Den Haag, 11 mei 2008 We zijn weer veilig thuisgekomen van ons avontuur. En het weer is hier vele malen lekkerder dan in dat natte china. In Yanghuo hebben we een wolkige tocht gemaakt over de Li-river tussen de karstbergen door. Jammer genoeg werden we door de boot man een uur op een eiland gedumpd waar niet speciaal iets te beleven was. Ik had liever nog iets verder tussen de bergen gevaren. De dag daarna zijn we met een luxe taxi naar Ping'an gebracht. Dat ligt ten noorden van Guilin, hoger in de bergen. Het si een prachtig rijstveldengebied op de toppen van een gebergte, alles in terrassen opgedeeld. Helaas is het daar ook weinig helder. De dag van aan komst zaten we in een dichte wolk. Heel fijn was het de volgende dag. We zijn 5 uur door de rijstvelden gaan wandelen met een gids. En de zon liet zich soms zelfs zien. Maar onze paraplu's waren ook niet voor niets mee. Alles bij elkaar was het een indrukwekkende tocht door gecultiveerde natuur. Je staat dan een tijd te kijken hoe een boer met blote voeten de modderklonten fijn stampt om het rijstterras te kunnen gaan bewerken.. Diep tot de knieen wegzakkend. Je ziet de kleine waterbuffels zwoegen achter een houte handploeg, en een man erachter en na een tijdje bekruipt j eeen gevoel van schaamte, omdat je je aan een anders armoede staat te vergapen. Het ziet er niet meer mooi uit, als je je realiseert hoe die mensen hun leven eruit ziet, of beter, aanvoelt. Prijs jezelf gelukkig, dat je toevallig op hollandse grond geboren bent.... Daarna nog een dag in Chengdu, waar we vooral het tibetaanse kwartier hebben uitgekamd en natuurlijk een halve dag panda's hebben gekeken. We zijn moe, van het constante onderweg zijn, en we gaan naar huis. Bij het pandacentrum ontmoetten we Merel. ze werkt bij de klm en we vliegen met haar vlucht naar huis. We mogen samen in de cockpit komen kijken. We vliegen met een nieuw vliegtuig, de 777. Het is leuk om dat eens te zien. En , we hebben een vrouwlijke gezagvoerster. Dat was ook een leuke wetenswaardigheid. EEN DAG LATER: verwoestende aardbeving met het epicentrum bij Chengdu!!!!........ Ik dank God op mijn knieen, dat wij al thuis zijn......

2e week samen, beurs Beijing,grote muur, lijiang, dali Yangshuo, een week verder, en een hoop gezien. Vanaf vorige week zaterdag zatten we ineens in een in een luxe hotel in het centrum van Beijing. Die centrum-lokatie was wel even erg fijn. In een kwartier naar de metro lopen, en direct naar de plek die je wilt zien. Als eerste zijn we naar CIGE, de kunstbeurs van Beijing gegaan, waar NYArtsMagazine natuurlijk ook op stond. In het World Trade Center. Daar vlak bij werd ook een nieuw stuk architectuur van OMA-Rem Koolhaas verwezenlijkt. De beurs zelf, 2 verdiepingen, een voor de galeries, ook uit Jakarta , Tokyo, en andere Aziatische hoofdsteden, en de 2e voor solo-exposities van kunstenaars van die galeries. Eigenlijk zijn al die beurzen hetzelfde. Heel veel , en een beetje leuk. Er was wel een heel tedere reus, zie foto met Urga en Joeri ernaast. Er was een aardig project van een kunstenaar die mensen liet poseren in een lege witte ruimte, en ze dan ergens in die ruimte op een muur of pilaar schilderde. Zo kreeg je een vervreemdend effect van wel of niet echt aanwezige mensen. Aan het eind schilderde hij iedereen weer weg met de witkwast. Hiervan waren foto's te zien en een video. . Het was wel interessant. Het spel tussen aanwezigheid en niet aanwezigheid, illusie en materie en het spel daartussen. Dat was wel mooi om te zien. En op een gegeven moment stuutte ik op een kunstenaar die werk maakte wat me heel sterk aan het werk van Vittorio Roerade deed denken. Verder hebben we het Beihaipark bekeken, met nog meer tempels, en Urga lekker laten trap-varen in een fietsboot op het Beihaipark-meer. Het zomerpaleis is nog aan de beurt gekomen. Mijn God wat was het daar afgeladen, het was zondag, en heel veel Chinese toergroepen deden er ook hun rondje. Die avond hebben we een prachtige voorstelling gezien van het acrobatentheater. Dit was echt prachtig. Ik heb nog nooit zoveel prachtige lenige, en mooi aangeklede mensen gezien die de meest ongelooflijke kunsten uithaalden. De show zat heel goed in elkaar. Natuurlijk verboden te fotograferen maar we hebben er wel een dvd van meegenomen. En , ach ja, de grote muur. Op een prachtige dag in de zon, 10 km over de muur gelopen. Het eerste deel was gerepareerd, het 2e deel.,Samatai, niet. Spannend, steil, indrukwekkend. Urga vond het prachtig met z'n snelle beentjes. Uiteindelijk Beijing verlaten. Ik ben onder de indruk van de stad, en wat het te bieden heeft. Vanuit het hotel was weer een hele andere invalshoek. Daarna naar Lijiang in het westen tegen de Himalaya aan. Een stadje vol houten huizen en rode lampionnen. Maar overstelpend toeristisch. We waren erg blij met onze fietstocht naar buiten. En het was prachtig weer die ochtend zodat we ook de witte sneeuw op de berg konden zien. We zijn van de normale route afgeweken en hebben een boedistisch tempeltje bezocht van onze gids. Het was voor hem nogal emotioneel om er over te praten. Is eigenlijk niet mogelijk . much killing... Twee jongetjes die 15 jaar waren samen in een tempeltje met een oude man, oppasser?. Totaal vervuild, maar wel vriendelijk. Achter alle facades vermoed je een wereld van leed en ontkenning. Maar je komt er niet achter. Verboden te spreken. (Deze hal was onderweg tussen Lijiang en Dali, in the middle of nowhere, een enorm, ik dacht busstation, maar een steenuitsnijdfabriek met een gigantische verkoop hal.) Later in Dali, iets zuidelijker van Lijiang waar we 2 nachten later heen gingen, werd dat nog schrijnender bij het bezoeken van de 3 pagodes, waar een heel circustempel complex is gebouwd, door de staat. Hier is in 2006 een hoofd lama geinstaleerd en dit moet het centrum van het chinese boedisme worden. Maar het is zo dood als een pier. Het is een kermis, alles is nep, geen mens brandt er een wierookje of gaat op zijn knieen. Het is vooral GROOT en PLASTIC. En heel triest. Dali, ook erg toeristisch. En je gaat je uiteindelijk ook als een toerist gedragen. Dingen kopen. En continental eten....We hebben maar weer een tandem en fiets gehuurd en ons langs de randen van het Erhai meer begeven. Gek, dit meer wordt helemaal niet toeristisch uitgebuit. De dorpje erlangs zijn alleen over hobbelige landweggetjes tussen rijstvelden te bereiken, en er zijn geen kades met terrasjes ofzo. Lekker rustig voor ons. Even nog iets echts zien. Gisteren een lange lange reis dag, vooral voor Urga, die zich nog niet makkelijk overgeeft aan zoiets. Nu in Yangzhou in het karstgebergte. Voor Urga in een hotel met zwembad en pingpong tafel. Ik moet zeggen , hij houdt zich geweldig. Af en toe vindt ie het wel zwaar, maar hij doet ook erg mee. Fietsen in de omgeving en bootjevaren zijn fijn. En nu in het zwembad. In de regen. En in dit hotel is er veel vermaak. Zoals een fitnessruimte. zo vader zo zoon. Ook hebben we ons maar een gezamelijk onder handen laten nemen door masseurs. Met zijn 3-en op een rijtje bij de voetreflexmasseurs. Was erg lekker. Urga wilde direct nog een keer. Morgen eerst maar eens proberen tussen het karstgebergte te varen in de regen en hopelijk niet te veel mist.

lieve mensen, sinds ik anderhalve week geleden ben gaan checken via internet, hoe onze reis verder zou gaan verlopen, kreeg ik steeds slechter toegang tot internet. Afgelopen vrijdag zouden we namelijk naar het Labrangklooster in chinees tibetaans gebied afreizen en daar na nog anderhalve week allerlei leuke dingen doen, zoals slapen in een jurt, door de himalaya reizen, nog meer tibetanen ontmoeten etc etc. Ik had vanuit nederland al wel begrepen dat het er niet rooskleuriger op was geworden, en de dag dat Joeri en Urga zouden aankomen kreeg ik te horen dat we geen toegang tot het gebied zouden krijgen. Dat betekende dus heel veel gemail en geregel. Het belangrijkste deel van onze reis bestond ineens niet meer. En mijn toegang tot internet werd steeds schaarser. De laatse 3 dagen kon ik er helemaal niet meer op. Nu zit ik in een kantoor even snel alle bij te werken. Joeri en Urga zijn zaterdag 19 april goed aangekomen. Sinds die dag is het weer omgeslagen in stromende regen en veel wind. Nat en koud. Ik zelf ben behoorlijk door virussen overvallen, maar loop nog wel rond, al is het in een soort cocon. Het weer lijkt nu trouwens wel weer op te knappen. Onze reis is veranderd naar meer dagen in Beijing , daarna Lijiang, Dali, Guilin, Ping,an, Chengdu amsterdam. Nog extra dagen in beijing dus. We hebben al heel wat bezocht. Ik heb nog meer foto's in de fotomap gestopt. Het invoeren in het verhaal kost nu echt te veel tijd.In map '1week samen'. We zijn nog eens naar de Verboden stad en de Lamatempel gegaan in de stromende regen. Ik heb nog 2 schilderijen afgemaakt. ze zijn gisteren opgestuurd met TNT. Ik hoop dat alles goed aankomt. Is altijd nog spannend met grenzen enzo. Ook hebben we geprobeerd om de olympische stadia te bezoeken, maar die zijn allemaal vergrendeld tot nadere spelen. Hele omgeveingsgebieden worden er omheen gemaakt , waardoor je er echt geen steek van kan zien. Toch nog geprobeerd te fotograferen. Ook het Beihai park doorgenomen. Ah, daar is onze gids om ons mee tenemen naar ons hotel in Beijing. Tijd om te stoppen. Hoop dat ik jullie nnog ergens onderweg op de hoogte kan houden.

Ja, deze week alleen maar schilderen. Over 2 dagen zijn mijn geliefden hier ook, en dan gaan we weer van alles bekijken. Nu moeten die schilderijen verder! Gaat helaas niet altijd op commando... Dinsdag ben ik met Moeh, de assistent van NYArts meegegaan naar de opeing van het Iberia Center for contemporary Art in het 798 district. We hadden een VIP uitnodiging. dat betekent, tebeginnen met de persconferentie waar iedereen driftig zat te pennen, vragen gesteld werden en vooral de leiding verantwoording aflegden voor wat ze doen en beogen.Daarna opening met Spaanse ambassadeur, dan natuurlijk rondkijken een banquet in de avond om mee te eindigen. Allemaal best leuk. Ook interessant werk en een loeizware catalogus (waarom nou weer zo groot, die kan echt niet in mijn rugzak straks op reis !....). ze hebben ook een sterke focus op documentaire film. Erg interessant. Zou graag meer willen zien ervan. Maar dan blijkt een maand, als je zelf ook wilt produceren, ineens heel kort. In ieder geval goed onthouden dus. Film had ook nog een kleiner, wel mee tenemen boekje. Mooi. Ook veel projecten in situ en performances. Vooral aan het chinese banquet was het erg leuk praten met andere kunstenaars en een galeriehouder. Ja, natuurlijk buitenlanders, want die praten een beetje aardig engels. De foto galeriehouder en ee filmer die hier ook werkt maar oorspronkelijk frans zijn, spreken allemaal lekker chinees. Dat moet ook echt , anders kom je geen steek verder, kijk naar mij. Lekker allemaal kaartjes uitgewisseld. dat is wel leuk, hoe dat op z'n chinees gaat. Je biedt het echt met 2 handen aan, en de ander neemt het ook met 2 handen van je over. Prachtig gebaar van respect. De dagen daarna mag ik alleen nog naar het dorp voor eten en drinken uit de chinese supermarkt en groente van de plaatselijke marktkooplui. verder isolatie, contemplatie en de nodige actie.

Ja, daar ben ik weer. Na mijn trip naar Shanghai (bouwsteen van Chinaonline met daaraan vast gemaakt een eigen weg naar Hangzhou wat iets zuidwestelijker van Shanghai aan de kust ligt. En , ik kan jullie zeggen, het was geweldig. En een hele belevenis in mijn eentje. Het was fijn dat Joeri iemand kende wiens vriendin tegelijk naar china was vertrokken,maar dan naar Shanghai. Met haar had ik per mail contact gezocht, en afgesproken. Dat was erg gezellig. Zo heb ik samen gegeten met Tschama en de volgenden dag de Jade Buddhatempel bekeken. Maar eerst het PuijangHotel wat zichzelf nu erg graag het Astor House hotel noemt. omdat het zo vroeger heette. Het is een enorm chic engels hotel. En dat geeft wel heel wat cachet aan je verblijf ergens.Leuk, china online! Als eerste maar de Bund op, de oude boulevard van Shanghai die, je raad het nooit, natuurlijk weer werd verbouwd. De wandelpromenade was vrij, maar het zicht op al die koloniale gebouwen was behoorlijk belemmerd. Nou goed Pudong(de nieuwe zkenwijk die de laatste 15 van niets tot dit werd) is ook indrukwekkend om naar de kijken. En overigens, de stromen mensen die daar weer liepen, en ook het vracht vervoer op de rivier. Ik heb nog nooit zoveel vrachtboten met zoveel vaart zien langskomen. Hier wordt echt snoeihard gewerkt... En zo liep ik naar de Yuyanggarden in de Old Town.Van de old town was maar erg weinig over. De tuin was ingeklemd in een in stijl opgetrokken winkelcentrum. Daar naast en omheen was nog wat ouds over, maar het kan dat ik wat gemist heb. In de tuin kon je eindeloos rond lopen als een soort labyrint was het inelkaar gezet. Met tig paviljoentjes, schrijfkamertjes etc. Wat me al heel snel opviel was het grote verschil tussen Beijing en Shanghai. Ik ervaar Beijing als een echt chinese stad, waar het denken in individuen niet erg van belang is. Alles isenorm en overdonderend groot. Het went wel, maar de eerste week was ik er echt een beetje huiveig voor in mijn eentje zonder woorden. In Shanghai is alles meer gerelateerd aan de menselijke maat waar wij het in Europa in de archtiectuur en tegenwoordig in wel meer branches over hebben. Het is natuurlijk ook zo dat Shanghai ook een deel uit europees denken komt. De Bund staat er vol van, van de europese handelsgeest. Helaas gestoeld op het verslaven van de bevolking door ze met opium te betalen, maar ze zijn er in ieder geval rijk van geworden, en dat heeft de architectuur en stedebouwkundige opzet in het centrum wel degelijk beinvloed. Op veel plekken staan nog steeds kleine rijtjes huizen met de straat aan weerszijde geflankeerd door oude platanen. En daartussen reizen de kolossen wolkenkrabbers op. Overigens, die enorme gebouwen hebben echt alle vormen al gekregen. Ik zie ook ineens heel veel architectuur die nu met veel bravure wordt neergezet in b.v Den Haag, die bijna klakkeloze kopieen (en slechter) zijn van wat hier staat aan gedachtegoed. zo, dat ik dat maar even gezegd heb. Maar goed hoogbouw is hier een specialiteit. Als je er zoveel van maakt, wil je ook wel eens wat uitproberen. Zeker als je je nog wilt onderscheiden. Oh ja, ook zo fijn, ik had dus een afspraak met Tschama om te gaan eten. Ik dacht, ik neem wel even die metro. Maar die metro had bij de kaartjes verkoop dus geen pinjinnamen van de stations, De kaartjes automaat was uberhaupt alleen maar in het chinees. Enig oplossing, vraag en vraag maar om je heen, of iemand je wil helpen. en maar 1 op de 10 kan een beetje engels. En bij het loket wilde ze me niet helpen. Stuurde me weer naar de automaat. Nou goed, het lukte dus toch. En, jawel, eenmaal op het perron, was er ergens toch nog een schema te vinden met voor mij leesbare tekens. En helemaal fijn, in de metro ook. Dat was trouwens wel even proppen. Mijn tas bleef bijna buiten. Op naar Julu road. Een aanrader. Staat niet in de Lonely planet, maar een heel leuke straat met allemaal restaurants in van die gewone kleinere huizen in zo'n straat met weer van die platanen. De volgende dag via het hotel een treinkaart voor Hangzhou besteld. Zo, dat kostte tenminste niet te veel tijd. Toen naar Pudong, want die tvmast, daar 'moet' je toch op geweest zijn. Ik braaf met de lichtshowtrein onder de rivier door naar de TVtower. Onwetend als ik was, kwam ik daar in een wirwar van geleide hekken terecht met nog honderde andere mensen die op zaterdagochtend toch ook allemaal bedacht hadden naar boven te gaan. Ik heb er braaf een tijdje staan wachten, maar vroeg me uiteindlijk af, of dit nou de manier was waarop ik mijn tijd wilde besteden en besloot van niet. Oh, wat voelde ik me bevrijd toen ik onder al die hekken door gekropen weer buiten stond! Op naar de Jade Buddha tempel, waar weer vele buddha's in tempels en uit eindelijk de Jade buddha, die heel mooi zachtaardig was. Ze hadden er ook een heel aantal mooie oude bonsais. Daarna ging ik naar People's Square, waar vroeger de renbaan van de Engelsen lag. dat is nu een enorm, maar mooi opgezet park waarin allerlei grote culturele zaken staan, zoals de opera en het Shanghai Museum, waar ik naar toe wilde. Tot mijn grote pech mocht ik er niet meer in, al was ik er ruim op tijd. Na 4 uur laten ze er niemand meer in, al blijft het tot 7 uur open. Er waren al zoveel mensen binnen, dat er niemand meer bij mocht. Om 9 uur in de ochtend moest ik terug komen. Maarja, dan ben ik al naar de trein. Jammer. Dan maar eens even kijken wat er nog aan moderne kunst te spotten valt. Kwam niet verder dan de galerie van het theater. Daarna de beroemde Nanjing road maar eens aflopen. En als je daar gaat lopen op zaterdag, dan moet je Echt van MENSEN HOUDEN.....Grote God, in zulke stromen heb ik ze nog nooit meegemaakt. En allemaal in het zelfde tempo stromen ze door dat koopparadijs. Bijna allemaal in het zwart gekleed. Sommige ingangen worden tijdelijk bestormd om onduidelijke rede. Hier heb ik mijn video camera maar eens aangezet. Ik werd helemaal daas van zoveel in dat tempo. Op een gegeven moment ben ik maar even een zijstraatje ingedoken om op adem te komen. En dan zit je direct weer in de middeleeuwen. Die avond was ik totaal kapot, heb een bord chinese dumplings in de lobby van het hotel gegeten en naar de kroonluchter gekeken en ben om half 10 gaan slapen. De volgende dag met een super de lux sneltrein naar Hangzhou. Met de taxi naar Southern railwaystation. Zou anderhalf uur duren volgens de vrouw van het hotel. Het zal er wel aanhebben gelegen dat het zondagmorgen was, ik was er in 20 minuten, in duivelse snelheid. Maar het was ook echt best leeg op de wegen. Het station was nieuw en indrukwekkend. Een enorme vliegende schotel die was geland, en waaruit verschillende nivo's treinen kwamen. En ook weer, GROOT. Alles is geordend. Met z'n alle wachten in een wachtlokaal tot je een kwartier voor vertrek wordt losgelaten om de trein in te gaan. gelukkig met gereserveerde plaatsen, dus geen slachtingen. Tussen Shanghai en Hagzhou wordt groente gekweekt en bomen. Heel veel van die plastic overkoepelde kassen, rijen aan rijen. En veel grappige vorm huizenblokken, liefs allemaal met een torentje bovenop. Aangekomen in Hangzhou naar mijn zelf, via internet geboekte hotel, aan het WestLake waar Hangzhou bekend om staat. Er zijn een paar honderd West Lakes in China, maar dit was de eerste, waar al die andere naar genoemd zijn. Het was een heerlijk relaxede plek. Niet dat daar geen stromen mensen waren, het was zondag. Twee taxichauffeurs wilde me niet naar de Lingyin tempel op de berg brengen omdat ze dat te druk vonden....De derde gelukkig wel. En ja, het was file rijden, maar ja, dat betekent nog niet dat je dan maar op je hotelkamer gaat zitten. Okee, nog meer budhha's dus. Ik zal er maar niet te veel laten zien, en, ik raak er zelf ook een beetje de tel van kwijt. Deze keer hadden ze ook een beige-achtige, dat was wel weer een verrassing. En deze tempel lag dus in de heuvels. Dat gaf ook wel weer een heel ander perspectief, en had ook hele mooie bomen en bloesems. En bamboe. Er waren ook Budhha rotsbeelden uitgehakt tussen de 10 en de 14e eeuw. Ze waren erg mooi en wonderlijk zo langs de rivier uit de bergen. Er was ook nog een soort nieuw dorpje iets hoger op de berg, waar je voor de derde keer entree moest betalen. Daardoor gingen heel veel mensen er niet in, maar ik bedacht me, en ging toch. En lekker rustig dat het daar was! Heel veel vogels en klaterenden bergbeken die naar beneden kwamen, veel mooie planten en bloemen, en thee. Toen ik daar weer even tot rust was gekomen na al dat stadse geweld van de afgelopen dagen, kon ik weer de file in met een taxi om me af te laten zetten bij het WestLake. Daar heb ik een lekker wandeling gemaakt over een weg die dwars door het meer heen wandelt. Deze stad, en Shanghai trouwens ook, waren alle dagen gehuld in een dikke wolk. Dat was ook zeker voor dit meer erg jammer, want het moet er met zonneschijn echt prachtig en romantisch uitzien met al die bergjes eropomheen met die tempels die overal tussen uitsteken. En dan hebben ze nog heel leuke roeibootjes waar je je met je geliefde in kunt laten rondvaren over het meer. Ik ben in een leuk uitziend restaurant met een grote vis op de ruit ingestapt en heb reuze garnalen, kleine rode inktvisjes, een groente die ik niet ken en rijst gegeten. Het was heerlijk! Met stokjes. Die avond heb ik ook nog langs het meer gewandeld. Er was een water show en overal waren lichtjes aan , het was aangenaam weer en er was zelfs een compound met alle duren merkwinkels zoals Versace, Ricci, Hermes, Ferrari, etc etc. En ook Vera Moda, Starbuckcoffee, Pizzahut. Volksrepubliek China heeft grote economische vrijheden geboekt.

Deze nog maar even toevoegen voor ik naar shanghai ga. Het was een druilige dag vandaag, met regen zo nu en dan. Dat doet het de laatste dagen trouwens wel meer. Maar met de lage vochtigheidsgraad (vergeleken bij holland) en alle bloesems en bomen die uit willen komen, is dat best fijn. Het schijnt hier uberhaupt niet veel te regenen. Ik las in de kit dat ze wel eens chemicalien de lucht inschieten om regen te bevorderen........hum. Ondanks dat, ben ik vandaag toch maar eens gaan hardlopen. Ik werd gek van mijn eigen geploeter op dat doek. Nou, dat was in deze buurt wel een interessant gegeven. Ik zie binnen de ArtGarden hier wel eens wat jongere mannen rondjes rennen, maar erg veel en ver wordt het niet. Dus ik ben maar de straat op gegaan. Eentje die doodloopt voor gemoteriseerd verkeer, maar wel fietsers doorgang geeft. In iedergeval niet het maximum aan uitlaatgassen wat er binnen te krijgen is. Want je ruikt van alles door de lucht gaan hier. Het is maar goed dat het zo droog is, zodat je neus ook wat minder goed ruikt.....

Eerst maar wat beeldbericht uit het eigen atelier. Ik schilder maar gewoon door. Ik weet pas over een maand of het af is of niet. Sommige maken grote veranderingen door. Ben ik toch niet tevreden, en gaat het er weer helemaal aan. Zoals ptw. Die is toch wel sterk verandert. Ook rdu gaat nog door vanalles. Wg heeft een ander naam gekregen;bng. Die gaat even in de pauze... Ook een ontwikkeltekening gemaakt in een erg mooi uitklapboekje. ben vandaag nog maar eens naar de Artstore gegaan om er nog een paar te halen. Alleen de boekjes opzich, zijn al fijn om in je handen te hebben en er iets in te doen.Deze heet' Searching for the self and how to love it'. Om 12 uur in de taxi gestapt voor een grondig 798 Artdistrict onderzoek. zoals ik al eerder opmerkte, ligt de helft van de straten, gebouwen en galeries op z'n gat, omdat alles nog anders moet voor de olympische spelen. Da's jammer, daardoor zijn belangrijke galeries zoals de 798 space bijvoorbeeld niet open. Het zijn er eindeloos veel. Een kaart erbij is wel fijn. En na 7 uur rondstruinen ben je wel helemaal uitgeteld. Er zijn veel minder interessante galeries, met allegaartjes, maar ook een paar met geweldige tentoonstellingen, zoals de solo van HUa Qing: the upanishad of the human being. Wat een ruimte, wat een afmetingen van schilderijen, en wat was het mooi werk. Wat me opviel is dat veel chinezen met olieverf werken, maar dat ze er ook veel plezier in hebben om het vooral heel dik te gebruiken. Veel geboetseer, maar niet op een vervelende manier. Ook bijvoorbeeld het werk van Xu Shun, waar in een figuratieve voorstelling opgedeeld is in allemaal rechthoeken die samen een voorstelling maken,maar allemaal net als foto's met een andere belichting. En daarin is de verf dan zo opgebracht alsof het een meer is, waar een flinke bries golfjes maakt over het hele opervlak van het schilderij. Bij Alexander Ochs.(galleries Berlin Beijing) Verder is het thema steeds het door de kunstenaar kijken naar het enorme consumptiegedrag wat is losgebarsten sinds de economische vrijheden. Als of het een godsdienst is. Het schijnt alleen nog maar daarover te gaan onder de mensen. En daar hebben kunstenaars natuurlijk een visie op. Zoals het happy life varkensvrouwtje.I have it all. In iedergeval, het is voornamelijk figuratie wat de klok slaat. Aan abstractie is niet veel te beleven. Op deze kleurstreep schilderijen na. Overmorgen ga ik eventjes een weekendje naar Shanghai en Hangzhou. Klinkt goed toch? Daarover dinsdag meer. Dan ga ik nu een handwasje doen. Morgen nog een atelier dag.

Boodschappen doen in mijn dorpje. Dat is leuk. Er is van alles te zien. Het is een oud dorpje waarin de mensen nog ouderwets leven, en daaromheen bouwt beijing zijn rijkere wijken. Er zijn ook al veel grootsere voorzieningen, zoals dit kinderdagverblijf. Maar de mensen in het centrum van het dorpje, wonen allemaal in ommuurde ministadjes die weer aan een straatje uitkomen. Allemaal binnenplaatsjes aan een straatje. Gisteren ben ik op reis gegaan naar de grote stad. Om tijd te sparen met de taxi over de tolweg. Tot aan het Tiananmen plein zie je alleen maar heel veel wolkenkrabbers. Echt eindeloos. In de Himalaya lopend voelde ik me niet klein, maar in deze 15 miljoenen-stad wordt mijn geestelijk welbevinden fijngewreven in een vijzel. Ik hoor het de hele dag als geluid op de achtergrond, een enorm grommend monster, en nu moest ik erin, want ik wilde de verboden stad zien, en de Lamatempel. Heb me laten afzetten Tiananmenplein en ben richting Verboden stad gelopen. Mensen, mensen ,mensen. Toch wel grappig dat deze verboden stad, die voor niemand anders dan de keizer was, toch zo'n vooruitziend gevoel had, die stad zo groot te maken, dat als alle chinezen nog eens zouden komen kijken, je niet eens over elkaar zou struikelen.... Het publieke gedeelte van de keizer is gigantisch, maar daar waar hij leefde, is alles gelukkig wel iets meer menselijke maat. Dit tempeltje stond helemaal achter in het complex, in de tuin van de keizer. Heel veel mensen dwaalden hier rond, en het was ineens heel klein. Ieder meisje ging op de foto met een bloeiende bloesemtak in haar hand.Of ze lieten hun kind plassen tegen een boom. Hop, beentjes omhoog, en de broek splitst vanzelf. best handig, geen luier. Er liepen eigenlijk weinig niet chinesen toerist te zijn. En als ze er waren, waren ze te herkennen aan groepskleuren. Daarna ging ik opzoek naar de metro. dat ging goed, want alles was ook in voor mij leesbare tekens te vinden. Op naar de Lama tempel. In de nieuwe metro hebben ze glazen wanden geplaatst op de perrons, met electrische duren, die pas open gaan als de metro er staat en op gaat. Weer boven de grond bij het Lamatempelcomplex, was ik in een hele andere wereld. Boedhisme blijkt ook wel weer beleden te mogen worden. Als het maar niets met de DL te maken heeft.Het was er prachtig, en de beelden die in al de tempels en bijgebouwen staan, zijn erg mooi. Goed opslaan in je hoofd, want je mag ze niet fotograferen binnen. En mijn schilderijen? Die gaan door pieken endalen. ze veranderen van vorm, en blijven onduidelijk binnen zo korte tijd.ze hebben ook nog rijpingstijd nodig. Dan moet ik er af kunnen blijven. Misschien is dat met krp.08 nu zo.Verder zijn ze allemaal nog in beweging. En er is een nieuwe opzet bij gekomen, met die 2 ovalen. Niet dat die blijven, let maar op... Oh, en als jullie gekeken hebben, vind ik het best leuk als jullie reageren, al zeg je maar hallo. Da-ag!

Hier nog de buitenkant van NYarts in the ArtGarden.Soort kunstenaarsdorp met muur eromheen. NYArts = 18 ramen lang vanaf de hoek. Ja, en in het inmense atelier wordt gewerkt. Ik zal jullie af en toe een blik gunnen, alhoewel ik het altijd heel lastig vind om tijdens het proces al iets te laten zien. Maar dat is in dit geval misschien toch juist weer leuk voor jullie. Voor mijzelf is het wat griezelig, omdat alles aldoor verandert. Dus als je in de loop van de tijd een schilderij niet meer terug herkent, dan vond ik hem niet goed genoeg en is de kill your darling-kwast eroverheen gegaan.Dus wat je nu ziet, is in wording. Gisteren was ik ineens afgesloten van de buitenwereld, internet broke down. Tjeetje, dan heb je pas in de gaten, hoe sterk al die lijnen over de wereld je bezighouden. Dus terug geworpen op mijzelf. Ook best. Er is een westerse supermarkt hier in de buurt, waar de taxi me de eerste dag naartoe heeft gebracht. Daar wil iedere westerling toch heen?... Maar ik moet zeggen dat ik die kaas en die melk en die koffie en dat brood toch best wel lekker vond. En die was nu op. En ik ging dat wel eens even lopen in mijn eentje. Het waren maar 4 verschillende straten...En het was 5 km heen , en 5 km terug. Ik kon het me nog wel herinneren, samen met een briefje van de assistent hier. Nou, mooi niet. Vooral omdat even op de hoek kijken of je goed zit, er niet bij is. De hoek is namelijk 2 km verderop. En dan ga je toch nog even een hoek verder lopen of het dan niet daar was....... Kortom, ik deed er 2 uur over om het te vinden i.p.v. 3 kwartier. En gelukkig kwam ik een buitenlander tegen, die ik het kon vragen...... hier raakte ik ongeveer het spoor bijster. Onder weg zag ik nog enorme nieuwe rijken complexen en eenvoudige wegrestaurants. Die schaalvergroting in combinatie met het niet kunnen spreken is waardeloos. Als ze dan tenminste nog gedetailleerde kaarten hadden...Nee dus. En zeker niet met engelse of pingjin namen. Nou goed, ik vond mijn bruine brood en de musli daarna wel extra lekker. Die middag nodigde de assisstent (Moeh) van NYArts mij uit mee te gaan naar 798 Art district. Waarvan ze schreven dat ze er ongeveer naast zaten. Nou ja, in Beijingse begrippen is een half uur met de taxi ook, ernaast...... Ook 798 ligt totaal op zijn gat, open riolen en alles wat er nog anders moet voor olympische spelen.. Wel een hele spannende omgeving, waar ik zeker nog terug ga. Het is echt een enorm fabrieksterrein waar ineens galeries op duiken in oude werkplaatsen. Helaas waren er nu veel gesloten. Wel lekkere illy cafe hier. Onderweg erheen zag ik nog een ander groot artdistrict opdoemen: Caochandi Arts. Maar dat later.

Daar ben ik dan, enkele dagen totaal ondergedompeld in vliegen, moe zijn, materialen kopen, gestuntel zonder woorden, overlleven in een vreemde omgeving dus. Maar, het is spannend en leuk. NYArts Beijing ligt in de buiten gebieden van Beijing. Tussen de eigenlijk nog dorpjes zitten enorme lange rechte wegen om ze met elkaar te verbinden.Ertussen is leeg land of wordt er gebouwd. Je zou kunnen zeggen dat ze stedebouwkundig al lang geleden een opzet voor een gigantische stad hebben gemaakt, en langzaam wordt dat ingevuld. En vallen de dorpjes die daar al zijn, in. Maar het heet allemaal Beijing. NYarts zit in zo'n nieuw ommuurd complex(alles is ommuurd) en heet Art Garden. Er wonen en werken hier allemaal kunstenaars die zelfgemaakte beelden in de tuin hebben staan. Het is er heerlijk rustig. Qua geluid, verbaas ik me over de heftigheid van grote stadsgeluiden in de nacht. Die zijn dan vele malen heftiger dan overdag. Ik ben maar met oordoppen in gaan slapen. Het dringt zelfs door de dichte ramen heen. En ja, die luchtvervuiling. dat is ook zoiets. Die is inderdaad zo nu en dan smoorend. Het gaat een beetje in vlagen, maar die zijn dan ook niet te ontvluchten. Het atelier is gigantisch! Een hal van 10 bij 10 m minimaal, voor mijzelf. Alles superstrak wit. En Hoog. 5 meter en dan nog een punt dak. Ik ben maar meteen met de taxi en een aardige, niet veel engels sprekende chauffeur, maar geinstrueerd door iemand van NYArts, naar de dichtsbijzijnde bouwmarkt gegaan en heb heel veel vierkante meters afdekplastic gekocht. En ook al opgehangen. Ook zo leuk. naar de Artstore. Een flatgebouw met allemaal kleine en wat grotere ondernemertjes die kunstenaarsmateriaal verkopen. Terug met 6 opgespanne doeken, te groot voor in de auto....dus maar boven op. Gezien de manier hoe ze hier rijden(.mijn zoon Urga van 7 zou het ook zo doen...) vond ik het echt heel fijn toen we weer bij NYArts waren....

Met China-online ga ik 28 mrt. naar Beijing. Ik ben uitgenodigd door het NewYorkArts Beijing's 'Artist in Residency' project om in het '798 Art district' in Beijing te komen schilderen. Er zullen meerdere kunstenaars tegelijk werken. Wie, dat weet ik volgende week. Op deze reisblog kunnen jullie mijn werk en reizen volgen. Ik schilder een maand in Beijing. Daarna vertrek ik naar West China. Urga en Joeri voegen zich dan bij mij.