Ja daar zijn we weer, maar nu dan ECHT voor de laatste keer . De verhalen van de laatste avond kunnen we jullie toch echt niet onthouden, vandaar deze aller-, aller-, allerlaatste update!

Na onze laatste roepies gespendeerd te hebben aan eten, cola's en de was, werd het toch echt tijd om onze tassen te gaan pakken. Om het nog een beetje gezellig te maken gingen we op zoek naar MTV, zodat we wat achtergrondmuziek zouden hebben. Groot was onze vreugde toen we zagen dat op zender 84 (en ja, we waren bij 1 begonnen...) al onze grote Bollywoodhelden aangekondigd werden. Wat was er gaande?? Kwam er een film met al deze sterren, of was het slechts reclame??

Het was nog vele malen beter! Dit hadden we niet kunnen dromen! Het was een registratie van HET megaconcert van alle grote Bollywoodsterren. Niet zomaar een concert, nee eentje die over de hele wereld opgevoerd wordt (behalve Amsterdam, maar dat terzijde). Alle sterren op een podium om liedjes en dansjes uit hun films op te voeren. Het werd ons even teveel. Wat een afsluiter! Springend van enthousiasme stonden we voor de tv. We hebben beiden nog nooit zo snel gedouched. Alles om maar geen glimp van dit spektakel te hoeven missen. FANTASTISCH! Toen Amitabh Bachchan (onze held uit het vorige verhaal) eindelijk op kwam stonden we bijna te huilen voor het beeld. Wat een emoties! Na een half uur kwamen we erachter dat we in pyama (eigenlijk alleen ondergoed, maar dat klinkt zo gek) tien centimeter van het beeld af stonden en dat dat toch wel een beetje te ver ging...

Groot was onze schrik toen we (tussen de reclames door) erachter kwamen dat Amitabh in het ziekenhuis lag. Heel India lag kennelijk al heel de dag plat (niks van gemerkt) om het simpele feit dat Ami al een dag niet meer had kunnen poepen. Er stonden verslaggevers voor het ziekenhuis om iedereen om de 5 minuten op de hoogte te houden van zijn "kritieke" toestand. In 1982 heeft hij er namelijk ook al eens last van gehad en in 2005 heeft hij er zelfs 2 maanden voor in het ziekenhuis gelegen, dus je begrijpt de paniek van iedereen. Gelukkig was het concert al eerder opgenomen en hebben wij nog even fijn van hem kunnen genieten.

Na 4 uur van de ene in de andere emotie geslingerd te worden was het moment dan toch echter daar, we moesten gaan slapen. De volgende ochtend moesten we immers om half vijf weer op en je wil toch een beetje fris richting huis aan. Verhalen over de vlucht zullen we verder achterwege laten. Het was niet de beste vlucht, want vertraging, aansluiting gemist en meer van dat soort ellende. Maar na 5 uur inwendig hierom gehuild te hebben, hebben we ons erover heen kunnen zetten en kwamen we toch uiteindelijk nog net op zondag (om 23.30 uur) thuis.

Heerlijk om weer een spijkerbroek aan te kunnen! De eerste andijviestampot heb ik alweer achter de kiezen en voor het eerst in drie-en-een halve week heb ik geen idee wat Edith vandaag allemaal gedaan heeft...

X Ed en Sjors

Ohneeeeee, onze reis zit er al weer bijna op! Morgen héél vroeg vliegen we vanuit Mumbai weer terug naar Nederland... Snik! We hebben het hier ondertussen zo goed naar onze zin, zijn bijna gewend aan de tropische temperaturen (soms hebben we zelfs geen bilzweet als we opstaan!) en kijken niet meer vreemd op van een koe, aap, olifant of rat. Nederland lijkt ver weg, en we zouden nog wel even kunnen blijven! Helaas komen aan alle goede dingen een eind... En de laatste dagen hebben we weer erg veel leuke dingen gedaan, dus we zullen even een update geven!

Het vorige verhaal eindigde in Goa, waar we de brede zandstranden en fantastische knoflookgarnalen zeer konden waarderen. We hebben een bezoekje gebracht aan het Indiase agentschap waar mijn werk mee samenwerkt, en ik vind het erg leuk om eindelijk Gwen te zien, met wie ik al 10 maanden elke dag contact heb maar die ik nog nooit heb gesproken of gezien. Leuk! Daarbij bleek Gwen ook nog eens enorm gezellig, waren haar collega's bijna nog leuker en hebben we doldwaze avonden met hen beleefd. Zo hebben we een avond in een lokale eettent gezeten, waar Sjors bijna de hele voorraad garnalen (met KILO'S knoflook) heeft opgegeten, en ik mijn eerste rum-cola's van deze vakantie heb genuttigd. Vooral het gespreksonderwerp de 'breaststarer' uit Jaipur deed het erg goed, zij kenden hem en lagen allemaal onder de tafel van de lach... De volgende avond werden we getrakteerd op een avondje karaoke in de lokale bar, echt zo vreselijk afschuwelijk ernstig erg, dat het gillend hilarisch was. Roodverbrande Schotten in lelijke etnische gewaden, liedjes uit de jaren '60 en weer het goede gezelschap van Gwen en haar vrienden. Sjors en ik hebben ons absoluut NIET aan een liedje gewaagd, maar de tranen stroomden de hele avond over onze wangen van het bedroevende niveau en de hilariteit van het geheel!

We zijn ook een middagje naar Panjim geweest, de koloniale Portugees-aandoende hoofdstad van Goa, waar we gepast oh-en-ah hebben gezegd bij de vele pastelkleurige gebouwen. Erg mooi. Overal bloembakken, smeedijzeren balkons en blauwwitte tegeltjes. Maar hoogtepunt in Panjim was toch eigenlijk wel de lunch. Bij restaurantje Viva Panjim hebben we namelijk het lekkerste eten so far gehad: knoflookgarnalen (natuurlijk, hoe kan het ook anders!), chili mushrooms en groenten in kokosmelk. Zo lekker, dat we bijna moesten huilen toen we vol zaten, omdat we nog meer wilden eten! Haha! Overigens wil ik even iets rechtzetten. Alle mensen die mij in het verleden OOIT een moeilijke eter hebben genoemd, shame on you! Hier in India lust ik namelijk ALLES! Overal zijn tientallen veg-opties op de menukaart, en werkelijk alles is lekker! Zucht, ik denk dat ik naar India moet verhuizen...

In Goa zijn we verder ook tijdens de zonsondergang gaan varen op de boot van Hans, de eigenaar van het agentschap. Echt een prachtige luxe jacht, door de mangroven, langs witgepleisterde kerkjes met op de achtergrond een rode lucht... Dat is het goede leven! Hans' boot is erg beroemd in India, en hij heeft zelfs Bollywood-held Amitabh Bachchan mogen verwelkomen! Deze naam zegt jullie natuurlijk helemaal niks, maar Sjors en ik zijn ondertussen ware experts op het gebied van Bollywoodfilms, we kennen én herkennen velle acteurs en actrices, en hebben vanmiddag zelfs prachtige vintage Bollywood-posters gekocht om thuis in te lijsten. Supercool! Sjors meende zelfs vanmiddag Amitabh Bachchan te herkennen in de koffiebar en wilde hem bijna om een foto vragen, maar daar hebben we ons toch maar niet aan gewaagd uit angst voor schaamtevolle momenten... haha.

Na weer een enerverende rit met de nachttrein zijn we gisteren aangekomen in Mumbai, waar we nu de laatste uren van onze reis volbrengen. De verwachting van een soort 'Manhattan van het Oosten' bleek niet helemaal te kloppen, maar leuk is het wel. We genieten weer van de hippe koffiebars en hebben vreemd genoeg al een hele tijd geen koeien meer op straat gezien. Gisteren hebben we een boottochtje gemaakt naar Elephanta Island, mooie rotstempels op een eilandje voor de kust van Mumbai. Erg leuk, maar ook weer eens ERG warm. Het zweet was werkelijk ongelofelijk, op hoofd, borst, buik, rug, bil en knieholte. Na enig gevloek en getier van onze kant over de verschrikkelijke schipper van onze boot, bleek de blanke jongen naast ons een Nederlander. Oeps. Na enige pogingen tot een gesprek had hij besloten dat wij maar raar en dom waren (en dat terwijl we net een discussie probeerden te starten over etenswaren die zowel in de winter als de zomer goed smaken... zoals chips, dat vonden wij een zeer allrounde snack. Chocola natuurlijk niet, dat smelt, en over bananen hadden we nog wat onenigheid). Najaaa, de arrogantie! We hadden ook meteen geen zin meer om met hem te praten

Verder hebben we ons vandaag ein-de-lijk in het grote shopping-circuit gestort, het werd nu toch eens de hoogste tijd om souvenirs in te slaan. Helaas is het prul-gehalte erg hoog, het is moeilijk uit te maken of een rommelding uit een shop mooi zou staan op je schouw thuis... En mannelijke souvenirs zijn al helemaal onmogelijk te vinden, dus de mannelijke thuisblijvers hebben pech. Tenzij ze ook blij worden van glitterarmbanden natuurlijk.... Dan horen wij dat graag!

Tja en nu zijn dan onze laatste uren daar. Een gegeven dat we stellig ontkennen, maar waar we helaas af en toe toch even bij moeten stilstaan, aangezien het niet handig is als we bijvoorbeeld onze tas niet op tijd hebben ingepakt. Rest ons alleen nog jullie deelgenoot te maken van alle gekke dingen die we hier meegemaakt hebben en wat statistieken...

Gekkigheden in India:
- Koeien die kartonnen dozen als ware delicatesse beschouwen (we hebben serieus een koe een hele kartonnen doos zien verorberen, van voor- tot achterflap...).
- De functie van de unibrow is in een keer volkomen duidelijk geworden. Zweet in je gezicht is geen pretje, maar in je ogen al helemaal niet!
- Schorpioenen beten blijken per mobiele telefoon op afstand verholpen te kunnen worden. Een verhaal dat ons verteld werd door de zeer vermakelijke eigenaar van de woestijntenten in Osyan.
- De "R" en de "D" zijn in het Hindi inwisselbaar. Vdeemr!
- De woestijn in India nodigt uit tot discussies over de horlepiep dansen (we hebben dit serieus gegoogled, want hoe gaat de horlepiep dan toch?).
- Er is sinds 2 oktober een algeheel rookverbod in gegaan in India. Er zelfs niet meer op straat gerookt mag worden, terwijl je struikelt over de ondefinieerbare rotzooi.
- Een begrafenisondernemer in Goa heeft als reclameslogan: "We'll be the last to let you down". En zo is het!
- Caramint snoepjes. Is het caramel, is het mint?? Nee allebei! Goor!
- Bananalassi's die smaken naar knoflook, zijn geen gat in de markt. Ook al goor!
- Bordjes die waarschuwen voor een omgevallen glas cola in een restaurant, terwijl je op straat zonder op- of omkijken kunt verdwijnen in een gat van 10 meter diep, zonder dat iemand het merkt...
- Snoop Dog zit in de soundtrack van Sing is Kinngh.
- Meneer Lamba (de eigenaar van de homestay in Agra) had een baardnetje. Nooit van gehoord?? Wij ook niet. Het zat achter op zijn hoofd vastgeknoopt op zo'n manier dat ook niet duidelijk was of hij nou lang haar had of niet..
- De ontwerper van de lift in het hotel van Bombay heette meneer Schindler, wat de lift "Schindlers Lift" maakt. Luguber, gelukkig is de ventilator wel uit te zetten..
- Kokosnoten vallen in India niet ver van de boom, peren daar en tegen wel...
- Elephanta Island kent geen olifanten, maar apen. De enige olifant waar je dit Island voor komt bekijken is trouwens verplaatst naar een of andere tuin ver weg, wat toch zorgde voor enige teleurstelling...

Statistieken van deze reis:
- 32 genuttigde bananenlassi's
- 123 cola
- 15 pakjes sigaretten (valt mee toch?)
- 44 uur in de auto, waarvan 33 uur geslapen...
- 31 uur in de trein
- 45 minuten op het strand gelegen
en direct 1 keer verbrand...
- 7,5 boeken uitgelezen, waarvan 5 door Sjors
- 46 muggenbeten, waarvan 36 voor Ed
- 0 ruzies
- slechts 3 irritaties
- 872 foto's
- 17 verorberde naanbroden
- 0 foto's van Mickey bij de Taj Mahal...
- 6 vrienden onderweg gemaakt, waarvan 5 in Goa.
- 23 minuten is er in totaal naar onze borsten gestaard.
- 56 foto's zijn er van ons gemaakt door Indiaase tieners.
- maar 1 keer ongewenst aangeraakt.
- 0 keer onveilig gevoeld.
- 12 keer gewaarschuwd voor het feit dat we niet zomaar allerlei jongens mee moeten nemen naar Nederland (jammer...).
- 44 garnalen genuttigd door Sjors in 3 dagen, waarvan 34 met knoflook.
- 18 uur doorgebracht in internetcafé's, om jullie te kunnen vermaken.

Als we eenmaal terug zijn in Nederland, mogen jullie natuurlijk altijd onze foto's komen bewonderen en zijn we altijd bereid tot het vertellen van nog meer leuke anekdotes!

x Sjors en Ed

De tijd gaat echt te snel! Nog maar 5 nachtjes en dan moeten we alweer in het vliegtuig terug. Gelukkig hebben we nog een week om aan het strand lekker bij te komen van alle indrukken van de afgelopen weken... En die waren er zeker, met als hoogtepunt de Taj Mahal!! Hij was echt fantastisch! Nadat we opgehaald werden door onze chauffeur van de dag en we tandenknarsend op onze gids hadden staan wachten, omdat die vast zat in het verkeer, was het dan eindelijk zo ver. We gingen hem dan toch echt van dichtbij zien: de Taj! Na een uitvoerige securitycheck, moesten we Mickey helaas achterlaten, want ja zo'n knuffel kan toch enorme schade aanbrengen aan zo'n gebouw en dat wil geen mens. Voor niks zoveel kilometers meegesleept dus en ik vond het stiekem best wel spannend of ik hem dan wel nog heelhuids terug ging krijgen...

Maar goed, de opbouw naar de Taj Mahal is mooi gedaan. Je kan hem nog niet echt zien, afgezien van hier een daar een klein torentje. Voor de rest staat er een enorme poort voor waar je eerst doorheen moet, voor je hem kan aanschouwen. Het was die dag superdruk, want zaterdag (op vrijdag is 'ie gesloten) en ook nog eens één of andere feestdag. Toen we ons eindelijk door de poort heen geworsteld hadden stonden we in een keer oog in oog, en ja alles is waar. Het is echt een heel mooi gebouw! Voor mensen met lichte autistische neigingen, zoals ik, is het echt heel fijn om naar te kijken, Hij is namelijk compleet symmetrisch, hij is mooi wit en vooral heel, heel groot! Je hebt het niet eens direct door, maar hij is echt heel groot. Hij is dan ook het mooist als je hem van een afstand bekijkt, want binnenin is er eigenlijk bar weinig te zien en als je er echt van dichtbij voor staat kun je hem niet meer in z'n geheel bekijken. Vandaar dat we dan ook heerlijk vanaf een bankje hebben zitten kijken, wat onze gids (die hem dagelijks ziet) gelukkig ook goed vond, want we waren van te voren wel een beetje bang dattie ons er doorheen ging jagen en we na een uur alweer buiten zouden staan. Niets van dit al gelukkig.

Wat een beetje vreemd was, was dat we door allerlei Indiers heel de tijd op de foto gezet werden. Onze gids was niet alleen gids, maar ook een soort van bodyguard die heel de tijd allerlei schoolboys weg moest jagen, omdat ze met ons op de foto wilden. Ben je bij het mooiste gebouw van de wereld, ga je westerse meisjes lopen fotograferen, gek!

Ne twee uur naar de Taj gestaard te hebben, moesten helaas toch maar weer verder naar het volgende fort, namelijk het Agra Fort. En tja, dat was ook best mooi, maar toch niet zo mooi als die anderen. Daarbij hadden we het weer eens zinderend warm en eigenlijk wel genoeg van al die forten. Telkens als we nog een glimp van onze witte vriend konden opvangen stonden we toch weer daarheen te staren. Gelukkig had onze gids-annex-bodyguard dat goed door en heeftie ons er hier wel in een betrekkelijk korte tijd doorheen gejaagd.

De volgende dag zijn we met een toch wel wat smerige trein vertrokken naar Delhi, waar we grootse plannen hadden, maar die lekker hebben laten varen en ons drie uur vermaakt hebben in een hippe koffiebar. Heerlijk! Het leek wel of we in de Bagels & Beans zaten, afgezien van het feit dat de stroom om de zoveel tijd weer eens uitviel en de cd met Shakira steeds opnieuw gestart werd, waardoor we telkens "Hips don't lie" weer kregen te horen... Met een Nederlands meisje zijn we nog op pad geweest in de wijk Paharganj, een soort backpackersenclave die gelijkheid vertoont met de Thaise Khao San Road, erg grappig. Al die blanken met tiedye-kleren, geweven broeken en dreadlocks... Zucht.

Na Delhi was het tijd om weer eens te gaan vliegen en wel naar het tropische Goa, waar we net al een duik in de supermooie zee hebben genomen. Aan boord hebben we overigens gekeken naar een superspannende eredivisiewedstrijd tussen Heerenveen en Ajax, eindstand 5-2... En dat op 10 kilomeer hoogte in India. Zeer vreemd!

Goa is gelukkig precies wat we hoopten dat het zou zijn: palmbomen, kokosnoten, breed strand, zon en zee, knoflookgarnalen en de vertrouwde koeien die ook hier tussen palmen en op het strand scharrelen. Fijn, toch nog steeds India! We gaan zo lekker varen met een boot, dus helaas, de plicht roept.... Wij moeten weer vakantie vieren!

x Ed en Sjors

Aangezien het alweer vijf dagen geleden is dat we voor het laatst een update hebben geplaatst, is het nu de hoogste tijd! Jullie zijn natuurlijk vooral benieuwd naar de curieuze titel van dit verhaal, maar jullie zullen toch nog even moeten wachten tot het einde van deze post. Eerst weer even onze belevenissen tot dusver delen!

In Jaisalmer eindigde ons vorige bericht. We zijn op pad geweest in het oude nog bewoonde fort van deze stad, wat er uitziet als een soort levensgroot zandkasteel met 99 lemen burchttorens en goudkleurige gebouwen. Zeer cool dus. We hebben hier zowaar geshopt voor souvenirs en hebben de lekkerste lassi's van deze vakantie gedronken. Ook hebben we hier weer heerlijk een boek uitgelezen en uren gestaard naar een druk plein vanaf een terras, waar we ons toch echt nog steeds verbazen over alle koeien, geiten, schoenmakers, toeters, toiletpapierstalletjes, tuktuks en kleurig geklede vrouwen. India, het blijft één groot feest!

Vanuit Jaisalmer hebben we de nachttrein teruggenomen naar Jaipur, wat een hele fasoenlijke zin is als ik 'em zo opschrijf, maar natuurlijk weer een heel verhaal in zichzelf is. We waren vantevoren een beetje bang voor de taferelen in de nachttrein, we vreesden voor kakkerlakken in ons haar, ratten in de coupe en zeer onhygiënische stinkende wc's. Groot bleek ons geluk toen de trein maar halfvol zat, er zeer recent nog een dweil over de vloer was gehaald en de toiletten met stalen interieur en overvloedig water voor het schoonspoelen goed te doen waren. Okee, het was nog steeds derdeklasse en niet te vergelijken met de Thalys, maar we hadden erger verwacht. Om 9 uur hebben we onze bedjes opgemaakt, er slapen in de derdeklasse drie mensen op uitklapbedjes boven elkaar, en hebben we ons met lakentjes comfortabel ingestopt. 's Nachts kwamen er helaas nog meer mensen (lees: mannen, want vrouwen waren er nauwelijks aan boord), waardoor Sjors midden in de nacht nog van bedje moest wisselen en het gesnurk en gescheet wel wat toenam. Toch hebben we behoorlijk goed geslapen, en hadden we het avontuur niet willen missen!

In Jaipur hebben we weer een nachtje geslapen in het fijnste hotel van de hele reis, met een hele lieve eigenaar en zijn vrouw, die het bijna deden voelen alsof we tussendoor even thuis kwamen. We hebben de vermoeidheid van de treinreis eraf geslapen, en vervolgens 's middags heeeeeerlijk geplonsd in het hemelse zwembad van het hotel... Zo fijn! We zijn allebei niet echt zwemmers, maar we hebben denk ik wel twee uur in het water gelegen! Jeej!

Vanuit Jaipur zijn we met onze favoriete (en enige, maar toch) chauffeur Hars naar Agra gereden, de stad van de Taj Mahal... die we morgen gaan bezoeken! Whoehoe! We hebben er superveel zin in om dit wereldwonder met eigen ogen te aanschouwen, en af te strepen op onze wereldwonderenlijst (die bij ons allebei alleen pas bestaat uit Chichen Itza, haha, dus we hebben nog wel even te gaan).

Hier komen we dan eindelijk bij de titel van deze post, want in Agra zijn we erachter gekomen dat je billen ook enorm kunnen zweten. Zeker als het vijftig graden is en je in een fietsriksja ergens in een natuurpark zit, om honderd verschillende vogels te bekijken, terwijl je eigenlijke interesse uit gaat naar een airco-auto met een superkoude cola. Oh mijn god, wat kunnen je billen zweten. Ed (ja dit deel wordt even door Sjors getypt) was zo slim geweest een zwarte dunne boek aan te trekken, waar geen bilzweet in te ontwaren was. Ik daarentegen, had een donkerrode, katoenen driekwartbroek aan en die zijn bilzweettechnisch gezien niet heel handig... Het leek wel alsof ik in een plas water was gaan liggen. Van boven mn billen tot onder aan mn kuiten was mn broek doorweekt. Let wel, alleen de achterkant. De voorkant was nog mooi de oorspronkelijke kleur. Howel Ed maar bleef volhouden dat het net leek alsof ik de broek zo gekocht had, schaamde ik me wel een beetje. Ik denk dat als ik hem uitgewrongen had ik zo een deel van het watertekort in India had kunnen oplossen. Stom dat ik dat niet gedaan heb. Dit is overigens niet de eerste keer dat we bilzweet ervaren, maar wel een van de ergste keren. In restaurants is het soms ook genant om op te staan. Zeker als je het gevoel hebt dat het kussentje van je stoel ook ietwat vochtig is en dan blijkt dat je hem niet kan omdraaien, omdat het vast zit aan de stoel. Denk dat het zitten in andermans bilzweet erger is dan in je eigen bilzweet zwemmen...

Genoeg over bilzweet. Zoals gezegd gaan we morgen EIN-DE-LIJK de Taj Mahal bekijken. We hebben al een kleine glimp kunnen opvangen en kunnen niet wachten (vandaar dat we morgenochtend om 8 uur opgehaald worden...)!

X Sjors en Ed

Poehee we zijn pas weer vier dagen verder, maar het lijkt alweer veel langer geleden dat we ons laatste bericht plaatsten!

Nadat we uit Udaipur vertrokken richting Jodhpur (een autorit van 6 uur) stopten we onderweg bij de supermooie jain-tempels in Ranakpur. Helemaal gehouwen uit melkwitte steen en prachtig versierd, met 1444 pilaren die allemaal anders zijn versierd. We hebben er ruim een half uur rondgelopen, heerlijk rustig en erg mooi. In de tempels zijn we voor de eerste keer bestipt op ons voorhoofd, een fantastische en natuurlijk essentiële ervaring in India... Helaas waren de stippen geel (en dus niet te zien) en vielen ze er na een uurtje slapen in de auto vanzelf af.. Gelukkig hebben we de foto's nog...

Aangekomen in Jodhpur werden we direct enthousiast van de markt die zich voor ons hotel bevond. Allemaal kraampjes, veel mensen en nog meer verkeer, geweldig! Het hotel is ook echt prachtig, we slapen in Pal Haveli, een omgebouwd 200 jaar oud koopmanshuis met grote zware muren, een zonnige binnenplaats en oude authentieke meubels. Erg leuk!

's Ochtends in Jodhpur deden we voornamelijk toeristische dingen, zoals een bezoek aan het gigantische en mega-indrukwekkende Mehrangarh fort, en nog twee onbeduidende sights waar onze chauffeur ons uit noodzaak mee naar toe nam, omdat Jodhpur nu eenmaal maar 1 bezienswaardigheid heeft en hij zich met de beste wil van de wereld niet kon inbeelden waarom wij hier 2 nachten wilden slapen in plaats van 1...

's Middags konden we ons eindelijk op de drukke stinkende kleurige hectische fantastische lokale markt begeven. Overal fruitkraampjes, gekleurde stoffen, rinkelende armbanden, scharrelende koeien her en der, en natuurlijk de onvermijdelijke toeterende motorriksja's. Op de markt zijn we meteen een zoektocht naar de film 'Singh is Kinng' op dvd begonnen, maar al bij het eerste kraampje was het raak en nu hebben we hem voor de zekerheid maar drie keer gekocht, in de hoop dattie het op een van de gekopieerde dvd's doet. De marktkoopman hield er niet de beste strategie op na. Wij wilden hem veel meer geven dan de bedoeling was, wegens foute berekeningen, maar in plaats van het geld te houden, moesten we persé het wisselgeld aannemen. Dit gebeurde later nog een keer toen we lucifers wilden kopen. We moesten persé 3 roepies terug aannemen (dat is 4,8 cent) en onder geen beding wilden ze het hebben als fooi. Vreemd.

In Jodhpur wist Ed nog even het verkeer stil te leggen door haar flesje Sprite achter een auto te laten vallen. Meteen schoot iedereen te hulp en werd zelfs de auto verplaatst om er bij te kunnen. Want wat moet je zonder je flesje Sprite?? Enigszins opgelaten zijn we maar snel het hotel in gevlucht want hoewel iedereen zeer behulpzaam was, werden we natuurlijk ook keihard uitgelachen... haha.

Gisteren zijn we naar Osiyan gegaan, een plaatsje in de woestijn. Eigenlijk niet echt woestijn zoals wij het kennen, want halfdor begroeid in plaats van mooie zandheuvels, maar toch wel cool. We zijn per kameel de laatste 2,5 uur naar ons tentenkamp gesjokt, en ik kan je vertellen: 2,5 uur op een kameel is meer dan genoeg! Het tentenkamp was prachtig, onze eigen tent beschikte zelfs over een wcpot en wastafel. 's Avonds hebben we buiten gelegen op een stretcher, kijkend naar de duizenden sterren... zo mooi! Enig nadeel aan dit kamp was het feit dat we de enige twee gasten waren, en de hele tijd werden vergezeld door de eigenaar van het kamp die met ons wilde praten, dineren, natafelen en ontbijten. Een tikje vermoeiend, en het deed een beetje afbreuk aan ons ultieme ontspanningsmoment in de woestijn, maar al met al was het toch wel echt zeer gaaf.

Nu zitten we alweer 5 uur verderop in Jaisalmer, een soort Efteling-Fata-Morgana-stad met een burcht met torentjes. We zijn allebei doodmoe... en doen vandaag dus lekker niks meer. Moet kunnen toch, na onze inspannende vorige dagen?

Tot snel!

x Ed en Sjors

Wow, het is pas drie dagen geleden dat we een bericht hebben gepost, en we hadden na 1 dag alweer genoeg stof voor een nieuwe post... Maar omdat we jullie ook wat tijd willen geven om te reageren, hebben we braaf nog 2 dagen gewacht

De vorige keer hielden we op bij de Bollywoodfilm waar de lokale agent voor ons kaartjes voor had geregeld. Oooooooh mijn god, wat was dat een coole film! Of eigenlijk meer een hele belevenis... In een bioscoop die eruit zag als een grote slagroomtaart met groen neonlicht hebben we drie uur lang onze ogen uitgekeken. De film 'Singh is Kinng' (met dubbele N vanwege astrologische redenen...) heeft een flinterdun verhaal, maar de meest fantastische dansscenes, liedjes, en het hele publiek joelt hardop met het verhaal mee. Gewapend met popcorn, cola, indiase snacks en chips konden we het helemaal aan, en ondanks dat we maar de helft van de film begrepen (want in Hindi en zonder Engelse ondertiteling) was het echt een groot feest. Misschien gaan we in Mumbai wel nog een keer, zo leuk vonden we het!

Vanuit Jaipur heeft onze chauffeur Hars ons de volgende dag naar Pushkar gereden. Deze plaats is nogal vreemd... Vol zwierige langharige hippies en stonede pelgrims, rondom een heilig meer... We waren van meerdere kanten gewaarschuwd voor de afzetterij-praktijken van alle zogenaamde heilige priesters bij het meer, maar wij hebben er zowaar geen een gezien. En we waren er bijna teleurgesteld om, want het plaatsje stelt eigenlijk niet zo veel voor. We vonden het vooral gek...

En dat is eigenlijk het meest gebruikte woord van ons deze vakantie: GEK. Want alles is hier in India zo gek! We begrijpen niks van de gerechten op ons bord, het wel of niet geven van fooi, de koeien die in alle hoeken en gaten van elke stad rondzwerven, het Engels van de gemiddelde Indiër, de rituelen voor het betreden van een tempel, poep op de grond van de wc in de bioscoop, nog gekker: poep in de wasbak van de wc van de bioscoop, hoe komt het daar en waarom? Ook gek: deurdrangers die een hoteldeur open houden in plaats van dichtdoen, gidsen die tijdens de lunch met ons wel een gerecht bestellen maar daarna ineens spoorloos verdwijnen, varkens die geen stadsdieren zijn in tegenstelling tot koeien, kamelen en olifanten... Alles hier is nogal gek! We vinden het wel allemaal fantastisch, en genieten elke dag echt enorm!

In Pushkar hebben we niet veel anders gedaan dan 'go with the flow', hangend in ligkussens lunchen met banana pancakes, heel veel fruit lassi's drinken (inderdaad erg lekker Wilkin, wij hadden ze al ontdekt!), en kijken naar de rare hippies.

Na Pushkar zijn we naar Udaipur gegaan, waar we nu nog zijn. Hier zijn we vandaag met een übersaaie gids op pad geweest en hebben we het mooie City Palace bekeken, een bezoek gebracht aan een heilige hindutempel en naar een niet heel erg fascinerende koninklijke tuin geweest.

Na al deze activiteiten wilden Sjors en ik maar een ding: slaaaaapen... Het is echt te erg voor woorden, maar wij willen eigenlijk elke dag voornamelijk alleen maar slapen. Onze chauffeur Hars vindt ons waarschijnlijk de saaiste klanten ever, want we liggen tijdens een zes uur durende autorit toch zeker vier uur allebei te slapen... Hij vroeg ons al eens of we soms naar India kwamen om te slapen? Na een rondje sightsee-en willen we slapen.'s Avonds na het eten willen we slapen, en 's ochtends na het ontbijt eigenlijk het liefst ook. Misschien hebben we een beetje te hard gewerkt de afgelopen tijd? Dat is ook het excuus dat we tot nu toe aanvoeren bij Hars, vraag me af hoe lang hij er nog intrapt.. Morgen gaan we onze meegebrachte kussentjes meenemen in de auto. Wel een beetje genant, maar we hebben ze natuurlijk niet voor niks meegenomen en 't ligt veel beter dan met je hoofd schuin tegen het raam...

Om ons schuldgevoel af te kopen proberen we tussen de slaapmomenten door toch nog wat activiteiten te ondernemen. Zo zijn we vandaag naar een beautysalon geweest waar we een heerlijke massage kregen... Het was zo lekker dat we er bijna van in slaap vielen, haha. Nou ja, Sjors misschien niet, want die had een mannelijk masseur en dat zorgde op bepaalde momenten toch voor wat schrik. Achteraf was het wel zeer relaxed en nu zitten we als twee vettige salamiworsten te internetten, want we mogen ons morgenochtend pas weer wassen. Tijdens de massage hebben we overigens de enige regenbui tot nu toe gemist. Het is hier alsmaar extreem warm en we puffen ons dan ook een ongeluk.

We gaan zo maar eens op zoek naar een rooftop restaurant met uitzicht op het meer. Het liefst een met kerstboomverlichting en lichtgevende palmbomen, of draaiende molentjes!

X Sjors en Ed

Hoi iedereen! Hier is 'ie dan, het eerste berichtje vanuit Indiaaaaa!

Jeetje, ik weet bijna niet waar ik moet beginnen met vertellen wat we de afgelopen drie dagen allemaal hebben meegemaakt... Na een prima vlucht met Finnair via Helsinki zijn we vrijdag om half 12 's avonds geland in Delhi. Een chaufeur met een bordje met onze namen in z'n hand stond ons al op te wachten in de aankomsthal, erg prettig. In het pikkedonker zijn we naar ons hotel voor de eerste nacht gereden, en onderweg heeft Sjors al de eerste heilige koeien op de snelweg gespot... Erg onwerkelijk! Het hotel was prima, niet al te sfeervol maar wel erg comfortabel, en we zijn direct na het inchecken lekker in slaap gevallen. De volgende ochtend zijn we met de auto met chauffeur naar Jaipur gereden, een rit van ongeveer 5 uur. Onderweg hebben we onze ogen uitgekeken bij het zien van alle versierde vrachtwagens, rondlopende koeien, overvolle motorriksja's met wel negen (!) mensen aan boord en werden we bijna doof van al het getoeter. Een toeter schijnt hier een meer essentieel deel van je auto te zijn dan werkende remmen, haha. Onderweg zijn we gestopt voor de lunch, en we kregen al direct een menukaart zonder ook maar een woord Engels. Op goed geluk hebben we twee gerechten besteld, en het smaakte echt fantastisch! Wat dat betreft kunnen we in India echt onze lol op, al het eten smaakt superlekker! Curries, naanbrood, kokos, dhal van linzen, veel gember en heerlijke mango lassi's (een soort milkshake-slash-smoothie met vers fruit). Feest dus!

In Jaipur slapen we in een heel mooi klein hotel, met zonnige binnenplaatsen en versierde houten bedden. We hebben hier gisteren een briefing gekregen van de agent van Indiaonline, erg handig want we hebben het hele programma even doorgelopen. 's Avonds zijn we zelf de stad in gegaan, de drukke straten overstekend met gevaar voor eigen leven en slalommend tussen het verkeer, de bedelaars en de verkopers door. We hebben wéér heerlijk gegeten, deze keer een thali met allemaal verschillende kleine gerechten waarvan we geen idee hadden wat het was, maar die allemaal even lekker smaakten. We zijn nog even over de nog vollere en drukkere bazaar gestruind, en zijn moe maar voldaan teruggekeerd naar het hotel.

Vandaag was de officiële sightseeing dag, we zijn met een gids vanmorgen naar het Amber Fort geweest, en vanmiddag naar het Jantar Mantar obvervatorium voor de astrologie en het City Palace van de maharadja van Jaipur. Het Amber Fort was prachtig, van wit marmer en goudgele zandsteen, met schitterende versieringen en mooie uitzichten. De gids was erg informatief en gelukkig ook erg grappig, waardoor we veel hebben gelachen. Voor de lunch werden we neergeplant in een toeristisch restaurantje in de oude stad, waar we de enige gasten waen en het personeel maar om ons heen bleef drentelen. Dat gebeurt sowieso wel vaker, de mensen zijn erg dienstbaar en wij voelen ons bijna prinsessen... Soms ook best vervelend, want je voelt je behoorlijk ongemakkelijk als iemand bovenop je vingers kijkt als je probeert jam op je toast te smeren bij het ontbijt... Het obversvatorium en het City Palace waren ook erg leuk, en de gids voelde steeds precies goed aan als wij geen zin meer hadden in nog meer info. Dan keuvelden we gezellig over de Nederlandse koningin, Hansje Brinker met z'n vinger in de dijk en de 108 vrouwen van de moddervette maharadja Madho Singh die 250 kilo woog en speciale gigantische jurken aan moest.

De drukte en stank enzovoorts vallen overigens erg mee. Ik wacht nog steeds op de klap cultuurshocktechnisch gezien, maar misschien komt die wel helemaal niet. Het verkeer hier is geweldig om te zien en mee te maken. Men is hier niet een kwartier van slag als men bijna aangereden wordt, sterker nog, het valt niet eens op. Oversteken moet je gewoon doen. Niet wachten op een gaatje tussen alle toeterende auto's, scooters en motorriksja's. Gewoon lopen en hopen dat je de overkant haalt. Regelmatig worden we keihard uitgelachen als we weer met gevaar voor eigen leven naar de overkant rennen, aangezien iedereen verder op z'n eigen gemakje naar de overkant sjokt.

Voor vanavond staat eigenlijk de meest spectaculaire activiteit op het programma: we gaan naar een echte Bollywood film! Gisteren hebben we geprobeerd kaartjes te kopen bij de Raj Mandir Cinema hier in Jaipur, de grootste Bollywood bioscoop van heel India, gehuisvest in een wit gebouw dat de vorm heeft van een slagroomtaart en versierd is met groen neonlicht. De kaartjes waren helaas uitverkocht, maar vandaag heeft onze gids kaartjes voor ons geregeld voor de wereldberoemde film 'Singh is Kinng' (wie kent 'em niet?). We hoefden niet eens voor de kaartjes te betalen, kadootje van de agent... Wat lief! We hebben er superveel zin en en gaan zo lekker swingen in de bios, waar de film drie uut duurt en de mensen tussendoor zes keer een interval krijgen met muziek om te dansen... Geweldig toch?

Binnenkort volgt snel weer een update van onze volgende avonturen!

x Ed en Sjors