. Alle kleren waren al een beetje klam omdat het in de hut zo vochtig was. Onze poncho´s hebben we vandaag voor het eerst gebruikt. Omdat het zo ontzettend regent, kijken we tijdens het lopen alleen maar naar de grond waar we onze voeten zo droog mogelijk neer kunnen zetten en vergeten we te genieten van de prachtige omgeving. Foto´s maken of filmen wordt erg lastig met dit weer.

Aan het begin van de tocht zien we bij de ingang 2 prachtige grote vlinders. De grootste van die vlinders (zo groot als je hand) staat bij de foto´s in het foto-album.
We worden ook gewezen op een slang in de boom. Hij is erg lastig te zien. De gids vertelde hoe zij erachter kwamen dat die slang daar zat. Vogels gaan namelijk enorm te keer als er een slang in de buurt is. Gisteren gingen de vogels op die plek zo tekeer dus de gidsen zijn met elkaar gaan zoeken en vonden zo deze slang. Meestal blijft deze soort een week op dezelfde plek.
Later zien we via de verrekijker nog een kolibri op haar nest zitten en een enorme wandelende tak (ongeveer 20 cm lang) Wat hebben die beestje een goede camouflage zeg! Onze gids vroeg op een gegeven moment of we een tarantula wilde zien. Natuurlijk!!! Hij wist er één te vinden en scheen met zijn zaklamp in een holletje. En daar zagen we de tarantula. Geen bewijsmateriaal helaas omdat het zo regende. We hopen dat we er één dezer dagen nog 1 mogen zien.
Net als in andere parken zie je hier veel epifyten (planten die op een andere plant/boom leven) Zowel bromelia, anthurium als orchidee groeit hier erg veel op de takken van de bomen. Ficussen groeien hier ook. Ze nestelen zich hier op een tak van een boom en langzaam groeien de wortels naar beneden. Ondertussen sterft de boom, waar ze op groeien zeg maar, langzaam uit. Dit proces duurt ongeveer 4 jaar. Dat zou je erg interessant vinden Karel!
Bij de omgehakte/omgevallen bomen zie je hier geen jaarringen. Dat komt omdat Costa Rica geen seizoenen kent. Een doorsnede van een boom is dus helemaal glad. Alleen ervaren mensen kunnen een schatting maken van de leeftijd van de boom.
Aan het einde van de tocht zien we eruit als verzopen katjes. Schoenen nat, sokken nat, broek tot de knieeen nat, pet nat
We gaan naar een ´Hummingbird garden´ in het Monteverde park. Hier stikt het van de kolibri´s die hier gevoed worden met suikerwater (zie foto-album) De één nog mooier dan de ander. Wat kunnen ze stil hangen in de lucht. Je hoort ze vliegen, heel apart. We zien daar ook nog een grijze vos die wacht op een lekker hapje. Zo´n kolibri gaat er wel in.

Vanavond wilde we eigenlijk een ´night hike´gaan doen. Je gaat dan om 18 uur (want dan is het al donker hier) het park in om ook de nachtdieren van dichtbij te zien. Leek ons wel erg leuk. Maar helaas bleef het de hele dag regenen dus besloten we om naar het kikkermuseum te gaan.
Hier kweken ze verschillende soorten kikkers. We kregen een rondleiding in het Engels. We hebben heel veel gezien en gehoord. We zagen onder andere een kikker die wel 1 kg zwaar kan worden! Dat ding was enorm. Het schijnt dat als je aan die kikker likt, je dan high wordt  Dan vraag ik me direct af, wie is hier ooit achter gekomen?? We zagen ook nog een glass frog. Dit hele kleine kikkertje is zo doorzichtig, dat je zijn ingewanden zag zitten. Als het gaat regenen moet dit kikkertje letterlijk rennen voor zijn leven want 1 regendruppel kan hem al doden omdat het tere lichaampje dat niet aankan. We hebben ook nog een andere kikker gezien, ook groot. Deze heet in het Spaans ´Rana a pollo´ Rana betekent kikker en pollo betekent kip. Je raad het al: deze kikker eet met gemak een kip op! En natuurlijk zagen we mijn favorietje ook. De mooie groene met de rode pootjes en blauwe flanken (zie foto-album) Ik vond het erg leuk! Marcel vond het wat minder. Hij kon ook geen foto´s maken omdat je de flitser niet mocht gebruiken. Gelukkig mocht ik wel filmen!
Maar omdat jullie nu even niks aan de film hebben, hier even een verwijzing naar de website van het kikkermuseum: www.ranario.com  Als je op Frogs gallery klikt, zie je daar die enorme kikker (Bufus) van 1 kg ook tussen staan.

De gidsen hier hebben stuk voor stuk hetzelfde ´dialect´. In Costa Rica wordt namelijk Spaans gesproken. In het Spaans spreek je de `V` uit als ´B`. Maar vervolgens passen ze dit ook toe in het Engels. Je krijgt dan van die leuke zinnen als: ´Bery bery good´ of ´Let´s watch a bideo´ Erg grappig om elke keer te horen dat ze het allemaal onbewust zeggen.

Morgen stappen we weer in ons koekblik op wielen op weg naar Rincon de la Vieja.

Pura Vida! (betekent ´puur leven´ en wordt hier erg vaak gezegd door de Costaricanen)

We waren zo aan het klagen over de muffe hut waar we nu zitten, maar kwamen er per abuis achter dat we hier zomaar draadloos internet hebben! De k.u.t-hut is bij deze gepromoveerd  En omdat Marcel zijn laptop heeft meegenomen, konden we nu in alle rust foto´s op de site zetten (zie foto-album)

Ohja mam, ik lust inderdaad geen bananen haha. Maar hier smaken ze zo anders! Misschien komt het ook wel omdat ze gebakken zijn. ´Rauw´ heb ik ze hier nog niet gegeten.

Woensdag 3 september 2008

Ola!

Om 10:30 zijn we vertrokken vanuit La Fortuna en 4 uur later kwamen we aan in Santa Elena. Onderweg zagen we nog een gier op de straat zitten en even later een grote kudde neusberen (ongeveer 30!) met erg veel jongen. Bij het uitchecken in La Fortuna hadden we nog een meevaller van $ 100 omdat de receptioniste zich verrekend had . Na een flinke hobbel weg (als je het al een weg kan noemen) kwamen we dus na 4 uur aan bij Hotel Claro de Luna. De wegen hier zijn onvoorstelbaar slecht. Net op het moment dat je denkt dat het niet erger kan, wordt het net weer een tikkie erger. Het is net of ze een zooitje keien hebben uitgesmeerd over een aantal kilometer en dat noemen ze dan een weg.

Hotel Claro de Luna valt tegen. Het is klein en muf. Het ruikt er alsof ze net alle meubels in de was hebben gezet. Het houten raamkozijn zit vol schimmel en het is er erg gehorig. Maar we zullen het ermee moeten doen de komende nachten.

Het weer is hier totaal anders! Het regent de hele dag al en het is koud. We hebben een spijkerbroek en dikke trui aan. Het is een beetje te vergelijken met Nederland  Dat het weer zo anders is, heeft te maken met de hoogte waar we ons nu bevinden. We zitten hier op ongeveer 1500 meter boven zeeniveau. Er wordt ons ook nog verteld dat het slechte weer beinvloed wordt door de orkaan Gustav en Hanna.

Vanavond hebben we gegeten bij de lokale pizzeria. Een pizza chicken, is hier dan ook niet meer en niet minder dan een pizza met alleen kip! We nemen een pizza hawai omdat het buiten heel veel kaas ook af en toe nog een verdwaald stuk ananas bevat. Bij de ingang kregen we een kortingskaartje van 10% maar.....De prijzen op de kaart zijn exclusief 10 % service kosten en 13% sales toeslag.

Adios Marcel en Esmé

Dinsdag 2 sept 2008.

Buenos Dias / Tardes / Noches,

Omdat we twee hele dagen in la Fortuna zijn moesten we keuzes maken in de grote aanbod aan excursies. Ons oog viel op een combination tour. Een van alles wat tour zeg maar. Het enige nadeel aan deze tour is dat ie van s'ochtends 7.30 tot en met s'avonds 21.30 duurt. ( dit lijkt bijna op een werkdag . ) We kunnen in korte tijd veel zien en besluiten daarom toch maar voor deze tour te gaan. Om 7:45 worden we opgehaald door 3 mensen. Een chauffeur, een gids en een leerling gids. We zijn de enige die deze tour hebben geboekt dus we hebben een prive tour. Erg leuk, we vinden het geld nu al waard. Onze gids heet Zosé, je spreekt het uit als Gosé. Een leuke enthousiaste vent. We gaan op weg naar de hanging bridges ( hangende bruggen ). Op weg hier naar toe zien we een groep brulapen in een boom. Vanaf deze bruggen heb je een prachtig uitzicht op de jungle. Het leuke hieraan is dat je alles van boven af ziet. Op deze manier zou je meer moeten zien als je via de grond loopt. We maken een prachtige wandeling en zien veel leuke dingen. Als vrij snel zien we een armadillo jong. Dit is vrij zeldzaam omdat je deze dieren normaal alleen maar s'avonds ziet. Armadillo jongen zijn blind. Ook zien we neusbeer, een vleermuis, leguaan en een prachtige luiaard (Ja Marja, dit was even weer opfrissen voor ons. Hoe zag ie er ook alweer uit We weten het weer!). Ook deze gids ziet werkelijk alles. Al we hem er naar vragen zegt hij dat hij iedere dag een ´eagle´ dood maakt om daar soep van te koken. Hierdoor heeft hij zulke goede ogen. . Ook kan hij het geluid van de vogels en apen goed imiteren waardoor hij response krijgt van de echte dieren. heel leuk om te zien.

Maandag 1 sept 2008

Ola,

Vanmnorgen waren we allebei zoals gewoonlijk een beetje vroeg wakker. Hopenlijk kan ik (Marcel) dit in Nederland weer snel terug zetten op het oude patroon want het begint wat a-relaxed te worden.
Vanuit ons bed kijken we op één van de weinige actieve vulkanen van Costa Rica. Het weer is prachtig en er is bijna geen vuiltje aan de lucht. Om 13:00 uur worden we verwacht voor de canopy tour. We vetrekken om 12:15 omdat het volgens onze receptie dame zeker 20 minuten rijden is. Terwijl we vertrekken regent en onweert het als een gek. We vragen ons af of het niet te gevaarlijk is. Inmiddels zijn we al ervaren Costaricaanse bestuurders en komen dus snel aan op plaats delict. Het is veel te vroeg. Zoals we hadden verwacht ging de tour niet door omdat het weer te gevaarlijk is. Terwijl we dit typen realiseren we ons dat het waarschijnlijk onduidelijk is wat een canopy tour is, voor jullie dus deze uitleg. Een canopy tour is met een kabelbaan door de toppen van de jungle sjezen. Je wordt in een soort van bergbeklim tenu gehezen en iedere keer wordt je tenu aan een kabel gebonden. De lengte van de kabels varieeren. gemiddels zijn de kabels 100 meter lang, de langste kabel is 200 meter en 80 meter boven de grond. Het ziet er vrij gemakkelijk uit, maar het remmen is nogal lastig. Met de ene hand hou je de koppeling vast tussen je tenu en de kabelbaan en met je andere hand rem je door de kabel vast te pakken. Hiervoor heb je een speciale leren handschoen aan want anders doet het pijn .
We sjezen over een waterval en een snelstromende rivier. Ook de gids is een aardige knul.

De Costa Ricaansen zijn erg trost op de natuur. Dit laten ze ook blijken. Met veel enthousiastme kunnen ze hierover vertellen. Een leuk voorbeeld hiervan is het volgende :  We liepen een berg op om de canopy te starten waar we werden gehinderd door "leaf eating ants" (dit zijn mieren die bladeren vervoeren).  Onze gids zei toen : " Watch out for the Costa Rica Army, Do not kill them !". In nederland vinden we het helemaal niet erg om onze grote voeten op een hoopje mieren te zetten. Dat vinden we leuk . De temperatuur is ondanks de regen nog steeds erg hoog. Het is bijna niet voor te stellen hoe warm het is. Ondanks dit houden we het prima vol.

Rond 18:00 is het donker en vertrekken we naar de Baldi bronnen. Dit zijn natuurlijke warm water bronnen verwarmt door de vulkaan. Het is een echt paradijs. Het ene bad is nog warmer dan het andere bad. Het varieert van 37 tot 65 graden. Het is gelegen is een wederom prachtige tuin. Heel bijzonder. We hebben ons een beetje verkeken op hoe leuk dit is. We hadden hier een dag mee kunnen vullen.

Ook bij Baldi weten ze van culinaire hoogstanden. Om maar eens weer een keer lekker te eten gaan we dat hier maar eens doen. Esme eet een heerlijk nacho's schotel met kip en groente en ondergetekende eet een bijzonder heerlijk stuk biefstuk. Echt heerlijk. Ook de aardappelen die ze er bij serveren zijn heerlijk, net zo lekker als Esme ze ook klaar kan maken, alleen wat anders gekruid.

Adios Marcel en Esme

Zondag 31 augustus

Vanmorgen waren we weer vroeg wakker. Dit heeft niet met vakantie te maken realiseren we ons, maar het is niet anders. Nog even snel naar het strand om wat foto´s te maken van de sporen die de prachtige turtles achter hebben gelaten. Een nest was uitgegraven. Waarschijnlijk door een ander dier, er lagen kapotte eieren naast het nest. De laaste maanden is er ook een jaguar actief op het strand en heeft inmiddels al 65 schildpadden opgegeten.

Een ander nest was getagged zoals dat gebruikelijk is door de CCC. Deze organisatie houdt zich bezig met de schildpadden in het algemeen en verzorgen de excursies. Veel mensen die op Tortuguero wonen leven van de schildpadden.

Om 9 uur zijn we vertrokken met de boot naar het vaste land. Na de boot en busreis gaan we lunchen en staat onze huur auto klaar. Dit is een erg grote en luxe wagen. Ik zit er sterk aan te denken om de "zwarte pijl" in Nederland om te ruilen voor deze prachtige 4x4. NOT !! Het is een Suzuki Jimmy. een wit gebakkie op wielen die rijdt als een dweil. Het ding is zo klein dat er niet eens een koffer in past. We moeten dus ook de achterbank plat leggen om al onze bagage er in te proppen. Ook dit lukt en rond 14 uur trekken we richting La Fortuna. Het auto rijden is erg wennen. Ook is het onduidelijk hoe de regels zijn. Het lijkt op "wie het eerst komt, die het eerst maalt" Dit passen we dan ook maar toe en voor alsnog gaat dit voorspoedig. Van wegwijzers hebben zo hier ook nog niet gehoord. Je hebt geen flauw idee in welk dorp je aankomt. Het is maar een beetje gokken en letten op de reclame borden in het betreffende dorp. Daar zie je altijd wel iets bekends op staan. Overal waar je komt lopen mensen lang de weg en alle jongeren rijden op een ouderwetse heren brommer. We hebben een beknopte route beschrijving die redelijk voldoet totdat de weg afgezet is. En je voelt het al aankomen, geen omleiding. Op eigen houtje hebben we onze route maar verder gereden. Net voordat het donker werd kwamen we aan in La Fortuna. Het klinkt alsof we veel te lang onderweg zijn geweest maar het tegendeel is waar. We hebben er maar een half uur langer over gedaan dan gepland was. Als je dan een wegwijsbordje ziet met daarop aangegeven hoeveel km het nog is naar een bepaald dorp, dan is dat geen garantie dat het ook die aantal km zijn die aangegeven staan. Het is dus zo dat als je ziet dat La Fortuna nog maar 30 km rijden is, dat het een kwartier later ineens 35 km is terwijl je wel de juist route rijdt. Niet veel later zie je dan ineens dat het nog maar 20 km is. Je realiseert je dan dat we dit in Nederland toch goed geregeld hebben ( één van de weinige dingen)

Aangekomen bij het hotel worden we vriendelijk begroet met een lekkere cocktail. Het is prima toeven hier. De lodges zijn nieuw en de kamer is voorzien van airco, tv, en een warme douche.

We zitten hier aan de voet van de Arenal, een actieve vulkaan. De komende dagen gaan we hier ook een aantal, wederom prachtige dingen bezoeken.

Groetjes Esme en Marcel

Zaterdag 30 augustus

Om 6 uur sochtends vertrokken we met kleine bootjes (15 personen) maar het regenwoud (rainforest) van Tortuguero. Al vrij snel zien we een groep brulapen in de bomen later volgens nog verschillende vogels, leguanen, twee kaaimanen en een wegduikende otter. Af en toe zien we pappagaaien overvliegen. De natuur is hier zo prachtig en de jungle geluiden ook. Wat deze gids allemaal ziet is bijna niet voor te stellen. Als je deze excursie had gemaakt zonder gids had je niets gezien. Deze mannen zien een groene leguaan op een groen blad zitten vanaf een afstand van 30 meter. Wij zien ze nog niet als we er voor staan .

We zien ook nog een Jezus Christ lizard. Deze heeft zijn naam te danken vanwege het feit dat hij over het water kan lopen .

Na het ontbijt zien we een enorme leguaan lopen. Met staart is hij zeker één meter lang. Hij wil graag op de foto gezet worden en daar maken wij dan ook dankbaar gebruik van.

We zijn nu drie dagen in Costa rica en hebben al bijna 700 foto´s gemaakt!!

Na het ontbijt stappen we weer op de boot. We maken nu een hike (wandeling) door de jungle. Een privé reservaat van de lodge.
Fabio speurt de grond en de bomen af op zoek naar bijzonderen dieren. Zo zien we enorme bladsnijder mieren, Toekans, een woodpecker ( "woody wood pecker") en apen. Eenmaal weer in de lodges wordt er een Boa constrictor gespot. Deze kunnen 3,5 meter lang worden, maar deze was gelukkig maar 50 cm. Later op de middag maken we weer een rondvaart door de prachtige jungle. We zien vele spider monkeys die zich als acrobaten gedragen. Soms varen we ergens en doet de schipper de motor uit om geen lawaai te maken voor de dieren die we aan het bekijken zijn. Zowel de schipper als Fabio doen hun uiterste best om je van alles te laten zien. Ook de verhalen die Fabio er bij vertelt zijn erg intressant. Je hebt totaal niet het gevoel dat ze op tijd staan. Dit maakt het extra leuk.

Op een gegeven moment zien we bellen onder water en niet veel later zien we een otter zijn net gevangen visje opeten. Helaas wordt dit prachtige gezicht verstuurd door een lulletje die er te hard komt aanvaren met zijn bootje. Erg jammer.

In de jungle zien we ook nog regelmatig een "blue jeans frog". een knal rode kikker met blauwe poten. Erg leuk, zo graat als de nagel van je duim. Het water uit de rivier Tortuguero komt uit de caribische zee. In de rivier kennen ze dus ook eb en vloed. Het verschil is ongeveer 70 cm.

In de avond gaan we op zoek naar schildpadden die aan land komen om eieren te leggen. We worden rond 21 uur opgehaald en we verzamelen bij het strand. Helaas is het die avond rustig. Er zijn maar 3 schildpadden op het strand bezig om eieren te leggen. Het proces van eieren leggen gaat in verschillende (8) fases. Er is maar een fase waarin je kunt kijken en dat is fase 5. Fase 5 is de fase waarin het schildpad daadwerkelijk zijn eieren aan het leggen is. Dit is natuurlijk wel hetgeen dat je graag wilt zien maar dit is ook de enige fase waarin de schildpad in een soort van trans is. In alle voorgaande fases in de schildpad erg alert en bij het minste of geringste zal hij het strand, onverrichte zaken weer verlaten. Ook dit hebben we gezien. Fase 6 bestaat uit het coverren (cover) fase 7 is camouflage en de laatste fase is het terug gaan naar de zee.  Deze schildpadden zijn ongeveer 150 cm lang en gemiddeld worden ze 65 jaar oud. De eieren de ze leggen zijn zo groot als golf ballen. Dit zijn werkelijk prachtige dieren!!!.

We zijn eindelijk een beetje gewend aan het ritme hier en kunnen we opblijven tot ongeveer 1 uur.

Vrijdag 29 augustus

Gisteren middag zijn we om 17 uur in slaap gevallen, niet slim natuurlijk want zo komen we nooit van onze jetlag af. Vannacht om drie uur waren we dan ook klaar wakkker.
Na het ontbijt werden we met een grote bus opgehaald die ons naar de boot bracht. De gids heet Fabio.
Met de bus rijden we dwars door het regenwoud Braulio Carillo. Dit regenwood telt meer dan 1000 watervallen. Het is hier zo ongelovelijk groen. We rijden over een brug waar het water vol met zwavel (mosterd geel) samen komt met helder blauw water. Onderweg hebben een typisch Costaricaans ontbijt gehad, erg lekker : rijst met bonen, gebakken banaan en worstjes. Op onze route lag de bananen plantage van Chiquita. Deze plantage is zo onvoorstelbaar groot dat je na een half uur rijden ongeveer op de helft bent. Het is een compleet dorp!! De mensen werken daar voor 400 euro per maand en kost en inwoning is daar gratis. Dat wordt bekostigd door de werkgever. Er is zelf een supermarkt, een kerk, een school etc. Erg leuk om te zien. Daar hebben we ook een hele grote tor gezien. (15 cm lang en 5 cm hoog). Ook hebben we daar melk uit een kokosnoot gedronken. Erg lekker maar niet zo wit als de bounty doet vermoeden. Het is hier erg warm en vochtig. De luchtvochtigheid is 85%. (dit is gebruikelijk in een regenwoud) het doet je denken aan de vlindertuin in Emmen.

Aangekomen in Guapiles stappen we op een lange smalle boot die ons naar Tortuguero zal brengen. De toch gaat dwars door het regenwoud (mangrove) en duurt ongeveer 1,5 uur. Onderweg zien we slingerde apen, lepelaars, ibissen  en ijsvogels. Door al die lianen heb je het gevoel dat tarzan zo naar je toe komt slingeren.
Uiteindelijk komen we aan bij de Mawamba lodges, ons hotel zeg maar. Dit is in een woord te omschrijven; het Paradijs. Allemaal houten lodges met veranda omringt met een prachtige tropische tuin met kleurige bloemen, vogels en een prachtig zwembad. We zien regelmatig leguanen, vogels en gekko´s. Onze gids Fabio verteld dat er overdag weinig dieren te zien zijn omdat het zo warm is. De lodges liggen tussen de Tortuguero rivier en de Caribische zee. We mogen niet zwemmen in zee vanwege de sterke stroming en de aanwezigheid van haaien.

Ons verblijf is voorzien van een prachtig zwembad, goed restaurant, midden in het regenwoud. Ook is er een kikkertuin aanwezig. Hier zijn de meest prachtige kikkers te bewonderen. Groene kikkers met een blauwe flanken en prachtige rode pootjes (zuignappen). Esmé heeft er één op haar hand gehad en de kikker nam direct de slaaphouding aan. ( is Esmé zo slaapverwekkend????)

Fabio spotte een slang die net een leguaan aan het verorberen was, een zelfzaam gezicht. Erg leuk.
Later zijn we gaan wandelen langs het stand. Je zag daar veel sporen van schildpadden die eieren hebben gelegd. Morgenavond gaan we kijken hoe het eieren leggen precies gaat.

Boven het strand zie je veel roofvogels vliegen, wachtend op een pasgeboren schildpadje. Deze schijnen erg lekker te smaken :).

Groetjes Esme en Marcel

Vandaag hebben we de stad bekeken. Onze 1ste indruk van gisteren leek wel te kloppen. Het verkeer is een zooitje. Alles rijd hier door elkaar. Je bepaalt zelf de voorangsregels en als je een straat wilt oversteken, doe je dit op eigen risico.
De goten naast de weg zijn ook enorm diep. Je moet echt een flinke stap nemen om van de straat op de stoep te komen. Later kwamen we erachter waarom dit zo is. Als het regent (en dat zijn geen kleine buitjes) zie je de hele goot gevuld met regenwater als kleine rivieren naar beneden stromen.

Wat ons ook opviel is dat er zo ontzettend veel personeel in de winkels staat. Meestal is het zo dat er 1 of 2 mensen aan het werk zijn en dat de andere collega´s toekijken (een stuk of 6). In de supermarkt was er zelfs een mannetje die elk dollarbriefje controleerde op echtheid  Dat was zijn werk....
De winkels hier hebben stuk voor stuk een hoog Lidl gehalte.

Er is in San José ook een wapenwinkel. Nou wat je daar allemaal kan kopen! Het is hier dus gewoon legaal en de normaalste zaak van de wereld. Voor het pand van de bank stond ook een zwaar bewapende bewaker.

San José heeft een overdekte markt: Mercado Nacional. Daar zijn we geweest en keken onze ogen uit. Werkelijk niet te geloven wat daar allemaal te koop is: Bloemen, kleding, souvenirs, vlees, vis, dieren. Je kan het zo gek niet bedenken. Vooral het vlees was indrukwekkend. Toch maar een raar volkje die ´Tico´s´. Er lagen varkenspoten, koeientong, nieren, lever, maag, schildpaddeneieren en het begrip ´kippenpoot´nemen ze hier wel heel letterlijk. Even verderop stond een kraam met dieren. Allemaal op elkaar gestapelde kleine hokjes met puppy´s, jonge eendjes, muizen en hanen.
Op deze markt was het een verzameling van allerlei geuren. Het varieerde van heerlijke kerry tot een rioollucht en van gebakken cake tot rottend vlees. Marcel is snipverkouden en heeft dus niets geroken....

Vanmorgen om 5 uur (Nederlandse tijd) zijn we dan eindelijk aangekomen in Costa Rica. We hebben een prima vlucht gehad. Het duurde lang, maar dat wisten we van te voren. In totaal hebben we ongeveer 11 1/2 gevlogen.
De vlucht van Panama naar Costa Rica duurde langer dan verwacht. Eenmaal aangekomen op het vliegveld stond er een taxibedrijf ons op te wachten om ons naar het hotel te brengen.

Met een busje reden we door San José. Eerste indruk is dat het niet echt een stad is om je te vermaken. Het oogt erg chaotisch en een beetje ´krakkemikkig´. Af en toe zie je opeens een prachtig historisch gebouw tussen de rest van de bouwvallen.

Wat ons ook opviel is, dat de straatverlichting in Panama en Costa Rica oranje is, waardoor het vanuit het vliegtuig lijkt of je boven een tuinbouwcentrum vliegt ;) Het wordt hier ook al vroeg donker. Om ongeveer 19 uur wordt het hier schemerig, iets wat we in Nederland niet gewend zijn in de zomer.

Het hotel is prima. King size bed, schone badkamer etc. Vannacht werden we allebei wakker om 2 uur van de harde regen. We zitten midden in het regenseizoen dus dat zal nog wel vaker voorkomen.

Zo meteen gaan we de stad verkennen. Het plan is om naar een overdekte markt te gaan waar ze tropische vruchten en specerijen verkopen.
Morgenochtend om 6:30 uur (!) worden we opgehaald met een taxibus. Dan rijden we naar een bootje die ons (dwars door een natuurpark) naar de volgende bestemming brengt : Tortuguero (van het schildpaddenstrand)

Tot snel!

Groetjes M en E

Het aftellen is begonnen! Het komt nu wel echt dichtbij.

We kunnen steeds meer dingen wegstrepen van ons ''to-do'' lijstje.

Eén van die dingen was een mailinglist maken van mensen waarvan we willen dat ze onze blog kunnen lezen. Willen jullie even laten weten of het mailtje goed aankomt?

Groeten Marcel en Esmé

Dit gaan we doen:

- 27 augustus vertrek vanaf schiphol, via Panama, naar San José (hoofdstad Costa Rica)

- 29 augustus met een boot door de jungle naar het schildpaddenstrand in Tortuguero.

- 31 augustus naar Fortuna. Een dorpje aan de voet van de vulkaan Arenal en vlakbij een National park.

- 3 september naar Monteverde. Daar hebben we een excursie door het 'nevelwoud'

- 5 september naar Rincon National Park. Een park vol met woudreuzen, dichte jungle en modderputten.

- 7 september Samara beach. Lekker luieren op een palmbomenstrand

- 9 september Manuel Antonio. Wederom een National Park

- 11 september San José

- 12 september vertrek (via Panama) naar Schiphol