Aan alles komt een einde, dus ook aan deze vakantie. Vandaag worden we om 11.00 uur opgehaald door  een taxi om ons naar het vliegveld te brengen. We moeten daar om 12.00 uur zijn, moet dus lukken als het ritje 50 minuten duurt. Helaas belanden we onderweg in een wielerronde en we mogen de bezemwagen niet passeren. Tegen half een zijn we pas op het vliegveld in Holguin, maar ons vliegtuig heeft ook een vertraging van anderhalf uur.

Tegen half vier stijgen we op en vliegen naar onze tussenstop in Cancun, Mexico. Daar een pauze van ruim een uur en dan eindelijk richting Nederland. We maken gebruik van de noordelijke straalstroom en die is blijkbaar stevig want we doen er maar 9 uren over.

Om 10.30 uur landen we op Schiphol. Koffers van de band halen, afscheid nemen van Ria en Frans en Mariska en Robin, de auto ophalen en dan richting Rosmalen. Is wel wennen dat rijden, geen gaten in de weg maar wel veel meer auto's. Ook de temperatuur is iets anders hier, scheelt een drietje, geen 33 maar 3. Voorlopig kan ik mijn bruine benen niet showen.

Cuba is een prachtig land. Mooie natuur, goed klimaat. Alleen ga je wel 50 jaar terug in de tijd en niet alleen door de oldtimers in het straatbeeld. Ik vind het ook knap dat de mensen ondanks de armoede zo vrolijk zijn. Muziek en dansen zijn hun lust en leven. Zou het zo blijven? Ik heb het idee dat de Amerikanen staan te trappelen om er een Macdonalds-eiland van te maken. Hoe ver gaat Raoul Castro. Wij zin in ieder geval blij dat we dit Cuba nog hebben mogen meemaken. Ik kan het iedereen aanraden.

De zomertijd breekt ons meteen op. We verslapen ons een uur. Met kunst en vliegwerk zijn we toch om 08.30 uur bij het ontbijt. Ook dit was weer overvloedig. Je kunt het niet opnoemen of het was er.

Gisteravond hebben we gegeten in het buffetrestaurant. Ze hebben ook nog een a la carte-restaurant en een italiaans restaurant. Dus gaan we voor vanavond en morgenavond daar reserveren. Daarna naar het strand. We kregen handdoeken en ligstoelen onder een grote boom die de hele dag voor schaduw zorgde. Het is ruim 30 graden, een blauwe lucht en een blauwe zee. Het uitrusten is begonnen.

's-Middags gelunchd op het strand. Hier hebben ze de echte hamburgers. Daarna weer lezen, zwemmen en naar het thuisfront internetten. Vervolgens naar de bar voor een drankje en daarna opfrissen om te gaan dineren.

Het eten was uitstekend. Een originele garnalencocktail en een zeebrasem die voor tong had gestudeerd. Ook een heerlijke rose er bij genomen.

Toen naar het zwembad. Daar was een optreden van een waterballetgroep. Heel professioneel en leuk. Nog een cuba libre en erg voldaan naar bed. Morgen de tweede volle dag in het resort. Als je wilt weten wat we toen gedaan hebben, begin dan maar weer bovenaan te lezen.

Normale tijd opgestaan. Half negen ontbijt, zodat we omstreeks half tien kunnen vertrekken naar onze laatste bestemming: Resort Costa Blau Verde. We weten niet wat we voor de boeg hebben. De verhalen varieren van normaal (5 uur rijden) tot verschrikkelijk (minstens 10 uur rijden). De eerste tegenvaller komt al bij het uitchecken. Cuba is vannacht overgegaan op de zomertijd (hebben ze ons niets van verteld) en het is dus niet 09.30 uur maar 10.30 uur.

We beginnen met een moeilijke weg door een tropisch regenwoud. Veel gaten en steenslag, maar wel om te doen. Ook is de natuur prachtig. In de bergen waar de mensen echt armoedig wonen, verrassen we twee gezinnen met een zak kleding. Ze zijn helemaal overdonderd. Het is de eerste vakantie, dat Miek met minder kleren thuiskomt als ze ging.

Het blijft oppassen bij het rijden, dan weer slechte stukken, dan weer redelijk normaal. Op de kaart stond dat het ongeveer 200 km zou zijn. Wij rijden bijna 100 km. meer. Om 17.00 uur (dus na 6,5 uur rijden), arriveren we bij ons resort.

Nou, dat heeft dus niets meer met Cuba te maken. Luxe buffetten, vele drankjes en een prachtige kamer. Wel fijn om na 2 weken intensief reizen, een paar dagen te kunnen relaxen. Alleen snap ik niets van die mensen, die hier 2 a 3 weken zitten en verder niets van Cuba zien.

De auto ingeleverd, want die heb je op zo'n resort niet nodig. Dan arriveren ook Mariska en Robin. Die zijn 1,5 uur eerder vertrokken als wij en 1 uur later gearriveerd. Maar waar wij gekozen hebben voor meer kilometers maar wel een hoofdweg, zijn zij binnendoor gegaan. Op sommige stukken konden ze maar 20 km per uur rijden. Al met al hebben we dus een goede keuze gemaakt.

Na het ontbijt weer afgedaald naar Baracoa. Door het stadje geslenterd, pleintjes en oude gebouwen bekeken. Daarna de Malecon afgewandeld.

Daar was de plaatselijke markt bezig. Een wirwar van vrachtwagens en karren vol groenten, koffiebonen en wat onduidelijk spul. Er waren ook kraampjes waar rijen mensen voor stonden. Daar was vlees te verkrijgen. In ruim 30 graden liggen daar dan hompen rauw vlees, waar voor elke klant een stuk wordt afgesneden. Ook zien we veel mensen lopen met grote schuimtaarten.

Na 2 uur waren we toch wel uitgekeken en zijn we weer naar het hotel gegaan. Omdat er verder in Baracoa niet echt veel te doen en/of te zien is, besluiten we er maar een rustdag van te maken. De omgeving van Baracoa is wel mooi (tropisch regenwoud, rivier Toa, yumuri ravijn), maar dan moeten we de auto weer nemen. Daar mogen we morgen lang genoeg in zitten. En ruim boven de dertig graden, is het in de schaduw aan het zwembad met een leesboek ook niet echt een straf.

's Avonds gegeten in het hotel. Gamba's, rijst en gebakken bananenkoekjes. Een lekker koud glas rosé er bij en een trio dat goede muziek maakt. Wat wil je nog meer. Na het eten toch maar weer even naar het stadje. Een cafe opgezocht met een orkestje. Er waren veel locals en de sfeer was gezellig. Helaas waren de dames vermoeid (ik weet niet waar van) en wilden naar bed. Frans en ik hebben in het hotel nog een cuba libre gedronken.

We hebben inmiddels al vele verhalen gehoord over de weg van morgen. Diepe gaten, 70 km steenslag etc. etc. De resitijd varieert van 5 tot 10 uren over 200 km. We zullen wel zien.

Vandaag vertrokken naar Barbacoa. We hebben Santiago snel kunnen verlaten. De weg naar Guantanamo is redelijk, maar zit wel vol met walmende langzame vrachtauto's. Na Guantanamo een prachtige kustweg met schitterende uitzichten over de Caraibische zee.

Daarna moesten we dwars door de bergen om Baracoa te bereiken. Baracoa is pas sinds eind jaren zestig ook over land te bereiken. Moet een flink karwei zijn geweest, want het is een echte bergweg, met flinke stijgingen en fikse haarspeldbochten. Maar met als beloning ook mooie vergezichten. Echter op plaatsen waar het het mooist was, wemelde het van Cubanen die allemaal iets wilde verkopen. Dus echt rustig genieten, was moeilijk.

Dan zien we de zee weer en rijden we Baracoa in. Ons hotel El Castillon is niet te missen. Boven op een heuvel troont het als een echt kasteel. Uiteraard alleen te bereiken via een smalle steile toegangsweg. Het wordt helemaal hachelijk als een grote vrachtwagen ons tegemoet komt. Het is echt milimeterwerk.

Het hotel is prachtig. Ruime kamers met zowel voor als achter een prachtig uitzicht. Toch apart als je vanaf je kamer in de verte El Yunque ziet liggen. Als je niet beter weet denk je dat je in Zuid-Afrika zit. Zoveel lijkt El Yunque op de Tafelberg. Ook het zwembad is goed en niet lang na het inchecken liggen we er al in. Heerlijk rustig de namiddag doorgebracht met een bordje spaghetti en wat drankjes.

's Avonds weer afgedaald naar Baracoa. Via een steile trap (toch griezelig in het donker) naar beneden. We bezoeken daar de enige paladar El Colonial. Heerlijk kreeft gegeten. Daarna zijn we weer naar het hotel geklommen, nu voor de zekerheid maar weer via de weg. Aan de bar nog wat drankjes genuttigd en wat gekletst met Mariska en Robin. Daarna naar bed, morgen gaan we Barbacoa goed ontdekken.

We hebben deze ochtend met een plaatselijke gids afgesproken. Hij zal ons vanaf 10.00 uur een aantal interessante plekken in Santiago laten zien. We zien het gebouw waar Fidel de Amerikanen heeft aangevallen. Vooral de indrukwekkende kogelgaten vallen op. Maar volgens onze gids zijn ze niet authentiek, maar er later ingemaakt. Daar gaat mijn spannende foto.

Daarna naar de villa van Bacardi, de rummagnaat. Na zijn vlucht naar Amerika wordt deze villa gebruikt als school. Vervolgens gaan we naar het plein van de revolutie, die hebben ze in iedere zich zelf respecterende plaats. Meest opvallende hier is een enorm bronzen standbeeld.  Daarna gaan we naar de begraafplaats, waar veel helden van de revolutie begraven liggen. We krijgen een rondleiding van een vrouwelijke gids. Ze weet veel te vertellen over Jose Marti en we zien een ceremonie met de militaire wacht.

Vervolgens gaan we naar kasteel Moro. Alleen het uitzicht over de Caraibische zee is al mooi. In het kasteel komen we nog een prent van Piet Hein tegen. Die heeft hier ook nog van zich doen spreken. Het is inmiddels al laat in de middag en we gaan terug naar ons hotel. We rekenen af met onze gids Oresto (naast geld, heb ik nu ook een shirt minder) en drinken nog wat met hem, Robin en Mariska in de bar. Daarna nog een kleine lunch in Casa Grande en dan nog naar de Trova om de meidengroep van gisterenavond nog een keer te bewonderen. Ze herkennen ons en Frans gaat zelfs soepel uit de heupen met de zangeres.

's-Avonds gaan we naar restaurant Dolores, een staatsrestaurant met een goede recensie in ons reisboekje. Maar dat valt goed tegen.Het meeste van de kaart is niet te krijgen. Ze hebben alleen maar kip, en die smaakt niet eens. Het wordt een kort diner en we besluiten om nog een lekkere kop koffie te gaan drinken bij Casa Grande en de avond af te sluiten in een Trova. Daar speelt weer een andere meidenband. Komt toch meer voor als ik dacht in deze machocultuur. De zangeres zingt een paar keer indringend tegen mij, maar ik weet niet waar ze het over heeft. Het lijkt wel een liefdeslied. Frans danst nog een salsa met een plaatselijke schone. Helaas is Ria nu aan de beurt om zich niet lekker te voelen (zou Dolores hier debet aan zijn) en we gaan terug naar ons hotel. Het is al rond elven en we moeten morgen weer fit aan de reis beginnen, dus gaan we meteen door naar bed.

Santiago was een belevenis en tevens weer heel anders als de rest van Cuba.

Na wat gehaspel met het eenrichtingsverkeer lukt het ons om binnen het half uur Camaguey te verlaten. Het zal een ritje van ruim 5 uren worden door afwisselend landschap. Alleen door de provincie Las Tunas is erg saai, kale velden en één rechte weg. Uiteindelijk komen we nog bij een stukje autopista uit, die ons tot in Santiago de Cuba zal leiden. Vriendelijke agenten (die natuurlijk iets bij willen verdienen) rijden voor ons uit naar de A1.

In Santiago de Cuba is het ook nog een heel gezoek naar ons hotel. Een vriendelijke oude man wil wel in onze auto meerijden en de weg wijzen. We vinden ons hotel nu moeiteloos. Verschillende mensen staan daar klaar om onze koffers te dragen, restaurants aan te bevelen en ons in barretjes te loodsen. Uiteindelijk hebben we ze af kunnen wimpelen en zijn zelf op pad gegaan.

Twee andere Nederlanders, Mariska en Robin doen zo ongeveer dezelfde toer als wij. Zij hebben een gids in Santiago ontmoet de Nederlands spreekt. Wij sluiten 's avonds bij hen aan om een parador te bezoeken. Daarna naar een casa de la trova voor een optreden van een band. Voor de eerste keer zien we een band die geheel uit dames bestaat. Zij spelen erg goed. Daarna is er nog een komische act waar we niets van verstaan, maar toch flink op de lachspieren werkt. Uiteindelijk gaan we na middernacht, moe maar voldaan naar ons hotel.

De volgende stop is eigenlijk Santiago de Cuba. Maar omdat dit zeker 10 uur rijden is, overnachten we in Camaguey. Dat is precies op de helft. 's Morgens afscheid genomen van onze Casa-familie en tegen tienen op weg. De reis verliep voorspoedig, goede wegen en omstreeks 14.00 uur reden we Camaguey in.

Om zich te beschermen tegen piratenaanvallen heeft Camaguey een ingewikkelde onlogische stratenstructuur opgezet. De straten zijn smal, kronkelig en nu ook nog een-richting. Binnen de korste keren ben je helemaal de orientatie kwijt. Gelukkig meldde zich meteen een fietser die ons voor wat cuc's naar ons hotel Colon zou navigeren. Ik zou de weg niet meer na kunnen rijden. Dat wordt nog wat als we de stad morgen moeten verlaten.

's-Middags een fietstaxi genomen die ons in ruim 2,5 uur de mooiste plekjes heeft laten zien. We waren echter zo dom om niet van te voren een prijs af te spreken en dus betaalden we de hoofdprijs.

's-Avonds heerlijk gegeten in het hotel (biefstuk in creoolse saus) en daarna nog een speciale cocktail geproefd. Vergeleken met Trinidad is Camaguey veel rustiger. 's-Avonds geen life-muziek en dansen, alleen maar keuvelende mensen.

Morgen dus naar Santiago de Cuba, waar wel weer veel muziek en dans te horen en te beleven is. Maar eerst Camaguey nog uit zien te komen.

Tweede dag in Trinidad. We krijgen een fantastisch ontbijt op de binnenplaats geserveerd. Omelettes, veel fruit, jus d'orange, sterke koffie en als klap op de vuurpijl echte verse witte zachte broodjes. We besluiten naar het strand te wandelen, maar komen er achter dat Trinidad toch verder van de zee ligt als we dachten. Daarom maar twee fietstaxi's genomen. Het voordeel van een fietstaxi is tweeledig. Het kost ons niet veel moeite om ergens te komen en je waant je in een attractie van een pretpark. We maken spectaculaire afdalingen in dat gammele karretje en Miek gilt net zo hard als destijds in de Python. We zijn heel aangekomen.

Het strandje was een typisch voorbeeld van vergane glorie. Iets gedronken en toen gekeken hoe we van hier weer terug moesten. Dat was geen probleem. Er passeerde een grote lege bus. De barman kende de chauffeur en hield de bus aan. Voor 1 cuc per persoon zette hij ons in het centrum van Trinidad af. Daar hebben we gelunchd (een heerlijk buffet). Nu was Frans aan de beurt om zich niet lekker te voelen en hij is terug naar de Casa gegaan. Wij hebben de rest van Trinidad ontdekt en nog een museum over Cuba van vroeger bezocht. Toen teruggegaan naar de Casa om te kijken hoe het Frans verging. Die was al weer redelijk opgeknapt. Ik ben benieuwd of ik morgen aan de beurt ben.

's Avonds weer naar de Plaza Mayor, voor een drankje, diner en muziek. De vorige dag hadden we kennis gemaakt met Feli. Een Cubaan die wat hand en spandiensten verleende voor de muzikanten. Wat mee gekletst en wat te drinken aangeboden. Dat vond hij zo geweldig, dat hij ons vanavond ieder een zelf gemaakte ketting overhandigde. Hij wilde er perse geen geld voor hebben. We hebben nog een afscheidscocktail met hem gedronken en de dames met hem op de foto gezet.

Op tijd weer richting Casa gegaan. Want morgen is het weer een flinke reisdag. Minimaal 5 uren rijden naar Camaguey. En dat is heel inspannend over deze Cubaanse wegen. 

Vandaag is het einddoel Trinidad waar we 2 nachten bij particulieren zullen gaan slapen. Daar de afstand dit maal kort is, kunnen we de ochtend nog zelf invullen. We kunnen Santa Clara nog gaan bekijken met zijn beschaduwde parken en relaxte sfeer. Of we kunnen via Cienfuegos rijden om daar te genieten van de Franse architectuur. Blijkbaar zijn daar de gebouwen nog heel intact. We kiezen voor Cienfuegos. Via een prachtige marmeren boulevard (voor de verandering nu eens niet langs de zee, maar dwars door het stadje) komen we inderdaad bij een prachtig plein met mooi gebouwen in zeer goede staat. Veel foto's geschoten.

Na de gebruikelijke espresso zijn we richting Trinidad gereden. Het is een fraaie kustweg met links de bergen en rechts de Caraibische zee. Af en toe lijkt het wel een achtbaan zo steil stijgt en daalt hij. Onderweg hebben we ook nog een lifster meegenomen, die ook naar Trinidad moest. Zij kende ons logiesadres Casa Bartides en zou ons wel de weg wijzen. Echter zo ver is het niet gekomen. Wij werden aangehouden bij een "punto control". Ik moest mijn paspoort laten zien als de bestuurder en ook de lifster werd gevraagd zich te legitimeren. Maar zij had geen papieren bij zich. Zij moest uitstappen en wij werden gesommeerd door te rijden. Lichtelijk verbaasd en overdonderd hebben we onze weg vervolgd.

Verder op zag op sommige stukken de weg knalrood. Het bleken doodgereden krabben te zijn die met duizenden vanaf de zee de weg overtrekken en dan zo geplet worden door de auto's. Het stonk ook nog enorm.

In Trinidad zonder hulp toch vlot onze Casa gevonden. Maar daar was een probleem. De vorige gasten waren ernstig ziek geworden en konden de kamer niet verlaten. Daarom moesten wij uitwijken naar een andere Casa. Volgens senor Bastides was die net zo goed.  We hadden een simpele slaapkamer, maar wel met een dakterras. Hier konden we genieten van de zonsondergang. We hebben s'avonds bij die mensen gegeten. Heerlijke grote kreeften, frites, rijst en een heerlijke saus. Het leven is hier best goed (in ieder geval voor de toerist). Daarna nog de straat opgegaan om te genieten van de muziek, het dansen en heerlijke mojito's. Helaas voelde Miek zich na 2 salsa-dansen niet zo lekker en moesten we vroeg terug. Gelukkig hebben we morgen nog een hele dag voor dit bruisend stadje.

We hebben er nu precies een week opzitten in Cuba. Het gaat toch wel snel. We zijn nu beland bij een typische tussendag/reisdag. Het is een bewolkte dag met af en toe zon en 25 graden. Niet eens zo slecht voor een verplaatsing. Om 09.30 uur zijn we vertrokken vanuit Soroa en via de A4 en A1 (lijkt  wel een landingsbaan van 400 km.) om 14.00 uur aangekomen in Santa Clara.

Het is wederom een bungalowpark zo'n 3 km buiten het stadje. Omdat we net stijf en stram uit de auto zijn gekropen, besluiten we maar op het park te blijven. We lopen wat rond en maken wat foto's. Ze hebben hier internet en zodoende kunnen we weer contact opnemen met het thuisfront. Ook nog snel gekeken wat Willem II tegen Groningen heeft gedaan. Daar wordt je ook niet echt vrolijk van.

Om 20.00 uur heerlijk gegeten en daarna een spectaculaire dansshow bekeken. De  dames hadden het fris en hebben voor het eerst een vest gedragen. Ik hoop niet dat het weer gaat omslaan als we aan zee zijn.

Na een goed ontbijt, zijn we in de auto gestapt om in de buurt wat koffieplantages te bezoeken. We hebben er geen gevonden. Wel lazen we dat er in de buurt van Las Terrazas er zo'n 20 moesten zijn. Maar dan moesten we die slechte weg weer terugrijden en daar hadden we geen zin in.

Vanuit het hotel zijn we naar de Mirador gelopen. Een bergje van 380 meter met een geweldig uitzicht. Het pad naar de top is zo'n 2 km lang, dus je begrijpt dat er flink geklommen moet worden. Na veel gehijg en gepuf de top bereikt. Het was inderdaad de moeite waard.

Na de afdaling wat gegeten en gedronken bij onze vriendin Pupy. Frans en ik bestelde op haar advies de specialiteit, de dames hielden zich bij de biefstuk. Nu, toen de gerechten werden gebracht waren de dames stikjaloers. Wij hadden hadden heerlijk stoofvlees, zij een miniscuul lapje dat voor biefstuk had gestudeerd.

Daarna weer een klimmetje gemaakt naar de waterval. Het heeft blijkbaar de laatste tijd niet veel geregend, want het was maar een minimaal waterstroompje. Na het bekijken van deze waterval, hadden de dames er nog niet genoeg van en gaan een orchideeentuin bezoeken. Wij gingen al vast naar het zwembad. Na 20 minuten waren de dames al weer terug. Veel groen, maar niets in bloei.

s'Avonds zijn we op tijd gaan eten, want om 21.00 uur zou Jozef met zijn dochter komen om ons salsa-les te geven. Hij is niet op komen dagen. De dames waren zwaar teleurgesteld. De heren wat minder.

Vandaag vertrekken we weer uit Vinales naar Soroa. Van de tabaksheuvels naar de koffievelden. Om onderweg al zo veel mogelijk daarvan te genieten, besluiten we niet via de autopista te gaan maar binnendoor. De benzinetank is halfleeg, voor de zekerheid toch maar volgooien. Bij het benzinestation staan net 2 grote tankwagens de boel bij te vullen. Daarom is het station gedurende een uur gesloten.

In afwachting daarvan rijden we nog even naar hotel Jazmines om daar van een prachtig uitzicht te genieten. Daarna een tabaksplantage bezocht waar we een vers gedraaide sigaar hebben gekocht en een pet voor mij want de zon brandt onbarmhartig. Inmiddels was het uur voorbij en konden we tanken. Toen echt op weg naar Soroa.

In het begin was de weg nog redelijk. Af en toe stoppen voor een kuil, maar na Bahia Ronda konden we nog maar stapvoets rijden. Diepe kuilen over bijna de volle breedte van de weg. Regelmatig moesten we via de berm deze ontwijken. Op sommige plekken was echter de berm ook zo uitgesleten en diep dat we dachten dat de bodemplaat van de auto er onder uit zou komen. Om 14.30 uur bereikten we Soroa. Ruim 3 uren gedaan over 85 km. Als de wegen altijd zo zijn, dan worden de reisdagen geen pretje. Ik betwijfel of we dan de reis met maar 1 huurauto zullen voltooien.

Het hotel was een complex met bungalows rondom een groot zwembad. Bij het zwembad was ook een bar, waar s'avonds een bandje speelde. De zanger van de band, Jozef, heeft Ria en Miek nog de beginselen  van de salsa bijgebracht. We hebben afgesproken dat hij de volgende avond om 21.00 uur terug zou komen met zijn dochter. Dan zouden ze ons priveles gaan geven. De dames enthousiast. Frans en ik wat minder.

Weer om 07.00 uur opgestaan. Dus een lange nachtrust gehad. Om 08.45 uur ontbeten. Het was een luxueus ontbijt bij San Vincente: scrambled eggs, sandwiches, veel fruit, sappen en yoghurtdrank. Het eten valt vooralsnog niet  tegen in Cuba.

Om 10.00 uur gaan we paardrijden. We zijn geen van allen ervaren ruiters en gaan dus enigszins met slappe knieen richting paarden. Gelukkig zijn de Cubaanse paarden niet zo groot. Na ruim een uur rijden langs de velden, komen we bij een onderaardse grot waarin o.a. een restaurant met bar gevestigd is. Hier kunnen we een typisch Cubaans drankje nuttigen "autchun" of iets dergelijks. Er zit in ieder geval rum en honing in. We nemer er twee. Na deze drankjes voelen we ons een stuk zekerder op de paarden en maken met veel bravoer de tocht af.  Het zwembad was inmiddels schoongemaakt en het water gedesinfecteerd. Dus hebben we nog even gezwommen, konden onze gebutste achtersten ook verkoelen.

In de buurt van ons hotel was nog een grot met een onderaardse rivier. Deze ook met een bezoek vereerd. Daarna met de taxi naar Vinales. Een echt Cubaans stadje met een goede mix tussen de lokale bevolking en toeristen. Leuke terrasjes met leuke bandjes. We hebben besloten om vanavond hier weer naar teruggegaan. Op de binnenplaats waar we nu zitten is er vanavond een Cubaanse feestavond. Tevens zullen we  dan gaan eten bij Casa Don Tomas, een idyllisch restaurantje.

Bij het opfrissen in het hotel bleek Miek bij het paardrijden een teek gekregen te hebben. Zo goed en kwaad als het ging verwijderd. Volgens mij inclusief kop. Voor de zekerheid bij terugkomst in Nederland maar even bloed laten prikken.

Om 20.00 uur weer de taxi naar Vinales genomen. Een blauwe chevrolet uit 1953. Ik denk niet dat hij in Nederland door de apk was gekomen. Casa Don Tomas bleek een staatsrestaurant te zijn. Als je niet uitkijkt hebben ze er binnen een half uur alle gangen geserveerd. Om 21.15 uur naar het dansfeest gegaan. Een enthousiaste band en enthousiaste dansers. Alleen de rum vonden we niet al te best. Om 23.30 uur weer terug naar het hotel. Dezelfde chauffeur stond nog op ons te wachten. Dus hij zal wel goed aan ons verdiend hebben.

Vandaag wordt het spannend. We trekken Cuba in en maken kennis met het wegennet en de bewegwijzering. De bewegwijzering is inderdaad erg minimaal. Om Havanna uit te komen hebben we verschillende keren moeten vragen naar de autopista. Uiteindelijk gevonden, maar toen misten we de afslag naar de A4. Is ook bijna niet te zien. Maar gelukkig staan er genoeg Cubanen op de weg om je daar op te attenderen (en ze willen ook allemaal meerijden).  Uiteindelijk een van hen (Julio) meegenomen. Hij moest naar Pinar del Rio. Normaal deed hij daar 1 dag over (145 km). Nu met ons was hij er binnen 2 uren. Hij was erg dankbaar en heeft ons veel practische tips gegeven. Onder andere altijd afremmen tot 40 km bij de viaducten. Staan veel lifters in de schaduw, maar ook politie. Let op het witte wagentje. Dan ook beide handen aan het stuur. Als alternatief voor de slechte bewegwijzering, veel vragen aan passanten. Zeker als je een kruising of redelijke zijweg passeert.

De provincie waar we nu 2 dagen verblijven is het centrum van de tabaksplantages. Rond 14.00 uur komen we aan in Vinales bij Rancho San Vincente. Het is een prachtig bungalowpark, midden in de bossen en uitzicht op de "Mojotes" (stompe bergtoppen). De bungalow is ruim en schoon. Alleen het zwembad viel tegen. Het water was troebel en niet erg uitnodigend. Ondanks de temperatuur, hebben we er maar geen gebruik van gemaakt. Verder heel relaxed gedaan.

We zijn op het terrein gebleven. Nog een late lunch genomen, wat gelezen op de veranda van de bungalow. Om 18.00 uur wat gaan drinken bij de bar. Daarna gedineerd om 20.00 uur. Om 22.00 was iedereen al weer aan zijn bed toe. Is dat de buitenlucht, de inspannende autorit of de vele indrukken. Of misschien het steeds weer moeten wennen aan een ander bed.

Morgen gaan we weer een nieuwe ervaring opdoen: Paardrijden tussen de tabaksvelden. Pijnlijk of niet ?

We zijn vanmorgen om 07.00 uur opgestaan. Hebben ontbeten en zijn toen een oldtimer gaan bespreken om een citytoer te maken. Om 10.15 uur vertrokken in een Plymouth uit 1952.

Het was erg interessant. Verschillende delen van Havanna gezien, waar we anders nooit gekomen waren. Onder andere de grote begraafplaats, de universiteit waar revolutie-geschiedenis geschreven is en een klein rumfabriekje. Mooie straten en pleinen en parken (een met standbeeld van John Lennon). Heel indrukwekkend.

Rond etenstijd zijn we beland in een palladar. Die hadden we zelf nooit gevonden. In een onooglijk steegje, smalle deur en de trap op. In een ruime zolderkamer stonden vier tafels. En daar kon gegeten worden. Was wel duurder als we gewend waren, maar de ambiance was toch speciaal.

Daarna richting hotel, waar we een paardenkoets besteld hebben om ons door Oud-Havanna te voeren. Tijdens de rondrit een tussenstop gemaakt bij de Dos Hermandados. Moet in de vijftiger jaren een echt maffia-cafe zijn geweest. Daar realiseerde Frans zich plotseling dat hij zijn filmcamera in de bar van het hotel had laten staan. Na de rondrit spoorslag naar het hotel en ja hoor, ze hadden hem gevonden en bewaard. Toch eerlijke mensen, die Cubanen. Opgelucht zijn we een terrasje gaan pikken in het oude centrum.

Daarna weer naar het hotel om op te frissen. Om 19.30 uur zijn we naar het cafe gegaan waar Hemmingway altijd zijn daquires dronk. Deze was daarom 2 x zo duur als normaal. Daarna op de muziek afgegaan en bij een leuk zaakje nog wat vertoefd. Er speelde daar een leuk groepje en mensen begonnen spontaan te dansen. Ria kreeg een dip, want ze had een aantal nachten nauwelijks geslapen. Daarom zijn we om 22.00 uur weer terug naar het hotel gegaan.

Morgenvroeg om 08.15 uur ontbijten en om 09.00 uur de auto ophalen. Dan begint pas echt de avontuurlijke "cuba bij car".

Cubanen zijn best een luidruchtig volkje. Tot 03.30 uur 's nachts houden ze ons uit de slaap met zingen en roepen. Om 06.30 uur opgestaan. Gedoucht en koffers herpakt. Om 08.00 uur klaar. Omdat we met Frans en Ria pas om 09.00 uur afgesproken hadden, zijn we nog even door Varadero gaan wandelen. We zitten echt aan de buitenkant en behalve het strand is er niet veel te zien. Om 08.30 uur naar de ontbijtzaal gegaan. Frans en Ria waren daar ook al. De ontbijtzaal werd net geopend. Wel raar want ze hadden ons verteld dat er tussen 07.30 uur en 09.30 uur ontbeten kon worden. Waarschijnlijk had de kok ook meegedaan aan de nachtelijke zangpartij en heeft uitgeslapen.

Om 10.00 uur met de taxi naar het busstation. Van daaruit vertrekken we met Viazul naar Havanna, een reis die ongeveer 2 uren gaat duren. In het busstation kwamen we er achter dat Arkefly ons de verkeerde tijd had gegeven. De "local time of destination" blijkt van Cancun in Mexico te zijn en niet van Varadero. En daar is een uur verschil mee. Dus onze horloges maar een uur teruggezet. We moesten dus 2 uur op de bus wachten. Enfin, we leren op die manier wel onthaasten.

De bustocht naar Havanna verliep goed. Mooie vergezichten en leuke dorpjes. Aan de ene kant een prachtige palmenvallei en aan de andere kant de Caribische zee. Om omstreeks 14.00 uur arriveerden we in Havanna. Het hotel bleek op loopafstand te zijn en waren we dus niet interessant voor de vele taxichauffeurs. Inchecken en wegwezen: Havanna ontdekken!

Eerst heerlijk gegeten bij een italiaans restaurant. We bestelden langosta, is toch iets anders als langostines. Het blijkt een soort kreeft te zijn. Wel heerlijk. Daarna een lange straat afgelopen (Obispo) met vele winkeltjes, cafeetjes en restaurantjes. Leuke pleintjes (Plaza de Cathedral is mooi) met gezellige terrasjes en overal life muziek. Om 18.00 uur weer terug naar het hotel om op te frissen en hup, weer terug naar het bruisende centrum. We belanden in Cafe de Paris waar een leuk groepje muziek maakte. Daar zijn we blijven hangen, want het eten en drinken en de sfeer waren goed. Het was gezellig druk. Om 23.00 uur moe maar voldaan weer naar het hotel gegaan.

Morgen gaan we de rest van Havanna ontdekken.

Eindelijk is het zover. We vertrekken op vakantie naar Cuba. Om 04.30 uur opgestaan. Om 06.00 uur aangereden. Om 07.15 uur bij het autoparkeerhotel aangekomen. Om 07.45 uur werden we afgezet op Schiphol. Onze reisgezellen Frans en Ria Tolhuisen waren daar ook al. Om 08.00 uur de reistassen gesealed en ingechecked. Om 09.30 gingen we aan boord van ons vliegtuig. Daar kregen we te horen dat vanwege de storm de vlucht uitgesteld was tot 11.30 uur. Mochten we lekker anderhalf uur langer in het vliegtuig zitten.

De vlucht verliep verder goed en om 17.00 plaatselijke tijd landden we in Varadero. Het was half bewolkt en 26 graden. Het passeren van de douane verliep soepel. Maar het geld wisselen duurde lang (2 loketjes en een lange rij met toeristen). Onze taxichauffeur had zich inmiddels gemeld en stond regelmatig ongeduldig te wenken. Naar 1 uur konden we op weg naar hotel Pullman. Tot onze verbazing werden we echter afgezet bij hotel Dos Mares. Voor de praktijken waren we nu net gewaarschuwd. De chauffeur dacht zeker met onervaren toeristen te maken te hebben en ons bij zijn eigen adresje af te zetten. Dus wij bleven zitten en eisten hotel Pullman. Chagrijnig stapte hij weer in en onder veel commentaar reed hij ons alsnog naar hotel Pullman. Daar aangekomen bleek dat Dos Mares een dependance was van Pullman en dat we daar toch echt moesten zijn. De taxichauffeur dacht waarschijnlijk "ze bekijken het maar die stomme toeristen" en was weggereden. Dus wij te voet met koffers en tassen terug naar Dos Mares (was gelukkig maar 10 minuten lopen).

Ingechecked, koffers naar de kamer en snel naar de bar om het vochtgehalte weer op peil te brengen. Wat scenario's voor de volgende dag doorgesproken en een restaurantje gezocht omdat we inmiddels ook honger hadden. Het was inmiddels 22.30 uur (dus in Nederland 5 uur later). We waren al bijna 24 uur op de been. Iedereen was doodmoe en we hoopten dat daardoor de harde matrassen ons niet uit de slaap zouden houden. Met Frans en Ria afgesproken dat we de volgende dag om 09.00 uur gezamenlijk zouden ontbijten. Daarna om 11.40 uur met de lijnbus Viazul naar Havanna.

Wordt een spannende dag met ongetwijfeld veel indrukken.