Hallo allemaal,

 

Hierbij ons laatste bericht vanaf het vliegveld van Auckland. We hebben net onze vlucht vanaf Christchurch achter de rug.

We zijn gebleven bij onze overnachting op de schapenfarm. Na aankomst bij dit wederom fantastische B&B werden we door de boer Alan verrast met een 4 wheeldrive over zijn landgoed. We reden dwars door de weiden vol met schapen, lammeren en koeien naar de kliffen, waar zijn land eindigde. Hier is een deel van de film Narnja opgenomen. Het was een fantastische tocht. Schitterende uitzichten over de kliffen en baaien. De van zee opkomende mist maakte het nog meer bijzonder. Na een korte wandeling weer terug naar de B&B waar we door Alan en zijn vriendelijke echtgenote Helen-May een heerlijke maatijd voorgeschoteld kregen (gelukkig geen schapenvlees!).

De volgende ochtend via een schitterende tocht door naar Dunedin. Onderweg nog een bezoek gebracht aan Nugget Point, wat zijn naam eer aandeed. Wat een fantastische omgeving met door het heldere en zonnige weer (alweer) geweldige vergezichten over de baaien en rotskust, met veel zeeleeuwen, zeehonden en veel vogels. Op een strand daar vlakbij hebben we onze eerste Yellow Eyed pinguin gespot!

In de buurt van Dunedin werd het weer minder. Zwaar  bewolkt. Ook het motel was wat minder dan we inmiddels gewend waren.

De volgende dag een guided tour gedaan. Het was bewolkt maar gelukkig droog. Het waaide hard waardoor we de albatrossen (de enige kolonie op het vaste land) zeker zouden zien vliegen. Nou dat kwam uit. Wat een geweldig gezicht om die supergrote vogels met die keiharde wind te zien spelen.

Daarna op een strand van dichtbij zeeleeuwen, zeehonden en veel Yellow Eyed pinguins gezien.Bij de zeeleeuwen was net een jong geboren. Heel bijzonder om te zien.

Maandags door naar de Banks Peninsula, niet ver van Christchurch. Een mooi schiereiland en een B&B wat alle voorgaande overtrof. Een fantastisch uitzicht over de baai en een inrichting om van te dromen. Er was ook een olijfgaard bij en hebben natuurlijk de nodige olijfolie kunnen proeven. De dag erna lekker rustig aan gedaan. Wat gewandeld en gezwommen.

Woensdag door naar Christchurch waar we al om 12.00 uur in de stad liepen. Leuke stad met een leuke oude tramway. Wat geshopt en lekker gegeten om 's avonds de boel gereed te maken voor de terugreis.

Jammer genoeg hebben we geen foto's meer kunnen plaatsen maar die laten we jullie thuis wel zien.

Groeten van ons allemaal voor de laatste keer uit New Zealand en tot gauw!

Hallo allemaal,

Ons alternatief voor de track is gelukkig ook zeer goed uitgepakt. We boften dat we de bootexcursie voor de woensdag hadden geboekt, want de dinsdag heeft het de hele dag geregend. Zodoende konden we die dag genieten van ons leuke appartementje. Lezen en in het spabad doorbrengen. s' Avonds nog een leuke film bekeken en veel aan Jan en Niclotette gedacht, die toch in deze barre omstandigheden moesten wandelen. De volgende dag stonden we op en was het prachtig weer. We moesten vroeg vertrekken want de weg naar de Milford Sound is behoorlijk lang. Daarnaast valt er veel te zien dus je moet ook rekenen op vele stops. Het werd een adembenemende tocht. gletsjerdalen vol lupines ,steile afgronden, talloze watervallen kortom te veel om op te noemen. In Milfordsound (soort haventje) zijn we aan boord gegaan van de boot die ons door de Sound zou varen. Al hoewel het een grote boot was, kwam hij toch super dicht bij de rotswand. Bij een waterval voer hij er met de punt zelfs onder met veel natte passagiers tot gevolg. De loodrecht oprijzende wanden zijn niet te fotograferen of te beschrijven, dit moet je ervaren! Onderweg veel zeehonden gezien en zelfs de eerste pinquins. Bijzonder was het opvaren van de Abel Tasman zee, De boot had hier speciaal een zeil bijgezet. We werden op  de terugweg afgezet bij een onderwaterobservatorium (Milford deep). Je gaat vanaf een drijvend platform 10 meter naar beneden, daar bevindt zich een ronde ruimte met ramen die direct uitkijken onderwater. Het is ongelooflijk wat er groeit en langszwemt. Op de terugweg hebben we een wandeling gemaakt naar de Key Summit. Dit is een 1000 meter hoge berg die aan de bovenkant vlak is. Boven op wetlands en  een spookachtig bemost oerbos. Het uitzicht was 360 gr. verpletterend mooi. We keken in hangende dalen met meertjes, besneeuwde toppen en woeste kale wanden. En dit alles na een relatief korte wandeling ( 3 uur).  Volgende dag was het weer nog steeds goed. We hebben toen een zeer relaxte wandeling langs het meer gemaakt. Bert heeft zelfs nog in het meer gezwommen terwijl ik vanaf een privestrandje toekeek. De temperatuur was nog kouder dan het zeewater, dus ik heb me er niet aan gewaagd. Bijtijds terugegaan naar Te Anau omdat we terug wilden zijn voordat Jan en Nicolette terugkwamen. We wilden ons voor die tijd al inchecken in het hotel, zodat we meteen een terrasje konden pikken om onze ervaringen uit te wisselen. En ervaringen waren er volop! Al vielen onze qua ontberingen wat in het niet.

De volgende dag via de Scenic highway naar de overnachting bij de schapenboer. Een tussenstop bij een plek waar zeeleeuwen te spotten zijn werd een ware sensatie! Op het strand was een groep van vijf zeeleeuwen in gevecht. Dit eiste alle aandacht van de dieren op zodat ik via een zandgeul tot op +/- 150 meter kon komen. De leeuwen zien er erg groot en log uit maar bewegen zich op het land verrassend snel. Het was dan ook even slikken toen ze mijn richting op kwamen. Het was moeilijk om niet de gehele dag te blijven zitten. De Caitlands is een apart gebied.

Het verblijf bij de schapenboer is voor de volgende mail. Groeten van allen.

Hallo allemaal,

Vanaf het moment dat Truus en Bert zijn weggegaan op dag 1 is het tot de volgende ochtend blijven regenen, dit resulteerde in: Don't leave the hut en dat wilden we eigenlijk dus wel maar er was 175 mm regen gevallen en waar eerst het pad was is nu een rivier. Na enkele briefings van de ranger konden we toch op pad. Het goede nieuws was dat we slechts tot de knieën nat zouden worden, het slechte nieuws: alles wat nat zou worden krijgen we niet meer droog! Veel trampers gingen in korte broek maar dat vonden we niet zo'n goed idee. We hebben het 1.5 uur droog gehouden en ach nat is nat jammer dat die schoenen steeds zwaarder werden. We hadden een geweldige tocht met heel veel mooie waterpartijen de bergen veranderen in ontelbare waterstromen. Gelukkig waren er ook nog bruggetjes die niet onder water stonden. We arriveerden met koude rimpelige voeten bij onze tweede hut en een natte slaapzak en en blaar. De kachel werd opgestookt en de hut werd snel een chinese wasseij iedereen kwam met z'n natte kleding om nog iets te redden. Er waren diverse nationaliteiten in de hut en het was een gezellige boel.

Dag 3. Ik breng Jan om 6.15 thee op bed om hem te feliciteren (met hele kouden voeten en handen), natuurlijk passen we niet in 1 bed maar het is wel lekker warm. Er is verse sneeuw gevallen en de verwachtingen zijn super, we hebben een klim van 565 m voor de boeg en binnen een half uur zweten we peentjes! Op de pas was het uitzicht overweldigend er hing een toilet, zo'n uitzicht heb je niet vaak van een w.c. De afdaling was erg zwaar zo'n 870 m. weer naar beneden niet fijn voor de knieën. Het weer werd alsmaar mooier we kregen zin om te gaan zwemmen, helaas met 1 handdoek en ijskoud water toch maar niet. We lopen een extra lus voor een waterval die in drie etappes naar beneden kwam 580 meter helaas konden we er niet goed bijkomen op zo'n 30 meter waren we al drijfnat. Het laatste stuk was erg zwaar er was eigenlijk geen pad maar wat keien en we moesten her en der over weggespoelde bomen. In de hut weer de nodige activiteiten om wat eten klaar te maken we hadden Boeuf Stroganof niet te eten vreselijk! We hebben nog wat gedobbeld met een Schot en een Londenaar en toen naar bed.

Dag 4 Het was weer een superkoude nacht maar het weer is weer prachtig we beginnen om 7.30 uur aan de tocht naar de boot (die zou nl. al om 14.00 uur vertrekken). Onderweg, ja het wordt eentonig weer zo mooi je moet er haast van huilen (ook door de zere voeten hoor!) we hebben de boot op tijd bereikt (4 Aussies hebben het niet gered) en de Millford Sound  overgestoken. Er stond een stevige wind dus we werden op het voordek nog getrakteerd op een nat pak!

Met de bus gingen we richting hotel in Te Anau. Deze rit duurde 2.5 uur, weer kwamen we ogen tekort het is echt teveel en past niet meer in onze hoofden! Truus en Bert wachtten ons op en het biertje smaakte SUPER! En dat bad en bed nou wat kan je daarvan genieten!

Morgen weer meer nieuws ook van Truus en Bert, groetjes

 

 

Hallo allemaal,

We hadden in Queenstown een prachtig appartement met uitzicht op lake Wakatipu. Het plaatsje zelf is grappig met een kleine haven. We zagen vanaf ons terras de boten uitvaren.Gelukkig hadden we heerlijk weer en konden we veelvuldig gebruik maken van ons terras. We zijn hier niet erg actief geweest, wat geshopt en een super hamburger gegeten. Ik wist niet dat er zulke grote gemaakt werden.

Volgende dag op ons gemak naar Te Anau gereden. Het is verbazingwekkend hoe snel je weer uit de bewoonde wereld bent. In de verte doemden al gauw de bergen van de fjorden op. De rit was weer erg indrukwekkend. We bereikten al vroeg Te Anau en konden gelukkig meteen in ons hotel. Dit was voor het eerst in Nw Zeeland, dat we in zo' n groot hotel verbleven. De rest van de dag besteed aan de inkopen voor de track en Bert en ik zijn op zoek gegaan naar een onderkomen voor de volgende 3 dagen. Ook hebben we een bootexcursie geboekt voor de Milford Sound. Daarnaast is het nog gelukt om een deel van de track te regelen, waaronder de boottocht en wandeling naar de eerste hut van de track, de Clinton hut. Zo konden we er toch nog een beetje van proeven.

Afgesproken om bijtijds op te staan. Dit lukte prima, zelfs nog vroeger dan afgesproken. Dit kwam door het afgaan van het brandalarm in het hotel om half 7 s'morgens. Wat een herrie! Daar wordt de meest slechthorende nog wakker van, hoewel, bij Jan en Nicolette duurde het toch wel even voordat ze naar buiten kwamen. Gelukkig bleek het vals alarm en kon de brandweer onverrichterzake vertrekken

Jan en Nicolette zijn met de bus naar te Anau Down ( vertrekpunt van de boot ) gegaan. Wij met de auto omdat wij s'avonds weer terug moesten. Het was prachtig warm weer en de boottocht naar het beginpunt van de track was weergaloos. Bij aankomst moesten we eerst met onze schoenen door een bak  met ontsmettingsmiddel. Ze  gaan hier heel zorgvuldig met de natuur om.De wandeltocht naar de  hut ging door een totaal bemost regenwoud en liep langs een kolkende rivier. Voor ons toch wel heel fijn dat we deze tocht konden maken om zo de sfeer van de track te voelen. Onderweg kon je nog naar een stuk wetland, waar zelfs zonnedauw te zien was. Kortom heel bijzonder. Na 2 uur wandelen bereikten we de hut, die er toch heel wat beter uitzag dan de hutten in de Abel Tasman track. Maar helaas, hier stikte het werkelijk van de sandflies. Ondanks het spuiten van Deet, werd je toch nog gestoken. Na onze lunch zijn wij aan onze terugtocht begonnen. Inmiddels was het weer helemaal omgeslagen. Het regende onafgebroken en we waren dan ook drijfnat toen we bij de boot aankwamen. Ik had mijn regenbroek aan willen doen, maar volgens Bert was dit niet nodig. grrr. Het is goed dat we besloten hadden de track niet te lopen. Bert had na deze relatief korte en vlakke wandeling met dagzakje weer toenemende gevoelsuitval in het bovenbeen. Halverwege opgeven is bij deze track moeilijk!  

Maar ons wachtte een heerlijk  appartement met een driehoekig spa bad, dus wat te klagen.Hopelijk klaart het morgen op, zodat Jan en Nicolette een mooie track met goed zicht kunnen lopen. Dan kunnen wij in ieder gevan van de foto's genieten.  

veel liefs van ons allemaal

ps. Lisa de pancake rotsen waren inderdaad niet te zien, maar dit kwam omdat we de foto's niet kunnen  selecteren vantevoren.

 

 

 

G   

 

Hallo lieve lezers,

Hieronder weer een nieuw stuk van onze reis.

Woensdag 20 november

Vanuit Hanmer Springs via een prachtige route op weg naar de westkust naar Hokitika. Al snel worden we op een stuk weg waar we eindeliijk harder dan 100 kunnen door een tegemoetkomende politiewagen tot stoppen gedwongen. Bert reed nl. 116 km en hier is overal 100 het maximum. Het was een heel aardige agent want we kwamen er met een waarschuwing van af! Opletten dus voortaan.

We besloten een omweg te maken richting Westport om via de kust langs Punakaiki te rijden. Dit om daar de Pancake rocks te bekijken. Nou, dat was zeker de moeite waard. Eerst de bijzondere begroeing langs de kust, sub tropisch door het zachte klimaat en de vele regen die er valt. We boften want de zon scheen uitbundig en het was ook nog eens hoog water waardoor het bezoek aan de pancake rocks een bijzondere beleving was. Rotsen die door weer en wind als pannekoeken gestapeld lijken en overweldigende kleuren van de oceaan en bergen op de achtergrond. Het water spoot via gaten in de rotsen met geweld de lucht in. Geweldig om te zien. (een foto volgt hopelijk nog).

Om 17 uur bereikten we Hokitika waar we overnachtten in een soort blokhut. 's avonds gegeten in een Frans restaurant. Lekker! 's avonds regende het behoorlijk.

Donderdag 21 november

Bijtijds opgestaan, want de zon scheen alweer. We hadden een korte rit op het programma staan naar Fox Glacier waar we die middag een track naar en op de gletsjer hadden besproken.

Via weer een schitterend route waren we al om 12.00 uur ter plaatse. Fox Glacier is een knus plaatsje waar alles om bezoek aan de gletsjer draait en natuurlijk Lake Matheson (wat we helaas hebben moeten laten schieten, maar er komen nog zoveel meren...). We konden al in ons motel terecht om daar onze spullen te stallen. Vervolgens naar het boekingskantoor. Daar kregen we de nodige instructies en klimijzers (of zoiets)  en vertrokken vervolgens met een bus (10 minuten) naar het begin van de track.

Al snel kregen we de gletsjer te zien en het diepe dal dat door deze was gevormd. Imposant. Onze gids Andrew vertelde regelmatig over alle bijzonderheden van deze gletsjer. o.a. dat deze vroeger veel groter was geweest (welke gletsjer niet) en een snelheid had van 1 meter per dag (bij de tong) en bovenin zelfs 7 meter per dag Na een zeer steile klim van 1 1/2 uur en het passeren van een steile bluf (brrr!) bereikten we het ijs. We bonden onze ijzers onder en pakten een ijsstok om ruim een uur op de gletsjer rond te struinen. Prachtig om te zien hoe zo'n gletsjer in elkaar zit. Via in het ijs gehakte trapjes (die regelmatig moeten worden bijgehakt) klommen we een eind de gletsjer op. Mooie foto's gemaakt van de gletsjer en de fantastiche uitzichten. Daarna weer dezelfde weg terug. Een hele leuke ervaring rijker kwamen we in ons motel terug. 's avonds weer lekker uit eten (Truus en Nicolette moet na afloop van de vakantie weer op kookles denk ik!).

Vrijdag 21 november

Weer vroeg op voor de lange tocht van 400 km (6 uur rijden) door de bergen naar Queenstown via de Haastpas. We hoopten op mooi weer want volgens de boekjes moest dit een van de mooiste autowegen zijn. Nou, we werden niet teleurgesteld. Het was helder en zonnig. Werkelijk schitterend. We kwamen ogen te kort. Om niet teveel in herhaling te vervallen verwijs ik maar alvast naar de prachtige foto's die jullie na de vakantie te zien krijgen (ik zal er ook eentje proberen te plaatsen).

De weg was beter dan verwacht dus schoten we flink op. Nicolette wilde graag in Wanaka de Puzzling Word bezoeken wat we dan ook maar gedaan hebben. Heel leuk. Eerst een doolhof waar we al snel in verdwaalden. Gelukkig waren er nooduitgangen! Vervolgens een hal met bijzondere hologrammen bezocht en kamers met trucages o.m. waar je met z'n tweeen in ging staan waarbij de een heel klein en de ander heel groot leek. Heel knap gedaan.

Vervolgens via de spectaculaire Cadrona Pass door naar Queenstown. 's avonds (weer) lekker gegeten in een leuk restaurant aan de haven. De weersvooruitzichten beloven niet veel goeds en voor vandaag (22 nov) was ook regen voorspeld, maar het is nog steeds droog met wat zon en lekkere temperaturen.

We gaan wat winkelen en relaxen en morgen door naar Te Anau waar we overmorgen de Milford Track gaan doen. Nicolette en ik althans want Bert heeft toch wel wat last van rug en benen waardoor Truus en Bert hebben besloten niet de track te lopen maar voor een alternatief te kiezen. Wat dat wordt lezen jullie later nog wel.

Nou, dat was het tot zover. Weer bedankt voor alle lieve berichten!

Oh, ja Lisa, de boot voor Whale watching was niet heel groot, maar de whales zijn absoluut niet eng!

Hallo allemaal,

Het heeft even geduurd! Ik had gisteren een heel verslag getypt, door een technische storing was de verbinding uitgevallen, weg verhaal  We zijn onder een strakblauwe hemel richting de oostkust van het zuidereiland vertrokken. Op weg naar Blenheim reden we door een landschap van enkel kale heuvels, het leek wel of we boven de boomgrens waren, dit was echter niet zo! Ik weet niet of dit door ingrijpen van de mens of door een natuurlijke oorzaak zo ontstaan is. Vervolgens reden we door een delta waar zo'n beetje alle wijn van NZ wordt verbouwd. Gelukkig voor onze lever waren er geen laagdrempelige proeflokalen en verkooppunten te vinden. De weg ging verder langs de kust alwaar we op een zoutwinningsgebied stuitten. Het leek wel of we op wintersport waren tussen de bergen gewonnen zeezout. Heel bijzonder was de kleur van de zoutpannen die door het licht veranderde van rose naar dieppaars. Iets voor Kaikoura vonden we langs de weg een zeehondenkolonie. In Nederland zou het hier vol staan met touringcars en zou er een dik toegangstarief geheven worden. Hier was een parkeerhaventje met een auto. Het was fantastisch om op nog geen 100 meter het zonnen, zwemmen en vechten van deze pelsrobben gade te slaan. In Kaikoura hadden we wederom een prima B&B met jacuzzi. Deze word gedreven door een nederlander. De volgende ochtend vroeg op om in te schepen voor een tochtje whale watching. Kaikoura ligt aan de rand van een trog in de oceaan van +/- 1600 meter diep. Het is dan ook bij uitstek geschikt om kort bij de kust walvissen te spotten. We hadden niet alleen het weer mee, maar na 15 min zagen we de eerste Spermwhale, volgens de bemanning "Little Nick" te herkennen aan een kleine nick (kerf) in zijn rug. Het is niet te geloven als je bedenkt dat wat je ziet nog maar het topje van de gehele walvis is. Vooral het duiken waarbij de staart volledig boven water komt is machtig mooi. De volgende attractie was een school Dusky dolfijnen. Een school van +/- 300 a 400 exemplaren die naar hartelust rond onze boot duikelden en sprongen. Verder hebben we nog een Humpback whale gezien een robben kolonie en verschillende vogelsoorten waaronder de Albatros. Een bijzondere ervaring. Onze volgende halte is Hanmer Springs. Een leuk plaatsje met heerlijke thermale bronnen (baden tot 41 graden). Alvorens daarvan te genieten moesten we zonodig van Truus een buitenrit met paarden maken. Erg mooi maar ook vermoeiend zowel voor ons als voor de paarden. Ik was even bang dat tijdens de steile bergklimmen het paard spontaan de geest zou geven. Na een stuk in draf, waarbij het paard zich iets verstapte, kreeg de sportterm "new balls please"  echt inhoud. OK mensen dit was het weer, bedankt voor jullie reacties en tot snel!

Groeten Betrujani          

Hongi allemaal!

De overtocht, die vanuit Wellington begon met miezerregen maar als snel overging in een stralende zon, duurde drie uur en de oh's en ah' s waren niet van de lucht toen we het Zuidereiland te zien kregen, we gingen bij Picton aan wal en een geweldige tocht volgde. We reden de Queen Charlotte route waar natuurlijk weer geen recht stuk in te bekennen was, en nauwelijks verkeer! Onderweg lunchten we bij een Schot waar we overigens Italiaans aten. Het echte Kiwi-eten is niet makkelijk te vinden. We arriveerden om 4 uur in Marahau, hadden een leuk chaletje met Oceanview (Duitse eigenaar). We maakten ons op voor onze 4 daagse track, vulden de rugzakken en natuurlijk haalden we die ook weer leeg, wat neem je minder mee: eten of toch die extra broek? We moeten pannen, kookmateriaal, water eten slaapzakken....teveel dus! Na veel gestamp puilen de zakken uit en zijn ze niet te tillen! Op de tocht is er 1x de mogelijkheid ergens te eten dus we moeten best wel wat meezeulen, (de dropjes zijn bijna op dus dat scheelt gewicht!)

De volgende dag (13-11)  vertrekken we met een boot en varen we in drie uur naar ons vertrekpunt: Totaranui. We zijn de enigen die afgezet worden en voelen ons een beetje op Robinson eiland, de tocht begint al direct met een behoorlijke klim en zo blijft het 3 uur. Ik durf het eerste uur bijna niet stil te staan om naar de mooie omgeving te kijken uit angst achterover te vallen door het gewicht van de rugzak. Na wat uren ben je zo beurs dat je niks meer voelt en gaat het beter maar wordt de zak alsmaar zwaarder. We komen bij de hut na 4 uur wandelen en je moet jezelf knijpen of je het niet droomt. De hut op zo'n mooie locatie, een verlaten strand zonovergoten en op een weka en kwartel na zien we geen kip en dan die fantastische STILTE. Bert ligt al in het water, wat heel stoer was want het is niet bepaald warm, Truus en Ik gingen uiteindelijk ook 'door' omdat Jan dreigde met een foto (Ja idd geen badkleding aan). Het slapen in zo'n hut is nou niet bepaald een feest. Wij hadden een kamer met stapelbed we besloten voor de grond want we hadden geen extra onderlaken (hebben het dus heel koud gehad). Truus en Bert kregen 2 snorkelende (zat tussen snurken en rochelen in) chinezen als slaapmaatjes.Het toilet zit buiten in de bosjes en dat is lastig als je er 2 keer uit moet (zonder verlichting). Kaarsen waren we ook vergeten trouwens.  

14-11 Zodra het licht werd hebben we de spullen gepakt heerlijk buiten ontbeten en waren het alle 4 eens: wij zijn geen hutmensen.We vertrokken met een kleine tijdsdruk want we moeten bij de volende hut een baai doorwaden wat alleen met laag water te doen is. Onderweg wordt er nog wat gezwommen en het is echt niet te beschrijven hoe mooi het allemaal is. We zullen nog proberen een keer wat foto's bij te sluiten. We arriveren het laatste stuk met een half uur door de blubberbaai en het is weer super. We leggen snel de slaapspullen op de bunks en vertekken naar (HOERA!) een restaurantje. Het bordje wijst de route langs de baai: 20 minuten lopen, nou dat is wel de moeite waard voor een koud biertje en een echte maaltijd. Ik zal niet teveel uitwijden maar in t kort, we vinden na 1.5 uur de lodge en horen dat we een alternatieve route terug moeten nemen omdat het tij te hoog is om weer de hut te bereiken We zijn daarom snel na het eten vertrokken. Hadden uiteraard geen zaklamp of gps bij ons in de veronderstelling dat de lodge op 20 min. afstand was en ja hoe kan het ook anders, we verdwalen en de volle maan zat aan de verkeerde kant van de berg. We zwerven door de dicht begroeide paden,  lopen hand in hand in een sliert met Jan voorop die bijschijnt met zijn bijne lege mobiel. Na 2.5 ur waren we eindelijk uit de bush ontsnapt en.....stonden we weer vlak bij de lodge waar we gegeten hadden. uItgedroogd en hongerig! Gelukkig kunnen we nog de sjiekste kamer krijgen en we voelen ons de hoofdprijswinnaars met een DOUCHE en Heerlijke bedden.

14-11 's morgens weer vroeg (voor het tij) naar de hut om onze spullen op te halen en weer terug naar de lodge snel nog net niet met een nat kruis door het water (anders moeten we een heel eind omlopen) naar het strand., Omdat onze ledematen na de lange wandelingen ernstig protesteerden kiezen we voor een watertaxie en dus een kortere wandeling en ook deze dag hebben we weer met het getij te maken. We staan keurig te wachten. Bert ziet een speedboot en zegt: trek de schoenen maar uit dat gaan we niet droog redden. We krijgen allemaal een zwemvest en hebben een spannende tocht over de ruwe zee en super hoge golven. T&B waren behoorlijk nat. We landden op twee uur wandelen van onze hut en kwamen weer bij een mooie baai terecht. We gaan weer zwemmen en Truus heeft een veel te moeilijk Crypyoboek zonder antwoorden dus doen we en ander spelletje. Het avondeten was weer een spannende bezigheid, we klaverjassen nog even maar het is al te snel donker. Jan doet nog even z'n hoofdlamp op maar wat een ongezellig licht die ledverlichting. We slapen in een kamer met 11 personen we waren gelukkig moe genoeg om iets te kunen slapen. Valt niet mee er s' nachts uit te gaan als je een bedtrap moet nemen. Ik loop al die dagen al op paracetalol.....  

15-11 We vertekken weer bijtijds, het vooruitzicht naar een heerlijke douche en schoon ruikende kleding lonkt en we wandelen in 5 uur naar Marahau waar we weer 'ons eigen chaletje' krijgen. We reserveren 's avonds bij het eetcafé en boeken een ontbijt voor morgen, wat een LUXE. We willen nog even niet aan de volgende track in de Milford Sound denken, die is nl veel zwaarder, natter en kouder zegt men, nou we zien wel. (deze is vanaf 24-11).

Op 17/11 op weg naar de zeehonden?

Tot hoors en KIA ORA (bedankt)  voor jullie reacties, het is echt leuk om wat van jullie te horen!

Liefs Truus, Bert, Jan en NIcolette

Hallo allemaal, bedankt weer voor de leuke reacties. Op zo'n afstand is het erg leuk om wat van het thuisfront te horen. Gisteren zijn we na weer een copieus ontbijt genoten te hebben, vertrokken naar Plimmerton. De weg was wat eentonig, dit werd versterkt door het saaie weer. Miezerregen en zwaar bewolkt. Gelukkig is ons volgende onderkomen weer heel erg leuk. Als je op bed ligt kijk je uit op de zee en s' nachts hoor je de branding. Een heel enthousiaste eigenaar, die het liefste met ons mee zou gaan om alles te laten zien van Wellington en omgeving. Gelukkig had hij geen tijd, dus zijn we vandaag met ons vieren op stap gegaan. Wij vonden Wellington een hele leuke stad. Mooie gebouwen, kerken en tuinen gezien. Ook nog tijd om een bliksembezoek in het museum te Papa te brengen. Daarna zijn we de hele kustlijn van Wellington gevolgd. Prachtige vergezichten  en baaien. Ook het weer speelde hierbij een rol. Het was in de middag prachtig geworden.
Morgen met de boot naar het Zuidereiland. Heel spannend want dan gaan we de eerste tracking maken. Hopelijk gaat het goed, ook met mijn knie. Daar heb ik helaas nog steeds last van.
Verder alles goed.
Veel liefs van ons vieren..

Hallo allemaal,

Dit is vrijdag  de 11de  dag van onze reis. Na de frisse wandelervaring van gisteren, was het opstaan met een strak blauwe hemel een verassing (awsome) en de aanblik van de witbesneeuwde vulkanen overweldigend. Na een full english breakfast alle zaken weer in de Subaru geperst (onze spullen zetten uit of de auto krimpt?) en vol goede moed op weg naar New Plymouth. We hadden niet voor de kortste maar wel voor de spannendste route gekozen via de "Forgotten world highway" Deze highway slingert zich (een recht stuk zit er niet in) door 150 km heuvels en dalen en zelfs over een onverharde weg door een gorge. Dus een echte Primatour tour! De omgeving was afwisselend, groen en op de duizenden schapen na zo goed als leeg. Bij een korte koffiestop openbaarde de Mount Taranaki (mount Egmont) zich in al haar glorie. Deze vulkaan is ook voor jullie te zien als je op fotoalbum klikt, evenals een kleine selectie andere kiekjes die Jan na veel moeite heeft weten te downloaden.(helaas is het onderschrift niet meegekomen, hier wordt aan gewerkt)  De kennismaking met New Plymouth viel niet tegen. De kenmerkende Nieuw zeelandse architectuur namelijk die van versteende stacaravans met golfplatendak worden hier afgewisseld met heuse stenen huizen en houten engelse herenhuizen. Onze B&B viel gelukkig in die laatste categorie.(zie foto) Het is een prachtig huis waar we de gehele onderverdieping bewonen. Om het voor jullie niet al te pijnlijk te maken slechts enkele details, verwarmde vloeren en bedden, smaakvolle inrichting een tv met een diameter van 150 cm en een gastvrouw  om van te smullen (het ontbijt wel te verstaan!) We hebben zondag  een stads/strand wandeling gemaakt. Truus en ik hebben zelfs in de Pacific ocean gezwommen, super! Ook het stadspark was zeer de moeite waard echt engelse landschap stijl, dus veel bloemen en waterpartijen. Morgen verkassen we naar Plimmerton. Bedankt voor jullie reacties en tot de volgende mail.

groeten van allemaal

 

 

Dag allemaal,

Hieronder weer ons wedervaren van de afgelopen dagen.
Afgelopen dinsdag verkast van Kaeo naar Mangawhai, slecht 200 km zuidwaards, dus een rustige tocht langs de fraaie kust. Al vroeg aangekomen in een fraai cottage met balkon en een geweldig uitzicht. Dit bleek eigendom te zijn van een Hollander die al sinds 1979 in NZ woont. Hij wil het verkopen en naar Australie verhuizen. NZ is wat hem betreft dus ook niet alles.
Het weer is nog steed wisselvallig maar niet echt slecht.
Na 's avonds wat eten gehaald te hebben bij een Chinese take-away (goed eten!), de restaurants sluiten hier al vroeg, lekker gerelaxed en op tijd naar bed. De volgende dag staat ons de lange rit naar Waitomo te wachten.

Via Auckland en Hamilton zuidwaards naar Waitomo. Prachtig om weer langs Auckland te rijden, verder eigenlijk niet zo bijzonder interessant. Met name het deel bij Hamilton is een vervelend stuk met veel industrieterrein en vervolgens veel negorij met armoedige huizen. Het is hier zeker niet allemaal prachtig.
Sterker nog, de levensstandaard is over het algemeen niet zo hoog.
Het laatste stuk naar Waitomo is weer overweldigend mooi. Prachtige dalen, heuvels en veel stilte.
Waitomo betekent: Water gat. Het stikt daar werkelijk van de grotten, dus dat wilden we toch ook wel meepakken. Eind middag aangekomen in ons B&B de Breakfast Abseil Inn met een soor adhd eigenaresse. Het lag prachtig en de service was meer dan prima.
's avonds lekker gegeten bij het restaurant HuHU (bet. een soort stekende meikever).
De volgende ochtend een grot bezocht met gloeiwormen. Heel indrukwekkend! Afdalen naar zo'n 40 meter onder de grond en dan met een boot het aardedonker in. Nee, niet aardedonker want het schijnsel van de gloeiwormen aan het plafond zorgen voor een onwerkelijk licht. Net een sprookje!
Na het grotbezoek richting Roturoa waar we bij Wai-O-tapu de geisers en kraters willen bezoeken.
Nou dat  was zeker de moeite waard. Geisers en kraters met namen als Devils home, Thunder crater en rainbow crater met de meest geweldige kleuren, gelegen in een prachtige omgeving.
Daarna door naar ons volgende overnachtingsadres in het nationale park Tongariro waar we 2 nachten blijven. We wilden de Tongariro crossing doen maar die was dicht door het slechte weer, ja, ja er was sneeuw gevallen!
We hebben dus maar voor een alternatieve tocht gekozen van zo'n 6 uur wandelen naar een kratermeer.
Geweldig! Sneeuw, wind maar ook veel zon waren op deze tocht ons deel. Het bijzondere landschap met de karaters was sprekend dat uit de Ban van de Ring. Straks gaan we weer lekker eten en morgen reizen we naar New Plymith bij Egmond National Park.

Groetjes van ons allemaal!

Hallo allemaal,
De auto volgens de verhuurster de nice blue one...(smaken verschillen) opgehaald in Auckland, tot op de laatste centimeter volgepropt met onze bagage vertrokken we naar de Bay of Islands.
Na een pittige dagtocht van 8.5 uur (er was enige verwarring waar we nou precies moesten zijn) onderweg de dikste kaurieboom bezocht en dit  was wel  heel byzonder. Zo door de natuur met jonge lentekriebels, lammetjes, biggetjes en ja zelfs varkens op de weg, ben je dus niet alleen in een andere wereld maar ook in een ander seizoen terecht gekomen.
We kwamen behoorlijk verreisd aan in Kahoe en zoals de 'bazin' ons beloofde kwamen we 'in Heaven' het huis was de oude boerderij van haar opa en inderdaad had ze niets teveel gezegd! Schitterende kamers met een mooie veranda zoals we hem graag zelf zouden willen! De volgende dag lekker weer en we hebben wat uitgeslapen, de was gedaan en een mooie wandeling gemaakt, heen zouden we lopen terug met een boot een mooie combinatie het was een stevige klim van 2 uur dus fijn om je terug te laten varen, bij de hut de man van de boot bellen, lang leve de mobiel! GEEN Bereik dus............teruglopen Truus een zere linkerknie ik een zere rechter wellicht kunnen we samen nog iets ervan maken. De gekozen Texaan om te dineren bleek niet zo'n goede keus, Truus dacht we nemen een Irish coffee na daar is niets aan te verprutsen dit dessert gaat voor de meest slechte ooit! We hebben er een slok van genomen Bert heeft nog geprobeerd iets met de (gewone) melk die we er bij kregen iets te doen......
Vandaag stonden de dolfijnen op het programma  inclusief een  zeiltocht,  de dag begon druilerig maar knapte gelukkig toch nog op we kwamen langs mooie eilanden en zagen de eerste pinguin, goed dat ze dat even meldde het had net zo goed een eend kunnen zijn hij was heel klein en zo zwemmend zie je dat echt niet. De dolfijnen kondigden zich aan en gingen tussen de katamarandrijvers zwemmen om ons nat te spetteren,  fantastisch om zo zo dicht bij te zien en eens een keer niet in gevangenschap! De bemanning let goed op wat de dolfijnen zelf doen: hebben ze wel of geen zin in spelletjes met de toeristen. Vandaag wilden ze duidelijk niet met de mensen ze doken steeds onder en zwommen van de boot weg. We deden nog een eiland aan waar we wat konden wandelen en genieten van mooie uitzichten, we werden daarheen gebracht met een rubberboot voor twee dikke franse dames (de orka's) moest de boot een extra keer uitvaren. Op de boot kregen we een barbeque, daarna hesen we de zeilen en vertrokken we weer richting haven. We zijn aardig verkleurd ook na de mooie dag van gisteren (23 gr).

groetjes van ons allen
morgen weer naar een ander b&b

Hallo allemaal, vanmiddag om half 2 helemaal kapot aangekomen. Reis was toch wel erg intensief. Gelukkig vrij snel door de douane en de biocontrole gekomen. Zelfs onze wandelschoenen mochten we aanhouden en Nicolette mocht al haar snoepjes houden. De taxi stond al op ons te wachten, zodat we direct naar onze B&B gebracht werden. Het weer is prima, wel wat fris, maar de zon scheen volop.
Even 2 uurtjes rust genomen om daarna een heerlijke maaltijd gegeten te hebben in een echte Ierse Pub inclusief dartboard en open haard. Bleek uiteindelijk  een hele  goeie keuze tussen alle fast food restaurants.
De B&B is gelegen in een rustige buitenwijk. Mooie kamers met een goed bed en heerlijke douche. Wat wil je nog meer? Daar gaan we dus goed van genieten. Morgen gaan we Auckland verkennen.
Oh ja, sorry voor gisteren, want toen hebben we vergeten de mailinglijst aan te vinken. Gaan we nu goed doen.
Groetjes van ons, alvast bedankt voor al jullie reacties tot nu toe.

Hallo inloggers,

Hong Kong dag 2. We staan op het punt om de stad van "Jantje Beton" te verlaten Op het moment is het benauwd en drukkend warm. Gisteren zijn we met de metro naar "Hong Kong island" gegaan. Dit is een buitengewoon efficient en schoon vervoermiddel met smakelijke namen van stations als "Lok Fu en Shek Kip Mei". We hebben daar wat gewinkeld en zijn bij toeval in een buitengewoon origineel chinees eethuis terecht gekomen in de wijk "Soho" Op de menukaart stond van alles wat kruipt, glijdt en kronkelt. De keuze was bijzonder smakelijk. Na wat oefenen lukte het zelfs om met stokjes te eten. Helaas hebben we daardoor de lasershow van de skyline moeten laten schieten. Na een goed ontbijt zijn we vandaag naar een bloemen en vogeltjesmarkt geweest en naar "Kowloon park" Tot slot, we zullen de behulpzaamheid en discipline van de Hongkongnezen missen. Als je even op straat vertwijfeld rondkijkt komen ze spontaan op je af om je te helpen en eventueel met je mee te lopen naar loketten of busstops. Wat we niet zullen missen is de hoeveelheid Hongkongnezen en de overdaad aan airco's We hebben inmiddels pijn in ogen en keel. We gaan nu richting Airport om in te checken voor het tweede deel van de vliegreis. Groeten van alle vier!      

Hallo allemaal,

 

Na een voorspoedige maar natuurlijk vermoeiende reis zijn we vanochtend om 8.00 uur in Hong Kong geland. Met een shuttlebus zijn we naar ons hotel gebracht waar we ons wat opgefrist hebben. Na enkele uurtjes geslapen te hebben staan we nu op het punt de stad (en wat voor een, heel indrukwekkend!) in te gaan. Het hotel is prima, de mensen heel behulpzaam en het weer is prachtig.

Groeten van ons allemaal

Hallo familie en vrienden,

Nog even en dan is het zover! Maandag 27 oktober om 13.10 vertrekken we van Schiphol naar Nieuw Zeeland, waar we zo'n 5 weken gaan rondreizen. We hebben een stopover in Hong Kong.

Donderdagmiddag (plaatselijke tijd) arriveren we in Auckland. We proberen jullie via deze weblog zoveel mogelijk op de hoogte te houden.

 

Groeten,

Truus, Nicolette, Bert en Jan