In het begin van dit verhaal heb ik geschreven dat Jeroen 8 halbroers en -zussen heeft, maar tijdens onze reis is gebleken dat het er 9 zijn. Tijdens het bezoek van Jeroen aan zijn familie in 2008 had hij begrepen dat iemand die ze bezocht hadden een tante van hem was, maar het blijkt een halfzus te zijn. Dat komt omdat de communicatie met mensen die alleen maar Thais spreken toch wel misverstanden op kan leveren.
Hierbij nog 2 foto's uit 2008 met Jeroen te midden van (een groot deel) zijn biologische familie.

groeten
Evert Sikkema

En uiteindelijk breekt dan de laatste vakantiedag aan. Jeroen gaat nog een keer zwemmen en om 12 uur checken we uit in het Navalai hotel. De bagage wordt voor ons opgeborgen, want ons vliegtuig gaat pas 's nachts om 12 uur.
We gaan nog een keer met de taxiboot, druk maar heel mooi om snel ergens langs de rivier uit te kunnen stappen en dat voor 13 bath per keer. De Wat Phra Keo gaan we nog bezoeken. Het is daar allemaal glimmers en glitters. En als je daar dan, voordat je naar binnen gaat, nog een poosje ergens in de schaduw gaat zitten zie je 2 meisjes (met blauwe jurken en witte sokken( die hetzelfde doen als meisjes in Nederland. De linkse is aan het telefoneren (ik heb de indruk dat in Thailand nog meer communicatieve incontinentie heerst dan hier, want iedereen loopt tegen een mobieltje te praten) en de rechtse is zich aan het opmaken, spiegeltje, lippenstift, poederdoos, kam, noem maar op.
Verder is daar de beroemde budha gemaakt van jade, die je niet mag fotograferen.
Het meest indrukwekkende vond ik de muurschilderingen in de galerijen rondom de hele tempel.
Ik denk dat die al met al wel 600 tot 800 meter lang zijn.
Hoofdlijn van het verhaal is de ontvoering van Sita door de demon Ravana. Sita wordt mee genomen naar de stad met de gouden muren (Lanka). Uiteindelijk wordt Ravana, met behulp van Hanuman, door Rama gedood.
Verder zijn er nog veel meer verhalen opgenomen in de Thaise versie van het verhaal.
Daarna wilden we nog naar het museum gaan, maar dat is op maandag en dinsdag gesloten. Dus zijn we weer verder gelopen, langs het theater en dan ben je weer bij het hotel. In de buurt van het hotel zijn allemaal smalle straatjes met winkeltjes en kramen en daar zijn we toen nog heen geweest. Tegen de avond hebben we op het terras aan de rivier gegeten. Jeroen heeft nog (in het donker) gezwommen en om half negen zijn we in een taxi gestapt die ons naar het vliegveld bracht. Het inchecken ging heel vlot en toen was het wachten op het vertrek. De 747 zat weer tot de nok toe vol. Dat is ook waar ik het meest tegenop zag, dat vliegen. Het begint ook altijd zo optimistisch met het uitleggen wat je moet doen als de druk wegvalt en dat er 14 uitgangen zijn mocht het vliegtuig neerkomen op een manier wat niet echt de bedoeling is en dat je niet met naaldhakken de glijbanen af mag en dat er langs de paden verlichte strepen naar de uitgang wijzen mocht het licht uitvallen en waar de reddingsvesten zich bevinden. En dan ben je nog niet eens in de lucht, maar goed we hebben het doorstaan en zijn weer heelhuids in Frankfurt en daarna op Schiphol aangekomen.
Bij vertrek uit Bangkok was het daar 31 graden en bij aankomst in Frankfurt min 11. Dat was dus wel een hele overgang.


En dit is een kaartje van onze reis. Van Bankok naar Nam Tok, vandaar naar Kanchanaburi en Hintok, toen naar Ayutthaya, dan naar Sukothai, Van Sukothai naar Roi Et, van Roi Et via Udon Thani en Nong Kai naar Bung Kan. Dan naar Chiyphon en wwer terug naar Bung Kan. Toen volgde Ban Lao (het geboortedorp van Jeroen) en Udon Thani, waar we 35 jaar geleden ook waren. Na 2 dagen gingen we weer naar Bangkok en vandaar naar huis.
Dit was het. Iedereen die gereageerd heeft via dit reislog, per telefoon of e-mail, bedankt.

groeten
Evert Sikkema

Maandagmorgen 25 januari hebben we een grote (Katholieke) school bezocht. Voor arme inwoners van Thailand is een dergelijke school voor hun kinderen niet weggelegd. De ouders moeten namelijk € 400,- per kind per jaar betalen. Op de school zitten 2500 leerlingen. Wij hebben de "kleuterschool" bezocht. Daar krijgen 600 kinderen "les" in het plezier krijgen om naar school te gaan. De school is van alle faciliteiten voorzien, zoals een computerlokaal waar wel 25 computers staan, waar de kleuters spelletjes op kunnen doen en waar ze leren hoe ze op internet iets op kunnen zoeken. De kinderen op het bovenste fotootje rechts staan in de rij om het computerlokaal binnen te gaan.
Bij ons op school rennen de kinderen de trappen op, zoals ze dat zelf willen, maar hier, in Udon Thani, gaan de jongetjes aan de rechterkant naar beneden en de meisjes aan de linkerkant (bovenste fotootje links). Naar boven toe is het natuurlijk precies omgekeerd.
En dan de schoenen, die moeten, net als thuis, uit als ze op school zijn. Dan worden je witte sokken van onderen wel vies natuurlijk, maar dat was handig opgelost, want de kinderen hadden grijze/zwarte voetzolen in de sokken.
Rechts onder zijn wat oudere kinderen (basisschool kinderen of lagere school kinderen zouden wij zeggen), die krijgen instruktie voor de sportdag die gehouden wordt.
De kleuterafdeling staat onder leiding van mevrouw Deng Suvadinkun. Er zijn 34 leerkrachten voor de 600 kleuters.
PS Voor het nieuwe schooljaar waren 400 kinderen ingeschreven, terwijl er maar plaats was voor 200 nieuwe kinderen.
Na het bezoek aan de school hebben we nog geluncht in het Charoen hotel. Om 12 uur hebben we uitgechekt en zijn toen zo zoetjes aan naar het vliegveld gegaan.
Op het vliegveld zag het er wel wat anders uit dan 35 jaar geleden. Toen reden we over de start- en landingsbaan naar een klein gebouwtje toe, de vertrekhal. Nu was de vertrekhal veel groter. Ik heb daar een foto genomen van de doorzichtige "goededoelenkasten". Er stonden er wel 6 tot 8 op een rij. Ze zijn natuurlijk doorzichtig om te laten zien waar het meeste geld in zit, want dat zal dan wel het beste goede doel zijn, denk ik. Ik heb het in de rode kruis bak gedaan.
Het vliegtuig vertrok precies op tijd, 5 voor 2 en een uur later stonden we weer in de rij bij het vliegveld Don Muang bij Bangkok op een taxi te wachten. Rijen taxi's. Je moest eerst een bonnetje halen en dan kreeg je de taxi die vooraan stond toegewezen en zoals ik al eerder schreef, dat ging hurry op. De grote koffer werd op de voorstoel gekwakt, een kleine koffer in de kofferbak, waar een grote tank is ingebouwd, wij met zijn 3en op de achterbank met een koffer en de handbagage op onze knieën, deur dicht en racen maar. Na ruim een half uur waren we weer in het hotel waar we ruim ongeveer tween een halve week eerder begonnen waren......
En toen kon ik weer naar de bootjes gaan kijken op de Chao Praya rivier, maar het werd al gauw donker.
Na het eten heeft Jeroen nog gezwommen in het zwembad op het dak en ik heb nog wat foto's genomen van de omgeving, met o.a. de Koning Rama de VIIIste brug en de dure apartementen schuin tegenover het hotel.

groeten
Evert Sikkema

Natuurlijk moesten we ook nog kijken op het terrein waar in 1975 nog overledenen werden gecremeerd op een brandstapel.
De boom was er nog (bovenste fotootje rechts), maar de houten huizen waren verdwenen (links)
De boom (rechts onderaan) was er ook nog, maar de kapper uit 1975 niet meer.
Rond de boom lagen allemaal boedhabeeldjes, kannetjes, schoteltjes enz. Aan alles mankeerde wel wat. De Thaise mensen gooien voorwerpen waar ze aan gehecht zijn, maar die gebroken zijn, niet weg, maar brengen ze naar een boom in de buurt van de tempel.
Waar in 1975 nog een kleurige omheining stond was nu een tempel en waar de kinderen met de koeien liepen was nu een crematorium.
Buiten de stad (of in de buitenwijken) zie je crematoria met een pijp. Daarin kunnen dus mensen nog gecremeerd worden zoals dat vroeger gebeurde, namelijk op een houtstapel.
Binnen de bebouwde kom is dat niet meer toegestaan en worden de doden door verhitting tot as omgevormd (net als hier in Nederland). Daar hebben de crematoria, zoals rechtsonder op de laatste foto dan ook geen pijp.

groeten
Evert Sikkema

Zaterdagmiddag komen we aan in het Charoen hotel in Udon Thani. Het 'oude' deel van het hotel ziet er nog ongeveer hetzelfde uit als 35 jaar geleden. Er is wel net zo'n groot stuk aangebouwd, maar niet te zien op deze foto. Het uitzicht aan de achterkant is wel helemaal anders geworden.
Precies op deze zondag, 35 jaar geleden, logeerden we ook in dit hotel. We waren de woensdag er voor in Bangkok aangekomen en hebben direct geprobeerd dominee Malcolm Cash van de Amerikaanse Luchtmachtbasis (B 52 bommenwerpers voor de oorlog in Vietnam) te bellen, maar de telefoon werkte niet. Dan op donderdagochtend maar op de bonnefooi naar Udon Thani. We hadden weinig bagage bij ons, het meeste hadden wij achter gelaten in hotel Rex aan de Sukhumvit Road in Bangkok, want de hele adoptieprocedure zou maar 2 dagen in beslag nemen (de ene dag heen en de andere dag terug). Dat pakte anders uit, want ds Cash (hoofd van het Protestantse kindertehuis) was met zijn gezin op vakantie in Pathaya en we konden daarom pas zaterdag terecht in het Kindertehuis voor de keuze van een kind. Zondags waren er verkiezingen, waarbij het nog al heftig toe kon gaan en dus werd ons aangeraden het terrein van het hotel niet te verlaten. Maandagmiddag vond de adoptie van Jeroen plaats bij de ampeur in Udon Thani, waarna we ook nog naar het politiebureau moesten voor stempels. Dinsdag in de namiddag konden we pas weer naar Bangkok vertrekken, In plaats van 1 nacht waren we dus 5 nachten in het Charoen hotel.
Nu konden we op zondag wel het hotel verlaten en dus hebben we o.a. een bezoek gebracht aan het voormalige kindertehuis dat nu zo'n 36 tot 37 jaar oud is. De ballustrade rondom het gebouw was gesloopt. De houten trap vervangen door een betonnen trap en de mooie houten vloer was gesloopt. Het gebouw is thans van de proestantse kerk in Udon en wordt helemaal gerenoveerd. Op de eerste foto zijn Jeroen (links) en Gyon te zien, voordat ze met Ria en mij en met Tjits en Kees uit Sint Pancras meegingen naar Bangkok.
Op het rechterfotootje staat Jeroen op de plek waar 35 jaar geleden ongeveer zijn bedje stond.
Voordat we tot adoptie over konden gaan moesten eerst de ouders (in Jeroen zijn geval alleen zijn vader, omdat zijn moeder tijdens zijn geboorte overleden is) opgezocht worden en we hadden ook een tolk nodig.
Ds. Malcolm Cash beheerste de Thaise taal niet zo goed en stuurde ons naar father Martin (de pastoor van de Katholieke kerk en tevens hoofd van het Katholieke kindertehuis St. Mary. Wij konden alleen het verschil zien tussen de papieren van Jeroen en die van Gyon omdat op Jeroen zijn papieren een roestige afdruk van een paperclips zat. Op de bovenste foto staat Ria voor het kindertehuis St. Mary, dat nu helemaal is omgeven door nieuwe (school)gebouwen (fotootje rechts bovenaan).
Links onder is Ria met Jeroen op de arm bij het kindertehuis, waar ze net van de houten trap af zijn gekomen  en op het fotootje rechts staan ze samen op de (betonnen) trap die er nu is.
Zowel deze zondag als maandag (25januari) waren dagen vol herinneringen.

groeten
Evert Sikkema

Om 9 uur vertrokken we uit Bung Kan op weg naar Udon Thani. Onderweg, ik geloof dat het hier Khai Si heet, zijn we gestopt aan een versmalling van de Mekong rivier, waar ieder jaar in oktober, bij volle maan, een groot festival plaats vindt, omdat er dan honderden vuurballen onder water verschijnen, die opstijgen tot zo'n 100 meter boven het water en dan verdwijnen. Het is tot op de dag van vandaag niet bekend hoe dit komt. Het verhaal gaat dat een groot watermonster (draak) deze vuurballen uitspuugt.
Ook wordt verondersteld dat het te maken kan hebben met gasvorming door fermentatie van waterplanten.
Als je er meer over wilt weten vul dan bij google in VUURBALLEN BOVEN DE MEKONG of FIREBALL FESTIVAL MEKONG.
Vervolgens zijn we naar Ban Lao gereden (het geboortedorp van Jeroen), waar we op bezoek geweest zijn bij een tante (een zuster van zijn moeder), daarna zijn we daar in de buurt nog op bezoek geweest bij een halfzus (een dochter van Jeroen zijn moeder) en tenslotte, in de buurt van Udon Thani bij Jeroen zijn oudste halfzuster (laatste fotootje)
Dit zijn foto's uit Ban lao. Op de plek waar het huis met het blauwe dak staat is Jeroen geboren. Het huis van toen, vergelijkbaar met het huis links onder en rechts boven, is er niet meer en het stond ook veel dieper dan het huidige huis op die plek. Foto 4 is een foto van de dorpsstraat in Ban Lao.
Ik had altijd begrepent dat Ban Lao (spreek uit banlauw) betekende: Tegenover Laos, maar BAN betekent gewoon DORP. Er zijn honderden kleine plaatsen die met BAN beginnen. Dus ik denk dat het oorspronkelijk betekent dat het een dorp was waar Laotianen woonden.
Jeroen zijn halfzus die met haar familie vlakbij Ban Lao woont, demonstreerde hoe katoen geweven wordt, dat dan later het streekdessin van Isan (Noord oostelijk deel van Thailand) krijgt (zie de lap stof die op het linker fotootje te zien is). Bij Jeroen zijn oudste zus werd gedemonstreerd hoe Chinamatten geweven worden.
Jeroen had voor de kleinkinderen van zijn oudste zus weer voor Sinterklaas gespeeld en daarom staan de kinderen allemaal met een cadeautje op de foto. Jeroen zijn oudste halfzus staat helemaal rechts en een andere zus staat schuin achter Ria (met een sjaal om)
Dat was tevens het laatste bezoek aan een familielid. Hier hebben we ook afscheid genomen van Deng en Tipawan, die ons de hele week begeleid hebben en nu weer terug gaan naar Roi Et (nog zo' 4 uur rijden).
De man van de zus met de sjaal om, voorziet in het levensonderhoud van de familie door passagiers in een tuk tuk van hot naar her te brengen in Udon Thani. Hij had net een nieuwe tuk tuk aangeschaft. In de tuk tuk lag een hond aan de ketting, die moest voorkomen dat het voertuig gestolen werd.

groeten
Evert Sikkema

Vrijdag 22 janauri. 's middags en 's avonds hebben we veel familieleden van Jeroen ontmoet. Jong en oud was er. Oma van 86, die nog rustig in kleermakerszit (of zou je het lotushouding moeten noemen?) op de grond gaat zitten om groenten schoon te maken. Er waren toespraken in het Thais (Isans, in feite dezelfde taal als in Laos) en in het Nederlands, waarbij heel wat vertaalwerk aan te pas kwam.
Daarna werd het eten klaar gemaakt. Bijna iedereen zit tijdens het eten op de grond, ja, trouwens de hele middag en avond. Misschien moeten wij dat hier ook maar invoeren, dat is wel makkelijk als er veel visite komt. Dan hoef je ook niet met stoelen te slepen.
Na het eten en de afwas werd er gezongen en gedanst. Soms in de Thaise stijl en soms in een soortement polonaise. Aan mijn handen (1 na het laatste fotootje) kun je wel zien dat mijn handen niet meer geschikt zijn voor de Thaise dansen, zoals wij die in Sukothai gezien hebben. Als je wilt zien hoe dat gaat kun je hier klikken :  http://www.youtube.com/watch?y=Ar3Ptvc45Xw&feature=related
Er waren ook allemaal kinderen die op mochten blijven tot wij weer naar Bung Kan vertrokken, zo rond een uur of 10 half 11. Het was voor die kinderen een groot Sinterklaasfeest, want ze kregen allemaal een cadeautje. Het jochie met de rugzak kwam uit school. Het meisje met de plastic zak op haar hoofd deed dat voor de regen.
Heel leuk al die kinderen erbij. Er was al genoeg leven in de brouwerij, maar door de kinderen werd het nog drukker en leuker.

groeten
Evert Sikkema

Ja, Linda, en er volgt nog meer, zoals deze marktdag in Bung Kan. Op dinsdag en vrijdag is er markt. In feite is er niet zoveel verschil met de markt in Hoofddorp, hoewel.......zo'n viskraam hebben wij niet op onze markt. Allemaal gedroogde vis. Bij ons heb je gebakken, gerookte en verse vis, nou ja, ook zoute en zure haring en misschien nog zure bommen, maar zoveel gedroogde vis als hier heb ik nog nooit bij elkaar gezien.
Dit hebben wij niet op de markt, een vrouw achter een naaimachine die ritsen inzet of broeken korter maakt. Bij ons is dat een Turkse medelander, die bij de schoenmaker is ingetrokken en ritsen inzet en broeken korter maakt.
De mevrouw hier op de markt in Bung Kan heeft volgens mij plezier in haar werk, als ik afga op de lach op haar gezicht, maar misschien moest ze ook wel lachen omdat ze op de kiek ging.
Groente en fruit koop je ook bij ons op de markt, maar ik heb bij ons nog nooit zoveel Spaanse pepers gezien.
Er is ook een bloemenkraam, net als bij ons. De mensen hebben wel planten, maar bij ons staan ze binnen voor het raam en in Thailand staan ze buiten om het erf wat op te fleuren.
Tussen 2 haakjes, het viel mij op dat in de gemeenteplantsoenen, of hoe dat maar mag heten in Thailand, allemaal planten in de potten naast elkaar gezet waren. Bij ons worden de planten, op rotondes bijvoorbeeld, in de volle grond geplant.
En dan de slager. Ik heb daar nooit zo op gelet bij ons op de markt, maar als daar wel een slager is zal hij of zij het vlees in een koelvitrine hebben liggen. Hier in Bung Kan hadden ze alleen een stok met een plastic zak er aan om de vliegen te verjagen.
En tenslotte de snackkar. Bij ons is dat de kraam met patat friet of met Vietnamese loempia's.
Het was helemaal vers. De mevrouw van het karretje is in overleg met Jeroen, of de schijven die op het houtskoolvuurtje liggen medium of doorbakken moeten worden. Voor je maag is het beter om maar goed doorbakken etenswaren te kopen.
Surin Suvadinkun kijkt toe of alles wel goed voor elkaar komt. Een nieuwe klant staat al weer te wachten.

groeten
Evert Sikkema

Hier waren we op bezoek bij Jeroen zijn 2e broer.
De rubberplantage van de familie.
Wantsjay maakt vis schoon, die we later op gaan eten.
De vis is klaar om gebakken te worden.

We zijn vandaag (21 januari) op bezoek geweest bij Wantsjay en zijn vrouw, die ter bewaking van de rubberplantage in dit hutje wonen (latex is 'roversgoed', want de prijs is in een paar jaar tijd gestegen van 20 naar 80 bath per kilo.
Na bezichtiging van de rubberplantage (in de stromende regen) was het tijd om vis schoon te maken die we, gebakken op een vuurpot, als luch voorgeschoteld kregen.
Gezellig met zijn allen zaten we op de vloer. De regen kletterde op het dak en zoals je op 1 van de foto's kunt zien komt de kat niet aan de vis,
Buiten in een kooitje hangt een zangvogeltje (erg duur, ongeveer 40 euro) en zo zijn er nog 2. Het vogeltje dat het mooiste zingt kan 100.000 bath winnen (20.000 euro)

PS. Het lukte mij vanmorgen niet om meerdere foto's en een lange tekst te plaatsen. Misschien heeft Riksja online er vandaag geen zin in, of misschien heb ik al teveel foto's geplaatst. Nu maar eens kijken of het zo wel lukt.

groeten
Evert Sikkema

Na het bezichtigen van het Budhapark dachten we dat we naar het hotel zouden gaan in Nong Kai. Dat was afgesproken, maar Deng zei dat we nog anderhalf uur moesten rijden en een tante van Jeroen gingen bezoeken. Wij snapten er niks meer van. Er was toch duidelijk afgesproken dat het Nong Kai zou worden.
Maar goed, dan maar weer in de auto en op naar de tante van Jeroen (een zuster van zijn biologische vader).
We werden hartelijk welkom geheten. Tante heeft het beste voor met Jeroen. Op een kastje (+ een bed, het enige bezit van de tante en een schoonzuster van haar) staat een grote foto van Jeroen. Elke ochtend bid ze tot de Budha dat hij goed voor Jeroen (Yut) wil zorgen.
Tante en haar schoonzuster (+ nog een gehandicapte neef (had 2 jaar terug een motorongeluk gehad), die niet op de foto staat, wonen eigenlijk altijd buiten, onder een afdak van golfplaten. Daar staan 2 oude zitbanken en rechts dat is de "keuken". Het eten, groenten, vlees en kruiden, bereiden ze, gezeten in de lotushouding, op de stellage helemaal rechts.
En dit is dan het hele hebben en houden van tante en haar schoonzuster. In de witte ruimte met het golfplaten dak slapen ze. We kwamen er niet achter van wie het grote huis was, waar het tegenaan gebouwd was. Misschien wel van één van haar kinderen.
Hier krijgen we, één voor één de bekende Thaise katoenen draad om onze polsen gebonden onder het uitspreken van een groet en een wens.
En ik zei al dat we hartelijk ontvangen werden. We kregen alle drie een kussentje als cadeau. Jeroen gaat samen met zijn kussen en een achternicht op de foto.
Jammer dat onze koffers niet groot genoeg waren om alle cadeau's mee te nemen. Het gewicht was het niet, maar waar laat je 3 van die bolle kussens, een dekbed en 3 grote chinamatten.
We hebben ze uiteindelijk bij iemand achter gelaten die er een goede bestemming voor zou zoeken.

En toen gingen we verder, in plaats van terug te keren naar Nong Kai. We begrepen er niks meer van en de anderhalf uur rijden werden er bijna 4 (inclusief het bezoek aan tante) en zo kwamen we in Bung Kan terecht een de Mekong Rivier. het eerste hotel was vol, maar er was nog een tweede hotel. Laten die nou nog net 1 kamer over hebben, maar die was zo klein dat er niet een extra bed voor Jeroen bij kon. Dus moest Jeroen ondergebracht worden in een dependace, 3 huizen verder. Hij woonde niet alleen op die kamer, want het wemelde er van de mieren en ander ongedierte. Maar er was geen keus.
Toen begrepen we het ook, want Tipawan en Deng sliepen liever niet in een "luxe" hotel, maar sliepen liever bij familie op 25 km afstand. Dat was dus de reden dat we in Bung Kan belanden in plaats van in Nong kai. Voor het vervolg van de vakantie was het nog zo gek niet dat we in Bung Kan logeerden en aan de gebreken van het hotel ben je na 1 nacht wel gewend.

groeten
Evert Sikkema

Woensdag 20 januari vertrekken we om 9 uur uit Roi Et naar Nong Kay.
Daar aangekomen bezoeken we een plek aan de Mekong rivier met uitzicht op de Vriendschapsbrug tussen Thailand en Laos. Aan de rivier zijn meisjes bezig om vissen of krabben te vangen.
Onder de overkappingen zijn allemaal eettentjes.
Daarna gaan we naar de overdekte markt Talaat Tha Sadet. Daar is van alles te zien en te koop.
Dat laatste hebben Deng en Jeroen gedaan. Jeroen wil namelijk alle 23 (kleine) kinderen van de familie een kadootje geven. Later bleek dat we toch nog te weinig hadden. Er waren een paar kinderen over het hoofd gezien. Ja en toen was er niet zo'n mooie markt in de buurt en moest een winkeltje van 7 eleven (ook in de USA zijn dergelijke winkels) uitkomst brengen.
Vervolgens brengen we een bezoek aan het Luang Poo Boun Leua Souriat park, een park vol bizarre boedistische en hindoeistische beelden. Sommige beelden zijn 25 meter hoog. De beelden stellen ook wel Thaise spreekwoorden voor.
En dan is er de "levensweg", daarin ga je binnen door de grote mond (zie onderste foto) en dan zie je beelden die het leven uitbeelden van de wieg tot het graf, eindigend met 2 geraamten en een doodskist. Heel bizar allemaal. Je weet niet wat je ziet.
Aan de Laotiaanse kant is ook een dergelijk park, maar dat is kleiner van formaat.

groeten
Evert Sikkema

Om 8 uur 's morgens halen Pi Deng en Tipawan ons op bij het hotel. Ze willen met ons naar een tempel, ruim 100 km bij Roi Et vandaan. Wij zeggen dat we in de omgeving liever iets van het dagelijks leven willen zien. Zo gezegd, zo gedaan. Eerst zijn we naar een "zijdedorp" gegaan, een dorp waar iedereen leeft van de zijderups. Het weven werd ons gedemonstreerd en welke producten er van gemaakt worden (onderste 2 fotootjes).
Daarna zijn we naar een bedrijf / coöperatie gegaan waar zijderupsen gekweekt worden, in 10 dagen van eitje tot rups. Dan worden de rupsjes gedistribueerd over de boeren in de omgeving die ze uitzetten op moerbei struiken. Na dat de rups zich dik en vol gegeten heeft gaat hij (of zij) een cocon spinnen, waarin 500 tot 900 meter zijdedraad in verwerkt zit. Er zijn 5000 cocons nodig voor 1 kilogram zijde (bovenste 2 fotootjes).
's Avonds willen die "zijderupsboeren" ook wel eens wat anders en dan worden er hahengevechten gehouden. De hanen worden zo naast elkaar al lekker opgefokt natuurlijk.
Na de zijderupsen hebben we wel trek in een hapje eten en daarom gaan we onderweg, langs de weg, lunchen. Ria en Jeroen zijn hun handen aan het wassen en Pi Deng en Tipawan eten nog het één en ander dat over gebleven is.
Dan gaan we naar de viskwekerij van de familie (visvijvers en rijstvelden 40 ???? geen hectares, maar wellicht pondematen of hoe dat in Thailand maar heten mag).
Een vis van een kilo lever 3 bath op, dat is ongeveer 6 eurocent. Aan het droge stro op het rechter fotootje bovenaan kun je zien dat hier maar 1 keer per jaar een rijstoogst is.
Op het rechter fotootje onderaan is Jeroen aan het boogschieten. De boog hadden ze zelf gemaakt.
's Avonds zijn we bij Pi Deng en Tipawan thuis. Daar zijn veel familieleden, buren, kennissen. Ik denk wel een dertig personen. Wij kregen bloemslingers omgehangen en katoendraden om onze polsen gebonden tijdens het uitspreken van goede wensen. Dat is niks voor ons, zo in de belangstelling, maar we moesten het natuurlijk over ons heen laten komen. Er werden toespraken gehouden in het Thais en ik in het Nederlands. Iedereen heeft aandachtig geluisterd, maar wij verstaan het Isan's (Thais dialect, gelijk aan het Laotiaans) niet en zij verstonden het Nederlands niet, maar het was allemaal goed bedoeld.
Ook werden we toegezongen, er werd muziek gemaakt en uiteindelijk gingen we met elkaar eten, de meesten zaten op de grond. Maar het middelpunt was toch wel de jongste telg uit de familie Sudja, geboren op kerstavond.

groeten
Evert Sikkema

Maandagmorgen 18 januari vertrekken we uit Sukothai naar Roi Et in een luxe uitgevoerd busje met een groot televisiescherm en allerlei toeters en bellen. De afstand is zo'n 500 tot 550 km. Een hele dag reizen dus.
Onderweg passeren we (Surin, Jeroen, Evert en Ria) een berggebied/heuvelgebied, waar het volgens een paar Thaise meisjes, die ons op de foto hebben gezet, bitter koud is. Het is dan ook hartje winter en "slechts" 22 graden. Wij vonden het wel lekker daar na al die hete dagen.
Onderweg stoppen we voor de lunch. Hier zie je nog staan dat de bezoekers een gelukkig nieuwjaar gewenst wordt, maar in Bangkok was ook nog een zogenaamde skihut met kunstsneeuw op het dak en de kerstman er naast.
Aan de chauffeur, rechts op de foto, kun je zien dat hij zich niet happy voelt bij die rare westerlingen. De vorige avond, in Sukothai, hadden we hem ook uitgenodigd voor het diner. Hij heeft toen vlug wat rijst naar binnen gewerkt en moest toen naar zijn busje om alles te controleren.
Overal werd lekkere vis geserveerd (als je medestander bent van Marian Thieme's partij voor de dieren, eet je waarschijnlijk liever een blaadje sla), zoals ook in dat tentje onderweg.
Op deze foto is ook te zien dat je in Thailand met vork en lepel eet. Met de vork schuif je je eten op de lepel. Rechtstreeks met de lepel je eten opscheppen en naar de mond brengen is niet fatsoenlijk.
Al naar gelang de hoeveelheid beschikbaar water wordt er 1 of 2 keer per jaar rijst geoogst. In dit geval wordt er 2 keer geoogst. Eén keer in oktober/ november en 1 keer in april/mei.
Vlakbij kon het zijn dat het land er dor en droog uitzag en daar werd dan 1 keer per jaar rijst geoogst (in oktober/november). Het land hier op deze foto kon bevloeid worden vanuit een rivier of meer, ligt het land hoger en het kan niet door water uit een rivier enz. bevloeid worden, dan is het wachten op de natte moeson en is men dus afhankelijk van op het land, omzoomd door dijkjes, gevallen regenwater.

En na een lange autorit arriveerden we in Roi Et, waar we in dit hotel (er was geen lift, terwijl het een hotel was dat pas 6 jaar oud was) onderdak vonden. Wij op de kamer achter de eerste deur links en Jeroen aan de andere kant in een "Japanse" kamer aan de voorkant.

groeten
Evert Sikkema

Bedankt voor alle reacties.
Nee ik heb geen ideeën opgedaan om in het Nederlandse verkeer toe te passen. Het is daar allemaal wat vrijer, maar of het beter is waag ik te betwijfelen. Met z'n vieren op een motor (iets zwaarder dan onze bromfietsen, namelijk 100 cc). Een kind van 1 jaar voor op de motor, zonder helm (zulke kleine helmen zijn er misschien ook wel niet) die zich zelf maar vast moet houden.
Iemand met een wasmand op zo'n motorfietsje met een mand vol spullen onder de arm , de andere hand aan het stuur, met ook nog een paraplu in die hand, want nat worden is wel één van de ergste dingen die je kan overkomen.
En dan die drukte. Een doodgewone straat in Bangkok waar in 7 minuten tijd 64 officiële taxi's voorbij komen (op een bord op de auto staat dan TAXI METER) en 21 bussen.
Het "instaptarief" voor zo'n taxi is 35 Bath (ongeveer 70 eurocent) en vervolgens gaat de teller lopen, maar voor ons westerlingen zijn de taxitarieven geen probleem en zonder problemen of te zeuren nemen ze 3 mensen, 3 koffers en diverse tassen mee. Een koffer wordt op de voorstoel gezet, eentje in de kofferbak (want daarin zit een grote tank) en wij met zijn 3-en op de achterbank, met op de knieën een koffer, een rugzak, een zak met kado's van de familie en dat voor omgerekend € 2,50 voor een rit van een klein uur.
Dus misschien is dat laatste een idee voor de taxichauffeurs in Amsterdam, die voor elke koffer betaald willen worden (en dan moet je ze zelf nog in de kofferbak leggen) en die geen korte ritjes willen doen.

groeten
Evert Sikkema

Na Ayutthaya ging het per "luxe" trein naar Phitsanulok. We hadden de dagtrein om iets van het landschap te kunnen zien. Nou ten eerste waren de banken nogal wiebelig. Mijn stoel stond half in de slaapstand en wilde niet anders . De bank wiebelde ook, want er was een draaipunt dat niet geblokkeerd kon worden en de dubbele ramen waren "lek", zodat er condens tussen zat en niemand naar buiten kon kijken. Allerlei onderdelen in de trein zaten vastgeplakt met plakband, dat is een echt wondermiddel.
Maar niet verder zeuren, we kwamen heelhuids aan in Phitsanulok.
Vandaar gingen we met een busje in een klein uur naar Sukothai,
......waar we in een zeer luxe resort terecht kwamen (de ramen links van de palmboom bij het zwembad). Daar was niks mis mee, maar stond wel in schril contrast met de huizen van de mensen in de buurt. Je geneert je dan wel eens dat je in zo'n luxe omgeving bent in een land waar (waarschijnlijk) geen honger meer heerst, maar waar de "gewone mensen" het toch ook niet voor het opscheppen hebben.
In de "achtertuin", hooguit 100 meter lopen bevond zich de rüine van de chang Lom (Chang = olifant en Lom = rondom). Er waren 36 olifanten rondom de tempel uit omstreeks 1100 / 1200.
En op 1 tot 5 km afstand waren nog veel meer (rüines) van oude tempels te zien....
Waar je heel mooi op de fiets naar toe kon. We huurden een fiets voor 50 bath (ongeveer 1 euro) per dag en daarop hebben we heel wat afgepeddeld. Eeerst wel even wennen dat je links moet fietsen en hoe het met de voorrang zat zijn we nooit helemaal achter gekomen. We meenden gehoord te hebben dat, net al bij ons, rechts voorrrang heeft, maar soms zagen we ook dat aan verkeer van links voorrang werd verleend.
Tot iemand ons uit de droom hielp: Wie het eerst komt, of het meest door duwt heeft voorrang. Dus wij hebben steeds gewacht tot er een "gaatje" was en dat ging ook goed. Liever bange Jan, dan dode Jan.
Kijk, en als het dan zo rustig is als op deze weg, waar Ria en Jeroen fietsen, heb je helemaal geen centje pijn. Het waren 2 hele mooie dagen en 3 avonden waarop we heerlijk gegeten hebben, onder het genot van......
Thaise muziek en Thaise dansen.
Als je hier klikt (you tube) kun je de muziek horen en de dansen zien terwijl wij zaten te eten:
http://www.youtube.com/watch?v=Ar3Ptvc45Xw


groeten
Evert Sikkema

Vanuit Hintok zijn we naar Ayutthaya gereisd, de vroegere hoofdstad van Thailand. Na aankomst en installatie in het bungalowtje kregen we een 2 uur durende rondrit in een tuk tuk langs de rüines van de tempels die in 1767 door de Birmezen verwoesd zijn. Wij hebben er nog een dag aan vastgeknoopt en hebben de volgende dag een tuk tuk gehuurd, waarmee wij nog langs veel meer oude tempels zijn getrokken.
Zoals deze liggende budha, waar mensen wierook branden, lotusknoppen/bloemen neer leggen en kleine stukjes bladgoud op plakken. Aan de mensen die er bij staan kun je zien hoe groot dit beeld is.
Nog een voorbeeld van een tempelrüine
En bezoek aan een olifantenkraal kon ook niet ontbreken op de te bezoeken locaties. Het is allemaal kitch lijkt mij. Als je een ritje gaat maken hobbel je een eind langs een drukke straat en dat is het dan, maar al die olifanten zo bij elkaar met slapende "koetsiers op de bok" had toch wel wat.
Op een gegeven moment wil je al die historische plaatsen wel eens even achter de rug laten om wat te eten (lunchen). Voor 30 of 40 bath (zo'n 65 tot 75 eurocent) heb je een complete maaltijd. In onze ogen is dat "te geef". maar als je dan hoort dat het minimum dagloon 240 bath is, dan is het toch weer een flink bedrag.
Als je wilt eten kijk je niet of het er netjes uit ziet, maar je kijkt of het er druk is. Hoe drukker, hoe beter de kwaliteit en hoe minder kans je hebt op maag en darmklachten.
Deze tempel, waar jongeren onderricht krijgen in de leer van de budha, was nog geen 100 meter verwijderd van The Old Palace Resort, waar wij sliepen.
Dit waren in Ayutthaya onze naaste buren. Wij zouden zeggen: vervang eens een paar van die golfplaten, maar wellicht is daar het geld niet voor beschikbaar.
Later hoorden we trouwens over het onderhoud vertellen: Bij de bouw krijgt iets een kleurtje en dan hoef je daar nooit meer wat aan te doen.
Nou dat was het weer.
groeten
Evert Sikkema

Dinsdag 12 januari stond een bezoek aan de 7 niveau's van de Erawan waterval gepland. Ria en ik zijn niet verder gekomen dan het 5e plateau. Het was heel erg warm en Ria droeg teenslippers. We hadden beter moeten weten, want in Zwitserland dragen tijdens een dergelijke tocht bergschoenen, maar de hitte was toch wel hetgeen ons deed besluiten niet verder te gaan. Jeroen is met een man uit Wales (zijn vrouw hield het bij het eerste plateau al voor gezien), een vrouw uit Leidschendam, een jong stel uit Amsterdam, een jong stel uit Berlijn en een moeder en dochter uit München naar het 7e niveau geklommen.
Na de terugtocht hebben we gelunchd in een tentje bij de parkeerplaats.
In de streek rond de River Kwai groeit heel veel bamboe, maar veel bamboe liet de bladeren vallen. We hadden in onze groep een Duitse biologe en die vertelde dat bamboe één keer bloeit en dan dood gaat. We zijn er niet achter gekomen of dat hier ook het geval was. Het was natuurlijk ook winter (wij zouden het tropische dagen noemen) en bamboe zal ook wel eens nieuw blad krijgen.
Vervolgens gingen we naar de bekende/beruchte brug over de rivier de Kwai. Het is daar een complete kermis. Toen wij daar waren schalde uit de luidsprekers Dancing Queen van Abba.
De ijzeren brugdelen kwamen in 1943 kant en klaar uit Madioen op Java.
Aan het einde van de oorlog is de brug gebombardeerd, 2 betonnen pijlers en 3 bogen lagen in puin.
Ik heb gehoord dat Japanners de brug later gerestaureerd hebben als een soortement genoegdoening naar de Thaise bevolking. Ik weet niet of dat waar is, maar als het wel zo is, is dat toch een heel raar idee.
Daarna zijn we naar de erebegraafplaats geweest. Dat was heel indrukwekkend. Op deze foto is een deel te zien waar Nederlandse militairen begraven liggen.

groeten
Evert Sikkema

Maandagmorgen 11 janauari worden we om half zeven opgehaald om naar een drijvende markt te gaan. Oorspronkelijk was dit een markt voor het verhandelen van lokale produkten, maar nu zijn het hoofdzakelijk souvenirbootjes. Er is haast te weinig water om alle bootjes te kunnen herbergen.
Vervolgens gaan we naar het station van Kanchanaburi, waar we op de trein stappen om een deel van de Birma spoorweg te rijden. Het is een echte schommeltrein met houten banken. Als je daar zo rijdt kijk je om je heen naar alles wat buiten te zien is en dan denk ik aan al die krijgsgevangenen en dwangarbeiders die daar hebben moeten werken en waarbij heel veel mensen om het leven zijn gekomen. Deze mensen zullen niet genoten hebben van het landschap. Er was 5 jaar uitgetrokken voor de aanleg van zo'n 450 km spoorweg, maar de Jappen hebben de gevangenen zo opgejaagd dat het werk in 16 maanden klaar was.
Dan gaan we naar het tentenkamp van Hintok, waar je lekker kunt zwemmen in het water van de Bamboerivier.
Vlakbij Hintok is de beruchte Hellfirepass, waar krijgsgevangen ook 's nachts moesten werken bij het licht van fakkels, vandaar de naam Hellfirepass.
Dit is de comfortabele tent waarin we 2 nachten geslapen hebben.
Het heet daar Hintok, maar nu weet ik ook waar die naam vandaan komt. In het Fries is een kip een Hin en die beesten zeggen tok tok als ze een ei leggen.
Maar nu even alle gekheid op een stokje. We waren in de tent en hoorden steeds gerommel tegen het doek aan. Eerst dachten we dat het een palmblad was dat over het tentdoek van het dak schuurde, maar na onderzoek bleek het een kip te zijn en een poos later lag er een warm ei.
's Avonds was er een barbeque en een kampvuur. Heel gezellig.

groeten
Evert Sikkema

We zijn weer thuis en ik ga nu proberen of ik het verslag af kan maken aan de hand van foto's.

Vrijdag 8 januari vertrokken wij naar Thailand. We hadden geluk. Met dit vliegtuig vertrokken wij bijna anderhalf uur te laat vanuit Frankfurt. Een half uur later werd al het vliegverkeer stilgelegd hebben we gehoord.

De volgende dag om 5 uur 's middags waren we in ons hotel met prachtig uitzicht over de Chao Phraya rivier (voor de liefhebbers: in de woontorens zijn nog genoeg appartementen te koop van € 80.000 tot € 320.000).
Het werd al gauw donker en dit was dan ons uitzicht.

De volgende morgen hebben we in een longtailboot een 2 uur durende tocht gemaakt door de klongs (grachten zouden wij zeggen). De was wordt op hangertjes te drogen gehangen. In een van de klongs zagen we een dode opgezwollen hond drijven, terwijl 10 meter verder iemand haar etensborden in het water aan het afwassen was.

's Middags zijn we met de taxiboot (openbaar vervoer over het water, kosten 13 bath, ongeveer 26 eurocent voor een "rit") naar de Wat Po gevaren. De tempel van de liggende budha (46 meter lang en 15 meter hoog). Volgens onze klein zoon ligt hij te chillen.
Later hebben we nog wat gewinkeld, eerst bij MBK (een kolossaal groot en modern winkelcentrum) en later nog in de straatjes bij het hotel.

groeten
Evert Sikkema

Het is gelukt, dus ik ga verder.

Vrijdagmorgen hebben we in Bung Kan een bezoek gebracht aan een Laotiaanse markt. Mensen uit Laos (dat ligt vlakbij aan de overkant van de Mekongrivier) brengen daar hun producten aan de markt.

Je weet niet wat je ziet, gebakken eekhoorns, gebakken maden, krabben, buffelhuid om op te kauwen, heel veel Spaanse pepers, ananassen, cocosnoten, uien, gereedschap, slakken, allerlei soorten sinaasappelen en bananen enz.

Eerder op de morgen had ik in de stromende regen (het water kwam letterlijk met bakken uit de lucht) al een hele tij monniken gezien, allemaal met paraplui, die hun dagelijkse "kossie" opscharrelen, sticky rice (kleefrijst). Overal krijgen ze een plukje rijst.

De monniken in die omgeving eten maar 1 keer per dag.

Ik stop er mee, want ik moet eerst bij Jeroen gaan kijken in het zwembad.

groeten

Evert Sikkema

Sjoerd en Henk, bedankt voor jullie reactie.

Vanmorgen heb ik een heel lang verslag geschreven en bij het plaatsen kreeg ik weer een foutmelding en dan is alles weg. Wat het is, mag Joost weten, misschien zijn de berichten wel te lang.

Het is goed dat het bij jullie weer sneeuwt, want hier hebben ze gevraagd of ik voor 6 februari een dvd op wil sturen van het leven bij ons in Hoofddorp. En er moest vooral veel sneeuw op staan, zodat ze kunnen zien hoe koud het wel niet is.

Gisteren was het hier 25 graden en dan lopen de mensen met dikke jassen of vesten aan.

Zo, voordat het weer mis gaat plaats ik dit maar even.

Zo meteen ga ik verder in een nieuw bericht.

Groeten

Evert Sikkema

Nou, ik probeer het maar weer eens. We zijn nu in het Charoen hotel in Udon Thani en alles werkt hier beter dan in Bung Kan.
Donderdag zijn we bij Jeroen zijn broer geweest op de rubberplantage (lubbeltlees, zoals ze het in het Engels zeggen omdat men hier de R niet uit kan spreken).
Hij woont daar met zijn vrouw in een Thais huisje op palen aan de rand van een meer. Aan de overkant van de weg is de rubberplantage en daar moet altijd iemand in de buurt zijn omdat anders 's nachts de rubber gestolen wordt. In tien jaar tijd is de prijs gestegen van 25 bath per kilo naar 80 bath per kilo.
Wanttjai, zo heet die broer, heeft vissen klaar gemaakt om te barbequen en toen ze goed doorbakken en gaar waren hebben we ze opgegeten. Voor ieder was er een vis (uit de eigen viskwekerij bij Roi Et) van 1 kilo. We zaten met elkaar op de houten vloer op China matjes, terwijl de regen op het golfplaten dak kletterde. Het heeft de hele dag heel hard geregend.
Ik stop er nu mee, straks gaan we eten . Later ga ik verder.

groeten
Evert Sikkema

Ik heb vanmorgen al 2 keer en lang bericht getikt en als ik het dan plaats komt er en of andere abracadabra en is het bericht zoek.

Dus nu erst mar 1 regel en kijken of dit lukt.

groeten

Evert Sikkema

Dank je wel Linda vor je reactie.

Het wordt nu een beetje meoilijk om te reageren, want het toetsenbord van de computer is heel erg krakkemikkig, net als het hotel in Bungkan, waar we nu zijn.

Onze kamer is een oude rommel, maar Jeroen heft een kamer een paar huizen verder, maar daar zit het vol bestjes. Jeroen zijn broer had niks geregeld en we zijn op de bonnefooi hier naar toe gegaan. Het was heel moeilijk om kamers te krijgen, want dit is maar een heel klein provincieplaasje.

Jullie moetetn af en toe maar raden wa ik schrtijf, wan sommigte oeesen zien vas.

Ik zie da di niks wordt dud ik sop er me en kom wel wer in de 'luch' als we op een beterte plek ziten.

groeen

Ever Sikkema

Zo begroet je mensen. Mannen en jongens zeggen ter begroeting Sawadee krab (spreek uit kwaaab) en vrouwen en meisjes zeggen ter begroeting Sawadee kaa.
Dat hebben we gisteravond heel veel moeten zeggen, want de familie had voor ons een bijeenkomst georganiseerd, waar zo'n 25 mensen waren.
Eerst werden we toegezongen en daarna kregen we bloemslingers omgehangen en alle volwassenen knoopten ons een touwrje om de arm.
Al die aandacht is niks voor ons, maar we hebben het natuurlijk over ons heen laten komen. 's Lands wijs, 's lands eer.
Toen moesten wij aan de tafel gaan zitten en kregen elk een grote vis (van tenminste een kilo) voorgezet en allerlei andere lekkernijen. Veel te veel, want wij zijn niet zulke grote eters, maar dat is geen probleem, want wat er overblijft eet de rest van het gezelschap wel op. Niet dat die niks voorgezet kregen, maar geen vis. En alle mensen zaten op de grond en wij met de gastvrouw en gastheer aan tafel.
5 leden van de familie maakten muziek, op een electrische gitaar, een zelf gemaakt Isan's tokkelinstrument en bamboefluit en op een soortement bongo's.
Ma de Thaise toespraak moest ik een toespraak houden. Dat heb ik maar in het Nederlands gedaan, want mijn Engels is ook niet meer wat het geweest is en er was toch ook niemand die dat eventuele Engels in het Thais zou kunnen vertalen. Ik zeg Thais, maar ik moet zeggen Isan's. Vergelijk het Isan's ten opzichte van het Thais maar als Fries ten opzichte van het Nederlands.
Vandaag gaan we weer verder, naar Nog Kay aan de Mekong rivier. Het zal wel zo'n 5 tot 6 uur reizen zijn.
Als het melukt gaan we daar weer verder met het verhaal.
groeten
Evert Sikkema

Gisteren zijn we na een lange reis van 9 uur vanuit Sukothai aangekomen in Roi Et.
Daar stond Jeroen zijn biologische broer, Deng, ons op te wachten, samen met zijn vrouw Tippawan.
Eerst nog even iets over de reis hier naar toe. Onderweg kwamen we over een 'berg' van 900 meter hoog en daar hebben we wat gedronken bij een of ander tentje. Daar waren ook 2 Thaise meiden en die wilden graag samen op de foto om thuis te laten zien dat ze in het 'wintersportgebied' geweest waren, want ze vonden het bitter koud, het was namelijk daar maar 22 graden (boven nul).
Vandaag zijn we met Deng en Tippawan naar een 'zijdedorp' geweest, waar echte Thaise zijde geweven wordt.
Daarna hebben we een project bezocht waar de zijderupsen 'klaar' gemaakt worden om om als zijderupsen op de struiken uitgezet te worden. We hebben gezien dat ze van 'eitjes' (het leek wel heel fijn bloemzaad) tot cocon 'groot gebracht' worden. Ik weet niet of ik het goed omschrijf, maar als ze bij die cooperatie groot genoeg zijn gaan ze naar de zijdeboeren, waar ze op de struiken uitgezet worden.
Vervolgens hebben we in een tentje langs de weg heerlijk gegeten.
In Nederland zou je zo'n tentje, een paar palen met bamboestokken en een dak van lang gras (alang alang), voorbij rijden, maar zo werkt het hier niet. Er wordt niet gekeken hoe het er uit ziet, maar of er veel mensen onder het afdakje zitten. Hoe meer mensen hoe beter de kwaliteit.
We aten kippensoep (letterlijk alles van de kip gaat erin, behalve de veren, de tenen en de snavel).
Daarna zijn we naar de viskwekerij van Deng en de rest van de familie gereden en hebben daar alles bekeken. Daar hebben we ook weer het een en ander gegeten, gebakken vruchten en bananen en rijst klaargemaakt / gekookt in een dikke bamboestok. Als je het gaat gebruiken pel je de bamboe eromheen weg. Het smaakte naar lumpur (heel lekker).
Vervolgens hebben we nog een ommetje gemaakt langs een stuwmeer, waarmee verschillende rijstvelden 2 keer per jaar bevloeid kunnen worden, zodat er 2 oogsten mogelijk zijn. Een in oktober/ november en de volgende een half jaar later. Hier in de Isan is het zo droog dat op de meeste plekken maar een rijstoogst per jaar mogelijk is.
Straiks om 6 uur halen Deng en Tippawan ons weer op en dan gaan we bij hun thuis eten. Dat wordt dan, het ontbijt meegerekend, de 4e keer vandaag.
Nou ik stop er mee. Morgen gaan we weer verder naar het Noordoosten.

groeten
Evert Sikkema

Er zit nu ruim een week op van ons verblijf in Thailand.

Zaterdagmiddag 9 januari kwamen we aan in Bangkok. Een uur te laat, vanwege het verwijderen van ijs van de vleugels van het vliegtuig.

Toen we hier uitstapten waren we meteen de kou en de sneeuw vergeten, want het was hier 30 graden.

We hadden een prachtig hotel in Bangkok met uitzicht op de rivier. Maandagmorgen heel vroeg (om half 7) werden we opgehaald om naar een drijvende markt te gaan. Dat was allemaal nep. Een soortement Volendam op het water. Daarna zijn we naar Kanchanaburi gereden. Daar zijn we op de trein gestapt en een eind over de zogenaamde dodenspoorweg gereden (Birma spoorweg). Daarna gingen we naar een tentenkamp in Hintok aan de rivier de Kwai. Heel mooi.

's Avonds een BBQ en een kampvuur. De volgende dag naar de Erawan watervallen. Ook prachtig zo in het tropisch oerwoud, maar wel bloed en bloedheet dat klimmen en daarna dalen.

Daarna zijn we nog aan de beroemde / beruchte brug over de rivier de Kwai geweest. Interessant om te zien, maar er is wel 1 grote kermis van gemaakt, met, toen wij er waren, luid schallende muziek van Abba (Dancing Queen). Vervolgens zijn we naar de erebegraafplaats geweest. Heel indrukwekkend en toen nog naar een nagebouwde barak, zoals de gevangen daar ondergebracht waren tijden WO2.

De volgende dag met een minivan naar Ayutthaya en een rondrit met een tuk tuk langs allemaal tempel ruines. Heel mooi. De volgende dag hebben we het op eigen gelegenheid nog eens dunnetjes over gedaan.

Donderdag met de trein van Ayutthaya naar Phitsanulok. Doordat er condens tussen de dubbele ramen zat hebben we de hele weg (4 uur) niks kunnen zien van het landschap. In de trein waren allerlei onderdelen met plakband aan elkaar geplakt.

Nu zijn we voor de 2e dag in Sukothai (40 km west van Pitshanulok). Daar hebben we alle 2 de dagen een fiets gehuurd en dat is heel erg ontspannend. We zijn allerlei tempelruines af geweest.

We verblijven hier in een super de lux hotel (kijk maar eens op internet: Leghenda resort, Sukothai, Thailand).

Morgen ochtend gaan we per auto ruim 500 km naar het oosten, naar Roi Et, naar Jeroen zijn familie.

Nou, zo eerst maar weer. Foto's komen later.

groeten

Ria, Jeroen en Evert

Zonet was het hier 5 graden onder 0 en we hoorden dat het in het Noord Oosten van Thailand 35 graden boven nul is. Volgende week kunnen we er waarschijnlijk weer zo bij zitten als Ria hier in Udon Thani in januari 1975.
Meestal is de temperatuur in het noord oosten van Thailand wel beter te verdragen dan in Bangkok. Daar is het veel vochtiger en dus klammer.
Schaatsen kunnen we er niet, maar dat zouden we trouwens ook hier niet meer doen.
Als we onderweg in Thailand een internet café zien laten we weer wat van ons horen.
Lukt het niet dan komt het later wel.

Na aankomst in Bangkok blijven we daar 2 nachten en gaan dan vervolgens naar Kanchanaburi (bekend van de film Bridge on the river Kwai), waarna we op de derde dag naar Ayutthaya gebracht worden. In deze vroegere hoofdstad van Thailand met veel tempels en ruïnes blijven we anderhalve dag, waarna we per trein naar Phitsanulok reizen, vanwaar we met de auto naar Sukothai gaan. Dit is de nog oudere hoofdstad van Thailand en de tempels en ruïnes daar staan op de werelderfgoedlijst.
We blijven daar een paar dagen, waarna per auto naar de Isan reizen, zo'n 500 km naar het oosten. Daar bezoeken we Jeroen zijn biologische familie in Roi Et, Chiyapon en Nong Kaey. Ook gaan we een kijkje nemen in Jeroen zijn geboortedorp Ban Lao. Wat we daar verder doen weten we nog niet, dat is een verrassing. Na nog een paar dagen Udon Thani, waar we 35 jaar geleden ook bijna een week geweest zijn, vliegen we weer terug naar Bangkok en de volgende dag naar Nederland.

Na 35 jaar gaan we, samen met onze geadopteerde zoon, terug naar Thailand.
Na een rondreis van 9 dagen gaan we op bezoek bij Jeroen zijn biologische familie in het Noord Oosten van Thailand (Isan). We hopen daar 2 volle broers en 8 halbroers en -zussen te bezoeken. Tevens is het de bedoeling dat we gaan kijken in het dorp waar Jeroen geboren is (Ban Lao).
We zijn benieuwd hoe het zal gaan. We zullen wel met handen en voeten moeten spreken, daar niemand Engels spreekt.
Als het lukt proberen we onderweg steeds een stukje toe te voegen aan dit verslag en indien mogelijk willen we ook foto's plaatsen.
Lukt dit niet dan komt er een verslag achteraf.