Vanmorgen wilden we lekker uitslapen maar dat ging niet helemaal zoals gepland. We zijn inmiddels zo gedrild in op tijd opstaan dat we ook nu weer gewoon om 7:00 wakker werden. Nog wel even blijven liggen, maar na een half uurtje er toch maar uit voor de cornflakes.

Het weer zag er prima uit, helder blauwe lucht, prima weer voor het zwembad en lekker zonnen. Eerst nog even over het strand gewandeld en heerlijk uitgewaaid. Toen nog even naar de winkeltjes om wat spulletjes voor de thuisblijvers (en ons zelf) te scoren.

Daarna heerlijk terug naar ons zwembadje en het zonnebed.
Heerlijk 2 uurtjes gelegen, gelezen, gezwommen en in de zon gelegen. Heerlijk, lijkt wel vakantie! In de laatste 10 miuten maakte Brian nog een heerlijke frisje duik en wilde daarna nog even opdrogen. Echter zonnebril bleek nergens meer te vinden. Een groot raadsel. De situatie: er waren 3 stellen bij het zwembad, iedereen lag nog op dezelfde plek en toch was de bril verdwenen. We hebben alles afgezocht (zelfs onder water), maar hij kon toch geen pootjes hebben gekregen..
We konden hem niet vinden en zijn toen maar zonder bril vertrokken om even te gaan lunchen.

Na de heerlijke lunch in een tentje verderop op de Esplanade en lekker zitten op de pier maar weer terug naar het hotel. Nieuwe poging hem te vinden. We hadden bij ons vertrek aan het hotel gemeld dat we de zonnebril kwijt waren en of ze er naar uit wilden kijken. We hadden min of meer verwacht dat bij terugkomst hij wel weer gevonden zou zijn door de klusjesman. Maar het mocht niet zo zijn, helaas.

Bij de tweede poging een van de andere stellen ingeschakeld om te zoeken. De man van het stel bood aan zijn duikbril te halen want in de bosjes kon hij echt niet liggen. Zo gezegd zo gedaan en daar lag hij dan, op de bodem. Dus toch pootjes.. Waarschijnlijk was hij in de zwembroek blijven haken met opstaan en er toen afgevallen. What ever!

Omdat Brian nu weer kletsnat was, hadden we een goede reden om weer een uurtje met een boekje bij het zwembad te liggen. He wat vervelend.  Het zonnetje scheen heftig en we lagen heerlijk beschut, zodat je niets merkte van de heftige wind, die aan de andere kant van het gebouw over de stranden raasde.

Brian ging op een gegeven moment richting computer om de tekst bij de foto's van het Great Barrier Reef van gisteren te typen. En alvast een beginnetje van vandaag. Daarna zijn we richting de Art Gallary gegaan, hier vlak naast. We waren hier al woensdagavond geweest en hadden mooie schilderijen en Didjeridus gezien. Wellicht iets mee naar Nootdorp nemen?

We vielen vrij snel voor een Didjeridu, een muziekinstrument van hout, waar de Aboriginals ook op spelen. We hebben die ook al eerder in Sydney en in the red center gezien. Zelfs een CD van gekocht. Brian oefende even samen met de verkoopster of er geluid uit kwam. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Brommen - soort bellen blazen - door zo'n ding. Maar het lukte en we lieten 'm inpakken. Evenals een paar kleine dingetjes. 

Nog een laatste drankje op een enigszins zonnig terrasje en daarna de koffers weer gepakt en vroeg richting restaurant gegaan: de pizzeria voor de laatste avond.

*** 

Vanmorgen vroeg weer op, we zouden om 8 uur opgehaald worden, maar eerst zou de man van de camera nog langskomen. We moesten nog melk hebben voor ons ontbijt (cornflakes) en de winkel ging pas om 7:30 open. Snel even wat gegeten en daarna naar beneden. Eerst nog wat formaliteiten afhandelen voor de camera en voor we het wisten stond de bus er al. De wind viel erg mee gelukkig, helaas was het wel erg bewolkt, misschien hadden we op zee meer geluk.

We gingen met de bus naar Port Douglas om naar onze boot te worden  gebracht (de Aristocat) te worden gebracht. Gek genoeg hadden we eerder op onze reis een aantal mensen ontmoet die zeiden dat we absoluut vanuit Port Douglas moesten vertrekken naar het rif. We dachten eigenlijk dat dat niet zou gebeuren vanwege onze boeking vanuit Cape Tribulation, maar zo zie je maar..

Aangekomen in Port Douglas snel aan boord van ons erg nieuwe schip (pas sinds juni in de vaart) en op weg naar het rif. Gelukkig ging nu wel alles door en leek het weer erg mee te vallen. We kregen bij het aan boord komen meteen anti-zeeziekte pillen (gember pillen). Werd erg aangeraden..
Onderweg werd het gaandeweg echter ruwer en werd ook wel duidelijk dat we met het kleine bootje vanuit Cape Tribulation nooit uit hadden kunnen varen. Onze grote boot stampte en rolde behoorlijk, ondanks het feit dat het een catamaran was.
Na ongeveer een half uur gingen we de formaliteiten regelen om te gaan duiken. Sonja ging snorkelen en wilde mij graag filmen en ik zou één duik gaan meemaken.
Eerst nog even wat instructies, een " val dood briefje"  tekenen en dan gingen we naar het achterdek om onze spullen te gaan aandoen. Sonja zat intussen lekker op het bovendekje van de zon te genieten. Het was daar ook veel beter dan binnen omdat de airco wel erg hoog stond daar.

Eenmaal aangekomen bij het rif was de zee een stuk rustiger geworden. Maar we hadden toch nog wel golven van 1-1,5 meter. Dat maakte onderwater niet zoveel uit, maar van de boot afkomen met al je spullen op je rug was iets lastiger. Ik kon me van de vorige keer duiken in Egypte herrineren dat ik de fles op mijn rug erg zwaar vond, maar gelukkig viel het dit keer erg mee. We gingen met een groepje van 4 intro-dives naar beneden met 1 instructeur.  
Ik mocht als tweede van de boot af en moest even op mijn rug blijven drijven (mondstuk uit) en wachten op de rest. Was wel even opletten, want door de zeegang werd je iedere keer weer naar de achterkant van de boot geduwd. Eén dame van onze groep vond dit te eng en wilde al meteen weer terug aan boord. Voor een eerste keer met al de spanning voor het duiken en al die spullen op je rug en dan nog redelijke golven best te begrijpen.

Daarna gingen we snel naar beneden. Ik kreeg wel even last met het klaren van mij oren maar gelukkig was dat na een paar minuten voorbij. Het was werkelijk prachtig onder water. De camera die ik bij me had werkte prima en ik heb er dan ook rustig op los geschoten.

Toen we beneden kwamen kreeg ik als eerste een zeekomkommer in mijn handen gedrukt. Hij was best flink, maar lekker zacht eigenlijk. 

 De instructeur wilde ook wel even een plaatje van mij maken. Gelukkig ging alles goed en ik had het prima naar mijn zin.

 Onderweg heel veel verschillende soorten koralen en prachtige vissen gezien. Heb een aantal foto's toegevoegd, gelukkig nog veel meer gemaakt.

 Na ongeveer 25 minuten kwamen we al weer boven. Ik zag dat ik aardig wat zuurstof had verbruikt in mijn tank. Was in Egypte na de eerste keer precies zo, ik probeer wel rustig aan te doen, maar ik gewoon de eerste keer te gespannen en haal veel lucht naar binnen. Nadat ik weer aan boord was meteen besloten nog een tweede keer te gaan op een andere plek.
We mochten blijven zitten met onze wett suits nog aan zodat we snel weer klaar zouden zijn. Sonja had ook heerlijk gesnorkeld en veel gezien van boven af. Ze had enige tijd boven mij gezwommen (niks gemerkt..) en had ook een paar ander NL's gevonden die samen met hun bijna 2 jarige mannetje op de boot zeten. Zij was ook net weer zwanger van een tweede (17 weken) en ging dus ook net als Son niet duiken (wel snorkelen).
Bij de tweede keer onder water weer heel veel gezien. Het ging veel beter dan de eerste keer. Iedereen kon doordat we rustiger waren veel langer onder water blijven en na ruim 40 min. kwamen we weer boven. Een fantastische belevenis.

We gingen weer op pad naar een derde plek om te duiken/snorkelen. We zijn nu samen gaan snorkelen. Ik had de tweede keer ook een beetje last gekregen van mijn oor met klaren. Was een beetje beurs gevoel, niet erg gelukkig.
Voor we aankwamen bij de derde plek nog even wat eten (lunch) aan boord. Vergeleken met de overige tripjes die we hadden gehad deze vakantie was die erg karig. Doordat ik laat binnenkwam na het duiken was er bijna niets meer over. Nou ja, we hadden nog genoeg om op te teren van de andere keren..
De derde keer was erg leuk zo met z'n tweeen op pad. Na ongeveer een half uur zijn we terug gezwommen naar de boot en ongeveer 20 min daarna zijn we vertrokken. Was prima zo.

De terugweg was wel iets ruwer als de heenweg. De boot maakte behoorlijke smakken en er gingen steeds meer mensen naar het bovendek in de openlucht om de vissen eten te geven..
We hadden allebei nergens last van gelukkig. Nog met twee dames van mijn laatste duiktrip afgesproken dat ik wat foto's zou opsturen als ze goed gelukt zouden zijn.

Weer terug in Port Douglas weer met de bus naar Palm Cove (ongeveer 40 min). Nog even Steyn gebelt onderweg en gelukkig was het in NL ook lekker weer en had ie lekker buiten gespeelt met zijn vriendjes in B-hoek.
We kwamen moe maar voldaan aan in ons hotel. Een uurtje later stond de foto-camera man alweer voor de deur. Foto's had hij door photoshop getrokken en waren echt heel goed geworden!

S'avonds weer lekker gegeten in de nederlandse tent hiernaast. Een heerlijk steak gegeten en Sonja een heerlijk visgerecht. Daarna met de kippen op stok. Heerlijk slapen, alles prima gegaan, allebei helemaal tevreden.

****

Een hele rare (woens)dag.

Die heel gewoon begint met een ontbijtje buiten op de veranda. Rond 07.50 uur zou een busje - tezamen met de 3 Engelse dames - naar de Rum Runner brengen. Een Catamaran die vanaf het noordelijke strand van Cape Tribulation (paar minuten rijden) zou brengen. Maar je voelt het al aankomen, het busje was er niet om 07.50 uur, en niet om 08.00 uur en ook niet om 08.15 uur. Toen Brian binnen bij de receptie ging vragen, bleek de eikel van een receptionist inderdaad een belletje te hebben gekregen die morgen dat de tour van vandaag - wegens te harde wind op zee - te zijn gecancelled. Maar voor het gemak had hij dat nog niet aan ons doorgegeven. Enfin, onze dag viel volledig in duigen.

We konden worden overgeboekt naar de tour van morgen, maar de kans dat die tour ook niet door zou gaan, was aanzienlijk. Echt balen. We zouden pas  morgen om 16.30 uur opgehaald worden door Jungle tours om naar Palm Cove, vlakbij Cairns te worden gebracht.

We overlegden, belden naar de travel agent (de tour bleek geen 3 dagen, maar 2 dagen te zijn; en nu viel ook nog de 2e dag met de boot naar het Great Barrier Reef af). Ook keken we bij het leuke cafe/restaurant, The Dragon Fly, aan de overkant van de straat (de eigenaar Martin Visser maakte grapjes en wees allerlei dames op een mooie grote groene kikker, die naast de trap op een groot groen blad heerlijk aan het toeven was) op internet naar de optie om een dag eerder naar onze bestemming naar Palm Cove te gaan.

Hoe zag het plaatsje en het hotel eruit? Tja, net als alle andere eigenlijk. Op de plaatjes ziet het er fantastisch en zonovergoten uit.

Toch wilden we de gok wagen om ons vandaag te vermaken op Cape Tribulation (wandelen, op het strand, fietsen huren ofzo) en erop te vertrouwen dat de Rum Runner morgen wel zou uitvaren.

Maar toen we rond 10.30 uur een definitief belletje kregen dat ook de tour van de Rum Runner van morgen (donderdag) al was gecancelled, gingen voor plan B. Dus we belden naar Jungle Tours met de vraag of we een dagje eerder naar Palm Cove konden (dus vanmiddag om 16.30 uur hier vertrekken) en we belden zelf naar het hotel Paradise on de Beach in Palm Cove of we een dagje eerder een kamer konden boeken. Dat bleek beiden geen probleem. Het voordeel daarbij was dat we dan wellicht met een wat grotere boot vanuit Palm Cove op donderdag of vrijdag nog naar het Reef zouden kunnen gaan. Want in Cape Tribulation - waar we nu waren - was weinig te beleven en de 2 boten die daar zijn, zouden beiden niet voor vrijdag uitvaren.

We gingen er vanuit dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Het kostte uiteraard wel wat centen (een extra nacht in Palm Cove, want de kamer in Cape Tribulation kon niet meer worden gecancelled, want dan hadden we voor 10.00 uur moeten uitchecken, maar ja, het is vakantie. En je bent niet elk jaar in Australie, je bent niet elke dag in de gelegenheid om het Great Barier Reef te gaan bezoeken, dus je moet er nu gebruik van maken, als het kan.

Helaas was de georganiseerde regenwoud-wandeling van 2 uur om 14.00 uur vandaag ook gecancelled, dus besloten we om op eigen houtje naar het noorderlijke strand te wandelen en als de zon zou schijnen eerst te gaan zonnen, om vervolgens een gewaagde hike te doen. Als het bewolkt zou zijn, zouden we het andersom doen. Dus, wandelschoenen aan en na een half uurtje lopen waren we bij het strand.

Ik was blij dat de zon scheen, want ik was redelijk klaar. Het was zo'n 28 graden en mijn buik had het wel gehad met wandelen. Brian zag dat ook en liep alleen even naar het begin van de hike, om te kijken hoe het eruit zag. Onderweg kwam Brian een Veraan tegen aan de kant van de weg. De veraan schrok, maar bleef gelukkig nog net lang genoeg zitten om een paar mooie foto's te schieten.

De hike zag er perfect uit, precies zoals we het leuk vinden. Uitdagend. Echter, de tocht duurde 7 uur!! Dus een definitieve 'no go' , omdat het al 11.30 uur was en we om 16.30 uur zouden worden opgehaald. Pffff, ik even mazzel. Dus nog maar heel even liggen op het strand en daarna een uurtje over het strand gewandeld. Want het werd al snel bewolkt en onderweg hebben we zelfs nog even moeten schuilen voor de regen. De Chinese in Parijs studerende jonge dame en de Engelse jongen liepen gezellig met ons mee. Deze hadden we de dag daarvoor al ontmoet op de trip naar Cape Tribulation en gesproken in The Dragon Fly gisterenavond.

Toen was het tijd voor de lunch. Vlakbij vonden we een grote schuur, waar ze tussen 12.00 en 14.00 uur diverse burgers en tosti's verkochten. He, wat vervelend. Een tosti Tonijn-kaas met een colaatje light ging er zeker wel in.

Daarna nog een boardwalk door de Mangrovebomen van een uurtje gedaan en richting de kamer terug. Nog een half uurtje gezwommen in het zwembad, gedouchd en uitgecheckt.

De busrit naar Palm Cove was zwaar. We zaten helemaal achteraan in de bus, erg laag boven het asfalt en het trilde enorm. Daar kwam bij dat de chauffeur werkelijk als een idioot over de weg scheurde. Met veel te hoge snelheden was hij een wegpiraat. Achteraf bleek dat voor ons echter geweldig uit te pakken. In plaats van 19.30 uur kwamen we om 18.55 uur aan bij Paradise on the beach en de receptie, maar ook het 'reisbureau' waren tot 19.00 uur open. Dus na het inchecken, liepen we naar de desk ernaast en konden we werkelijk waar nog worden ingeboekt op de trip naar het Great Barrier Reef de dag erna. Zelfs met een onderwatercamera, die we huurden. De jongen van Gonzo Camera's, zou de camera morgenochtend vlak voordat we zouden worden opgepikt bij ons brengen.

Heerlijk gegeten in het restaurant naast ons hotel, wat werd gerund door een Nederlander. Ze verkochten zelfs snitzels, maar we hebben het op een pastaatje en een salade gehouden. Gelukkig geen Nederlandse muziek.

En moe, maar zeer voldaan op de goede afloop van de dag, naar bed.

***

Zittend in Cafe/Restaurant Butterfly samen met een meisje en jongen van de tour van vandaag, zit ik achter de computer. Gelukkig kunnen we hier ook foto's downloaden.

Vanmorgen rond 07.25 uur opgehaald bij ons hotel in Cairns. Uiteraard weer als eerste in de bus. We halen in totaal 16 mensen op; om vandaag richting Cape Tribulation te reizen. Dat is zo'n 160 km rijden en onderweg doen we nog wat dingetjes. Het rare is dat we van tevoren totaal niet weten wat ons te wachten staat op deze 3-daagse tour. Blijkt dat er ook mensen in de bus zitten die een 1-daagse of een 2-daagse tour doen. Maar we zien wel.

Eerst rijden we langs het strand over een soort Frankrijk-weggetje. Met zo'n 100 km per uur scheuren we over het asfalt door de bochten. Gelukkig duurt dat niet zo lang, want ik vind het niet zo prettig. Het uitzicht is prachtig, de zon gaat ook weer schijnen, na wat regenbuitjes in Cairns.

Als eerste stoppen we bij de Rainforest Habitat Wildlife Sanctuary. Hier krijgen we een tour van onze chauffeuse/gids Dee door een gedeelte waar allerlei vogels vliegen. Daarna hebben we een uurtje om bij de kangaroos, krokodillen, koala's enzo te gaan kijken. Vooral de verschillende soorten kangaroos waren erg leuk om te zien en te aaien en te voeren, want Brian had nog wat voer vanuit de dierentuin vlakbij Brisbane. Heel tam kwamen ze uit je hand eten. Leuke ervaring, hoor.

De krokodillen lagen maar een beetje te liggen, zoals gebruikelijk. Daar zagen we niet zoveel aan. Daarna de koala's. Ook lekker te slapen. Ze slapen zo'n 22 uur per dag.

Daarna door naar Mossman Gorge voor een zeer korte wandeling door het Tropische Rain Forest. We mochten ook zwemmen, maar slechts 10 minuten, dus pootje baden vonden we wel even voldoende. Ook was het water erg koud. Dee legde het een en ander over de bomen en planten uit.

Alles was strak gepland, dus op tijd weer de bus in en richting lunch; in Aussie outback-style cafe. We konden uit 6 gerechten kiezen: 3 soorten burgers en 3 soorten salade op broodje. Allen geserveerd met wat friet (en zelfs mayonaise). Prima te eten, maar wel door eten, want de bus vertrekt weer gauw.

Na slechts 15 minuten rijden kwamen we bij het startpunt van de Daintree River Cruise. Daar kregen we een snelle kop thee met een biscuitje (zodat ze in de folder konden zeggen dat je high-tea geserveerd kreeg) en hop hop de boot op voor een tour van een uur. Zoekend naar krokodillen, watervogels, slangen en andere wilde dieren vanaf de rivier.

De eerste krokodil van zo'n 3 meter hebben we direct aan de overkant van de rivier gespot. We zijn slechts met z'n 16-en op de boot, die gelukkig niet zo heel snel voer. Niet lang daarna kwamen we ' Elizabeth'  tegen, een vrouwelijke krokodil van zo'n 3 meter, lekker slapend op modder van de oever. We nemen de tijd om te kijken en te fotograferen. En krokodil Scarface zien we daarna heerlijk toeven op de oever. Hij is met z'n 4,5 meter en zonder tanden indrukwekkend om te zien. Zijn tanden raakt hij kwijt bij de gevechten om territorium elke twee jaar. Telkens als ze weer aangegroeid zijn, raakt hij ze weer kwijt. Maar waarschijnlijk verliest hij de volgende gevechten; dus dan moet hij een ander territorium gaan zoeken.

Omdat we geen slangen of groene kikkers tegen komen aan de kant van de rivier, haalt de gids ergens uit z'n broekzak (nou  ja, nagenoeg) ineens een prachtige groene kikker, die rustig bleef zitten, terwijl er 16 fotocamera's en videorecorders op z'n snuit waren gericht en er vrolijk op los klikten.

We gaan weer aan wal en in de bus. Rijdend naar Cape Tribulation Beach. Dee blijft aan een stuk door praten totdat we rond 16.00 uur aankomen bij de plek waar wij 2 nachten blijven. De receptionist is werkelijk een eikel van een vent, die ons en 4 medereizigers behandelt als kleuters. Dit is de eerste Australier die we tegenkomen, die echt niet aardig en behulpzaam is. Gelukkig hebben we allemaal diezelfde indruk en denken direct, hier gaan we niet eten of iets anders doen, alleen slapen en de rest zoeken we wel ergens anders.

De kamer is best aardig; maar erg vochtig. We zitten tenslotte in een tropisch regenwoud. We gaan direct wandelen, richting supermarkt en strand. Daarna op zoek naar een restaurant. Alles gaat hier relatief vroeg dicht 's avonds. We lopen - niet geheel de bedoeling - eerst een uur over het strand, door Mangrobossen enzo. Daarna komen we aan bij Restaurant Whet. Erg mooi om te zien; eigenlijk veel te modern voor een plaats als dit. Erg kostbaar ook. We eten pasta en gaan voor een kopje thee dus lekker naar Restaurant/Cafe Butterfly, wat direct aan de overkant van de weg van onze slaapplaats ligt.

Nu gaat Brian er nog een paar foto's bij plakken en dan gaan we naar ons mandje. Dit zal de eerste kamer zijn waar we geen televisie hebben; maar dan komen we eindelijk eens toe aan het lezen van een boek.

***

Vanmorgen vroeg uit de veren want vanochtend wilden we eerst even naar de eerste sky-divers kijken. Ik voelde me prima, geen zenuwen of wat anders. Om ongeveer 8:15 waren we bij het strand waar de sky-divers landen in Mission Beach. Het weer zat niet zo mee, het waaide behoorlijk en aardig wat lage bewolking en ook het tentje waar we gisteren geboekt hadden was helaas nog dicht (geen thee of koffie dus..)
Om ongeveer 8:30 kwam er wat leven in de brouwerij. Tentje ging open, lekker koffie/thee gehaald en volgens de dame in kwestie ging alles gewoon door. Dit weer kwam wel, vaker voor. Over een uur was alles weer helder. En inderdaad, 15 minuten later kwamen de eerste 7-8 skyidivers naar beneden. Eerst de camara mannen en daarna de tandem vliegers. Ze gingen echt heel hard omlaag, maar vlak bij het strand, op ongeveer een meter vol in de remmen en toen langs op de voetjes vlak aan de vloedlijn. Dat zou ik dus straks ook gaan doen..

Om 9 uur ging ik met het busje mee naar het vliegveld. Eerst even afscheid genomen van Son. Eigenlijk raar, het is een veilige sport, maar het kan altijd misgaan en dan was dit wel even het laatste moment samen. Het ging gelukkig eigenlijk altijd goed. Son zou aan het strand blijven om me te filmen als ik naar beneden zou komen. Lekker boekje lezen, lekker wandelen, zonnetje liggen. Ook niet slecht, maar het bleef jammer dat we niet met z'n tweeen omlaag konden vanwege haar zwangerschap.

20 minuten later kwamen we bij het vliegveld aan. Ik moest nog mijn ticket betalen en had na wat overleg ook besloten om maar een dvd te laten maken van mijn vlucht. Ze zouden het naar Nootdorp sturen, we zullen zien..
Daarna moesten we nog een tijdje wachten op wat andere avonturiers uit Cairns (die moesten 2 uur rijden dus..). Intussen maar zitten kijken hoe Andre, de man met wie ik later zou afdalen, onze parachute zat op te vouwen. Het ging gelukkig heel precies allemaal.
Na ongeveer een uur gingen we beginnen. Ik kreeg preciese instructies wat ik moest doen als ik boven in de lucht was. Bij het er uit springen mijn voeten naar achteren houden, mijn handen aan mijn harnas vast. Nadat Andre me op de schouder had getikt zouden we kunnen vliegen in vrije val (40 sec) en dan ging de parachute open en moest ik vlak bij de grond mijn benen optrekken. Het leek of het mijn ene oor in en mijn andere oor weer uit ging. Ik kreeg mijn harnas om en Andre was intussen alweer bezig met het maken van de opnames voor mijn video. Wordt vast leuk, hij is in ieder geval erg grappig geschoten.

Daarna moesten we het vliegtuigje in. We zaten echt op elkaar gepropt, want we gingen met acht man (en vrouwen) spingen. Ik zou er als eerste uit gaan op 11.000 voet (ongeveer 4 km) hoogte.
De vlucht omhoog was erg rustig. de instructeurs maakten grapjes en speelden met hun camara's om iedereen een beetje gerust te stellen. Er ging van alles door mijn hoofd, waarom deed ik dit ook al weer... Ik keek regelmatig op mijn hoogte meter (in mijn horloge, toch wel handig zo'n ding). De 4 km kwam snel dichterbij en Andre was al bezig mij vast te klikken aan de parachuut van hem en alles vast te trekken. Ik dacht nog even kan ik terug, maar toen ging de deur al open en ging ik met mijn benen op de rand van het toestel zitten. Andre zat aan mij vast dus voor ik na kon denken vielen we al. Gelukkig wist ik de instructies nog feilloos.

De vrije val was geweldig. De lucht had maar een paar wolkjes en je kon alle eilanden in de buurt zien. We zouden op het strand landen en daar " vlogen" we ook heen. Heel raar en onwerkelijk dat ik zelf vloog. Al heel snel ging de parachuut open met een klein ruk en in een keer was de wind om ons heen weg en werd het heel rustig. Helaas gingen we een aantal keren snel om onze as draaien waar ik behoorlijk draaierig van werd. Ik maakte Andre snel duidelijk dat ik dat niet leuk vond en gelukkig kno het ook anders. Ik keek naar beneden en zag het strand snel dichterbij komen. Ik kon Sonja staan filmen van beneden en toen kwam ik al met een rotvaart naar beneden. Het ging net als ik die ochtend had gezien. Ik trok mij benen op en stond al aan de waterkant. Geweldig!! Ik was nog wel een beetje draaierig maar had een zucht van opluchtig en de adrealine gierde door mijn lijf. Ik bedankte iedereen en ging nog even met Son op de video en toen was het over.

Als vrij snel daarna begon ik me steeds misselijker te voelen. Ik ben al niet zo'n held in de kermis en dit was natuurlijk helemaal fors. Ik ben even aan het strand gaan liggen, maar wilde eigenlijk zsm al weer door naar Cairns om daar nog wat spullen op te halen voor de camara, auto terugbrengen, boodschappen doen, etc.

Dus toch maar onderweg gegaan, Son zou rijden ik lekker mijn oogjes dicht. Helaas moest ik na tien minuten al over mijn nek. Ik had uit voorzorg een bakje meegenomen (ik voelde het aankomen). Gelikkig ging het daarna beter. Oogjes dicht en Son naar Cairns tijden. Het was maar 2 uur gelukkig.

Op ongeveer 50 km van Cairns snel weer op de blackberry opgezocht hoe we moesten rijden in Cairns en al snel waren we bij het postkantoor waar onze spullen voor de camara moesten zijn aangekomen. Het postkantoor lag in een groot winkelcentrum, dus daar ook nog maar even gegekeken voor wat leuke spulletjes voor de thuisblijvers. De spullen vanuit Sydney waren prima aangekomen, dat systeem werkt echt prima hier in Australie.

Nadat we klaar waren snel op zoek naar ons hotel en daarna meteen door de auto wegbrengen. Gelukkig haaden we nog een uurtje speling en waren er geen vervelende dingen gebeurd onderweg. Dat was dus snel gepiept en ons hotel lag op 10 min lopen van de Budget waar we de auto hadden gehuurd.

Bij terugkomst lekker even gaan zwemmen in het zwembad bij het hotel. Niet te lang, want de zon ging snel onder (we zitten niet ver van de evenaar hier). Daarna even lekker wandelen langs de boulevard (heet hier Esplanade) en even wat boodschappen doen voor het ontbijt morgenochtend.

Vanavond hebben we ons zelf getrakteerd op een balinese rijsttafel. Was echt een feestje en we hebben dan ook heerlijk ons buikje rond gegegeten. Na een lekker kopje thee toch hadden we wel nog even de spirit om onze weblog bij te werken in het hotel. Helaas kunnen we hier geen foto's inladen..

Misschien morgen..

****

Rond 08.00 uur  net een appel in de auto gestapt richting centrum Mackay, Want we hadden geen melk voor het All-bran ontbijt.

Het is een prachtig zonnige dag, dus we kunnenn iet wachtenom er lekker van te genieten. We hoeven vandaag maar 2 uurtjes te rijden naar Airles Beach.

Maar ja, eerst dus de melk. De supermarkt gaat net open als we aankomen en we scoren uiteraard ook nog een paar andere versnaperingen. Ook 2 kommetjes en 2 lepels (wel handig om uit/mee te eten). Als om 08.30 uur de drogist open gaat zijn we de eerste klanten, want Sonja heeft nog het een en ander voor verkoudheid, die maar blijft sluimeren, nodig. Ze doet alle mogelijke moeite om uit te zoeken wat je wel en niet mag hebben tijdens een zwangerschap. En we gaan met bekende Bisolvon en Strepsels weer op pad. Bij het eerste tankstation staan tafeltjes met bankjes in de zon, waar we het ontbijt eten. Wel waait het er flink, maar dat mag de pret niet drukken. In korte broek en t-shirt genieten we!\

Door de suikerrietvelden, smalle treinsporen rijden we door dit zonnige landschap. Hier en daar een leuke heuvel of berg.

Als we om 11.00 uur bij de camping aankomen, krijgen we direct de sleutel van onze cabin: heel gezellig aangekleed en van alle gemakken voorzien. Eerst maar weer een wasje draaien, ons inboeken voor het eten morgenavond na de excursie en op onze veranda een broodje met brie en kaas en bramenjam gegeten.

Gauw het badpak en de zwembroek aan en richting het strand.  Het is 22 graden, strak blauwe lucht en wat wind. Om 13.30 uur liggen we zalig.....op het gras. Want het zand is niet zo ruim en vol met steentjes. Eerst liggen we wat met onze ogen dicht, daarna slaan we de boekjes open. voor het eerst deze vakantie liggen we dan op/bij het strand! Wat een fantastisch gevoel is dit. Heerlijk relaxen en genieten.

Aan het einde van de middag gaan we naar de supermarkt voor Sspareribs, groente, melk (geen ezels), prachtige olijven, enzovoorts.

Weer terug bij Cabin bellen en sms-en we wat (ook naar jarige Roderick) en lopen even over het campingterrein. Het is hier mooi en vredig. Nu dus even achter weblog, zo eten en daarna lekker uitgebreid douchen. Lekker hoor.

Geen foto's helaas vandaag. Wel wat video, maar dat komt pas weer terug in Nederland.

***

Vanochtend om 7:40 worden we opgehaald met een grote bus. Die gaat iedereen kennelijk ophalen en naar een centrale plek brengen. De chauffeur stelt zich voor als Collun en de gids voor vandaag. Na ongeveer ruim een uur komen we met ongeveer 50 mensen bij de plek aan waar de boot ons naar Frasier Island gaat varen. Collun had al gemeld onderweg dat het een erg hobbelige rit zou gaan worden onderweg. Aan de andere kant zou een andere bus staan die ons verder ging vervoeren.

De boot deed er ongeveer 30 minuten over om er te komen.

Morgen verder, want om 9:30 uur is het hier sluiten..

**

 Collin is onze gids voor de hele dag. HIj vertelt terwijl hij rijdt. Echt een super opgave, die hij perfect volbrengt.

Hobbelig is zwak uitgedrukt; het is een safari-rit met een grote 4-wheel drive bus door de woesternij over zandpaden, die in geen maanden regen hebben gevoeld. Daarnaast vele wortels van bomen, waardoor je bijna uit je stoel wordt gelanceerd. En dan bedoel ik ook gelanceerd. De schokken zijn niet van de lucht, maar we weten het prima te overleven. Een kwestie van je zo slap mogelijk houden en '  with the flow. De lucht is strakblauw, als we de autobus uit mogen om naar een meer te lopen. We hebben en klein uurtje om te zonnen, te lopen, te fotograferen en onze blaas te legen wat wel nodig is voordat we weer zo gaan hobbelen.

Het water iis super blauw en schoon. Het water blijft staan, omdat er membraam onderin het meer is gevorm. Dit hele eiland bestaat uit zand. Meer zand dan in de sahara ligt. Omdat je als je hier 60 meter zou graven, nog steeds zand tegen zou komen. Het eiland is ongeveer 125 km lang en 25 km breed op het breedste stuk.

Met mijn nieuwe crocs aan waadt ik door het heerlijk warme water. Even later ga ik op mijn meegebrachte jurkje even zitten/liggen om van het zonnetje en het uitzicht te genieten. We zijn een eindje verderop gaan liggen, om het kippenhok van de dames uit onze bus te ontwijken.

Zoals gezegd brengt Collin ons al scheurend verder door de hoge bomen en over de hobbelige paden, via hier central point naar het strand, alwaar we via het strand verder gaan. Met zo'n 80 km per uur (!) rijdt de bus met de banden net door het water over het strand. Met af en toe even afremmen, om de geulen van de stromen water vanaf het eiland te ontwijken. Als hij te laat remt dan weet je het wel: je gorden vasthouden of gelanceerd worden! Leuk om te zien dat sommige medepassagiers dat af en toe overkomt. Minder prettig als jezelf even niet oplet. Uiteraard zit ik aan het raam en heb mijn gordel erg los gedaan en goed vast, zodat de riem niet in mijn buik snijdt. Het is een hele ervaring.

Na zo'n 30 km rijden over het strand we iets land in waarts, waar we een lunchbuffet krijgen  aangeboden. De soep en het brood vinden we veruit het lekkerst. Nou ja, de meloen en ananas keuren we ook goed. We proberen snel te lunchen, zodat we nog even zelf naar het strand kunnen lopen in het heerlijke zonnetje. We hebben tenslotte in totaal een uur gekregen...

Het is een idealistisch mooi uitzicht als we alleen op het strand aankomen. Af en toe scheuren er four-wheel drive auto's langs, die het zoute water vermijden. Onze bus kan daar wel doorheen omdat de bus van staal is gemaakt...

We rijden dan ook nog een heel stuk verder over het strand, naar de Cathedrals. Grote mooie uit het niets rijzende zand-kathedralen, die vanzelf in de loop der tijd zijn ontstaan. Ook mogen we bij het enige scheepswrak  (de Mohema) op het eiland even uit de bus om foto's te nemen en natuurlijk van het zonnetje te genieten. Er staat wel wat wind, maar de temperatuur is zo'n 25 graden en er is geen wolk te bekennen. Het wrak vanuit 1935 zakt zichtbaar steeds dieper in het zand.

Even later komt het toetje: bij een beekje vanuit het land mogen we zo'n 3 kwartier relaxen. Ik was bijna in slaap gevallen toen Brian van de andere kant van het beekje (tja, geen crocs, he) ' Sonja' riep... Eerst dacht ik het te horen in mijn slaap, maar Brian bleek er echt te zitten, met een kopje thee en een muffin in de hand. Tja, dat was een moeilijke keuze: of nog 25 minuten slapen in het zonnetje of weer terug oversteken...
Er kwam ook even een dingo kijken wat we aan het doen waren. Het lijken "gewone" honden, maar in feite zijn het meer een soor wolven die erg aan mensen gewend zijn. Ze kunnen als ze met een troep zijn ook mensen overvallen. Dit is voor het laatst inj 2001 op frasier island gebeurd met een 9-jarige jongen.

Toch maar gekozen voor het laatste, want ook daar scheen het zonnetje. Dus weer met de crocs door het water (tot de knieen) en aangeschoven bij Brian.

Daarna gaan we weer in de bus echt scheurend door het woud zo'n uur. We mogen een kleine kilometer door het woud lopen, om de lucht op te snuiven. Daar maken we uiteraard graag gebruik van. Er staan echt super hoge mooie bomen. Smmige lijken op de bomen in Sequohapark  (vergeten hoe je schrijft) in America. Na nog een uurtje scheuren komen we weer aan de andere kant van het eiland op het strand aan. Hier moeten we nog even wachten totdat de pont ons weer letterlijk op het strand op kom halen om 17.00 uur. Ondertussen bellen we even naar Via Verdi. Gek idee dat wij echt letterlijk in de middle of nowhere staan (volgens mij slechts enkele bewoners op dit Fraiser Island) en Edda en Jan aan de andere kant van de wereld aan de lijn hebben...

Ondertussen komt de pont aan, bellen we nog even naar Steyn en varen in een klein uurtje naar het vaste land. EEn prachtige zonsondergang (17.30 uur) begeleidt ons, tezamen met George Michael en Marco Borsato (via de i-pod).

Als we terug op het vaste land zijn, is het donker en brengt de bus ons weer terug naar de sta-Caravan. We gaan samen naar de Woolworth, een grote supermarkt, om steak, rijst, sla enzo te halen om daarna zelf te bereiden op de gezamenlijke grill. Brian gaat ondertussen proberen wat foto's te plaatsen op de weblog.

Had ik al verteld dat we gisteren ook onze was hadden gedaan hier: een gekleurde was en een donkere was en daarna 2x in de droger. En zelfs het strijkapparaat was aanwezig. Scheelt Edda weer strijkwerk. hahahaha.

We gaan na het eten weer gauw naar de weblog (gelukkig is de internetverbinding een tijdje beschikbaar), we douchen uitgebreid en pakken alvast onze tassen om morgenochtend weer vroeg opgehaald te worden voor de Whale-watching tour van 07.30 tot 13.00 uur. 

We kruipen dus rond 21.30 uur onder de wol en kijken nog wat televisie voordat het licht uit gaat (letterlijk en figuurlijk). Brian slaapt heerlijk; Sonja is af en toe wakker.

*** 

Omdat het 's ochtends nog steeds regent, besluiten we er een lange rit naar het noorden van te maken vandaag. Lekker sight-seeing binnendoor. Nou, dat hebben we geweten.

Brian haalt in supermarkt broodjes, kaas, jam, groot pak all-bran, jus dorange, water enzo voor de komende dagen. En Sonja haalt bij de drogist wat voor haar droge hoest, want dat is wel handig. (toch een klein koudje opgelopen tijdens de koude nachten in de slaapzak...

We rijden noordwaarts langs de kust. Het ziet er helaas wat troosteloos uit zo. Omdat we op zo klein mogelijke wegen willen rijden, kan het haast niet missen, dat we na het middaguur terecht komen op een gravelweg. We hebben het idee dat we met de huurauto niet op onverharde wegen mogen rijden, maar om nou 50++ kilometer terug om te rijden.... dus we wagen het er maar op!

We zitten wel wat in de piepzak, want weten niet hoe lang deze weg nog duurt en hoeveel slechter hij nog zou kunnen worden..

Uiteindelijk viel het wel mee.. totdat we een paar kilometer verderop nog zo'n weg tegen kwamen... En deze ging ook nog een kilometer lang steiler omhoog met wat meer gaten in de weg. We twijfelden; doorgaan of toch teruggaan.. Maar ja, toch maar doorgaan. De regen was inmiddels opgehouden en toen we weer asfaltweg tegenkwamen slaakten we een zucht van verlichting. We hebben het gehaald!

Als kadootje zetten we de auto aan de kant van de weg en namen een heerlijk broodje kaas vanuit de kofferbak. Heerlijk in het zonnetje. Dit is dus echt vakantie.

We rijden weer door, maar besluiten toch maar wat grotere wegen te nemen. Dus we ontkomen niet aan de N6. Een doorgaande weg door kleine leuke dorpjes. Gelukkig wijst Google-Blackberry ons precies waar we heen willen. Onderweg zien we prachtige vergezichten, heel divers. De wereld ziet er met een zonnetje toch heel wat mooier uit. Koeien grazen en paarden staan met een dekentje langs het hek. Rond 15.30 uur komen we aan bij Camping park Golden Beach in Hervey Bay.

Hier hebben we onze eigen sta-caravan, inclusief douche en toilet. Erg ruim en de auto mag ernaast staan. We pakken alles uit de auto en Sonja weet niet hoe snel ze bij het zwembad moet gaan liggen... Er is nog ruim een kwartiertje zon, nadat ze een duik heeft genomen. Nou ja, duiken mag natuurlijk niet.

Volgens gaat Brian "even" naar de supermarkt, even boodschappen voor de avond halen en een paar koude biertjes. De boodschappen gingen prima, de biertjes minder. Die verkopen ze in Australie namelijk niet bij de supermarkt, maar bij een hotel/bar of zoiets. Na enige tijd zoeken die ook gevonden en daardoor toch nog een lekker koud biertje ;-)
We hadden voor de avond lekkere gamba's gehaald: spotgoedkoop 1 kilo voor 13 euro (22 ASD). Die lekker op de gezamelijke BBQ gebakken. mmmm heerlijk, maar veel te veel helaas.

Toch maar een beetje op tijd gaan slapen. Morgen lekker op tijd op naar Frasier Island. Wij zijn heel benieuwd.

****

Na een heerlijke nacht slapen, eten we een appel en pakken onze tassen. Sonja blijft in de lobby van Mercure hotel wachten terwijl Brian een kilometer verderop de huurauto ophaalt. Na wat trubbelingen met het niet hebben van een internationaal paspoort en mijn handtekening, ontbijten we met een warm broodje in de stad. Ook gaan we naar de Crocs-schoenen winkel: echt super! Ze hebben hier allerlei soorten die wij nog nooit hebben gezien. En in allerlei verschillende kleuren. Voor Sonja speciale rode en ook voor Steyn vinden we orginele.  

Verderop gaan we in een schoenen/kleding winkel een paar zwarte All-Star schoenen voor Sonja scoren, want die witte leren schoenen waar ze nu op loopt kunnen echt niet meer. Ze zitten heerlijk en we laten de witte schoenen daar achter.

Daarna door naar de surfers-winkel, want Brian is zijn zwembroek in Nootdorp vergeten. Hij past wat, hier alleen maar grote modellen tot of over de knie. Hij koopt er een in de uitverkoop en Sonja zwicht voor een paar goedkope slippers. Altijd handig voor onder de jurkjes die ik bij me heb.

We rijden - Brian moet erg wennen aan de ' omgedraaide auto': het stuur, maar ook de hendeltjes zitten rechts en we moeten links rijden, dus vooral op de kruisingen en rotondes moet Sonja een paar keer ' links' roepen - naar Lone  Pine Koala Sactuary. Een park net buiten Brisbane. Met het google-blackberry navigatie-systeem gaat dat super! 

We zien, voeren, aaien en knuffelen kangaroos en koalas. Sonja gaat met koala op de foto. Erg lief en lekker zacht! Verder is het gewoon een dierentuin, dus wanneer het tussen de middag gaat regenen - later blijkt het dit etmaal niet meer droog te worden - stappen we weer in de auto (na een oranje Suzuki Swift zonder zij-stootstrips te hebben gespot en ge-mms-d naar Jan), dit maal nog even via een omweg: Sufers Paradise. Zo'n uur rijden ten zuiden van Brisbane. Helaas regent het pijpenstelen, ook als we daar zijn, dus surfers zijn er niet zo veel en het ziet er als Scheveningen in November uit, zo ongeveer. We gaan daar naar het Hard Rock Cafe, om Brian zijn verzameling met een t-shirt en vest uit te breiden.

Rond 16.00 uur stappen we weer in de auto. Een uur terug naar Brisbane en dan Noordwaards, alsmaar op de snelweg M1 nog 2 uur naar Caloundra door. Rond 17.00 uur onze tijd (09.00 uur in Nederland) krijgt Brian Steyn gelukkig uitgebreid aan de telefoon. Leuk om zijn verhalen te horen. Helaas regent het bij hem in Frankrijk ook. Het blijft regenen en vanaf 17.30 uur gaat hier de zon onder. Gelukkig hoeven we alleen maar rechtdoor op dezelfde snelweg. Als we rond 19.00 uur aankomen in het bungalowpark is de receptie niet meer open. We bellen en er komt een dame aan die ons de bungalow laat zien. Er zit geen verwarming in, dus ze raad ons aan om vannacht de extra dekens op het bed te leggen, want het kan wel wat koud worden. Dat doen we, en we hebben natuurlijk een goede reden om lekker tegen elkaar aan te kruipen... :-)

We gaan pizza eten bij een Italiaan in de ' stad'  een paar kilometer verderop. De serveerster heeft wat moeite met de Italiaanse namen, maar we bestellen een pizza met zeevruchten en eentje met ham, kaas, olijven en ansjovis en delen elk een helft.

We kijken vanonder de dekens nog 2 CSI-afleveringen en gaan lekker slapen.

****

Na een vlucht van 3,5 uur komen we aan in een bus vol met Russen. Gelukkigerwijs gaan zij naar een ander hotel. Ze spreken werkelijk geen woord Engels, wat het leven in Australie natuurlijk niet gemakkelijker maakt.

Het is lekker warm hier midden op de dag in de woestijn (we denken zo 25 graden), dus we verruilen onze spijkerbroeken voor iets korters.  We gaan in de bus met zo'n 20 anderen. Voornamelijk back-packers, die samen met ons deze 3 daagse tour gaan doen. We zijn aan de late kant, dus het is wat gehaast. Allereerst rijden we een kwartiertje naar Kata-Tjuta, vele mooie zeer grote rotsen in de middle of now where. Het enige wat boven de lage grassen en struiken uitsteekt is in de verte Uluru, oftewel Ayers Rock.

We doen een hike van zo'n 2 uur. Eerst klimmend omhoog en daarna hetzelfde pad terug. Helaas is het tempo erg hoog, omdat we voor zonsondergang bij een uitkijkpunt voor Uluru zouden moeten zijn. Ik denk bij mezelf, als dit steeds in dit tempo gaat, weet ik niet of ik het aldoor maar bij kan houden. Maar dit gaat nog net. Het is daar prachtig en de zon schijnt er mooi op. Het is heerlijk weer om te wandelen. Zo rond de 20 graden met een zonnetje, maar ook veel (koude) wind. Op diverse plekken stoppen we met de groep om wat verhalen te horen van Boom, onze gids en Jean, onze chauffeur deze 3 dagen en wat foto's / video te schieten. Onderweg leren we onze reisgenoten wat kennen door met deze en gene een praatje te beginnen.

Het reisgezelschap is zeer gemelleerd (weet niet precies hoe je dat schrijft): onder andere een heel stel vrouwelijke jonge back packers van begin 20 uit America, Ierland, Korea, Japan en Chantal, 32 jaar uit Zwitserland  die ook heel goed Nederlands spreekt door haar oma die zij 2 keer per jaar in Nijmegen op zoekt. Ook 2 broers uit Belgie, een net gepensioneerd stel uit Duitsland, twee wat oudere dames (apart) uit Australie zelf en 2 Japanse (apart van elkaar reizende) jonge jongens. Een Spaanse jonge dame. En natuurlijk Philippe & Laia, een erg leuk stel uit Spanje, een uur rijden onder Barcelona. Met hen hebben we veel opgetrokken. Ze boden Brian zelfs een slaapplaats bij hen thuis aan, wanneer hij dat in de toekomst nodig zou hebben als hij in Barcelona zou zijn. Erg leuk en lief.

De sfeer was super. Iedereen kon het goed met elkaar vinden en iedereen wilde graag van elkaars cultuur enzo leren. Er zaten zeker geen rotte appels bij. Wat hebben we gelachen, ook natuurlijk met Boom en Jean, die er ook een feestje van wilde maken. De muziek stond steeds (hard) aan en iedereen hielp mee met het maken van het eten, de tafel dekken, afwassen, het kampvuur maken (zeker geen overbodige luxe hier bij deze temperatuur: snachts tot op het vriespunt), het vegen van de hutjes enzo. We overnachten op een camping. Iets wat we niet bewust op ons netvlies hadden, toen we inpakten, maar gelukkigerwijs hadden we alle benodigheden bij ons.

Snel reden we van Kata Tjuta naar de uitkijkplek van Uluru. Het was bijna zonsondergang en we reden in de bus als idioten. We zagen de zon steeds verder zakken. Zouden we het halen om op tijd te zijn. Om de rots mooi rood in de ondergaande zon vast te kunnen leggen. Gelukkig schoten we wat plaatjes onderweg, want toen we bij de uitkijkpost waren, waren we eigenlijk net te laat !!! Reis je speciaal duizenden kilometers voor om een van de hoogtepunten van de reis te missen. Maar, we lieten ons niet kisten. Morgenochtend bij zonsopgang een volgende kans!

We sliepen die nacht in een Swag (een slaapzak van tentdoek, waarin een gewone slaapzak ligt). Gewoon onder de btote sterrenhemel in ons t-shirtje. Het was een super ervaring. Koud, maar super. Mijn tenen vroren er bijna af, maar ja, je moet er wat voor over hebben! Een Hete douche om 05.30 uur doet wonderen!

Met slaapzak om ons heen zitten we in de bus richting uitkijkpost Uluru. De zonsopgang (met ontbijt aldaar) gaan we zeker niet missen! Ook erg mooi om te zien; niet zo mooi als de zonsondergang, maar ja. We rijden door naar Uluru voor een 2 uur durende wandeling om de grote rots heen. Miljoenen jaren geleden vanuit de grond naar boven geduwd en enorm geerodeerd. De tocht was lang, maar wel heel bijzonder. Prima te doen. En veel gekletst met onze reisgenoten. Slechts een paar beklommen de rots. Iets wat de oorspronkelijke bewoners als heiligschennis beschouwen. De mensen  die wel naar boven lopen noemen ze "witte mieren" (zie laatste foto)

 Voor de middag gezamenlijk naar winkel gegaan, waar we niet mochten filmen en fotograferen, Waar aboriginals zelf zaten te schideren en hout te snijden. Boom gaf uitleg over de vrouwelijke voorwerpen (babydraagbakken enzo) en mannelijke voorwerpen (speren enzo). Alles was prachtig, maar niet goedkoop. Wel allemaal handmade. We zochten een kleurig schilderij uit met 2 vechtende slangen en voetsporen, gemaakt naar een oud verhaal. En een uit hout gemaakte slang. We zijn erg happy met de aankopen. Echt iets Australisch.

***

Om 06.45 uur schrok ik wakker. "Brian, het is kwart voor zeven!" "Hoe laat? Je bedoelt kwart voor 6" "Nee, Brian, ik bedoel kwart voor zeven !!! We schrokken ons een hoedje. Een uur geleden zouden we opstaan en om 06.15 uur had onze taxi voor de deur gestaan om ons naar de vlucht van 08.15 uur te brengen naar Ayers Rock vanaf Sydney Airport.

Direct stonden we naast ons bed; wisten niet hoe snel we buiten moesten zijn. In welgeteld 5 zeer stressvolle minuten renden we het hotelletje uit (gelukkig hadden we de avond ervoor nagenoeg alles in de tassen gepakt en het douchen en ontbijten hadden we maar even overgeslagen) en hielden we de eerst taxi die (direct) langs reed aan. Het was een zeer vriendelijke, wel bereisde taxichauffeur die ons direct op ons gemak stelde. "Oh, your national flight leaves at 08.15 am and it's only 06.50 am now. It takes us 15 minutes to go to the airport and you have to be there 30 minutes before departure. So, plenty of time!  Pfffff. Dat zou dus wel goedkomen. Al kletsend, koekjes etend en wat cola light (echt een heerlijk ontbijt, haha) stoof de taxichauffeur richting het vliegveld. Precies om 07.06 am zette hij ons letterlijk voor de deur van de incheckbalie af. We hoefden niet veel te betalen en met onze e-tickets waren we supersnel ingecheckt. Ook onze bagage was zo ingecheckt en rustig gingen we door de douane. We hadden nog een half uurtje voordat we zouden gaan boarden! Dus dan maar even een 'echt' ontbijtje, al was het maar om de - waarschijnlijk ook ietwat geschrokken baby in mijn buik - wat rustig te stemmen. Het werd een yoghurtje, croissantje, koffie en thee. En we kwamen rustig bij van deze hectische start van de dag. Ik moet er niet aan denken dat we nog een uurtje later wakker waren geworden, want dan hadden we het vliegtuig, maar ook onze aansluiting met onze tour gemist...

Vanmorgen schrokken we om 11:45 wakker. We waren toch iets vermoeider dan verwacht gisterenavond. Meteen uit bed en snel op pad richting Opera Huis en Circular Bay & the rocks. We hebben een dagkaart voor de trein/bus/waterferry gescoord en toen met de bus naar Circular Bay. Daar aangekomen met de Ferry om rond het Opera House te varen. Prachtig uitzicht van de hele skyline van Sydney en mooie plaatjes

geschoten. Toen naar het beroemde Opera House gelopen. Het was bewolkt maar gelukkig redelijk warm en droog weer dus prima weer om te lopen. Door de botanische tuinen gelopen en toen aan de waterkant mooie foto's gemaakt van het Opera House met op de achtergrond de Harbour Bridge. Onze volgende stop was de Harbour Bridge zelf. Is gebouwd in de dertiger jaren van de vorige eeuw en echt een monument. Je kon er voor een kleine vergoeding op klimmen (ASD 180,--). Duurde 3 uur, en bovendien regende het net, en... Ok we zijn dus maar op een van de torens geklomen waar je ook een prima uitzicht had. Echt awsemm.... We hebben vandaag alleen al zo'n kleine 100 foto's gemaakt :-)

Lekker op ons gemak terug gelopen naar Circular Bay en met de metro (cityline) naar Victoria House. Een werkelijk prachtig warenhuis in de stijl van  begin vorige eeuw. Heel leuk om er te kijken, maar eigenlijk alleen maar kleding die je overal ter wereld op de betere plekken kunt kopen. Eigenlijk wel jammer. Daarna maar even terug naar het hotel. We hadden al besloten om vanavond in het Hardrock Cafe in Sydney te gaan eten (en een T-shirt) te scoren.

Net bij Hardrock Cafe gegeten. Sonja een heerlijke Cheeseburger en ik een soort spareribs. Prima eten, alleen een beetje duur voor wat je er voor krijgt. Gelukkig hadden ze wel leuke T-shirts voor de verzameling. Alleen Steyn's maat was er even niet, moeten we helaas ook in Brisbane er even langs..

Nu zo even op zoek naar positiekleding voor Sonja. Vanavond even surfen en morgen kijken waar we het kunnen vinden.

Zaterdagochtend al om 7:45 opgehaald door Jan, Edda en Ivoo m naar Schiphol te worden gebracht. De reis naar Londen Heathrow verliep uitstekend en ondanks de korte overstap vliegtuig op tijd gehaald. Eenmaal in het toestel kwamen we er achter dat we via Singapore zouden gaan reizen. Nog snel even een mailtje naar Mark en Ca gestuurd om te melden dat we "langs" zouden komen. Helaas zagen ze dat pas nadat we al weer weg waren; wellicht lukt het op terugweg..

De vlucht van Londen via SIngapore naar Sydney is eigenlijk prima verlopen. Het duurt wel even voor je er bent, maar eigenlijk toch weer korter dan je van te voren denkt. Onderweg had Sonja wat last van rug en buik, maar ja dat zijn dan toch de kleine ongemakken als je zwanger wordt...

Eenmaal op Sydney werden we keurig opgehaald en waren we rond 8 uur in het Vulcan Hotel. Na een korte douch waren we eigenlijk alweer klaar om even een eerste verkenning van Sydney. Even een flesje water halen, nou ja en toen kwamen we een leuke pub tegen waar toevallig Keltisch voetbal (live uit Ierland) op TV was. In de tent was de aanhang van een allebei de clubs verzamelt. Erg gezellig en na een paar pints weer terug naar het hotel. Moe maar voldaan!