Vanmorgen vroeg ontbeten in ons hotel en meteen doorgereden naar Kuala Lumpur, een rit die van half negen tot half een duurde. Daar aangekomen meteen onze bagage ingecheckt. Dit kon al, ook al vertrekken we pas om kwart over elf 's avonds. Zo lang op de luchthaven zitten is maar niks, dus besloten we nog eens naar Kuala Lumpur te rijden om er nog wat souvenirs te kopen. We heben onze handbagage dan maar netjes opgeborgen in een kluisje en dan doorgereden naar Kuala Lumpur, naar de drukke Petaling street. Daar was het weer een drukte van jewelste met verkopers die je allerhande proberen aan te smeren. Dus hebben we cadeautjes voor iedereen. Julie en Marie, ik denk dat jullie heel blij gaan zijn met de geschenken die we voor jullie gekocht hebben. Maar dat is nog even afwachten tot morgen. Dikke kussen aan iedereen. Normaal gezien landen we om 11.10 op Zaventem. Onze vakantie zit er op. Jammer, maar helaas.... Toch geen spijt hoor, want weer mooie herinneringen rijker. Ma, maak maar iets lekker Belgisch klaar, want de rijst komt me ondertussen aan de oren uit. Tot morgen xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Hallo iedereen,

eindelijk weer een nieuw verslagje van onze laatste vakantiedagen. We verbleven drie dagen op een tropisch Robinsoneiland "Pulau Besar" voor de kust van Mersing. Bij het vertrek regende het al jammer genoeg. We namen de speedboot naar het eiland en moesten al snel onze K-way aantrekken. Van op de boot zagen we enkele vliegende vissen en plots viel de boot stil midden op zee. Na wat over en weergeloop van de stuurman kreeg hij de motor toch terug aan de praat en konden we onze trip verder zetten. Aangekomen op het eiland vielen ons het azuurbaluwe water en de mooie witte stranden meteen op. We werden er verwelkomd met een welkomstdrankje en kregen onze "Deluxe" chalet toegewezen. Zoveel "Deluxe" was er niet aan, maar alles was toch netjes en met alle nodige voorzieningen. Ondertussen bleef het wel regenen. Pas tegen een uur of vijf hield het regenen op en konden we onze eerste verkenningstocht langs het strand maken. Mooie palmbomen, rotspartijen en de mooi gekleurde zee waarin je koraalriffen kon zien... Al wat nodig is voor een schitterend verblijf, maar dan zou het eerst toch wat moeten opklaren. 's Avonds kregen we gezelschap van een dame uit Signapore, die steen en been klaagde over haar verblijf ginds. We waren haar gezaag al grondig beu, maar ze was al overal ter wereld geweest en sinds haar man was overleden, moest ze alleen reizen. Even getwijfeld om haar binnen te draaien, maar haar gezaag was er net een beetje teveel aan.

De dag nadien leek alles veelbelovend.... Eeen straalblauwe hemel en een schitterende zon... dus dit moest een schitterende dag worden. Eerst een boottocht gedaan die in de prijs inbegrepen was langs enkele mooie eilanden. Dan aangemeerd en mochten we snorkelen. Je zag er wel vissen en koralen, maar bijlange niet zo mooi als op Turtle Island. De koralen leken eerder dood. Maar ja, 't was toch genieten van zo'n boottochtje.

Daarna lekker gegeten, want het eten was er best wel lekker. Soep, buffet en vers fruit.

Op dit eiland werden ook de eilandraden en de proeven  van het TV-programma Expeditie Robinson van volgend seizoen opgenomen. Die opnames waren pas drie weken achter de rug. Enkele Nederlanders vertelden ons dat je er nog een tempel kon vinden die ze speciaal voor dit programma gebouwd hadden... wij dus op zoek. Uiteindelijk vonden we de tempel, die net echt leek. Plots werd het wel meer betrokken en kwam er wind opzetten. Onze plannen om door de jungle naar de andere kant van het eiland te gaan, konden we wel opgeven. Gelukkig waren we nog niet vertrokken, want er brak een tropisch onweer los, met stevige wind en gutsende regen. En zo waren we weer vertrokken voor een paar uur. Pas tegen de avond klaarde het weer op. De volgende morgen was het alweer inpakken, afscheid nemen ginds en met de speedboot terug naar Mersing, waar we nu nog een nachtje verblijven, alvorens door te rijden naar de luchthaven van Kuala Lumpur. We hebben sinds de autorit niet meer zuur naar elkaar gekeken, dus 't is liefde alom.... ;-)))).

Ja, onze reis zit er bijna op... de tijd staat niet stil. Overmorgen zijn we al thuis. Rond elf uur in de voormiddag landen we in Zaventem. Als alles volgens schema verloopt natuurlijk. Dikke kussen dus... en tot vrijdag. xxx

Hallo iedereen,

eindelijk nog eens tijd om een verslagje te schrijven, want de afgelopen twee dagen hebben we niet veel meer gedaan dan in de auto gezeten. Danny had dus wel degelijk de afstand verkeerd ingeschat. Dus een beetje een lang gezicht van mezelf kwam er natuurlijk ook aan te pas. Gisteren tot in de vooravond gereden naar Ratau Ambang, een godvergeten plaatsje, dat vroeger toeristisch was omdat er schildpadden aan land kwamen. Nu de schildpadden niet meer komen, is dit stadje wat desolaat geworden. Voorheen kwamen hier lederrugschildpadden eieren leggen, maar die komen hier niet meer aan land, wel nog de green turtle, maar vermits we allebei afgepeigerd waren van een hele dag in de auto door te brengen, hadden we de moed niet meer om die te gaan zoeken. Dan moesten we daar nog een slaapplaats zoeken ook. Uiteindelijk kwamen we via de Lonely planet terecht in Daidahma's holiday chalets. Volgens de lonely planet best te doen. Op het eerste zicht leek dat ook wel zo, al roken de kamers erg muf. Daidahma, de plaatselijke gesluierde heks, bracht ons naar onze kamer. Even het laken geinspecteerd en meteen een ander gaan vragen. Daarna even gaan wandelen op het strand. Ondertussen was het donker geworden en moesten we nog gaan eten. In het "lokale 5-sterren restaurant" langs de weg bestelde Danny dan uiteindelijk maar Nasi goreng Thailand. Ik zei : "Me too", waarmee ik bedoelde dat ik hetzelfde wou bestellen. Maar dat arme schaap verstond geen Engels en kwam met twee verschillende schotels af, wij ons al afvragen wat dat te betekenen had... Maar toen we nog eens een kijkje namen op de menukaart, stond daar ook "Mee sup" op en die hadden we dus gekregen. Enfin het was voor een plaatselijke frituur nog erg lekker ook en het kostte ons welgeteld 3 euro voor 3 schotels, want Danny had nog een extra schotel besteld. Daarna maar terug naar onze muffe chalet, waar we afgepeigerd onder ons blauwe lakentje kropen. De airco maakte geluiden van een neerstortend vliegtuig, dus afgezet die handel. 's Morgens dan maar vroeg doorgereden. Onze plannen waren om naar Kuantan te rijden en daar een nachtje te blijven slapen, maar het was weer een saaie stad, dus na wat gediscussieer en wat gemok langs beide kanten, besloten we dan maar door te rijden. Ondertussen hebben we een truukje gevonden om goed te kunnen auto rijden. We schakelen samen : Danny duwt de ontkoppeling in en zegt "ja" en ik verander de versnelling en zeg "OK" en zo gaan we vlot naar vijfde versnelling. Danny rijdt hier altijd, want ik ben helemaal gedesorienteerd als ik moet rijden. Rechts zitten, links schakelen, richtingaanwijzers aan de andere kant, achteruitkijkspiegel links, .... probeer het zelf maar eens.... Vanmorgen kroop er ook nog een gekko in onze auto, die we tot nu toe niet meer hebben teruggezien, dat arme reptiel heeft ondertussen al een hele weg afgelegd. We zijn ondertussen aangekomen in Mersing, helemaal beneden in Maleisie. Dat heeft ons dan wel het grootste gedeelte van de dag gekost. Morgen nemen we de jetti hier naar Pulau Besar, een eilandje dat 30 km van de kust ligt. Het is hier een levendig stadje omdat hier vooral toeristen komen die de overzet nemen naar eilandjes. We vonden ook hier een hotel "Seri Malaysia". Best te doen deze keer.

Ik probeer hier al lang overal te telefoneren, maar met de publieke telefoons kan je niet bellen naar Belgie. Telefoonkaarten werken niet internationaal, en niemand in de winkels wil me hier blijkbaar laten bellen. Enfin alles gaat nog altijd goed, hopelijk thuis ook. De krampen zijn ondertussen helemaal weg, al blijven er wel nog wat ongemakken ;-)))) Dikke kussen ginds. Hier aan de kust is het heeeel warm weer, zonnig en broeierig heet, af en toe een wolk. Lang kan je hier niet in de zon blijven. Verstikkend gewoon. Dus slip... slip.... slip....

Vanmorgen  zijn we niet al te vroeg opgestaan want geen van beiden had goed geslapen  ; ikke ( Danny) van de kou en Chris van  de krampen. Ja ,je bent dan al eens in een sjiek hotel , en dan krijg je daar krampen. W e zijn dan uitgebreid gaan ontbijten , en dat was enorm uitgebreid. Naast een gewoon ontbijt , zoals je in alle hotels krijgt ( eitjes , toast , kaas , fruit , saucissen enz. , kon je hier ook nog warme maaltijden nemen (rijst met kip , , warme groenten , een soort soep , gestoomde dingen zoals dim sum en nog enkele thaise en indische dingen) Goed hoor op een nuchter maag. Maar ja , ieder zijn meug, het loopt hier trouwens vol met vrouwen in burka's , volledig in het zwart , sleffende Pakistanen en Indiers die even breed als groot zijn en nog een handvol lui van Chinese komaf. Voor zover we zagen zijn wij veruit de enige blanke , Europeanen hier in dit hotel.

Na het ontbijt vertrokken we om de omgeving te verkennen. De meeste bezienswaardigheden die hier zijn vinden we ook bij ons; aarbeienboerderijen en een soort van bloemenhal. De theeplantages en bedrijven zijn wel typische dingen en die zijn ook heel mooi om te zien. Een glooiend  hooggelegen  landschap met  frisgroene theestruiken netjes op rijen geplant langs de hellingen. Het leverde enkele prachtige vergezichten op. Vanmorgen was het hier koud  en mistig , maar al bij al viel de dag nog mee ,rond de middag brak de zon door de wolken en pas tegen de avond aan begon het te regenen.

Het rijden met een "omgedraaide " auto lukt al wel goed, alleen zoek ik soms de veiligheidsgordel in het midden , kijk ik in de achteruikijkspiegel waar  er geen hangt en zet ik nog regelmatig de ruitenwissers aan als ik moet pinken. Soms moet Chris ook nog wel zeggen :links rijden hee>,

We bezochten ook nog een Chinese tempel met fantastisch kitscherige gouden beelden en brandden daar enkel wierookstaafjes. Dan reden we verder op zoek naar een waterval, we reden langs grote moestuinen want hier worden heel veel groenten gekweekt. Aan de waterval geraakten we niet .

Bij het verder rijden hielden we ook halt in een nederzetting van echte inheemse mensen : Orang Asli  , maar veel zagen we daar niet.

In een vlinderboerderij hebben we heel wat mooie vlinders gezien , maar ook een hele verzameling eigenaardige en grote insecten : wandelende takken , wandelende baderen , kevers , mijoenpoten , tarantula's , schorpioenen enz. Er zaten ook heel wat slangen  en allerlei hagedissen , netjes opgesloten in kooitjes. Ook daar hebben we wat rondgezworven.

Dan reden we nog naar het hoogste punt uit de omgeving en daar had ons autootje het soms toch wel wat moeilijk mee , of misschien was het de chauffeur wel :-)  .

Zo dat was het vandaag. Morgen rijden we in 1 keer naar de oostkust , Chris denkt wel dat dat nogal ver is , maar ik zie dat wel zitten. Daar moeten we dan ook nog wel logement zoeken , we zijn benieuwd....... maar dat horen jullie morgen wel.

Groeten aan iedereen en tot de volgende

Danny en Chris

Vandaag lang uitgeslapen en dan de taxi genomen naar de luchthaven. Gepakt en gezakt, want onze bagage is al serieus aangedikt, stonden we in de rij voor de airbus naar Kuala Lumpur. Bij deze vluchten van Air Asia heb je geen genummerde plaatsen, dus wie eerst in de rij staat, heeft de beste plaats en wij staan natuurlijk altijd vooraan in de rij. Het was een vlucht van ongeveer een uur en 40 minuten en het was nogal een bruuske landing in Kuala Lumpur. Daar stond de man van Casina Rent a car al klaar met onze Perodua Kembara, een kleine 4x4. Alle papieren ingevuld en we konden vertrekken... Het stuur staat rechts, de versnellingspook aan de linkerkant, de richtingaanwijzers rechts en de ruitenwisser links. Meteen de autostrade op richting Ipoh. Op de autostrade was er nog geen enkel probleem, behalve als je moest inhalen en je moest je richtingaanwijzer gebruiken, dan zette Danny altijd de ruitenwissers op. ;-)))))) Daarna verlieten we de autostrade om richting Cameron Highlands te rijden. Deze zijn hoog gelegen, dus we zagen het weer omslaan en de weg ging alsmaar meer kronkelend naar boven.... Haarscherpe bochten volgden elkaar in een razendsnel tempo op. Denk er dan ook nog bij dat we links moesten rijden, dan kan je je wel voorstellen dat je je uiterste concentratie nodig had. Vooral als je plots links moet van versnelling veranderen. Plots begon het hard te regenen, wat het alleen nog bemoeilijkte. Uiteindelijk kwamen we na veel vijven en zessen in ons hotel 'Equatorial Cameron Highlands' aan. Een immens hotel, heel wat anders dan we tot nog toe gewend waren. Mooie ruime kamers met een king sized bed, een mooi uitzicht en verschillende restaurants... Het duurste hotel waar we verblijven en dat zag je ook meteen. Alles is hier heel verzorgd en netjes, maar hier geldt een serieuze duik van de temperatuur. Dus terug lange broeken en hemden met mouwen aan en wie weet moeten we hier ook geen truien boven halen. Alles goed verder, je kan nu ook eens kijken naar onze foto's die we bij dit reislog maakten.

Heidi, niet teveel kosten maken he. Al was je poes misschien wel aan vervanging toe. ;-)))))))) Misschien moeten we dat beter aan Marc vragen.

Linda, mijn conditie is nog bijlange niet slecht, want ik ben nog niet hijgend moeten achterblijven ergens en Danny blijft elke dag een ijsje eten, om zijn gewicht op peil te houden. Dikke kussen ginder en tot schrijfs xxx We vinden het altijd heeeeeeeeeeel leuk om jullie reacties te lezen en nieuws van het thuisfront te vernemen. Je kan ook altijd nieuws mailen op e-mail : Wisconsin_9734@hotmail.com

Kisssssssssssssssssssss aan everybody

Vanmorgen om 08.30 uur kwam Rashid ons oppikken voor een bezoek aan de longhouses. De vorige dag hadden we gevraagd om een bezoek te brengen aan het Ganung Gudingpark waar de Raflesiabloem groeit, maar hij raadde ons dit af omdat er op dit moment geen bloeiende planten waren. Vanmorgen in de auto vroeg hij of we onze plannen wilden veranderen, want er zouden toch rafflesiabloemen bloeien. Dus we beslisten we maar het park te bezoeken in plaats van de longhouses. Het was een rit van ongeveer twee uur. De zon scheen volop en het was broeierig warm. In het park aangekomen, kregen we een plaatselijke gids toegewezen en werden we vergezeld van een koppel Australiers. Daarna begon de tocht naar de bloemen. Het was weer een serieuze klimpartij. Over modderige paadjes, serieuze rotspartijen en rivieren. Alles bij elkaar een klim van een dik uur. Dus wij weer aan het zweten volop. De druppels zweet vielen als een lokale regenbui neer op de grond. Toen we eraan kwamen zagen we de bloem : 'De raflesia' genaamd. Eerst verschijnen er een soort bruinachtige knoppen op de bodem of een rots, die na een paar maand groeien opengaan. Het zijn bloemen met een doorsnede van ongeveer 80 cm tot 1 meter; roodachtig van kleur en ze verspreiden een verschrikkelijk slechte geur. Dit is om vliegen aan te trekken die het stuifmeel van de vrouwelijke bloemen naar de mannelijke moeten brengen.  De bloemen wat bewonderd, wat foto's genomen en terug naar beneden strompelen, zweet vegend en water slurpend. Daarna gingen we lunchen in het lokale restaurant ; je raadt het : alweer rijst op het menu. Dan maar weer in de wagen voor een rit van twee uur om het volgende oerang oetangcentrum te bezoeken. Daar zaten weer een tiental oerang oetangs op een tiental meter van ons verwijderd te eten. Ze zitten vrij in het regenwoud, maar komen op geregelde tijdstippen naar de voederplaats om te eten. Dit omdat het gerehabiliteerde oerang oetangs zijn, die zijn uitgezet om te leren leven in het wild. Het leverde enkele mooie foto's op van orangs met hun jongen en we reden verder, terug naar Kuching 'De kattenstad'. Hier hebben we nog wat rondgewandeld en onze kilo's bagage nog wat aangedikt en dan gaan eten, waar Danny zich heel boos maakte in het restaurant omdat hij na twee uur nog altijd geen eten had gekregen. Morgen terugvliegen naar Kuala Lumpur en dan de auto in richting Cameron Highlands. We zijn benieuwd of het links rijden gaat lukken.     Enfin.. we zien wel.

Lindake, danny mist u heel hard altijd en overall. Hij is nog harder vermagerd en ook ik ben wat afgevallen, denk ik, maar dat zal wel zijn door de vele inspanningen die  we leveren en het zweet dat hier verliezen.

Suzanne, Keep on trying, keeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep on trying. Dikke kussen daar aan iedereen.

Julie en Marie dikke kussen van de papa en bijtjes in de benen van de Chris. xxxxxx                                                       

Vandaag naar het Bako national park geweest. Vanmorgen om 8.30 uur plaatselijke tijd kwam een gids 'Ahmadie' ons oppikken aan ons hotel of moeten we zeggen 'Blowkot' want hier verblijven blijkbaar alleen getatoeerde mensen en excentriekelingen. De kamers zijn echter wel net, maar basic. We vertrokken nadien naar het park, waar een klein bootje ons naar de ingang van het nationaal park bracht. Het park was gelegen aan de monding van de rivier in de zee en het viel ons meteen op dat het een prachtige omgeving was. Rotsen, palmbomen en mooie eilanden in de verte voor de kust. We werden meteen verrast door een troep 'Silverleaf monkeys' aan de ingang van het park, wat ons een aantal mooie foto's opleverde. Daarna stapten we over houten bruggen het park in. De gids zei ons dat we maar beter stil konden afwachten tot de neusapen tevoorschijn kwamen en die kregen we dan ook snel te zien. Toen we de houten bruggen verlieten, werd het meteen duidelijk dat het volgende pad een serieuze klimpartij zou worden. De heuvels omhoog langs smalle, steile en modderige paadjes enkel gevormd door de wortels van de bomen. Het zweet liep ons algauw over het voorhoofd en de rug en de zon scheen niet eens! Het pad leidde naar een mooi stuk strand, een soort van inham in de kustlijn. Het was er mooi en hier aten we onze lunch. Nadien volgde opnieuw een steile klim naar een plateau, waar we insectenetende planten aantroffen. Onze gids had blijkbaar een heel goede conditie, want we konden hem met moeite volgen. Ik had vooral werk met het wegvegen van het zweet van mijn voorhoofd, mijn zakdoek was inmiddels doordrenkt met zweet. Maar het loonde echt de moeite. Onderweg zagen we nog makaken, heremietkreeften, modderkruipers, enkele vogels en een varaan. Toen we terugkeerden, zagen we dat er zich donkere wolken vormden en dit voorspelde weinig goeds. Toen we terug in de boot zaten, begon het onderweg te regenen en net toen we in het cafe aankwamen brak de bui serieus los. Net op tijd binnen, dachten we. We keerden terug naar het hotel en hebben twee uur afgepeigerd op ons bed gelegen. Daarna vonden we terug de moed om te douchen en de stad in te gaan om te eten. We vonden een winkel met mooie spulletjes : allemaal handwerk vooral houtsnijwerk. Je zou het zo allemaal opkopen. Daarna zijn we gaan eten in een knus restaurant en sloegen een fles wijn in ons botten. Nu zitten we hier groggy achter de PC ons verslag te typen. Ons bed maar in dus, want morgen een bezoek aan de plaatselijke bevolking in de 'longhouses', opnieuw een orang oetang reservaat en een waterval. Groetjes aan het thuisfront.

Suzanne bedankt voor je verwoede pogingen om een reactie te plaatsen. Ik zou zeggen : 'Volhouden, dan lukt het wel.' ;-))))  Dikke kussen aan iedereen.

xxxxxxxx

Hallo iedereen,

Vandaag een rustige dag gehad en niet veel beleefd.Niet al te vroeg opgestaan en lekker ontbijt gehad in het cafeetje naast het hotel.We namen het vliegtuig richting Kuching. Toen we instapten dachten we dat er ergens brand was op het vliegtuig want uit de bagagerekken kwam  veel rook. "there was smoke overall" zou Danny zeggen. ;-) *  Bleek iets van de airco te zijn en ook heel normaal. Na een rustige vlucht van een uur en een kwartier  zijn we in Kuching geland. Met een taxi naar het hotel gereden en dan meteen afgesproken met een Indier om ons wat wegwijjs te maken doorheen de streek. We bezoeken morgen het Bako national park. Daarna zijn we gaan eten in het Topspot foodcourt. Het is een groot plein met allerlei stalletjes gespecialiseerd in 'Seafood'. Ik mocht zelf mijn vis kiezen, die werd dan gewogen en het gewicht was bepalend voor de prijs. Best vreemd daar eten. Het leek wel een beetje op een markt, waar je in het midden van de markt zat te eten. Nu slapen en morgen vroeg uit de veren om de jungle in te trekken. We'll keep you informed. Oh nog iets.... als je een reactie plaatst, plaats die dan bij het laatste verslag, anders zien we het misschien over het hoofd of moeten we al onze vorige verslagen opnieuw openen om ze terug te vinden.

 

* Clue van de joke : Danny zei tegen de gids : There were leaches overall in the forest.", waarmee hij wou bedoelen : "Er zaten overal bloedzuigers." ;-))))))

Dikke kussen daar en Esther ... hier zou je het ook koud hebben in de kamer als de airco op volle toeren draait. 

Vandaag wezen raften. We waren eerst een beetje ongerust, want we hadden een rafting 'Level 4' geboekt, wat al vrij hoog isvoor beginners. Dus wij al aan het twijfelen of we het niet zouden afzeggen, aangezien we dat nog nooit gedaan hebben. Toen we dit besloten te doen, bleek dat we het niet meer konden annuleren en dat we sowieso moesten gaan. Wij dus 's morgens om half acht naar de plaats waar ze ons kwamen oppikken, niet wetende wat ons te wachten stond. Het busje kwam en we stapten in. We zetten ons naast een Chinese dame van 58 jaar en dachten meteen dat we het wel zouden overleven. Die Chinese tante hield geen vijf minuten haar tetter. Ze heeft twee uur aan een stuk  door gepraat in het Engels. Ze was al in Eindhoven geweest en vroeg Danny zijn adres om volgend jaar hoogstwaarschijnlijk eens binnen te vallen. Ik heb Danny wijselijk aangeraden dit niet te geven. Stel u voor dat we een paar dagen met dat taterend wicht moeten doorbrengen!!!! De busrit duurde ongeveer drie uur en bracht ons naar een klein stationnetje in een klein stadje. Ondertussen had de begeleider al gevraagd of we extra kleren en een handdoek bij hadden... Neen dus. Dus wij snel met de Chinese dame voorop een klein winkeltje binnen om een T-shirt en een short te kopen. Alle kleren in de winkel trokken op niks, dus besloten we een zwart shortje en een 'marcelleke' te kopen. En nog een handdoek! Alles te samen nog voor geen zes euro. We trokken onze spulletjes aan en hadden veel bekijks... Onze shorts kleken rokjes en kwamen tot aan onze knieen. En mannen die in onderlijfjes rondliepen hadden ze ook nog nooit gezien. Danny heeft zich een breuk gelachen en zei dat ik een mislukte travestiet was.

Dan kwam de trein eraan, een voorhistorisch ding, dat je bij ons enkel nog in musea vindt. Weer een uurtje boemelen en dan kwamen we rond een uur aan bij de vertrekplaats. Reddingsvesten aantrekken, helmpjes aandoen en een snelcursus raften... en we mochten instappen. De gids zei dat wij, als twee sterke mannen vooraan moesten zitten. Niet moeilijk want de andere passagiers waren de Chinese dame, een paar jonge Chinese jongens en een Russisch koppel, dat nauwelijks kon lachen. En dan vooruit!!!! Na de eerste bocht zagen we al de eerste versnelling. We konden onze ogen niet geloven. De golven en kolken waren zo hoog, dat ik meteen dacht : 'Oooooh my God!!!!'. Maar wonderwel kwamen we er zonder kleerscheuren doorheen. De oude Chinese dame riep steeds : "Peddelen, harder, 1...2". En zij zat daar in het midden niks anders te doen dan te gillen. Maar het was best FUN! Alle grote stroomversnellingen kregen namen als 'De scoobidoobidoo, de washing machine, de big momma, de rattlesnake, ...." In totaal waren het er zeven. Maar we hebben ze allemaal goed doorstaan en zijn niet overboord geslagen. Na tien kilometer gingen we lunchen en konden we onszelf op video bekijken. Best grappig... Na het eten kwamen we weer in actie en volgden nog twee grote stroomversnellingen en daarna meerden we aan. We keerden eerst met de speedboot terug en daarna terug de bus op voor een rit van een paar uur. Danny en ik waren het erover eens dat het een onvergetelijke ervaring was. Tot zover ons verslag. Morgen laten we Kota Kinabalu achter ons en vliegen we verder naar Kuching.

Leuk om ook jullie reacties te lezen en zo wat te vernemen van het thuisfront. We'll keep you informed. (Heb ondertussen Elisabeth haar mail gelezen op hotmail en we hebben beiden gelachen.) 

Groetjes en dikke kussen,

Chris en Danny

 

Dag allemaal,

Vandaag moesten we afscheid nemen van onze gids Robert die al 5 dagen goed voor ons zorgde. We werden vanaf het schildpaddeneiland naar Sandakan stad gebracht waar we moesten wachten om het vliegtuig naar Kota Kinabalu te nemen. Al goed ook want we gingen nog even shoppen op lokale markt om een valies bij te kopen die we als handbagage konden gebruiken, want we vlogen met Air Asia en dat is niet zo eenvoudig. Je mag er slechts 15 kg bagage meenemen. Op onze vorige vlucht moesten we 30 euro bijbetalen, want onze valiezen wogen 11 kilo teveel. Hier lossen ze dat zo op : Ze kopen een kleinere valies, proppen er heel wat bagage in en nemen deze mee als handbagage. Wij even gerekend : Als we een kleinere valies bijkochten, konden we maar liefst 100 euro uitsparen. We kochten dus een kleine valies voor 85 Maleisische ringit, wat ongeveer 17 euro is omgerekend. In het reisbureau hebben  we dan als onze bagage verdeeld over 4 valiezen. We vertrokken naar de luchthaven en hadden dit keer gelukkig geen overgewicht, ook al was het aantal bagage hetzelfde gebleven. De vlucht duurde ongeveer een half uur. Op de luchthaven aangekomen, stond Vincent ons al op te wachen om ons naar ons hotel te brengen 'De Tropical lodge'. Dit bleek al gauw een grote teleurstelling. Onze kamer lag net boven een cafe. De kamers waren klein, warm en heel basic. Zelfs geen lavabo op de kamer en twee armtierige bedden. Wij dus snel onze bagage gedropt en de stad in, op zoek naar............. een nieuw hotel.Dat vonden we al gauw in de buurt 'Seri Borneo', met heel verzorgde kamers en een badkamer. We boekten er een kamer en gingen terug naar het vorige hotel. Beetje genant natuurlijk, want we moesten zeggen dat we er niet bleven. Maar.... geen enkel probleem, we konden zo vertrekken en moesten zelfs onze kamer niet betalen. Probeer dat in Belgie eens! Dus wij met onze taxi naar het volgende hotel.

Morgen gaan we raften op een of andere wilde rivier, dus wacht ons een nieuw avontuur. We houden jullie op de hoogte.

Groetjes ginds aan iedereen! Hopelijk is Elisabeth spoedig hersteld en kan ze haar reis verder zetten, want je moet er maar mee zitten in zo een vreemd land. Ik had de vorige dagen haar mails gelezen over haar avonturen ginds, maar eergisteren stond er niks meer op. Dikke kussen ginds aan iedereen van de familie Toubac en Bogaerts en natuurlijk ook aan Marie en Julie. Tot een dezer!!!!!

Dag iedereen ,

Spijtig te horen dat het ginder zo`n slecht weer is. Hier is het nog altijd broeierig warm.

Gisteren vertrokken we heel vroeg met een "jetty" naar het schildpadden eiland. Er liggen er zo drie bij elkaar waar de schildpadden onder beschermig hun eieren kunnen leggen. Op 1 van de drie kan je overnachten en de schildpadden `s nachts bekijken. De tocht op zee was op zich ook al mooi: we voeren voorbij mooie eenzame eilandjes , hele stukken stad op het water gebouwd met houten paalwoningen en vissersnetten in het miden van de zee. We waren maar 20 km van de Filipijnse grens verwijderd op zee. Toen we aankwamen bleek het eiland een klein tropisch paradijs met een parelwit zandstrand en wuivende palmbomen.We waren daar ook maar met een 50 tal toeristen , meer worden er per dag niet toegelaten.In de namiddag snorkelden we in zee en we zagen weer ongelofelijk mooi onderwaterleven : een wandelende octopus , een vis die een soort kokkel uit haar schelp wou slaan , en ja ook Nemo was er weer met drie vriendjes. Voor de rest was het heerlijk slapen op het strand onder een palmboom, want in de volle zon was het niet uit te houden. Op de terugweg naar onze kamer zagen we nog een varaan : een soort hele grote hagedis. Dan moestgen we wachten tot de schildpadden naar het eiland kwamen. Dit gebeurt na zonsondergang. De vorige dag waren er 30 naar het strand gekomen, waarvan 25 er eieren hadden gelegd. In totaal goed voor 1029 eieren. Het duurde wel een hele poos voor de eerste schildpad kwam . Rond tien uur zagen we voor het restaurant van het eiland de eerste schildpad een nest maken. Het was een 'green turtle', een kleinere soort dan we in Costa Rica zagen. We zagen van ver dat ze met haar poten het zand lossloeg en dan was het geduldig wachten tot ze begon te leggen. Dan was de schildpad in een soort trance en stoorde ze zich niet meer aan de toeristen. Eens zover mochten we er achter gaan staan en zagen hoe ze eieren legde.Ze legde in totaal 109 eieren die een voor een verzameld werden door de 'ranger'. De eieren werden dan opnieuw begraven in een broeierij met kippegaas er rond,  om ze zo te beschermen tegen dieren die ze zouden opeten. Ook dit mochten we bekijken. Daarna volgde het derde deel van het programma : De kleine schildpadjes die gedurende de nacht waren uitgekomen, mochten we vrijlaten in zee. Een hele emmer vol werd onder het toeziend oog van heel wat toeristen losgelaten in zee.  Met z'n allen haastten ze zich naar zee om dan vlug weg te zwemmen. Omstreeks 12 uur was het programma afgelopen en konden we gaan slapen. Het was een mooie relaxe dag op een paradijselijk eiland.

Dag allemaal,

Eindelijk kunnen we nog eens verslag uitbrengen vanuit het oerang oetan centrum te Sandakan. We vertrokken dinsdag morgen al vroeg met air asia naar sandakan , t was allemaal in orde alleen wogen onze valiezen een beetje te zwaar en moesten we bijbetalen. In het centrum aangekomen konden we naar het opvangcentrum van de orang oetans gaan kijken .Ze werden om 3 uur gevoederd en het was mooi om te zien.De apen geleerd om terug vrij in de jungle te leven , daarom worden ze bijgevoederd .De  kleintjes moeten echt naar de klas om te leren klimmen en klauteren want dat leren ze normaal gezien van hun moeder.

`s Avonds deden we een nightwalk in de jungle , we moesten ons goed inpakken tegen de bloedzuigers omdat het geregend had. Toch had ik (danny) prijs , 2 lieverd plakten op mijn armen en deden zich tegoed aan mijn bloed. Niet moeilijk ze zaten gewoon overal.Heel creepy vond chris

Woensdag gingen we naar een of andere grot .Nog creepyer . Het was een grot waar zwaluwen nestjes bouwen voor de echte Chinese vogelnestjessoep. In de grot hoorden we verschrikkelijk sjirpende geluiden. Die kwamen van duizenden kakkerlakken die zich er tegoed deden aan de uitwerpselen van de zwaluwen. Er zaten ook duizenden vleermuizen en honderdpoten, die er echt afgrijselijk uitzagen. Daarna reden we verder naar Bukit lodge gelegen aan de grootste rivier van Maleisie. Van hieruit maakten we een riviercruise langs het regenwoud. We zagen neushoornvogels, neusapen, makaken, silver leaf monkeys, varanen en we hadden echt geluk, want er zat een groep olifanten in de buurt, die we van heel dichtbij konden zien grazen aan de oever van de rivier.

Donderdag stond er een jungle trekking op het programma. We vreesden dat die niet door zou gaan, omdat de olifanten de rivier hadden overgestoken en het te gevaarlijk zou zijn. Uiteindelijk gingen we toch, maar als zou blijken dat de olifanten in de buurt zaten, zouden we terugkeren. We vertrokken met rubber laarzen die we gehuurd hadden, want we hadden de andere groepen zien terugkeren, helemaal vol modder en bezweet. We volgden dan ook een modderig pad, heel voorzichtig, want de olifanten konden volgens de gids elk moment opduiken. Uiteindelijk roken we ze wel en vonden verse uitwerpselen, maar zijn ze niet tegengekomen. Op de terugweg zagen we nog een krokodil. Onze broek zag er wel niet uit, helemaal onder de modder. Die hebben we dan maar laten uitwassen door een plaatselijke Filippijnse.

Morgen gaan we naar Turtle Island, waar we schildpadden eieren kunnen zien leggen en waar de eieren ook uitgebroed worden en de jonge schildpadden in zee worden vrijgelaten.

Alles gaat hier goed, nog niet ziek geweest en alles prima geregeld. Het is hier wel verschrikkelijk heet en broeierig warm (rond de 37 graden) en elke dag een korte bui in de late namiddag. Maak jullie zeker geen zorgen, we maken het hier goed.

Groetjes,

Danny en Chris

dag iedereen,

alweer een dagje voorbij hier. Na een drukke nacht met een lekkend plafond dat in het midden van de nacht gemaakt moest worden ,hebben we ons goed overslapen.Vannacht werd Danny eerst wakker door het lekkende plafond. Die plaatste er netjes een emmer onder. En om een uur of drie was het de beurt aan Chris die niet meer kon slapen. Dus Chris naar de receptie en toen zijn ze het plafond komen maken. Om kwart over elf werden we wakker, natuurlijk te laat voor het ontbijt. Gelukkig konden ze dat nog regelen voor ons : we kregen twee droge getoaste boterhammen met confituur. W e gingen daarna nog maar eens op stap in Petaling Street langs alle kraampjes met fake en real fake horloges en leren co;putertassen en portefeuilles en zo. Ongelofelijk welke nepmerken je hier kan kopen , prada , boss , gucci , armani maar zelfs G-star raw  kleren. Daarna maakten we een wandeling naar de orcdeeen en hibiscustuinen . Dwars door de stad en weer was het broeierig heet.Het vogelpark lieten we mmaar voor wat het was. Nu juist heel lekker gegeten , tis hier precies restaurant new china. Het eten is hier al bij al nog lekker, maar als je zit te eten, moet je er wel de rochelende en spuwende mensen bijnemen, die je rondom je ziet. We regelden nog vlug een taxi voor morgenvroeg want om 5 uur moeten we hier vertrekken naar de luchthaven om richting Borneo te vliegen . Hopelijk kunnen we daar verder aanvullen

Groetjes

Chris en danny

Hey ,

Na een lange en redelijke vermoeiende reis zijn we aangekomen in Kuala Lumpur. Zonder veel vertraging maar met genoeg turbulentie zijn we om 8 uur geland. Bij jullie rond twee uur deze nacht . We zijn dan maar direct verder gegaan met de nieuwe dag hier. Even het hotel en de buurt verkennen , daarna een hapje eten en sightseeing in de stad. Eerste indrukken : redelijk druk , broeierig heet , nogalstinkende lucht van allerlei stalletjes met eten  maar......... toch wel aangenaam. Tijdens ons tochtje zagen ze enkele interessante dingen maar vooral veel minder schoon volk.  Een mix van alle nationaliteiten van hier uit de regio . We zagen een van de hoogste torens van de wereld en gingen met de lift ook 288 meter van grond, dat maakten we nog nooit mee. Deze avond lekker pikant gegeten , we staan nog in vuur en vlam. Verder kijken we goed uit onze doppen want binnen enkele weken zitten we zelf aan het stuur maar alles is hier langs de andere kant te doen: het stuur en ook de baanvakken. Vwala dat wat het voor vandaag , groetjes aan iedereen

Chris en Danny

Het is nu maandagavond 30 juni en binnen 4 dagen zijn we weg.

Nog eens even alle papieren nakijken en een dagboekje samenstellen met alle gegevens die we nodig hebben.
Het wordt al een beetje spannend nu......