Hoe kun je dit hotel het beste omschrijven ? Het is een raar hotel, zeggen we de hele tijd. De bazin is een oude Engelse dame die de hele dag rond het hotel waggelt, ondersteund door 3 personeelsleden. Wil met iedereen een praatje maken. In de tuin staan mangobomen waarin heel veel kraaien zitten. De kamers hebben 2 grote toegangsdeuren met een gordijntje ervoor. Het hele hotel hangt vol met foto's en artikelen uit vroeger tijden. De oude dame zei tegen mij dat er ook foto's tussenhangen van de ' Flying Dutchman' , maar ik heb ze niet kunnen vinden.

Overal in het hotel zijn hoekjes met zitjes en er staan boekenkasten vol met oude boeken. Het ziet er allemaal erg sfeervol uit. Helaas is het veel te heet om even in zo'n gezellig hoekje te kruipen. Op de kamer is airco en dat is in dit klimaat een godsgeschenk.

Deze keer gaan we incognito over straat. Alleen hebben we onze onzichtbaarheidsmantel niet bij ons. Jammer. Dan maar met petje en zonnebril. En het helpt wel iets tegen de bedelaars en het gestaar van de locals.  Maar je kunt het ze niet kwalijk nemen, de blanke is hier een rariteit. Op een dag zien we er zelf hooguit een stuk of 5.

Om1 uur ontvluchten we even de hitte en gaan een zwaar ge-air-conditioneerde broodjeszaak binnen. Dit soort moderne zaken zit tussen oude verwaarloosde locale winkeltjes en er staat altijd een portier/ bewaker voor de deur. We nemen een brownie en een smoothie. Niet iets wat je hier veel tegenkomt. Als ik de brownie zit op te peuzelen, kijkt vanaf de straat een bedelende vrouw met kindje op de arm me indringend aan. Ze maakt gebaren die duiden op " eten"  en "honger". De brownie smaakt gelijk een stuk minder... Eenmaal weer buiten, hangt ze gelijk aan m'n arm en proberen we snel door te lopen.

Ineens midden in de stad is daar de oude begraafplaats. De rough guide sprak hier al over alszijnde erg indrukwekkend. We meldden ons als eerste bezoeker van die dag. Hier ligt de Engelse elite van zo'n beetje 1700 tot 1850. Het lijkt wel een park met kleine monumenten. Sommige tombes zijn met zuilen voorzien en sommige zijn tot 10 meter hoog. Het geheel is verwaarloosd maar er zijn enkele mensen bezig met de restauratie. Op sommige stenen zijn hele verhalen uitgehakt in het marmer. Engelse geleerden, stadhouders, hoge officieren uit de Raj, de periode dat de Engelsen hier de macht hadden. 
Ook dit is weer indrukwekkend om te zien.

Dit is de laatste van de 3 dagen in Calcutta. Een van de meest indrukwekkende steden die ik ooit heb gezien. Zo confronterend, zo intens. Elke keer weer, elke keer anders. Die avond krijgen we nog een toetje: een witte auto uit de jaren 50 is onze taxi naar het vliegveld, met prive-ventilator voor de achterbank. De chauffeur heeft haast.

Het volgende uur lijkt het net of we in een achtervolgensscene zitten uit een Indiana Jones film. De man scheurt door de stad. Heftig toeterend. Half uit het raam hangend en vloekend naar riksja's die hem de weg versperren. Dan weer vol gas...slalom langs bussen, mensen, fietsers, beesten. Soms vol in de remmen. Ze piepen als een gek. Nog een laatste keer zien we Calcutta aan ons voorbij gaan, ruiken we de vieze smog en zien we de levendige straten, waar mensen hun leven aan het leiden zijn. De stank van de stad wordt minder naarmate we dicherbij het vliegveld komen. Veilig en volledig in shock komen we bij het vliegveld aan.

De vlucht verliep prima en inmiddels zijn we weer in Den Haag, waar ik nu dit laatste verslag schrijf. Wat opvalt is de stilte hier. Niemand toetert, je hoort de vogeltjes. Alweer een cultuurshock. Wat nu rest is het uitzoeken van 1500 foto's, bijkomen van de jetlag en vooral wennen aan Nederland. Dat je in een halve dag in 2 zulke verschillende werelden kunt zijn.....

Einde van een fantastische reis. Een schat aan ervaringen en herinneringen dragen we met ons mee. Ik hoop dat iedereen die deze weblog heeft gelezen er net zoveel plezier aan heeft gehad als wij hadden!!

Mei 2008,
Arnout & Esther 

 

Maaaaaaaaaaaaaaaaaannnnnnn  wat is het hier heet! Vandaag ruim 38 graden met een luchtvochtigheid van 85%. Nu, om 4 uur in de middag begint het buiten donker te worden. Er komt zo weer een verfrissende bui aan. :-)

Rondwandelen hier is niet alleen afzien qua weer, maar ook de stad zelf maakt een behoorlijk intimiderende indruk. Als we het hotel uitlopen, zijn er gelijk 20 paar ogen op ons gericht. Loopriksja's (op blote voeten), taxi's, handelaren en bedelaars. Je moet ze bijna van je af slaan.

Op je gemak shoppen is er niet bij of er hangen alweer 5 kinderen aan m'n arm die geld willen. Of een of andere pooier die je een bepaalde winkel in wil krijgen. ' Please go away'  helpt niet. Negeren blijkt het beste te zijn. ' Kssssssssssss'  helpt redelijk tegen bedelaars. Eingelijk allemaal heel triest. Deze mensen zijn straatarm en leven op straat. Je ziet ze buiten tegen het raam geplakt staan, als jij in de airco een broodje zit te eten.

In de airco zitten is heerlijk. Scheelt 20 graden met buiten zo lijkt het. Omdat het de laatste dagen van de reis zijn, eten we voor Indiase begrippen erg chiq. Gisteren kreeft voor 4 euro. De prijzen zijn echt belachelijk laag hier. Ik ga straks toch eens kijken wat een maatpak kost..... :-)

Vandaag hebben we het Indiaas museum bezocht en het Queen Victoria Memorial. Erg boeiend om te zien. Een boeiende stad is dit, al zijn we elke keer weer blij als we even bij kunnen komen in het hotel in de relatieve rust!

We dachten dat ’t wel leuk zo zijn om tussen de ‘ locals’ te zitten en per trein te reizen van Darjeeling naar Calcutta voor de laatste etappe van onze reis. En het was een ervaring om nooit te vergeten. Een verslag:

 

De taxi stopt om half 7 in de avond bij het half verlichte treinstation van Jew Jaipurpuri. Vanuit hier rijden treinen door het hele land. Onze rit naar Calcutta (tegenwoordig Kolkata) duurt ‘slechts’ 10 uur. Delhi zou al 1,5 dag non-stop kosten.  Voor die 10 uur trein reizen betalen we 10 euro.

 

Vanaf het moment dat we de taxi uitstappen worden we belaagd door in het rood geklede dragers en bedelende kinderen. Westerlingen komen hier niet zo vaak, geloof ik. De drager neem voor 1 euro alle bagage op zijn hoofd (maakt eerst een tulband van een witte doek die hij om heeft). Een ander helpt hem mee stapelen. Het is ongelofelijk om te zien dat iemand dit alleen op zijn hoofd kan dragen.

 

En dan die kinderen. Al snel krijgen meer kinderen het door dat er ‘blanken’  lopen. Voordat we het weten worden we omringd door zeker 25 kinderen, de een no zieliger dan de ander. We geven niets, want anders wordt de situatie helemaal niet meer te houden. Omdat we vroeg zijn, worden we door de drager naar de wachtkamer gedirigeerd. ‘ Waiting room for upper class’  staat erop. De kamer puilt uit. Daarnaast zijn nog meer kamers. Af en toe gaat de deur open en ook daar puilt het uit van de mensen. In elke kamer staat een groot bed. (Net zoals we te zien krijgen in de meeste winkels). Moe = moe hier...

 

2^e klasse (van de 4) leek wel wat. De drager wijst ons de coupe aan en we wurmen ons naar binnen door de te kleine smalle gangetjes. De trein puilt uit. Elk plekje is bezet. 2^e klasse betekent in dit geval een bed tegen het raam, van 1.70 lang. Dat gaat dus niet lukken. Al snel worden we benaderd door een Indiase familie die wat plaatsen wil ruilen. Wel 3^e klasse, maar de bedden staan (straks) in de lengte, dus heb ik wat meer ruimte.

We belanden op een bank met 8 mensen. Al snel komt het gesprek op gang en het begint met ‘ where are you from ?’ . Vervolgens passeren alle gebruikelijke termen zoals Gullit, Amsterdam, Philips en ga zo maar verder. De trein zit tot de nok toe volgestopt met bagage. Er is nergens ook maar een decimeter ruimte over. Naast me op de bank zitten twee geologen die met dozen vol monsters afreizen naar Calcutta. Een sergeant die met de familie op stap is en zijn 3 dochters die het reuze interessant vinden om bij ons te zitten. Uren ouwehoeren we over van alles. Ondertussen loopt er vanalles langs. Verkopers van thee, schoonmakers, voedselverkopers en ga zo maar door.

 

Om 10 uur worden we gemaand te gaan slapen. De bank wordt omgetoverd tot 3 bedden. Ik mag bovenin, vanwege mijn lengte. Eshter ligt 50cm onder me. Via allerlei buizen en handgrepen wurm ik me naar boven. Als je claustrofobisch bent: niet doen. Er liggen nu 8 mensen op een paar vierkante meter. De voeten van een Indier liggen 10 cm van mijn gezicht. Boven me nog 15 cm ruimte, dan het dak.

We slapen niet veel. Het is warm en benauwd. Het stinkt en mensen snurken. Gelukkig wordt om half 6 alweer de thee opgeschonken. Binnen no-time is het bed weer opgebouwd tot bank en gaat het gesprek weer op volle kracht door. Over Nederland, over India. Over het geloof, over wat we allemaal gaan doen in Calcutta. Ze vragen ons de oren van het hoofd. Erg leuk om mee te maken, alleen volgende keer misschien ietsje meer ruimte ???

 

Op het station van Calcutta nemen we afscheid. We huren weer een drager en lopen door een mierennest naar de taxi’s. Iedereen schreeuwt en roept. Het is nu al 30 graden om 8 uur in de ochtend. Voor veel te veel geld nemen we snel een taxi. Weg is weg hier.

 

De mantra die we zo vaak hebben gezongen is eindelijk uitgekomen: het hotel heeft zachte bedden, satelliet-tv EN een warme douche, al zou met deze hitte een koude beter zijn. Het is nu 4 uur in de middag en vandaag is het 38 graden. Gelukkig hebben we ook airco. Luxe-kamer om de reis mee af te sluiten.

 

Als we over straat lopen wordt er van alle kanten geroepen, gebedeld, van alles. Gek wordt je ervan. Je gaat vanzelf wel schichtig naar de grond kijken en probeert wat sneller te lopen. Mensen zijn hier nog armer dan in Delhi en dat is te merken. Vandaag zijn we per taxi naar de grote botanische tuit geweest aan de andere kant van Calcutta. Onze taxichauffeur wist helaas de weg niet, en kon ook niet lezen dus hij probeerde ons op diverse plaatsen te dumpen. Maar daar trappen we natuurlijk niet in.....

 

Het meest opzienbarende om te zien in de tuinen was een boom van 250 jaar oud, met een omtrek van 400 meter. Jawel, 400 meter. Paste niet op de fotocamera.....

Inmiddels komt de stoom uit m’n oren in dit veel te hete internetcafe, dus tot een volgende keer maar weer....  Groeten uit Kolkata J

Toch nog een internetcafe gevonden in dit kleine bergplaatsje. Met een inbelmodem duurt 't ongeveer een half uur voor deze pagina geladen is en ik wat kan typen...  We hebben hier 2,5 dag en morgen is 't alweer tijd om op de trein te stappen naar Calcutta voor de laatste dagen van de reis.

Ook hier is het weer een houten huisje waar we in zitten, maar er is wel warm water. Niet verkeerd voor een plaatsje dat kampt met watertekorten. Overal rijden watertrucks rondt om mensen te voorzien van gezond water. Het huisje staat tussen een orchideeenkwekerij. Daar zijn er hier veel van te vinden. Daarnaast lijkt het wel een kinderboederij met ganzen, konijnen, kippen, honden en heeeeeel veel vogels. De meest opzienbarende is wel de haan. Dat is een soort superbeest. komt bijna tot mijn middel.

Vandaag weer de nodige tempels bezocht waar monniken aan het bidden waren. Mysterieus gebrabbel voor ons. Daarnaast was het ook leuk om een wierrookfabriek te bezoeken. Uiteraard met verkoopdemonstratie erbij, dus we hebben een kilo gekocht voor een paar euro. Esther gaat helemaal los als ze een winkel met shawls ziet, dus inmiddels hebben we een extra tas gekocht voor al die mooie souvenirs.

Verder is het leven hier erg relaxt. We eten bij de eigenaren wat de pot schaft en dat is de afgelopen dagen Chow Mein en groenten. 's-avonds eten we dan de van de markt gekochte lychees en mango's en is er wat chips. Ik droom inmiddels van Burger King of Mac Donalds.... slurrrrrrrrrrrp

Tot later....

De laatste dagen doen we eigenlijk alleen 's-ochtends wat. De middag zitten we doelloos voor ons uit te staren in Gangtok. Helaas regent 't vaak. Ik geloof dat het in Nederland warmer is dan hier...

Anyway, over een paar dagen gaan we naar Calcutta en daar is het gewoon weer lekker warm met 37 graden.

Ik heb geprobeerd een paar foto's te uploaden. 't is een beetje gelukt geloof ik. Helaas gaat dit heeeeeeeeeeel erg traag, dus ik laat 't even hierbij. In ieder geval kun je iets zien van Delhi en wordt de vraag beantwoord over hoeveel mensen er in een Tuk Tuk passen...

Morgen gaat de reis naar het grootste klooster van Sikkim in Rumtek en schijnen we een hutje in het bos te hebben in Kalimpong. Daar zitten we dan 2 dagen. Waarschijnlijk pas weer internet in Calcutta.

Oh ja, ik las iets over aanslagen in India, bij Jaipur. We waren daar vlakbij aan het begin van onze reis. Het ligt namelijk op de route van de Taj Mahal. Nu zitten we helemaal aan de andere kant van het land, ruim 2,5 uur vliegen daarvandaan. No worries dus. De sfeer is hier overigens uitermate relaxt....

Pelling is net zoals Darjeeling vrij rumoerig. Men weet de claxon goed te vinden. Dat is op zich niet zo erg, maar om half 6 ’s-Ochtends wordt je liever op een andere manier wakker.

 

Op weg naar Yoksum. Onderweg lijkt het wel of we naar het einde van de wereld reizen. Dat hier uberhaupt nog een weg is. Mensen zitten langs de kant en doen de halve dag niks. Kinderen zwaaien en dorpelingen kijken ons aan alsof we van een andere planeet komen. Onderweg stoppen we bij heilige plaatsen. Tempels en bergmeren. Overal gebedsvlaggen in verschilende kleuren. De sfeer is daar mystiek en geheimzinnig. Yoksum is het begin van trektochten door de Himalayas. Met een speciale vergunning mag je 10-15 dagen de bergen in trekken. Niet te dicht tegen de Chinese grens aan, want dat is allemaal afgesloten gebied.

 

Een lange dag. Veel gezien en veel geklommen. Ook nog uren gereden. Uitgeput liggen we om 9 uur op bed. Als het licht uitgaat, gaat onder ons raam de muziek aan. Het blijkt dat een groep Russen heeft besloten om na de trekking die ze hebben gedaan, hier hun afscheidsfeestje te vieren. Dus ik vlieg naar beneden om te vragen hoe lang dat nog gaat duren. De ober komt op me af gerend. De tranen staan in zijn ogen. Hij zegt dat hij zich ontzettend schuldig voelt en vraag zich af wat hij verkeerd heeft gedaan. Ik ben me van geen kwaad bewust. Hij heeft me die avond de rekening zien verscheuren (nadat ik die betaald had) en voor hem was dat een teken dat ik ontevreden was.

 

Na 15 keer snapt ie het nog niet. Ik wilde alleen voorkomen dat ik die rekening de volgende ochtend nog een keer tegen zou komen bij het uitchecken. Ik geef hem 100 rupies fooi en zijn gezicht klaart een beetje op. Hij maakt een diepe buiging. De nederigheid is bijna genant. Heeft alles te maken met het kaste-systeem wat hier nog springlevend is. De ober staan kennelijk niet erg hoog op de ladder. (of de toerist staat bovenaan).  Om 10 uur die avond worden we verhuisd naar de andere kant van het resort, wat iets Rus-vriendelijker is. Ofwel anti-rus. Da!

 

Gisteren weer een aantal tempels bezocht waaronder een enorm complex wat beschouwd wordt als het meest heilige onder de Boeddhistische tempels. Er lopen honderden monniken rondt, die de ‘ Om mani Padme Hum’ – mantra zingen. Zeer indrukwekkend om te zien. Overal gebouwen, gongen, gezang, wierrook en honderden gebedsvlaggen wapperen in de wind. En altijd weer de enorme bergen op de achtergrond. Als we na een paar uren weer op weg gaan, mompelen we onze eigen mantra: ‘ Zachte bedden, televisie, warme douche’ J

 

De slaapplaats ligt bovenop een berg, bijna 2500 meter. Het is een houten hut en kennelijk is onze mantra niet gehoord. Het bed is zo zacht als beton, we krijgen kaarsen toegestopt en die douche, tsja....  Dit is echt het einde van de wereld. Zo ver van huis, zo primitief. Er is hier helemaal niets. De plaatselijke familie kookt Dal Bhat voor ons en we krijgen brood met yak-boter. Erg smaakvol is het niet, maar het is dit of honger....

Tussen eetlocatie en hut ligt 500 meter gevaarlijk terrein. Het barst weer van de bloedzuigers. Wat een ellendige beestjes zijn dat toch. Geef mij m’n mug terug!

 

Vandaag zijn we vroeg vertrokken we nu zijn we in Gangtok, de hoofdstad van Sikkim. Eindelijk weer warm water. Die zachte bedden moeten helaas nog even wachten, vrees ik. Maar het is ook wel weer fijn om een weer in de bewoonde wereld te zijn. Zonder de hele dag aangestaard te worden. Overigens denk ik dat er misschien 10 blanken hier rondlopen. Verder is het uitgestorven.

 

Morgen weer een tempeldag... Ik zeg joepie! J

Tibettaanse Tempel Trekking in Sikkim

 

Het is alweer bijna een week geleden sinds de laatste update vanuit Darjeeling. In Sikkim blijkt het erg moeilijk te zijn een computer met Internet te vinden; we zitten nu in de hoofdstad van Sikkim: Gangtok (ca 80.000 mensen) en hier zijn er zowaar 3 !

 

Vanuit Darjeeling ging de weg stijl naar beneden. Alleen maar theeplantages en theefabrieken. Echte Darjeeling thee is tegenwoordig zwaar ge-trademarked dus er is veel controle op waar de thee vandaan komt. In de fabriek die wij bezochten werd het hele productieproces uitgelegd, wat voornamelijk nog handwerk is en was er een professionele thee-proever in dienst. De belangrijkse baan van het bedrijf, hij bepaalde immers wat de kwaliteit van de thee is, en daarmee de waarde. En zoals ik al eerder schreef kan die flink oplopen!

 

Beneden in de vallei ligt de grens tussen West-Bengalen en Sikkim. De jeep steekt een smal bruggetje over een rivier over. We worden staande gehouden door een legerpost. Hier is de controle op de visa en permits die we moesten aanschaffen. Na een uur wachten, overhandingen van pasfoto’s en zetten van een handtekening krijgen we toestemming om maximaal 15 dagen te verblijven in deze provincie. Meer kan niet en is strafbaar.

 

Het is ook gelijk afgelopen met de theeblaadjes. Geen struik meer te bekennen in Sikkim. De wegen zijn soms goed, soms bizar slecht met grote kuilen en gaten. Vooral op de punten waar water stroomt na de regen kun je alleen maar met een jeep langs. De reis voert vandaag naar Pelling. Pelling licht op een helling ;-) , maar ja, welke plaats niet hier.

Het is hooguit 50 kilometer vanaf de grens, maar de reis duurt ruim 5 uur. Met onze nieren ongeveer ter hoogte van de schouders meldden we ons in Middle-Pelling. De gids merkt op dat Middle Pelling ligt tussen Upper Pelling en Lower Pelling. Duh...

 

Grappig is dat deze provincie zo anders is dan West Bengalen. De mensen zien er helemaal niet uit als Indiers, maar meer als Chinezen of Tibettanen met spleetoogjes. De natuur is hier grillig. De bergen zijn ontzettend hoog en de weggetjes waarop we rijden voeren ons langs diepe en stijle ravijnen. Soms moeten we een oude hangbrug over. 1 auto tegelijk. Alles trilt en schudt. Best prettig om zo’n ervaren chauffeur te hebben ;-)

De bergen zijn groener dan groen. Alleen maar bomen, planten, gras, mos en varens. Boven de hoge bergen zie je steeds de witte pieken van de Himalayas met de Katchenjunga als hoogste berg in Sikkim.

 

Het hotel in Pelling heeft gelukkig af en toe stroom en af en toe alleen maar kaarslicht. Stromend water is hier niet, ja wel uit de hemel. Het regent en het regent.. Enorme hoeveelheden die middag. De straten worden omgetoverd tot rivieren en overal zijn ineens kleine en grotere watervallen te zien. Hoewel we al genoeg regen zien in Nederland, is dit toch wel een mooi gezicht. De volgende dag bezoeken we de eerste Boeddhistische tempel. Tempels liggen altijd boven op een berg, met een steil pad ernaartoe. Deze klim duurt 2 uur. In de tempel zit een monnik mantra’s op te dreunen en het geluid galmt de tempel door, tesamen met de indringende geur van wierrook.

“ Om Mani Padme Hum’ is het enige wat hij zegt en overal zijn deze tekens in Tibettaanse tekens terug te vinden binnen en buiten de tempel.  Het betekent zoiets als het openen van de lotusbloem, waarbij de bloem je hart is. Het boeddhisme wat hier gepredict wordt, is tantrisch boeddhisme, wat heel anders is dan hetgeen ik gezien heb in bijvoorbeeld Sri Lanka.

 

Boeddha is hier niet de belangrijkste figuur, maar speelt slechts een bijrol. Men eert hier voornamelijk Padmasambhava, die 7 eeuwen later leefde en veel wijzer was dan de Boeddha. Hij komt in meerdere verschijningsvormen voor. Een stuk of acht. Vaak zijn het enge beelden met drakenhoofden. Vaak zit er een vrouw om hem heen geklemd in een sexuele positie.

 

Foto’s nemen in de tempel is streng verboden. Jammer... De moderne monnik mag wel op de foto worden gezet. Hij is getrouwd, heeft kinderen en drinkt op z’n tijd een biertje terwijl hij aan het SMS-sen is J  Tenminste, in deze stroming van het Boeddhisme mag dat allemaal. We moeten het steile pad weer af, maar de volgende hoosbui is alweer losgebarsten.

 

De regen doen hele kleine maar uiterst vervelende beestjes tot leven komen: bloedzuigers. Als lijm plakken ze tegen je schoenen en kruipen dan naar boven. Je broek in, of je sokken. Je moet continu altert zijn. Af en toe de schoenen uit en de broek opstropen. Tot nu toe ben ik twee keer te grazen genomen.... Die avond houdt het op met regenen en trekt de lucht open. Alsof het uit niets tevoorschijnt komt, zijn daar weer de machtige witte pieken te zien met de zonsondergang, een prachtig gezicht. Mooie foto’s van genomen ook!  

Gisteren geland in Bagdogra, een militair vliegveld op 4 uur rijden van Darjeeling. In de ontvangsthal staat een waar ontvangstcommittee te wachten: 4 man. 2 van het plaatselijke reisbureau en het blijkt dat we de komende twee weken een gids en een chauffeur tot onze dienst hebben. Sjiek hoor...  We hadden weer vervoer a la Nepal verwacht, maar er stond een heuse Cheverolet Jeep klaar. Nou nou, da’s niet verkeerd en totaal onverwacht.

De weersverwachtingen voor Darjeeling en Sikkim zijn echt Nederlands te noemen.: de komende 10 dagen wordt regen voorspeld. Het is nu dan ook koud (ca 10 graden) en het regent in Darjeeling. Ik zit in het internetcafe met een dikke trui aan. En dat terwijl het twee dagen geleden in New Delhi nog 43 graden was. Het betere weer zit kenelijk nu in Nederland.... J  Maaaaaaaaaan, ik zit nu even teletekst te kijken en wat een weer in Nederland. ’t Lijkt wel zomer....

We hebben (weer) een enorm noodweer over ons heen gekregen toen we de heuvels van Darjeeling in reden. Onweer, windhozen, omgevallen bomen en een watermassa die naar beneden komt. Volgens de gids komt dit weer hier wel vaker voor, vanwege de bergen en de locatie dicht bij de zee. In ieder geval goed dat we in een dikke jeep zitten J

De jeep klimt naar bijna 2500 meter. Er rijden hier trouwens alleen maar jeeps, zo blijkt al snel. Dat moet ook wel, met zo’n weg. Zelfs de plaatselijke taxi’s zijn jeeps, alleen proppen ze daar weer 15 mensen in. Overal is het ontzettend groen. Alleen maar theevelden. Kilometers thee, thee en nog een thee. De tweede ‘ pluk’ is net geweest, dus de struiken zijn kort.

Het hotel blijkt een Tibettaans gasthuis te zijn. Overal hangen foto’s van Lhasa en de DaLai Lama. Ook de nodige propaganda over de mensenrechten in Tibet hangt aan de muur. Het hotel en ook het stadje blijkt vol te zitten met toeristen uit India. ‘ Blanken’  zijn er bijna niet hier. Zo gebeurt het dus ook regelmatig dat wij aangesproken worden door mensen uit India die geinteresseerd een praatje willen maken en we worden vaak op de foto gezet. Het lijkt soms wel of wij de attractie zijn hier ;-)

Vanochtend was het al om half 4 een herrie van jewelste. Iedereen maakt zich dan klaar voor de zonsopkomst op Tiger Hill. Vandaar kun je de op 2 na hoogste berg, na Everest en K2 zien. Tesamen met zo’n 200 jeeps rijden we om 4 uur de heuvel op. Het vriest en er staat een ijskoude wind. De zonsopkomst om half 5 is prachtig en de witte pieken schitteren in de zon. Zelfs de 2.000 lotgenoten uit India die ook de kou trotseren zijn er even stil van. Kortom, best wel toeristisch! ;-)

Omdat het vanmiddag regent, zijn we een thee-cafe binnen gelopen en was er een heuse proeverij. We hebben meer dan 20 soorten geproefd, allemaal Darjeeling thee. De kwaliteit varieert: groen, zwart, wit.; eerste, tweede of derde pluk. De prijzen varieren van een paar cent tot honderden euro’s voor de allerbeste kwaliteit. De eigenaar van deze tent is bereid om Nepalees geld aan te nemen als we flink wat kopen (Niemand wil hier verder Nepalees geld wisselen...). Dus daarom maar honderd gram witte thee gekocht, van de tweede pluk. 15 euro voor 100 gram. Daar gaan 50 kopjes thee uit.....

Het is in India en Nepal gebruikelijk om veel en hard te toeteren met de auto. Overdag is het hier ook een herrie van jewelste. Alle jeeps staat bumper aan bumper om de stad door te komen. ’s-Avonds na een uur of 8 wordt het stiller en om 10 uur is het muisstil. Het Tibettaanse gasthuis staat midden in het centrum van de stad. We krijgen de bovenste etage, een soort penthouse met uizicht op de bergen. Alles is van hout. Uitzicht is weer geweldig en vannacht met 4 dekens op het bed geslapen ;-)

Morgen gaat de reis verder en begint de Tibettaanse tempel trekking. De jeep rijdt in 4 uur naar Pelling, in de provincie Sikkim. Daar gaan we veel hele oude Boeddhistische kloosters bekijken en weer de nodige treden klimmen. Nu maar hopen dat het weer een beetje meewerkt.....

Tot later maar weer....

Inmiddels is het alweer enige dagen geleden dat we het rustige, maar erg toeristische Pokhara hebben verlaten. Helaas niet ontkomen aan alle souvenirshops J  De reis naar het bergdorpje Bandipur duurde 3 uur. Het laatste half uur steil omhoog om uit te komen bij het Mountain view resort. De naam zeg ’t al. Bovenop de berg. Voor 50 euro mochten we hier 3 dagen blijven....

Uit alle hoeken en gaten kwamen mensen toegesneld om ons te helpen met de bagage en de bewaker, gekleed in soldatenoutfit, sprong in de houding, klapte zijn schoenen tegen elkaar en salueerde, terwijl hij ‘ Namaste’ zei. (Nepalees welkom). Het grappige is dat hij dat elke keer deed, of je nu naar binnen of naar buiten ging. Best wel grappig om dan 5x heen en weer te lopen. J

De manager heet ons welkom, spreekt verder geen woord engels en stelt de assistent manager voor, die wel 5 woorden Engels spreekt. We zijn de enige gasten en krijgen de mooiste kamer: helemaal boven in de hoek, met een gigantisch dakterras. Vanaf dat terras was er een kilometers ver uitzicht over de bergen en de vallei. De assistent vertelde dat we 500 meter boven de vallei zaten.

Helaas, zoals wel vaker gebeurt hier, was er geen stroom en was het ’s-Avonds spoorzoeken naar het restaurant. Compleet verlaten en ook helemaal donker. Niemand te bekennen. Geen personeel, geen manager, helemaal niemand. Gelukkig zat de bewaker er wel, en die sprong in de houding, waarna hij op zoek ging naar het personeel. Gehaast werden overal kaarsen aangestoken en kregen we een uiterst curieuze menukaart. Men prees de kip aan, maar wij hadden al snel door dat we hier geen kip of andersoortig vlees moeten eten om gezond te blijven. Dat is dus 2 dagen toast en noodlesoep geworden J

Behalve het fantastische uitzicht, was het een beetje een vreemd hotelletje. Als je een biertje wilde bestellen, kostte het veel moeite om uberhaupt iemand te vinden van het personeel. De manager en assistent waren zowieso spoorloos. Er bleek ook een zwembas te zijn, 200 meter lager in een dennenbos. Helaas leeg. ‘ Net leeg laten lopen’  was het commentaar, maar het geheel zag eruit alsof er al 30 jaar niemand was geweest. Beetje spooky allemaal. Maar het uitzicht!!! Niet te geloven, wat een uitzicht.

Het ontbijt werd de tweede dag geserveerd op de kamer, op het balkon: een eitje met uitzicht J Daarna had een lokale gids zich gemeld die ons zou meenemen naar Ramkot, een wandeling van 6 uur. Ook weer klimmen en dalen en nu in 35 graden. Mooie wandeling, totdat we na een uur of 4 lopen weer gedonder in de lucht hoorden. Esther ging gelijk in dubbele pas omhoog, maar ook nu werden we weer ingehaald door het onweer. We hebben in een huisje van een plaatselijke Newari familie geschuild voor het noodweer. Na een half uur was ’t alweer zonning en gingen we verder omhoog. De weg was veranderd in een modderstroom en we gleden alle kanten op. Tot de knieen in de modder! Locals schijnen er geen last van te hebben overigens, met hun slippertjes aan...

Die avond hebben we weer bij kaarslicht gegeten, bij gebrek aan stroom en nu zijn we inmiddels weer in Kathmandu. De reis van 100 kilometer duurde bijna 6 uur. De eerste 4 uur waren erg mooi door bergen en langs ravijnen en altijd iets om te zien langs de weg. Ik wist niet dat t mogelijk was: mensen op het dak van een bus, levende schapen en zelfs een levende koe gezien op het dak gezien!

Morgen vliegen we naar India, New Delhi en een dag later naar Darjeeling in het noorden. We zitten daar op 2500 meter en het klimaar is ongeveer zoals nu in Nederland! ;-)

Tot de volgende keer....

Na 6 dagen zijn we weer in Pokhara en ben ik weer een van de vele internetcafe's ingedoken om verslag te doen van onze wandeltocht door de bergen. Elke keer als ik op sta van mijn stoel, is het de eerste stappen lastig om te lopen. Fysiek was dit toch wel een van de zwaarste dingen die ik ooit heb ondernomen. En dan wordt er nog gezegd dat wij een ' relatief eenvoudige'  trektocht hadden!!

Op de avond voor de trekking meldden Suman en Rajid zit in het hotel om zich voor te stellen en uit te leggen wat er allemaal ging gebeuren. Het waren twee magere jongens van begin 20. Suman was de gids en Rajid zou de rugzakken (maximaal 20 kilo !) de berg op sjouwen. De volgende ochtend om 8.oo stipt stonden ze voor het hotel met een taxi uit 1970 en daarmee werden we zover als mogelijk was de bergen in vervoerd.

Het wandelen was begonnen! De eerste dag was op en neer, totaal bijna 6 uur gelopen tot een hoogte van 1300 meter. Overnachten doe je daar in zogenaamde guesthouses. Dat betekent een houten hokje van 2 x 2 meter waar net 2 bedden in passen, afgescheiden van de buren door een plaatje triplex. Standaard airco aanwezig: overal zitten gaten en kieren in. Het dak is een stukje golfplaat, wat de ergste regen tegenhoudt. WC en douche zijn buiten. De wc is altijd een gat in de grond en de douche is altijd koud, tenzij je de eerste bent die die middag gaat douchen. Helaas gaan wij niet zo snel de berg op ;-)

Voor een 'kamer'  in een guesthouse betaal je ongeveer 1 euro. Je bent dan wel verplicht om daar te blijven eten, en dat is, afhankelijk van de hoogte, tot 20x zo duur. Alles wordt hier de bergen op gesjouwd, we hebben alles ook voorbij zien komen. Van hout tot kippen, van bier tot mensen! (voornamelijk oude mannetjes die slecht ter been zijn).

Na een bord met halfwarme macaroni op gegeten te hebben, valt er niets anders te doen dan te gaan slapen. We slapen de eerste nacht niet zo goed. Alles beweegt als er iemand buiten loopt, en het is een herrie van jewelste. Om 7 uur de volgende morgen zitten we al weer aan de rijstepap. Vandaag is namelijk volgens het schema de zwaarste dag: we moeten ruim 3600 treden naar boven toe, tot een hoogte van 2500 meter.

Na 2 uur klimmen gutst het zweet naar beneden. De gids loopt fluitend naar boven, de drager ook (met alle bagage). In totaal duurt het zo'n 6 uur voordat we de 3600 treden omhoog zijn. Geen benen meer over! Niet normaal, wat een klim! Je kunt duidelijk merken dat het frisser is. De omgeving ziet er anders uit en we zijn beland in een bergbos, vol met rondondendrons (ik hoop dat ik het zo goed schrijf). Hebben we in Nederland struiken met deze bloemen, hier zijn het bomen van 20 - 30 meter hoog, en dan duizenden bij elkaar. Alles staat nu in bloei en het is 1 grote kleurenpracht. Roze, blauw, wit, rood. Geweldig om te zien. Uniek om hier doorheen te lopen. Ons guesthouse staat een paar kilometer verder. EN ze hebben een geiser, dat betekent: een warme douche! ahhhhhhhh 
Uiteindelijk liggen we om 8 uur uitgeput op bed. Wat een dag!

De wekker gaat om kwart voor vier. Vandaag is het tijd voor de ' beroemde'  zonsopkomst bij Poon Hill. Om half 5 begint de klim omhoog. In 1 uur moet er nog 300 meter geklommen worden tot 3300 meter. De lucht is merkbaar ijler en ademen gaat moeilijk, zeker tijdens zo'n gehaaste klim. Op de top is er koffie (zowaar). Kost een vermogen, maar ja, wat wil je. Een half uur later komt de zon op. We zien de eerste zonnestralen weerkaatsen op de Annapurna van 7600 meter hoog. Overal verschijnen ineens enorm hoge witte pieken. Wat een fantastisch gezicht is dit. Ademloos kijken alle mensen naar dit schouwspel. Iedereen heeft dikke kleren aan, want het is hier erg koud en het waait hard. Mooie foto's van gemaakt ook!

Daarna begint de afdaling naar het guesthouse. RIjstepap en muesli deze keer. Zoveel mogelijk voedzaam voedsel voor deze lange dag.  En om half 8 gaan we weer verder. Totaal nog 7-8 uur te klimmen en dalen deze dag (de eerdere 3 uur niet meegerekend). De klim gaat eerst over een andere berg, naar 3500 meter. Hijgen en puffen om de top te halen. De gids en de drager doen het nog steeds lachend. Op de top hebben we een nog mooier uitzicht op de sneeuwpieken die uitstijgen boven al die kleurige bloemen. Dit is het hoogste punt van de trekking en eigenlijk is het jammer dat we alweer gaan dalen.

De daling is ontzettend steil en gaat dwars door het bos en over kleine riviertjes. Na een half uur beginnen m'n benen te trillen van de daling. Maar we zijn er nog lang niet. Dan maar iets meer pauzeren tussendoor. Daardoor komen we pas om half 3 op de luchbestemming aan. De rijstepap wordt opgediend en het plan is om nog 3 uur door te lopen (arghhhhhhhhhhh) naar de eindbestemming voor die dag. De weergoden denken daar anders over (gelukkig).  De lucht is donker en het gaat harder waaien. Het dondert en bliksemt in de verte. We mogen niet verder wandelen. Zulke steile afdalingen en regen gaan niet zo goed samen!

Als het noodweer losbarst vallen er hagelstenen van centimeters en wordt het vreselijk koud. Iedereen zit samen in de kantine bij elkaar en heeft alles aangetrokken wat hij of zij kon vinden. De locals weten raad: we mogen allemaal aan de grote lange tafel zitten, die aan de zijkanten bekleed is met tapijten. Iemand komt aan lopen met een schep vol hete kolen, die worden in een ijzeren bak onder de tafel gegooid. Wat is dit nu ? Iedereen kijkt met verbazing. Al snel wordt t erg behaaglijk onder de tafel. Goed idee dus....
We blijven dus slapen in dit plaatsje in het enige guesthouse wat er is. Het is ook de slechtste, maar we zijn zo moe van de wandeling dat slapen geen probleem is. Je bent uiteraard wel om half 6 alweer wakker. Want als er 1 opstaat, doet iedereen mee, zo gehorig is het. Maar na een fijne koude douche en rijstepap gaat de toch weer verder.

Vandaag alleen maar afdalen. van 2500 meter naar 1200 meter in 1 dag. UIteraard is dit weer zo'n 6 a 7 uur lopen. Na 30 minuten gaan de benen alweer trillen. Nog 6 uur te gaan!! Ik ben jaloers op de wandelstokken van Esther, die geven tenminste nog enige steun....  Uiteindelijk halen we de plaats waar we eigenlijk gisteren hadden moeten zijn. De gids stelt voor een andere route te nemen, omdat we anders nog 3 uur langer moeten lopen. Nu is er tijd voor een uitgebreide lunch en massage voor de benen. De rijstepap smaakt prima.
Na de lunch wordt de lucht alweer donker en horen we gedonder in de lucht. Nu snel door naar beneden, want er zijn geen guesthouses waar we kunnen stoppen. Met letterlijk knikkende knieen gaan we door. De lucht wordt steeds donkerder. Het gaat waaien. We lopen steeds harder. De lucht achter ons is pikzwart en het gedonder wordt steeds harder. We kunnen de eindbestemming al zien liggen, maar ongeveer een half uur daarvoor begint het te regenen. Snel duiken we een schuilplaats in met wat locals.

En toen volgde het ergste onweer wat ik ooit heb gezien. Het ging vreselijk te keer. hagel, enorme wolkbreuk en dito windstoten. De temperatuur schoot naar beneden. Onder het golfplaten dakje werd je haast gek van de herrie van de hagelstenen. Na een half uur ging het iets minder regenen en de gids vertelde dat het vandaag ook niet meer droog zou worden. We moesten wel door. Langzaam de berg af. Spekglad was het. IJskoud en verkleumd, maar zonder bliksemschade kwamen we in het guesthouse aan. De pot thee smaakte heerlijk en de douche was aangenaam koud. Die avond geen rijstepap, maar Dal Bhat: linzensoep met rijst. Alles wat warm is, is dan lekker.

Om 8 uur lagen we alweer te slapen tot half 6 de volgende ochtend. We waren uitgeput.

De dag van vandaag was makkelijk: maar 2 uur lopen en de rest van de dag vrij in Pokhara. De gids en de drager hebben een dikke fooi gekregen en wij zaten vanmiddag lekker in een roeibootje op het meer van Pokhara. Wat een belevenis wat deze trekking: ongelofelijk mooie natuur, maar oh wat was dit afzien zeg. En wat een genot om in je hotel weer eens op de wc te kunnen zitten en onder een warme douche te kunnen staan. En voorlopig ook geen rijstepap meer. STEAK!! veel en groot !!

Morgen vertrekken we naar Bandipur, een afgelegen plaatsje in de bergen, daar gaan we wat wandelen en relaxen. Tot de volgende keer maar weer......

 

 

 6 uur duurde de rit vanuit Kathmandu naar Chitwan National Park, in het zuiden van Nepal. De eerste 2 uur hebben we 2 kilometer afgelegd. Het verkeer was zo'n puinhoop! Er liepen talloze ' verkeersregelaars' rondt, die zeiden dat je 2 cm naar voren moest, of 3 cm naar links, zodat er nog iemand naast kon. Echt niet normaal. De rit daarna bracht ons langs slingerweggetjes met hoge bergen en diepe afgronden. Echt een schitterende route. Eigenlijk gingen we alleen maar naar beneden en zagen het landschap met het uur groener worden.

Op de weg naar het park staan borden langs de weg, met ' pas op voor overstekende neushoorns, tijgers, beren en krokodillen' . Nog nooit zo'n bord gezien ;-)
Ik zit nu in het kantoor van de manager; ik mocht even van zijn pc gebruik maken;  om weer wat te schrijven. Hopelijk gaat het nu wel goed. Het komt hier ook regelmatig voor dat de stroom uitvalt, soms uren....

We zijn ingetrokken in de Sapana lodge, een houten huis op palen, aan de rand van het park. Bergen zijn hier niet meer, alles lijkt vlak. Even denk je dat je of in Afrika zit, of in Vietman. Het uitzicht wordt gedomineerd door rijstvelden, akkers, werkende Tharu-mensen. Het is hier een oase van rust en kalmte. 's-Avonds alleen maar krekels en kikkers. Overdag het getwetter van duizenden vogeltjes. In alle soorten en maten. Al met al een enorm contrast met de drukke stad en een heerlijke plek om bij te komen.

Het blijkt dat we de enige toeristen zijn in deze lodge; deze mensen staan te springen om een beetje inkomsten. Dus bestellen we veel en vaak eten en drinken en doen we wat excursies. Als je hier gek doet, ben je een tientje per dag kwijt. Er zijn een man of 15 in deze logde en allemaal zijn ze aan het werk voor ons. Dat is bijna genant en tegelijkertijd geweldig dat ze zo hun best voor je doen.  En allemaal zijn ze zooo onzettend aardig en geinteresseerd, zonder dat er dollartekens in hun ogen staan.

De Sapana lodge is eigenlijk ontstaan uit een Nederlands ontwikkelingsproject, vandaar dat we hier heerlijke kamers hebben, met normale matrassen en voor de verandering pas ik er ook nog eens een keer helemaal in.
Chitwan ligt in het laagland en de temperatuur loopt hier overdag op tot zo'n 38 graden en daarbij is het met al die groenigheid in de omgeving ook nog eens erg vochtig.

Dus de volgende ochtend zijn we al om half 6 op. Een half uur later drijven we op een kano de rivier af. Het is heerlijk koel. Mensen in de omgeving zijn al druk aan het werk. Weer een half uur later gaan we aan land. Onze gids zegt ' iets' gezien te hebben. We sluipen met z'n vijven (2 gidsen, 1 bootchauffeur en wij) naar een heuveltje, en zien in de verte een modderpoel waar een grote dikke neushoorn in zit te badderen. De gidsen zijn op hun hoede en ik grijp naar mijn fototoestel. Dan opeens; ' GROMMMM' : de neushoorn komt omhoog. Wat een gigantisch beest zeg. Ik kon nog snel de foto nemen en we moesten terugrennen naar de boot. De neushoorn had geen zin om ons achterna te komen.

Even later gingen we definitief aan land. Toen volgde de instructie: Wat te doen als je straks bij het wandelen een beest tegenkomt, wat groter en/of gevaarlijker is dan jij?  Neushoorn? Rennen voor je leven, een boom opzoeken en erin klimmen. Tijger ? Bij elkaar in de groep staan en dan gaan de gidsen met hun bamboestokken (!!) proberen om het beest weg te jagen. Zo ook met beren... We voelen ons niet helemaal op ons gemak, maar ja, we moeten door... (met de kano stroomopwaarts is geen optie ;-) )

We lopen op paden door 3 meter hoog gras. Wetende dat die grote beesten overal kunnen ziten. De gidsen zijn zichtbaar op hun hoede. In het droge zandpad wijzen de gidsen op verse sproren bij neushoorns, olifanten, beren, en ook een tijger die daar met een kleintje heeft gelopen. De enorme pootafdrukken spreken voor zich.
Af en toe geritsen in het gras. Brrrrrrrrrrr. We zien deze wandelen veel klein wild. Krokodillen, verschillende soorten herten, maar ook veel vogels en vlinders. Het grote wild laat zich gelukkig niet zien. Na 10 uur in de ochtend is het al te heet om te lopen en we lopen terug naar de startplaats, waar we weer overgevaren worden.

Aangekomen bij de lodge staat er een olifant op ons te wachten, kadootje van de manager. We mogen hem gaan wassen in de rivier. Hardstikke leuk om te doen. De olifant heeft ons drijfnat gespoten met de snuit. Als tegenprestatie hebben wij hem flinkt geschobt. :-)
Diezelfde middag mochten we weer het park in, maar nu OP de olifant. Nu hebben we 7 neushoorns gezien en op de olifant zijn we tot op een paar meter van ze genaderd. Kennelijk heeft de neushoorn goed door wie er het grootste is van de twee ;-)

De tijger zien we de volgende dag, wanneer we met de jeep het park in gaan. We kunnen daardoor veel verder en zien ook nog 2 grote zwarte beren. Mooi gezicht, alleen niet dat gedeelte waarin ze naar je toe komen rennen. De tijger die we zien zit achter een groot houten hek. We hebben dus geen wilde tijgers kunnen spotten. Ze houden deze tijger gevangen omdat ze ooit mensenvlees heeft gegeten, wat haar moeder had gevangen. Daarom wordt ze nooit meer los gelaten, want eenmaal mensenvlees gegeten..........

Vanavond zijn we uitgenodigd bij de Tharu, in een klein dorpje en gaan daar eten. Daarna gaan we in het park, in een boomhut slapen.... ben benieuwd....

 

Dusssssss... had ik net dit verslag bijna af, viel de stroom hier uit.. Naja... alles is hier Tempo Doeloe, dus dan doen we het gewoon nog een keertje...

Inmiddels zitten we alweer 3 dagen in de hoofdstad van Nepal, Kathmandu. Een stad met ca 3,5 miljoen inwoners. We hebben een hotelletje in de heuvels buiten het centrum. Het is een heel oud typisch Nepalees gebouw, met een prachtige tuin en utizicht op de omringende heuvels.

De indrukken die we in Kathmandu opdoen, zijn eigenlijk niet anders dan in Delhi. Je kijkt elke keer weer je ogen uit. Er zijn heel veel kleine toeristenstandjes waar je de meest prachtige Boeddha's kunt kopen, overal klinken mantra's uit speakers en is de reuk van wierrook te ruiken. Het verkeer is hels, net zoals in India. Door de stof in de lucht, samen met de smog zien we van de bergen slechts nog de contouren. Hopelijk wordt dat volgende week beter.

We hebben twee dagen een locale gids gehuurd die ons door deze stad heeft geleid en na 2 dagen zijn we nu ook een beetje tempelmoe... Maar alles wat je ziet is zo mooi en indrukwekkend. De ene tempel is nog grootser dan de andere. Voor sommige moeten we 365 treden klimmen, andere mogen we niet of gedeeltelijk niet in omdat het zo' n heilige plaats is.

In het hotel is het een kakefonie van vogels. Alles fluit en koert om ons heen. Als we op het dak van het hotel een biertje drinken, is dat heerlijk om te horen. In de avond verstilt het geluid van de vogels. Het getoeter van de auto's valt weg. Nu is het tijd voor de duizenden zwerfhonden die de stad rijk is. Ze maken 's nachts een hels kabaal. Wij liggen er wakker van, onze gids vertelt dat ie niet eens meer zou kunnen slapen, zonder het geblaf en gejank...

Kathmandu is een stad van uitersten. De levensstandaard is laag, alles gebeurt op straat. Mensen lopen er heel kleurrijk bij. Van Hindoe tot Boeddhist, van spijkerbroek tot heilig gewaad...
Gisteren zijn we in een Hindoe tempel geweest en hebben daar een zeer indrukwekkende gebeurtenis meegemaakt. In de tempel, waar we maar een stukje in mochten, vond van alles plaats. Van bruiloften tot crematies, vlakbij elkaar.  Aan de kant van de rivier mochten we kijken naar hoe de Hindoes met hun doden omgaan. In zo'n grote stad als dit, is dit ook lopende band werk.

We zagen wel 5 ' brandstapels'  waar grote rookwolken vanaf kwamen. We zagen het hele ritueel. Onze gids, zelf een Hindoe, legde met veel respect uit wat er allemaal gebeurde en waarom de mensen dit zo doen. . Voor ons was dit een erg indrukwekkend tafereel.  Op de weg terug van de tempel liepen we in de wind. In de rook....

Vandaag was de dag wat relaxter, paar tempels gezien in Baktapur, buiten de stad. Lekker gegeten:  Alles is hier heet en curry. Veel water en cola passen er prima bij. Morgen vertekken we na een week in steden te hebben gezeten, naar Chitwan National Park. Een park waar we 3 nachten zitten, en midden in de natuur verblijven. Er leven wilde olifanten, tijgers en neushoorns. Ben benieuwd....

Foto's hebben we genoeg, alleen de computer waar ik nu achter zit is van ongeveer 1990 denk ik ;-) Geen USB-poorten of meer van dat soort dingen....

Tot later maar weer....

 

De vraag van vandaag is: Hoeveel mensen passen er in 1 tuk tuk. Gisteren verbaasde ik me er al over dat we in de stad Delhi soms wel 7 mensen in zo'n klein wagentje zagen zitten.  Maar nu waren we op de weg richting Agra. Veel mensen moeten daarnaartoe vanwege de industrie die daar is, maar er zijn wel veel minder tuk tuk's. Dus wat doe je dan?  Simpel. Je maakt hem aan de achterkant open, dan kunnen daar nog 4 mensen op zitten. Aan de zijkant kunnen 2 mensen hangen (Wel aan beide kanten, anders valt ie om ;-) ) en eventueel is er op het dak ook nog plek. Uiteindelijk zijn we bij 15 mensen in 1 tuk tuk blijven steken! :-)

In Agra staat de Taj Mahal. Als je door de toegangspoort loopt, heb ik ineens vol uitzicht op dit prachtige gebouw. Waarlijk een bijzonder gevoel om zoiets enorms en unieks te zien. Vergelijkbaar met de Pyramides of met Petra in Jordanie! Omdat onze chauffeur geen Engels sprak, hebben we ter plekke een gids gehuurd. Dat was niet zo moelijk. De stad Agra heeft 1,2 miljoen inwoners die maar 1 inkomstenbron hebben: toeristen. Omdat 't nu zo heet is in India (ca 40 graden) zijn er maar weinig toeristen. Dus je raad al wat er gebeurde toen wij de auto uitstapten...

We werden belaagd door verkopers, bedelaars, gidsen en allerlei mensen die ons ter plekke wilden vervoeren met fiets, ossenkar, kameel, tut tuk of ezel... het kan allemaal...   Onze gids vertelde dat er in het hoogseizoen zo'n 30.000 mensen per dag komen. Nu ongeveer 3.000, waarvan 90% lokale bevolking.  Binnen in de tempel is het voor ons hardstikke leuk. De indiers die er lopen, zijn bijzonder nieuwsgierig naar ons. Vertellen ons dingen en vragen ons waar we vandaan komen. Soms willen ze met ons op de foto en zelf heb ik ook al heel wat families op de foto gezet.

Naast de Taj Mahal ligt ' het rode fort' . Een enorm bouwwerk in vuurrood steen uit dezelfde periode van de Taj Mahal. Het geheel is echt bijzonder mooi en heel indrukwekkend.

Wat net zo indrukwekkend was, was de rit van en naar Agra. Het verkeer in Delhi is hels. Spiegeltjes worden ingeklapt om meer ruimte te hebben (verschilt tussen 3 en 6 rijstroken) en je vraagt je af waarom dat allemaal maar goed gaat. Ongeveer een uur buiten Agra is er ineens geen heen- en weer meer, maar 1 grote brede weg. Toen bleek dat we soms 2 rijen dik reden, soms wel 6. Dat gebeurde ook aan de andere kant. Zo kan het dat je ineens een vrachtwagen recht op je af ziet komen, heftig seinend en toeterend. Op het laatste moment gaat hij dan naar rechts en wij naar links. En ook dat gaat allemaal maar goed. Voor ons een gevoel van 4 uur achtbaan....

Op de weg rijdt en loopt van alles. mensen, beesten (vooral koeien) en alles wat wielen heeft, rijdt er ook. Je raakt gewoonweg niet uitgekeken van alles wat voorbijkomt. Onze chauffeur sprak dan wel geen Engels, gelovig was ie wel...  Aan het einde van de dag sloegen we een onbekende weg in, halverwege de weg naar Delhi. Er liepen mensen in gewanden met kale hoofden. We werden voor een tempel afgezet waar net een of ander helig hindoeistisch ritueel aan de gang was. Voor wij het wisten lag onze chauffeur languit op de grond te bidden en klonken gongen om ons heen, waren mensen aan het zingen en vonden allerlei rituelen plaats met water en vuur. M'n mond viel echt open van verbazing.

Het bleek dat dit een tempel was van de Hara Krishna , afgeleid van de heilige Hindoeistische god Krishna, met deze variant is in Nederland ook wel bekend als een ' sekte' . De oprichter van deze sekte komt hiervandaan en nu zijn hier allerlei tempels en woongemeenschappen, waar deze mensen de hele dag bidden. We kregen maar al te graag wat rondleidingen en men probeerde ons ook te interesseren voor dit geloof. Uiteraard hebben ze ons wel wat geld afgetroggeld, maar het is voor een goed doel: eten geven aan kinderen die anders gaan bedelen. Daarna gingen we weer onze weg.

Tegen 11 uur in de avond waren we weer in Delhi. Op elke hoek van elke straat liggen mensen te slapen, mensen die niets hebben. Ze worden door hun eigen stadsgenoten als vuil behandeld. Dat is kennelijk het ' kaste-systeem' wat hier nog steeds geldt. We blijven maar kijken naar wat hier allemaal gebeurd in deze stad. 2 dagen hier, levert 2 weken aan indrukken op.

Nu gaan we naar Nepal, Kathmandu. Tot de volgende keer !!

Vandaag zijn we door Delhi gereden in een Tuk Tuk. Ondanks dat we toch wel wat ervaring hebben met reizen door grote steden, was vandaag toch een aardige cultuurshock. Want wat kom je allemaal tegen op zo'n dagje ?

- Olifanten
- Apen
- koeien op de weg die een file veroorzaken
- bedelende meisjes die smekend half op schoot hangen
- 5 mensen op 1 brommer of 7 mensen acher in 1 Tuk Tuk

Afgewisseld met de meest fantastische oude bouwwerken, tempels, moskeeen en ander pracht.

Omdat het zondag is, zijn de meeste mensen vrij en valt het met het verkeer wel mee, zegt onze chauffeur. Desalniettemin vliegt hij van links naar rechts en je moet een sterke maag hebben om deze rit goed te doorstaan. Veel mensen gaan op zondag naar de tempels of het park. Daar was het dus ook erg druk. Eigenlijk waren wij vandaag de toeristenattractie voor de Indiers, want veel mensen wilden een praatje maken en met ons op de foto. De vrouwen kleden zich op deze dag bijzonder kleurrijk. Bij tempels is het daardoor een grote kleurenzee. Ondanks dat het druk is, is het nooit vervelend. Mensen dringen nooit voor en zijn allemaal erg aardig. Er hangt gewoon een prettige sfeer.

Deze dag zit er voor ons bijna op, we zijn afgepeigerd van 10 uur tuk tuk en zoveel indrukken. Nog even wat eten en dan wacht morgen de onvermijdelijke excursie naar de Taj Mahal....

Echt een stad van uitersten: Delhi....................

Nou, ik moet zeggen dat we voor deze reis weer heel wat mooi nieuwe stempels en plaatjes in onze paspoorten hebben. Het kost even wat tijd (en veel geld), maar goed. De ambassade van India was zo vriendelijk om ons gelijk een vergunning (permit) te geven voor Sikkim. we mogen er 15 dagen rondlopen, en dat is precies genoeg

Esther is gisteren naar het Nepalese consulaat geweest voor de formaliteiten en daar wist men ook te melden dat het inmiddels rustiger is geworden in Nepal, na de bomaanslagen van vorige week. We hebben onze route inmiddels aangepast en gaan nu dus ook alleen maar door ' veilig'  gebied.

Gisteren hebben we ook nog wat injecties gehad, dat hoort ook bij de voorpret en aangezien bijna het hele gebied nogal mug-rijk is, nemen we ook een vracht aan anti-malaria pillen mee.

In Nepal en Sikkim zijn (tussen de trekkings door) toch behoorlijk veel internetcafe's, vandaar dat ik dacht dat het wel leuk zo zijn om af en toe iets te vertellen over wat wij daar allemaal zien en ervaren. Of het allemaal gaat lukken, dat zien we later wel....  
De fotocursus is inmiddels ook afgerond, dus ik hoop het geheel ook te kunnen voorzien van een aantal mooie, sprekende foto's.

Nog 1 week tot het vertrek... Tot later.....