Vandaag was het zo ver: we zouden over de grens van Cambodja trekken. Het stelt natuurlijk niets voor, maar door het invullen van de formulieren, het betalen van het visa-geld, de waarschuwingen die we kregen van onze gids Jade, kreeg je bijna het gevoel dat we illegaal over de grens werden gesmokkeld. Maak het in je fantasie wat groter, en het wordt een spannende dag!

Om 7 uur werden we door onze Cambodjaanse gids Jade opgehaald met de bus. Samen met de rest van de groep die in het guest house verbleven werden we naar de rivier gebracht. In groepjes van twee nam je plaats in een klein bootje die werd voortgeduwd met stokken, vergelijk het met een Italiaanse gondel, maar dan op zijn Vietnamees. Bij ons op de boot zat een heel schattig 3-jarig meisje dat totaal niet mensenschuw was. Ze klom bij Weija op schoot om er volgens niet meer vanaf te kruipen. En een lol dat ze had. Genoten van de indrukken hoe de mensen leefden in een drijvend dorp (floating houses). Prachtige huisjes, dobberend op metalen lege tonnen, op het water, met geurende bloemen aan de wand, vis die lag te drogen in de zon, zwaaiende kindjes, wassende moeders en vissende vaders.

Eerst bezochten we een visfokkerij. Onder de drijvende huizen hebben veel Vietnamese gezinnen een viskwekerij. Gemiddeld leven zo’n 80.000 vissen onder de woning die ze voor een flinke som geld kunnen verkopen aan het buitenland. Ook al leven ze primitief, ze hebben dus geld om hun kinderen naar school te laten gaan, een televisie aan te schaffen en genoeg geld om eten en kleding te kopen.

Daarna bezochten we een Islamitisch dorp, waar alle meisjes hoofddoekjes van kant droegen en waar we een moskee konden bezoeken. Het dorp stikte van de kindjes die wafeltjes verkochten. Juliaan wilde aardig zijn en vergat even de enorme waarde van de dollar in Vietnam. Hij kocht 3 wafeltjes voor 1 dollar, waardoor hij trekpleister voor de andere kindjes was. Iedereen wilde zijn wafeltjes aan hem slijten. Ook Weija was een beetje naief. Van anderen begreep zij dat de kinderen graag chewing gum wilden hebben. Dat hadden we nog in onze tas. Weija had het nog niet gepakt, of het was al bijna uit haar hand gerukt. De tientallen kindjes sprongen in de rondte en iedereen wilde een kaumgompje. Het was een gekkenhuis. Af en toe is het dus een voordeel in Vietnam dat je zo lang bent! We kunnen ons nu bijna voorstellen hoe het moet gaan in arme landen waar voedsel verstrekt wordt waar mensen om vechten. Gelukkig werd iedereen tot de orde geroepen, Weija ook, en toen was de hysterie voorbij.

Het was overigens pas 9 uur ’s ochtends en al bloedje heet. We stapten over op een nieuwe boot die ons in drie uur naar de Cambodjaanse grens zou brengen. Lekker lezen in het boek over Cambodja, in onze romans, foto’s maken van de taferelen aan de oever (mannen die visnetten uitgooien), zwaaien naar de kindertjes, genieten van het zonnetje en kletsen met de andere medereizigers.

Na een lunch op de boot kwamen we aan bij de grens, waar we van onze gids Jade (die halverwege van de boot was gegaan om onze visa te regelen) onze paspoorten ontvingen met daarin het Cambodjaanse visum. Toch leuk om te hebben! Lopend met de rugzakken trokken we de grens over: een slagboom met een bewaker erbij. Nog een stempeltje halen en ... we zijn binnen! Ook al zou je het niet zeggen, we zagen gelijk het verschil met Vietnam en Cambodja qua natuur. Cambodja was gelijk een stuk groener, de huizen comfortabeler en groter, koeien in de wei in plaats van waterbuffels. En zo kunnen we nog even doorgaan. Kortom, we keken ons ogen uit.

Helaas hadden we dit keer niet zo’n comfortabele boot die ons richting het eindpunt bracht. Drie uur varen verderop ... De boot was laag, Weija heeft zo’n 5x haar kop tegen het dak gestoten (over ezels gesproken), de motor maakte keiveel lawaai en de houten bankjes bezorgden na verloop van tijd een houten kont. Gelukkig maakte het prachtige uitzicht, het zonnetje, het koele windje, de fijne gesprekken en het spannende boek alles goed. Overigens, is de reis over het water echt iets wat je zelf moet ervaren. Puur genieten en soms afzien.

Om 17.00 uur werden afgezet aan de kade en namen we samen met onze Duitse vrienden die in Phnom Penh in hetzelfde hotel verbleven een gezamenlijke pick-up. De eerste kennismaking met de wegen in Cambodja. Wat een drama. Onverharde wegen vol hobbels en bobbels en gaten en kuilen. De taxi schudde ons flink heen en weer, wat hebben we gelachen. Ondanks dat we allemaal pijn in onze kont hadden van de bootreis. Het was al donker toen we ruim anderhalf uur later aankwamen in Phnom Penh.

Phnom Penh ligt op de plaats waar de rivieren de Mekong en de Tonle Sap samenkomen. Hoewel in Phnom Penh grote veranderingen plaatsvinden, heeft de stad haar karakter en charme goed bewaard. De brede boulevards en de vervallen Franse villa’s getuigen van het koloniale verleden. Torenflats zie je hier nog niet. En het was qua riskja’s (daar stikte het van), brommertjes, scootertjes en taxi’s (amper te krijgen) een totaal andere stad dan bijvoorbeeld Hanoi of Bangkok. In PP wonen zo’n miljoen inwoners, vergeleken met Hanoi waar 5 miljoen mensen wonen, dus een dunbevolkte hoofdstad.

Na de incheck in onze ruime kamer, weer met bad, was het tijd voor een wasje. Aangezien we hier 2 nachten zouden verblijven, genoeg tijd om te drogen. En tijd om onze buikjes te vullen met een goede maaltijd. In ons straatje zat een prachtig sfeervol restaurantje, met live muziek en super lekker eten. Zo lekker dat we de tweede avond hier weer zijn aangeschoven. Genoten van Cambodjaanse gerechten (o.a. amok fish). Voor nog geen tien dollar met z’n tweetjes heerlijk gegeten! Veel smaakvoller dan het eten in Vietnam en minder pittig gekruid dan Thailand. Ideaal dus! Na een biertje en een bananashake bij het moderne barretje op de hoek, in bed gekropen. De volgende ochtend moesten we om 8.00 uur weer klaarstaan voor onze pickup door een prive gids.

Op donderdag (9 augustus) ging onze driedaagse trip van start over de Mekong-delta, die ons uiteindelijk naar Cambodja zou brengen. De Mekong, de op twee na langste rivier van Azie, is 4.500 kilometer lang en ontspringt in Tibet, doorklieft het gebergte in Zuid-China, vormt de grens van Birma en Thailand met Laos, stroomt door Cambodja en mondt in Vietnam uit in de Zuid-Chinese Zee. De Mekong stroomt 222 kilometer door Vietnam. De Mekong-delta telt 36.000 vierkante kilometer rijstland. Dorpjes aan het water zijn niet aangesloten op het wegennet en de bewoners zijn aangewezen op de rivieren en kanalen. Het water uit de Mekong gebruiken ze voor alles, van het kweken van vissen onder hun drijvende huis tot aan het doen van de afwas, douchen (een duik nemen dus), haren en kleding wassen.

’s Ochtends werden we (dat was ook zo komisch) opgehaald met een minibusje. We pikten nog bij een ander hotel wat mensen op en vervolgens werden we naar een grotere bus gebracht die ons voor een drie uur lange rit naar de startplaats van de trip reed. Het grappige was dat de grote bus om de hoek van ons hotel stond, het ophalen met de minibus was dan ook in onze ogen een beetje overbodig. Waar we precies aan boord gingen, weten we niet (we denken Vinh Long, maar het zou ook een ander plaatsje geweest kunnen zijn). Maar wel dat de eerste dag ons naar het plaatsje Cantho zou voeren. Met onze korte broek en slippers aan (vol goede moed, met het prachtige weer van Hanoi nog in ons achterhoofd) gingen we aan boord, samen met een ouder Duits echtpaar en een Duits stel van onze leeftijd (wat praten die toch grappig Engels). Wij hebben dit koppel al snel tot onze ‘Duitse vrienden’ gedoopd, omdat zij met ons afreisden naar Cambodja en we ze ook weer tegen het lijf liepen bij ons hotel in Siem Raep, een paar dagen later. Maar dat terzijde.

Zoals jullie hebben kunnen lezen, hebben we genoten van de rondvaart vanuit Ha Long City langs de verschillende soorten opdoemende rotsen uit het water. Slechts 15 van deze 3000 eilanden / rotsen worden bewoond. Alle eilanden zijn anders en hebben aparte namen vanwege hun bizarre vormen, zoals Vechtende Hanen, Stenen Vissers of Slapende Jonkvrouw. Zoals het de Vietnameze betaamt, zitten ook hier talloze legendes achter. Om 12.00 uur werden we afgezet aan de kade en de bus bracht ons veilig terug naar Hanoi, waar het weer gedaan was met de rust om ons heen.

Aan het einde van de middag kwamen we aan en checkten we in in ons nieuwe hotel voor 1 nachtje. ’S avonds hebben we bij een Belgisch Bier Restaurant gegeten (ja ja dat bestaat hier ook!). Een supergave inrichting vol glimmende zilveren en koperen gistketels waarin het bier ter plekke werd gebrouwen. Het grappige was dat ze overal bierposters hadden hangen met honderden Belgische biertjes, je zou dus verwachten dat de keuze enorm was. Maar dat viel enorm mee: de bierkaart bestond uit 5 biertjes, waaronder Red Belgium Beer. Juliaan heeft het gedronken en het smaakte hem prima.

Na het eten (een maaltijd duurt gemiddeld zo’n 30 tot 60 minuten, alles wordt in mum van tijd opgediend) nog geslenterd in de kleine straatjes van Old Quarter. Ansichtkaarten voor thuis gekocht en een Vietnamees souveniertje voor de Lombokstraat. Daarna ontdekten we bij toeval de ‘buitenpubs’ van Hanoi. Op de hoeken van de straatjes kon je op kleine ieniemienie plastic krukjes plaatsnemen om een biertje te nuttigen. De prijs? Maar 2.000 dong, oftewel nog geen 10 eurocent voor een grote pint. Een oud vrouwtje had een fust in haar winkeltje staan en tapte er flink op los. Leuk detail: het flesje water van Weija was nog duurder dan de drie biertjes van Juliaan! Dat maakt uitgaan nog eens leuk!

Woensdag (08-08) vertrokken we na heerlijk uitgeslapen te hebben (tot maar liefst 8.00 uur!) richting het vliegveld om een vlucht te pakken naar Ho Tsji Minh City (HTM). Beter bekend in de volksmond als Saigon. Tot de overwinning op 30 april 1975 was Saigon de hoofdstad van Vietnam. Na deze datum werd Hanoi tot hoofdstad uitgeroepen, HTM is echter wel de grootste stad van Vietnam. Hier wonen ruim 7 miljoen mensen (in Hanoi 5 miljoen, waarvan er overigens 3 miljoen een scootertje hebben!). De vlucht duurde ongeveer 2 uur. Uit ons reisschema bleek helaas dat dit de enige dag was die we konden spenderen in HTM. Aangezien onze vlucht van 10.00 naar 14.30 uur was uitgesteld, kun je zelf wel uitrekenen dat er van sightseeing HTM geen sprake was. En dat was wel even balen. Want we hadden graag – zeker naar de indrukwekkende verhalen van andere reizigers – de Cu Chi Tunnels bezocht, een aantal tientallen kilometers buiten HTM. Dit zijn de beruchte 200 kilometer lange ondergrondse tunnels (10 m onder de grond) die tijdens de Tweede Indochinese oorlog werden gebruikt door de Vietnamezen. Maar goed, dit ging dus aan onze neus voorbij. Mocht je ooit een bezoek brengen aan Vietnam, dan moet je deze dagexcursie vooral in je programma opnemen, want uit foto’s en verhalen blijkt dit zeker de moeite waard.

Wij kwamen uiteindelijk rond 18.00 uur aan bij ons hotel Liberty 4 in het hartje van de stad. Een supergrote luxe kamer, misschien wel de meest luxe van de hele vakantie. Ik weet alleen niet wat het is met warm water in Vietnam (en Cambodja), blijkbaar erg schaars, want zelfs in de ‘duurste’ hotels werd het water niet warmer dan lauw. Terwijl er overal boilers hingen ... mmmm, misschien hebben wij deze niet goed afgesteld. We zullen het nooit weten. HTM is op het eerste gezicht een veel moderner stad dan Hanoi. Grote warenhuizen, luxe massagesalons, grote dure hotels en heel veel restaurantjes en moderne kledingzaakjes. Ook hier leurt men met boeken, eten en andere snuisterijen maar veel minder dan in Hanoi. De sfeer van HTM leek al meer op de sfeer van Bangkok. Maar aan de andere kant sijpelde de armoede (bedelaars) er ook door heen.

Ingecheckt en de straatjes rondom het hotel verkend. Heerlijk Italiaanse lasagne gegeten bij het kleine restaurantje Cappucinno. Het eten daar was echt verrukkelijk. In Vietnam zijn we vrij snel overgestapt op Westers eten of Indiaas, aangezien het eten vrij flauw en smaakloos is. Of wij hebben de verkeerde tentjes uitgekozen ... (al hoorden we dat meer reizigers dit vonden). Het Vietnamese eten lijkt op het eerste gezicht veel op het Chinese stond in ons reisgidsje. De maaltijd bestaat vaak alleen uit rijst of noedels met een beetje vlees of vis en wat groenten. Maar met kruiden wordt heel weinig gekookt, vissaus of sojasaus is wel populair. De toeristen begieten hun gerechten liever met chilisaus. Of zoals een van onze medereizigers op een gegeven moment zei ‘De fles Chilisaus is hier mijn beste vriend’. Grappig is dat bij een Vietnamese maaltijd meerdere gangen tegelijk worden opgediend, en niet zoals wij gewend zijn achter elkaar. Noedels, soepen, groenten, salade alles wordt in porties op je tafel gezet. De koffie vond Juliaan in Vietnam enorm sterk, het wordt sterk gebrand en soms met gezoete melk (heel smerig!) flink gezoet. Oploskoffie was soms dan ook een verademing!

Na het eten nog wat gedronken op een terrasje (waar we ook zo onze vraagtekens bij hadden) en genoten van de typisch Vietnamese straattaferelen. Een jong schoenpoetsertje die aanbood om je slippers mooi te maken, een compleet gezin (ouders en 2 jonge kinderen) op een scootertje, rijdende karren vol etenswaren (vooral gedroogde vis is in Vietnam populair), sexy aangeklede meisjes (in Vietnam lijkt ieder vrouwtje een meisje totdat je geen gebit meer hebt en onder de rimpels zit) die mensen (mannen?) de barretjes inlokten. Kortom, we keken onze ogen weer uit.

Onze laatste nacht in het zwoele Bangkok. Morgenochtend plaatselijke tijd vertrekken we om 11.35 uur weer richting Dusseldorf waar we rond 18.35 uur (jullie tijd) zullen arriveren. Dan zijn we weer thuis. Balen!!! We hebben een supergave vakantie gehad, vooral Cambodja is voor iedereen een aanrader. Komende week zullen we onze weblog updaten en zijn jullie weer helemaal bij wat betreft onze vakantieverhalen.

Gister was het nationale toeristendag in Halong Bay. We dachten dus eerst dat er hier niet zo veel toeristen waren.  Toen we na een busrit van 3,5 uur aankwamen was het dus een drukste van jewelste met Amerikanen, Nederlanders, Duitsers, Japanners etc. Een soort Jaarbeursplein. Alle toeristen hadden zich verzameld voor een tochtje met een Chinese Jonk over de Chinese Zuid Zee, langs enorme rotsblokken (3000 in totaal) die uit de zee verrezen. Wij waren met een groepje Duitsers en Nederlanders (uit Zwolle), zo'n 13 man en crew op de boot (kok, schoonmakers, twee gidsen, captain etc.). Met een klein speedbootje werden we naar de jonk gebracht. Een prachtige boot (die bij nadere inspectie wel een likje verf kon gebruiken). De tafel was al chique gedekt, net een 5-sterren restaurant! Onze hut was klein maar fijn. Twee losse bedden (heel smal!) en een eigen badkamertje met toilet en wastafel en douche, maar die kon je eigenlijk niet gebruiken, mits je met een been in de toilet ging staan en met de ander in de wastafel. (de meegekregen washandjes van Els kwamen dus goed van pas). De cruise ging van start met een super de luxe lunch, waar je in Nederland een vermogen voor betaald in een goed restaurant. Allerlei gerechten van verschillende vissoorten (dus niets voor jou, Marleen): grote verse gamba's, een grote schaal vol krabben en het bijbehorende gereedschap om de krab uit elkaar te trekken (wat ons overigens niet echt lukte, dus kregen we Vietnamese hulp die het maar zonde vonden dat wij alles onopgegeten wilden laten staan), daarna een grote schaal met een soort van mosselen, maar dan van stevigere vis, vervolgens inktvis in pikante saus geserveerd met friet en rijst. Heerlijk gesmuld. Zelfs Juliaan die ook niet zo van vis (garnalen enzo) houdt heeft alles geprobeerd! En vond het zo waar lekker. Zou het grote verschil zijn dat het hier echt naar verse vis smaakt?

Inmiddels was de boot uitgevaren en ging iedereen zijn eigen gang. Genieten van de zee en de rotsen, boekje lezen op het dek of genieten van het zonnetje. Aan het einde van de middag werden met een klein houten bootje naar een cave (grot) gebracht van 10.000m2. De gids vertelde dat deze grot sinds een tijdje op de lijst van de Unesco staat, beschermd natuurgebied dus. Ook hier zat weer een legende over een draak aanvast. Die zullen we jullie besparen. Blijkbaar ga je in tijden van oorlog legendes en helden bedenken! Veel trappen klimmen, zweten en afkoelen in de grot die 10x mooier was dan de kleine grotten van Han!

Terug op de boot was er gelegenheid tot zwemmen. We hadden al van de gids gehoord dat er een typhoon op komst was (vanuit Hoi An) en dat de komende dagen de tour waarschijnlijk niet doorging. Tot een uur of 16 uur was er dan ook geen wolkje aan de lucht, tot opeens de lucht pikzwart werd, de lichtflitsen door de lucht vlogen en de rotsblokken (echt enorme joekels) zagen er spookachtig uit door de nevel en de donkerte. Heel gaaf! Kort daarop begon het te spoken (windje stak op) en brak het noodweer los. Iedereen vluchtte naar binnen. Ramen en deuren dicht, en maar hopen dat de boot waterdicht was. Gelukkig wel! Zoals het hier gaat, duurde het noodweer niet lang, af en toe nog een flits en een donder, maar na een uurtje konden we weer naar buiten.

's Avonds weer een uitgebreid seafood diner met weer gevulde krab, nog grotere gamba's, gestoomde vis, calamaris (super!), salade, rijst en groenten (zeewier?). Echt heel lekker allemaal. Met de Nederlanders zitten kletsen, biertje erbij. Leuke avond.

Vanmorgen was het weer opgeklaard, stralende zon. Vroeg op, 7.00 uur. Simpel ontbijt (nee, geen seafood dit keer) en hebben we met een bootje door een grot gevaren. Stelde op zich niet zo veel voor. Maar grappig idee dat je om 8.30 uur al in een bootje zit. Op de terugweg om 1100 uur (!!) nog een lunch gehad weer met garnalen, springrolls met meat, groenten en rijst. We konden ons buikje weer rond eten, maar 11 uur was voor ons wel heel vroeg!

Nou zitten we in een ander hotel, ook weer luxe met bad en airco en tv. Net wilden we naar buiten gaan om nog even de stad in te gaan, toen ook hier de bui losbarstte. Iedereen gaat schuilen of trekt zijn poncho (in alle kleuren van de regenboog) aan. Inmiddels is het droog en gaan we lekker boodschappen doen.

Morgen vliegen we helaas pas om 14.30 uur richting Zuid Vietnam. We zouden eerst om 10.00 uur, daarna om 13.00 uur vliegen, maar het vliegtuig ( 1 vlucht per dag) zit niet vol en daarom wordt de vlucht constant uitgesteld. Hopelijk dat we wel om 14.30 uur wegkunnen, anders hebben we maar 1 dagje in Ho Chi Mingh. Dat zou zonde zijn!

Hopelijk genieten jullie ook allemaal lekker van het zonnetje in Nederland. Tot later!

We zijn gistermiddag zonder problemen gearriveerd in Vietnam, in Hanoi. Precies op tijd! Alles verliep voorspoedig. Bij de uitgang in Bangkok (na de douane) stond een mevrouw met onze tickets naar vietnam en hotelvouchers en onze naam in koeiegroote letters  te wachten. Daarna gelijk weer in gecheckt voor Vietnam. Onze eerste dag bestond dus uit vliegen, luieren, (niet)slapen en vliegtuigmaaltijden eten. Maar wat waren we moe toen we aankwamen (een nacht overgeslagen). Bij aankomst in Vietnam, een ieniemienie vliegveldje, stond een jongen te wachten die voor ons de Taxi betaalde en zo werden we naar ons hotel gebracht, midden in de oude wijk van Hanoi (old quarter, ook afgeschermd met oude stadsmuren). We zagen in de taxi overal rijstvelden en de bekende hoedjes. heel leuk! Het hotel is prima. Zelfs bad en airco! Hier is het een heksenketeel. Het is weer onwijs wennen, al die mensen en dat getoeter. het is nog erger dan in Bangkok, met zijn brede wegen, hier is alles smal en klein. We werden gek haha. Ook omdat we de weg niet konden vinden. Alle straatjes en winkeltjes en mensen lijken op elkaar. Met een fietstaxi ons bij een meer laten afzetten en daar een hapje Vietnamees gegeten. Toen in bad en naar bed! Vandaag ontbeten en nu de stad in ( 9.18 uur). We zweten ons nu al rot, wat is  het hier warm zeg! Wel 36 graden of meer en een hele hoge luchtvochtigeheid en de toeterende autootjes roepen ons ' kom naar buiten' . Dus we gaan de stad maar verkennen (het mausoleum van ho Chi Mingh bezoeken). Morgen gaan we op pad met de Chinese Jonk.  Hopelijk houden we het dan ook droog. Vannacht heeft het heel hard geregend. Als dat zo blijft, boffen we. (geen regen overdag) Verder moeten we de hele vakantie tussen 6 en 7.30 uur  's ochtends vertrekken voor excursies dus uitrusten zit er niet echt in. Maar we weten zeker dat we gaan genieten van onze vakantie.

Vanmorgen na een simpel ontbijt (brood met omelet etc.) dat voor ons klaar stond in de eenvoudige ontbijtkamer zijn we op pad gegaan. Met een soort van riskja richting het Franse gedeelte van de stad waar veel ambassades zijn gevestigd in prachtige koloniale gebouwen in alle kleuren van de regenboog. In tegenstelling tot de Old Quarter, waar ons hotel zich bevindt, hier voornamelijk brede wegen en veel minder druk aan scooters en auto's en dus getoeter. Ook veel parken en water en oude bomen. Een totaal andere sfeer dus dan de heksenketel - die inmiddels ook al weer gewend is - in de buurt van ons hotel.

We hebben ons laten afzetten bij het Army Museum tegen over het Lenin park. Alles refereert hier namelijk aan de Russen, China, Fransen of Amerikanen. De geschiedenis van Vietnam is iets complexer dan wij - ondanks onze goede voorbereidingen - dachten. Na de Chinese overheersing werd in 1428 Noord-Vietnam een Le Loi Dynastie en daarna volgenden nog vele oorlogen, staatsgrepen en opstanden en gebiedveroveringen, zoals de overbekende 2e Wereldoorlog, Franse kolonalisering (let niet op de volgorde), de eerste IndoChinese oorlog (1946 - 1954, tegen de Fransen) en de 2e IndoChinese oorlog (1965, de welbekende oorlog tussen Vietnam en de VS) en tot slot de oorlog tussen Cambodja en Vietnam (vanaf 1979). Sinds 1989 heeft Vietnam geen oorlogen meer gevoerd of was het er slachtoffer van. In het museum hebben we dus van alles in gebrekkig Engels hier over geleerd. Maar zelfs nu blijft het nog enigszins verwarrend. Daar ook de zogeheten flag tower bezocht en beklommen, een monument ter nagedachtenis van de 'helden' en de gevallenen in de oorlogen.

Daarna naar het Ho Chi Mingh Mausoleum gewandeld. Helemaal uitgestorven tussen 12 en 14.00 uur, dus we konden mooie plaatjes van de buitenkant maken zonder enig persoon / toerist erop. Ook zijn huis (een paalwoning) bekenen en lekker genoten van de schaduw in het park. Want het is hier bloedje heet, dus veel water drinken.

Wat ons opvalt, is dat we heel weinig toeristen zien (als we een toerist zien, valt het ons zelfs gelijk op). Het leuke hiervan is dat wij met ons 1.80 meter zelf een leuke attractie zijn voor de Vietnamezen. Die gemiddeld 1.50 zijn, ook de mannen. Dus veel bekijks met onze lange benen. Grappig is ook dat we ons hier letterlijk miljonair voelen. We hebben al 2x 1.000.000 opgenomen. Weliswaar in dong, dat niet zo veel waard is. 19.000 dong is namelijk 1 euro. Dus het is iedere keer even rekenen. Ook omdat ze aan de meeste toeristen dollarprijzen vragen en wij waarschijnlijk de enigen zijn met dongs. Gelukkig kunnen we hier goed pinnen, in tegenstelling tot wat in de reisboekjes staat. Zelfs in de old quarter vind je op iedere hoek al een pinautomaat. Het toerisme is duidelijk in opkomst, met zijn riskja en vragende taxichauffeurs en verkopers, maar ondanks de drukkende hitte is het niet zo vervelend en blijven we aaardig. We vragen ons af hoe het hier zal zijn over 10 jaar. Met megahotels en veel meer toeristische excursies. Wie laat het ons weten?

Vanmidag het centraal in de stad gelegen Hoan Kiem meer bezocht. Met leuke legende daaraan vast. Over een gouden schildpad en een zwaard. Een kleine tempel bezocht en de hier beroemde rode brug. Ook lekker op het terras gezeten en urenlang gekeken naar de situaties op straat. Puur genieten. Zeker als je ziet dat toeristen die langskomen gelijk te pakken worden genomen (ja wij zijn er ook al 2x in getrapt!). Verkoopsters met een aan weerskanten manden over hun schouders vol met fruit (bananen!) en een hoedje op leggen 'm op jouw schouder en de hoed op je hoofd en ' you take picture'. Vervolgens kom je er niet onder uit om nee te zeggen tegen het kopen van een trosje mini banaantjes. Ping ping weer 20000 dong verdiend voor madame. Charmes he. Vanaf nu wordt dit hardhandig afgewimpeld. Die bananen komen ons nu de oren uit!! We zijn inmiddels heel goed in het luid en duidelijk uitspreken van 'no thank you' en je grootste smile erbij. Dat werkt, dan laten ze je meestal wel met rust. het is hier echt 100x erger in dat opzicht dan in Bangkok.

Ook naar de toeristische voorstelling van de waterpoppen geweest wat in ieder reisgidsje werd aangeprezen dus een poging gewaagd. Grappig om te zien. Dat de muzikanten Vietnamese muziek live speelden was erg mooi. Het kostte ons 20000 dong (1 euro) (en dat voor een 2e rangskaartje). Maar het is niet echt een aanrader te noemen, wel leuk om eens een traditioneel schouwspel te zien. En de toeristen met al hun fotocamera's vonden het blijkbaar een spectakel. Eerlijk gezegd, lagen wij af en toe weg te dommelen (ja ja net als in de Utrechtse schouwburg!). Maar voor 1 euro kun je het niet laten schieten toch?

Oh ja, wat ook nog opvallend is, is dat het hier om 18 uur al begint te schemeren en om 18.30 uur is het hier pikdonker. Voor je gevoel is het dan dus 22.00 uur 's avonds. Heel vreemd. We dachten dat het pas om 22.00 uur donker zou worden dus gisteren waren op onze eerste Vietnam dag dan ook zeer verbaasd toen de zon opeens achter de horizon verdween.

Nou genoeg nieuws voor vandaag, we gaan een hapje eten!

en dan is het zover!

Vrijdag 3 augustus vertrekken Juliaan en Weija vanaf Dusseldorf voor 2 weken naar Vietnam (week 1) en Cambodja (week 2).

Wil je onze belevenissen volgen, hou dan dit weblog bij!

(of als we weer lang & breed terug zijn in ons vertrouwde kikkerlandje).

Hartelijke groet!