Na 6 dagen zijn we weer in Pokhara en ben ik weer een van de vele internetcafe's ingedoken om verslag te doen van onze wandeltocht door de bergen. Elke keer als ik op sta van mijn stoel, is het de eerste stappen lastig om te lopen. Fysiek was dit toch wel een van de zwaarste dingen die ik ooit heb ondernomen. En dan wordt er nog gezegd dat wij een ' relatief eenvoudige'  trektocht hadden!!

Op de avond voor de trekking meldden Suman en Rajid zit in het hotel om zich voor te stellen en uit te leggen wat er allemaal ging gebeuren. Het waren twee magere jongens van begin 20. Suman was de gids en Rajid zou de rugzakken (maximaal 20 kilo !) de berg op sjouwen. De volgende ochtend om 8.oo stipt stonden ze voor het hotel met een taxi uit 1970 en daarmee werden we zover als mogelijk was de bergen in vervoerd.

Het wandelen was begonnen! De eerste dag was op en neer, totaal bijna 6 uur gelopen tot een hoogte van 1300 meter. Overnachten doe je daar in zogenaamde guesthouses. Dat betekent een houten hokje van 2 x 2 meter waar net 2 bedden in passen, afgescheiden van de buren door een plaatje triplex. Standaard airco aanwezig: overal zitten gaten en kieren in. Het dak is een stukje golfplaat, wat de ergste regen tegenhoudt. WC en douche zijn buiten. De wc is altijd een gat in de grond en de douche is altijd koud, tenzij je de eerste bent die die middag gaat douchen. Helaas gaan wij niet zo snel de berg op ;-)

Voor een 'kamer'  in een guesthouse betaal je ongeveer 1 euro. Je bent dan wel verplicht om daar te blijven eten, en dat is, afhankelijk van de hoogte, tot 20x zo duur. Alles wordt hier de bergen op gesjouwd, we hebben alles ook voorbij zien komen. Van hout tot kippen, van bier tot mensen! (voornamelijk oude mannetjes die slecht ter been zijn).

Na een bord met halfwarme macaroni op gegeten te hebben, valt er niets anders te doen dan te gaan slapen. We slapen de eerste nacht niet zo goed. Alles beweegt als er iemand buiten loopt, en het is een herrie van jewelste. Om 7 uur de volgende morgen zitten we al weer aan de rijstepap. Vandaag is namelijk volgens het schema de zwaarste dag: we moeten ruim 3600 treden naar boven toe, tot een hoogte van 2500 meter.

Na 2 uur klimmen gutst het zweet naar beneden. De gids loopt fluitend naar boven, de drager ook (met alle bagage). In totaal duurt het zo'n 6 uur voordat we de 3600 treden omhoog zijn. Geen benen meer over! Niet normaal, wat een klim! Je kunt duidelijk merken dat het frisser is. De omgeving ziet er anders uit en we zijn beland in een bergbos, vol met rondondendrons (ik hoop dat ik het zo goed schrijf). Hebben we in Nederland struiken met deze bloemen, hier zijn het bomen van 20 - 30 meter hoog, en dan duizenden bij elkaar. Alles staat nu in bloei en het is 1 grote kleurenpracht. Roze, blauw, wit, rood. Geweldig om te zien. Uniek om hier doorheen te lopen. Ons guesthouse staat een paar kilometer verder. EN ze hebben een geiser, dat betekent: een warme douche! ahhhhhhhh 
Uiteindelijk liggen we om 8 uur uitgeput op bed. Wat een dag!

De wekker gaat om kwart voor vier. Vandaag is het tijd voor de ' beroemde'  zonsopkomst bij Poon Hill. Om half 5 begint de klim omhoog. In 1 uur moet er nog 300 meter geklommen worden tot 3300 meter. De lucht is merkbaar ijler en ademen gaat moeilijk, zeker tijdens zo'n gehaaste klim. Op de top is er koffie (zowaar). Kost een vermogen, maar ja, wat wil je. Een half uur later komt de zon op. We zien de eerste zonnestralen weerkaatsen op de Annapurna van 7600 meter hoog. Overal verschijnen ineens enorm hoge witte pieken. Wat een fantastisch gezicht is dit. Ademloos kijken alle mensen naar dit schouwspel. Iedereen heeft dikke kleren aan, want het is hier erg koud en het waait hard. Mooie foto's van gemaakt ook!

Daarna begint de afdaling naar het guesthouse. RIjstepap en muesli deze keer. Zoveel mogelijk voedzaam voedsel voor deze lange dag.  En om half 8 gaan we weer verder. Totaal nog 7-8 uur te klimmen en dalen deze dag (de eerdere 3 uur niet meegerekend). De klim gaat eerst over een andere berg, naar 3500 meter. Hijgen en puffen om de top te halen. De gids en de drager doen het nog steeds lachend. Op de top hebben we een nog mooier uitzicht op de sneeuwpieken die uitstijgen boven al die kleurige bloemen. Dit is het hoogste punt van de trekking en eigenlijk is het jammer dat we alweer gaan dalen.

De daling is ontzettend steil en gaat dwars door het bos en over kleine riviertjes. Na een half uur beginnen m'n benen te trillen van de daling. Maar we zijn er nog lang niet. Dan maar iets meer pauzeren tussendoor. Daardoor komen we pas om half 3 op de luchbestemming aan. De rijstepap wordt opgediend en het plan is om nog 3 uur door te lopen (arghhhhhhhhhhh) naar de eindbestemming voor die dag. De weergoden denken daar anders over (gelukkig).  De lucht is donker en het gaat harder waaien. Het dondert en bliksemt in de verte. We mogen niet verder wandelen. Zulke steile afdalingen en regen gaan niet zo goed samen!

Als het noodweer losbarst vallen er hagelstenen van centimeters en wordt het vreselijk koud. Iedereen zit samen in de kantine bij elkaar en heeft alles aangetrokken wat hij of zij kon vinden. De locals weten raad: we mogen allemaal aan de grote lange tafel zitten, die aan de zijkanten bekleed is met tapijten. Iemand komt aan lopen met een schep vol hete kolen, die worden in een ijzeren bak onder de tafel gegooid. Wat is dit nu ? Iedereen kijkt met verbazing. Al snel wordt t erg behaaglijk onder de tafel. Goed idee dus....
We blijven dus slapen in dit plaatsje in het enige guesthouse wat er is. Het is ook de slechtste, maar we zijn zo moe van de wandeling dat slapen geen probleem is. Je bent uiteraard wel om half 6 alweer wakker. Want als er 1 opstaat, doet iedereen mee, zo gehorig is het. Maar na een fijne koude douche en rijstepap gaat de toch weer verder.

Vandaag alleen maar afdalen. van 2500 meter naar 1200 meter in 1 dag. UIteraard is dit weer zo'n 6 a 7 uur lopen. Na 30 minuten gaan de benen alweer trillen. Nog 6 uur te gaan!! Ik ben jaloers op de wandelstokken van Esther, die geven tenminste nog enige steun....  Uiteindelijk halen we de plaats waar we eigenlijk gisteren hadden moeten zijn. De gids stelt voor een andere route te nemen, omdat we anders nog 3 uur langer moeten lopen. Nu is er tijd voor een uitgebreide lunch en massage voor de benen. De rijstepap smaakt prima.
Na de lunch wordt de lucht alweer donker en horen we gedonder in de lucht. Nu snel door naar beneden, want er zijn geen guesthouses waar we kunnen stoppen. Met letterlijk knikkende knieen gaan we door. De lucht wordt steeds donkerder. Het gaat waaien. We lopen steeds harder. De lucht achter ons is pikzwart en het gedonder wordt steeds harder. We kunnen de eindbestemming al zien liggen, maar ongeveer een half uur daarvoor begint het te regenen. Snel duiken we een schuilplaats in met wat locals.

En toen volgde het ergste onweer wat ik ooit heb gezien. Het ging vreselijk te keer. hagel, enorme wolkbreuk en dito windstoten. De temperatuur schoot naar beneden. Onder het golfplaten dakje werd je haast gek van de herrie van de hagelstenen. Na een half uur ging het iets minder regenen en de gids vertelde dat het vandaag ook niet meer droog zou worden. We moesten wel door. Langzaam de berg af. Spekglad was het. IJskoud en verkleumd, maar zonder bliksemschade kwamen we in het guesthouse aan. De pot thee smaakte heerlijk en de douche was aangenaam koud. Die avond geen rijstepap, maar Dal Bhat: linzensoep met rijst. Alles wat warm is, is dan lekker.

Om 8 uur lagen we alweer te slapen tot half 6 de volgende ochtend. We waren uitgeput.

De dag van vandaag was makkelijk: maar 2 uur lopen en de rest van de dag vrij in Pokhara. De gids en de drager hebben een dikke fooi gekregen en wij zaten vanmiddag lekker in een roeibootje op het meer van Pokhara. Wat een belevenis wat deze trekking: ongelofelijk mooie natuur, maar oh wat was dit afzien zeg. En wat een genot om in je hotel weer eens op de wc te kunnen zitten en onder een warme douche te kunnen staan. En voorlopig ook geen rijstepap meer. STEAK!! veel en groot !!

Morgen vertrekken we naar Bandipur, een afgelegen plaatsje in de bergen, daar gaan we wat wandelen en relaxen. Tot de volgende keer maar weer......