Sapa was in een woord geweldig. De nachttrein heen viel mee, we hebben aardig geslapen in onze coupé met vier bedden die we deelden met een Frans stel. Om circa 5 uur werd er op de deur geklopt en waren we in Lau Cai aangekomen, waarvandaan we nog zo'n anderhalf uur met de bus naar Sapa moesten rijden. Supermooi uitzicht onderweg en we wisten dat er nog vele mooie uitzichten zouden volgen...

In Sapa konden we eerst douchen en ontbijten bij het hotel. Daarna hebben we wat rondgelopen en kennisgemaakt met een aantal van de etnische minderheden die in de bergen van Vietnam wonen. We zagen voornamelijk Black Hmong, maar ook Red Dzao en enkele mensen van andere stammen. Allemaal zijn ze herkenbaar aan een eigen klederdracht. Het zijn niet de mannen die opvallen, maar de vrouwen. Zo dragen bijvoorbeeld Black Hmong vrouwen vooral donkere kleding en af en toe een zwarte band in het haar, terwijl Red Dzao vrouwen een rode doek om hun kaalgeschoren hoofd dragen. 

Toen we bij het hotel terugkwamen, hadden zich inmiddels zo'n 15 Black Hmong meisjes/vrouwen verzameld voor het hotel, druk de toeristen onderling te verdelen. Om 9 uur gingen we met onze gids Zaza en de Hmong meisjes op pad. Ze lopen de hele weg mee, helpen je waar nodig, stellen je meestal dezelfde vragen: What's your nee? Where are you fom? How ol are you? Is that your hussebee? Op die manier proberen ze een band met je te krijgen. Als de trekking ten einde is gekomen, willen ze je iets verkopen. En het werkt, je koopt liever iets van hen dan van de andere meisjes die zich om je heen verdringen bij het eindpunt van een trekking.  

We hadden al gehoord dat er voornamelijk vrouwen te zien zouden zijn, en dit bleek dus ook het geval te zijn. De vrouwen lopen mee met toeristen en proberen hun handgemaakte spullen te verkopen aan de toeristen, de mannen blijven thuis en zorgen voor het vee of de oudere kinderen. Of ze kijken een film, zo vertelde onze gids. Gids Zaza is 21, in de bergen geboren en komt uit een boerengezin met acht kinderen, zijzelf is nummer zes. Ze is de enige die nog niet getrouwd is. Het is bij deze etnische minderheden in de hooglanden van Vietnam gebruikelijk om jong te trouwen, vaak al op 16/17-jarige leeftijd. En daarna is het de bedoeling om veel kinderen te maken... Veel van de meisjes lopen dan ook met een baby in een kleurrijke draagzak op hun rug.

De eerste trekking was supermooi, we hebben echt genoten van het uitzicht terwijl we door de heuvels rondom Sapa trokken, door dorpen, rijstvelden en riviertjes.Onderweg zie je kippen, waterbuffels, eenden, geiten, en de minorities. Na zo'n 5 uur met een lunch halverwege kwamen we aan in Ta Van, waar we een homestay deden. Daar hebben we eerst gezwommen in de koele rivier en daarna relaxed met een Frans stel zitten kletsen op het terras bij het huis waar we verbleven, met een prachtig uitzicht op de rijstvelden en heuvels en een bord vol frietjes met knoflook op tafel. Lekker! Daarna kruiden geplukt met Zaza in het wild en loempia's gerold met de gidsen. Met de familie, het Franse stel, vier mensen uit Singapore en twee gidsen heerlijk gegeten (staat in onze top 3 wat eten betreft), happy water gedronken (wodka met water). Mot haai ban yoooooo! Oftewel 1-2-3 proost! Spelletjes gedaan, dikke spin en grote sprinkhaan gezien en geslapen in onze     'suite' met een ietwat hard matras maar gelukkig ook een klamboe die ons beschermde tegen al het ongedierte. De hele nacht regende het!

De volgende dag ontbeten met pannenkoeken met banaan, honing en suiker. Om half 10 de familie uitgezwaaid en verder gaan trekken, naar het dorp van de Red Dzao. Dit was wederom een supermooie trekking, onder andere door een bamboebos en weer door rijstvelden, maar vooral over glibberige paadjes door de regen. Teva's: niet het juiste schoeisel hiervoor. Ik had gelukkig twee Black Hmong engelen aan mijn zijdes, die mijn hand NIET wilden loslaten als we over de glibberige paadjes moesten, en dat was dus zo ongeveer de hele route. Ik moest af en toe gebaren dat ze mijn handen los moesten laten, zodat het bloed weer naar mijn vingers kon stromen. Die dames zijn enorm sterk voor hun lengte (zo'n 1.50 meter). Ik ben heel vaak bijna, maar slechts een keer echt uitgegleden. Thomas, die wel gewoon losliep, heeft maar een keer tot halverwege zijn onderbeen in de modder gestaan en dat leverde hem een modderschoen op. Gelukkig kon hij zijn schoen wassen in de rivier met een geleende borstel en hebben we later voor heel weinig geld zijn schoenen laten reinigen en drogen in Sapa ( ze zijn weer als nieuw!) - terwijl we zelf aan het genieten waren van eerst een cappuchino met een creme brulee en een brownie en later een welverdiende voetmassage van een uur. Thomas heeft tijdens de massage ook nog het zoontje van de bazin vermaakt, of nouja, ze hebben elkaar vermaakt met het trekken van gekke bekken. Dat was lachen dus. Ik was 's avonds mijn telefoon kwijt, Thomas is toen teruggelopen naar de massagesalon waar hij dus ook bleek te liggen... Gelukkig maar! Ik had hem wel al geblokkeerd voor de zekerheid, maar dit kan ik weer ongedaan laten maken in Nederland.        

De volgende ochtend zijn we na het ontbijt vroeg met de bus naar Bac Ha gereden, een te lange rit in een te volle bus naar de meest kleurrijke markt van Sapa. Hier komen voornamelijk Flower Hmong mensen, die hun naam te danken hebben aan hun kleurrijke kleding. De bus zat echt te vol, er moesten zelfs een keer een aantal mensen uitstappen omdat de bus een heuvel niet op kon komen. De markt was aardig, maar ik had er me meer van voorgesteld en we mochten er uiteindelijk maar anderhalf uur rondlopen, wat veel te kort was voor een rit van drie en een half uur. Wel mooi om de Flower Hmong te zien. Na de lunch zijn we naar een Flower Hmong dorpje gegaan en erdoorheen gelopen, ook weer snel snel. Schattige varkentjes, kleurrijke waslijnen, veel paardjes in plaats van waterbuffels en veel mais in plaats van rijst. Op de terugweg, die sneller ging omdat we nu bergafwaarts reden, hebben we vlakbij Lau Cai nog een stop gemaakt bij de grens van China. Foto gemaakt en weer weg. Het was prima allemaal, maar achteraf hadden we liever nog een dag een trekking gedaan. In Lau Cai had Thomas het fantastische idee om bij een hotel of guesthouse te vragen of we konden douchen voordat we de trein opgingen, en bij de derde waar we het vroegen, hadden we prijs: voor 30.000, dus nog geen twee dollar de man, konden we douchen! Zo fijn, want we voelden ons een beetje plakkerig en vies.  

Trein terug was een beetje afzien, maar wel gezellig biertjes gedronken in de restauratiewagon en toch ook wel een beetje geslapen. In Hanoi laatste souvenirs gekocht, gedoucht bij het hotel en nu zijn we al in Singapore! Over een paar uur vliegen we door naar Amsterdam. We zijn dus bijna thuis, na een onvergetelijke en fantastische maand samen op reis te zijn geweest! Tot snel allemaal!!! 

kus, ThoMascha