Sapa was in een woord geweldig. De nachttrein heen viel mee, we hebben aardig geslapen in onze coupé met vier bedden die we deelden met een Frans stel. Om circa 5 uur werd er op de deur geklopt en waren we in Lau Cai aangekomen, waarvandaan we nog zo'n anderhalf uur met de bus naar Sapa moesten rijden. Supermooi uitzicht onderweg en we wisten dat er nog vele mooie uitzichten zouden volgen...

In Sapa konden we eerst douchen en ontbijten bij het hotel. Daarna hebben we wat rondgelopen en kennisgemaakt met een aantal van de etnische minderheden die in de bergen van Vietnam wonen. We zagen voornamelijk Black Hmong, maar ook Red Dzao en enkele mensen van andere stammen. Allemaal zijn ze herkenbaar aan een eigen klederdracht. Het zijn niet de mannen die opvallen, maar de vrouwen. Zo dragen bijvoorbeeld Black Hmong vrouwen vooral donkere kleding en af en toe een zwarte band in het haar, terwijl Red Dzao vrouwen een rode doek om hun kaalgeschoren hoofd dragen. 

Toen we bij het hotel terugkwamen, hadden zich inmiddels zo'n 15 Black Hmong meisjes/vrouwen verzameld voor het hotel, druk de toeristen onderling te verdelen. Om 9 uur gingen we met onze gids Zaza en de Hmong meisjes op pad. Ze lopen de hele weg mee, helpen je waar nodig, stellen je meestal dezelfde vragen: What's your nee? Where are you fom? How ol are you? Is that your hussebee? Op die manier proberen ze een band met je te krijgen. Als de trekking ten einde is gekomen, willen ze je iets verkopen. En het werkt, je koopt liever iets van hen dan van de andere meisjes die zich om je heen verdringen bij het eindpunt van een trekking.  

We hadden al gehoord dat er voornamelijk vrouwen te zien zouden zijn, en dit bleek dus ook het geval te zijn. De vrouwen lopen mee met toeristen en proberen hun handgemaakte spullen te verkopen aan de toeristen, de mannen blijven thuis en zorgen voor het vee of de oudere kinderen. Of ze kijken een film, zo vertelde onze gids. Gids Zaza is 21, in de bergen geboren en komt uit een boerengezin met acht kinderen, zijzelf is nummer zes. Ze is de enige die nog niet getrouwd is. Het is bij deze etnische minderheden in de hooglanden van Vietnam gebruikelijk om jong te trouwen, vaak al op 16/17-jarige leeftijd. En daarna is het de bedoeling om veel kinderen te maken... Veel van de meisjes lopen dan ook met een baby in een kleurrijke draagzak op hun rug.

De eerste trekking was supermooi, we hebben echt genoten van het uitzicht terwijl we door de heuvels rondom Sapa trokken, door dorpen, rijstvelden en riviertjes.Onderweg zie je kippen, waterbuffels, eenden, geiten, en de minorities. Na zo'n 5 uur met een lunch halverwege kwamen we aan in Ta Van, waar we een homestay deden. Daar hebben we eerst gezwommen in de koele rivier en daarna relaxed met een Frans stel zitten kletsen op het terras bij het huis waar we verbleven, met een prachtig uitzicht op de rijstvelden en heuvels en een bord vol frietjes met knoflook op tafel. Lekker! Daarna kruiden geplukt met Zaza in het wild en loempia's gerold met de gidsen. Met de familie, het Franse stel, vier mensen uit Singapore en twee gidsen heerlijk gegeten (staat in onze top 3 wat eten betreft), happy water gedronken (wodka met water). Mot haai ban yoooooo! Oftewel 1-2-3 proost! Spelletjes gedaan, dikke spin en grote sprinkhaan gezien en geslapen in onze     'suite' met een ietwat hard matras maar gelukkig ook een klamboe die ons beschermde tegen al het ongedierte. De hele nacht regende het!

De volgende dag ontbeten met pannenkoeken met banaan, honing en suiker. Om half 10 de familie uitgezwaaid en verder gaan trekken, naar het dorp van de Red Dzao. Dit was wederom een supermooie trekking, onder andere door een bamboebos en weer door rijstvelden, maar vooral over glibberige paadjes door de regen. Teva's: niet het juiste schoeisel hiervoor. Ik had gelukkig twee Black Hmong engelen aan mijn zijdes, die mijn hand NIET wilden loslaten als we over de glibberige paadjes moesten, en dat was dus zo ongeveer de hele route. Ik moest af en toe gebaren dat ze mijn handen los moesten laten, zodat het bloed weer naar mijn vingers kon stromen. Die dames zijn enorm sterk voor hun lengte (zo'n 1.50 meter). Ik ben heel vaak bijna, maar slechts een keer echt uitgegleden. Thomas, die wel gewoon losliep, heeft maar een keer tot halverwege zijn onderbeen in de modder gestaan en dat leverde hem een modderschoen op. Gelukkig kon hij zijn schoen wassen in de rivier met een geleende borstel en hebben we later voor heel weinig geld zijn schoenen laten reinigen en drogen in Sapa ( ze zijn weer als nieuw!) - terwijl we zelf aan het genieten waren van eerst een cappuchino met een creme brulee en een brownie en later een welverdiende voetmassage van een uur. Thomas heeft tijdens de massage ook nog het zoontje van de bazin vermaakt, of nouja, ze hebben elkaar vermaakt met het trekken van gekke bekken. Dat was lachen dus. Ik was 's avonds mijn telefoon kwijt, Thomas is toen teruggelopen naar de massagesalon waar hij dus ook bleek te liggen... Gelukkig maar! Ik had hem wel al geblokkeerd voor de zekerheid, maar dit kan ik weer ongedaan laten maken in Nederland.        

De volgende ochtend zijn we na het ontbijt vroeg met de bus naar Bac Ha gereden, een te lange rit in een te volle bus naar de meest kleurrijke markt van Sapa. Hier komen voornamelijk Flower Hmong mensen, die hun naam te danken hebben aan hun kleurrijke kleding. De bus zat echt te vol, er moesten zelfs een keer een aantal mensen uitstappen omdat de bus een heuvel niet op kon komen. De markt was aardig, maar ik had er me meer van voorgesteld en we mochten er uiteindelijk maar anderhalf uur rondlopen, wat veel te kort was voor een rit van drie en een half uur. Wel mooi om de Flower Hmong te zien. Na de lunch zijn we naar een Flower Hmong dorpje gegaan en erdoorheen gelopen, ook weer snel snel. Schattige varkentjes, kleurrijke waslijnen, veel paardjes in plaats van waterbuffels en veel mais in plaats van rijst. Op de terugweg, die sneller ging omdat we nu bergafwaarts reden, hebben we vlakbij Lau Cai nog een stop gemaakt bij de grens van China. Foto gemaakt en weer weg. Het was prima allemaal, maar achteraf hadden we liever nog een dag een trekking gedaan. In Lau Cai had Thomas het fantastische idee om bij een hotel of guesthouse te vragen of we konden douchen voordat we de trein opgingen, en bij de derde waar we het vroegen, hadden we prijs: voor 30.000, dus nog geen twee dollar de man, konden we douchen! Zo fijn, want we voelden ons een beetje plakkerig en vies.  

Trein terug was een beetje afzien, maar wel gezellig biertjes gedronken in de restauratiewagon en toch ook wel een beetje geslapen. In Hanoi laatste souvenirs gekocht, gedoucht bij het hotel en nu zijn we al in Singapore! Over een paar uur vliegen we door naar Amsterdam. We zijn dus bijna thuis, na een onvergetelijke en fantastische maand samen op reis te zijn geweest! Tot snel allemaal!!! 

kus, ThoMascha  

Hmm... we zijn nu op Cat Ba eiland. Even terugspoelen!!

Zaterdag hebben we een kookworkshop gedaan, heel leuk om te doen. We gingen eerst naar de markt, waar de chef vertelde over de diverse ingrediënten die gebruikt worden in de Vietnamese keuken. Later gingen we met een bootje naar de kookschool en hebben daar heerlijk Vietnamees leren koken. Thomas is erg goed in het maken van verse rijstvellen en onze verse loempia's met garnalen waren superlekker. Ook de Vietnamese hartige pannenkoek die je met verse kruiden en sla oprolt in een rijstvel en het stoofpotje met aubergine smaakten heerlijk. Oja, we hebben ook nog Vietnamese origami toegepast op komkommer en tomaat, de tomaat werd een mooi roosje en de komkommer ook iets decoratiefs, maar het zag er makkelijker uit toen de chef het voordeed dan het in werkelijkheid was...  

Zondag zijn we naar Hanoi gevlogen. Hanoi is nog heter dan Hoi An, omdat de luchtvochtigheid enorm hoog is. De stad heeft naar ons idee wel meer charmes dan Ho Chi Minh City, maar het is er zo druk en ook drukkend warm. We hebben wat rondgelopen in de oude wijk, waar ook ons hotel zat. In elke straat verkopen ze een bepaald product, bijvoorbeeld schroefjes en moertjes of tassen. Mijn favoriet is de heerlijk geurende kruidenstraat. We hebben ook rond het meer gelopen waar we een ijsje op hebben (onder andere met jonge rijstsmaak, lekker hoor!),  en een tempeltje bezocht, door de schoenenstraat (mooie namaakschoenen). Ook een paar keer de cyclo genomen en onder andere naar de markt geweest.

Dinsdagochtend kwamen Joep en Bas vroeg terug van Sapa en ons wakker maken in het hotel. We zijn na het douchen naar het reisburo gelopen vanaf waar we opgehaald zouden worden voor Halong Bay. We moesten lang wachten en de organisatie laat nogal wat te wensen over, maar het was de moeite waard: Halong Bay is schitterend. We hebben van de omgeving genoten op de Jonk, gekayakt, zijn van de boot in het water gesprongen, hebben enorme kwallen gezien met reuzetentakels. Helaas is mijn lens ook in het water gesprongen, maar gelukkig heb ik mijn camera nog...

Vandaag zijn we op Cat Ba eiland aangekomen, we hebben een trekking gedaan van 2 uur, omhoog naar een hoge roestige toren die we hebben beklommen en weer omlaag door de modder. Oja, Joep zei: Wil je dat zien? Niet kijken. En natuurlijk kijk je dan toch... Waren ze een hond aan het villen. Gatver. In Noord-Vietnam eten ze dat.

Morgen weer terugvaren en de bus naar Hanoi. We hebben kaartjes gekocht voor ons allevier voor het waterpoppentheater voor donderdagavond, net voor we naar Sapa vertrekken, Typisch Vietnamees, dus mogen we niet missen. Voor de voorstelling doen we nog even het laatste avondmaal in Vietnam van Bas en Joep, die vliegen vrijdag alweer naar huis. Wij gaan nog even van Sapa genieten, het toetje van onze reis. Nachttrein heen op donderdag, vrijdag trekking en homestay, zaterdag trekking en slapen in hotel, zondag naar de Bac Ha markt, de wekelijkse grote markt waar alle stammen aanwezig zijn. Zondag de nachttrein terug, maandagochtend aankomst in Hanoi, ontbijten, douchen en aan het eind van de ochtend richting het vliegveld voor onze terugvlucht naar Nederland.

Hoi An is leuk! Na een vlucht van 45 minuten met een prachtig uitzicht over het Vietnamese landschap, kwamen we aan op het vliegveld van Danang. Daar hadden Bas en Joep al vervoer naar het hotel voor ons geregeld, er stond dus iemand met een bordje met Thomas Cha erop te wachten. En bij het hotel Bas en Joep ontmoet, echt super om ze hier te zien. We konden nog niet meteen op onze kamer, dus hebben we op hun kamer onze zwemkleding aangetrokken en met zijn allen een duik genomen in het zwembad bij het hotel. Lekker verfrissend, want is hier bloedheet!

's Middags zijn we een stuk gaan fietsen. We gingen (met de fiets in de hand) een aparte brug over die op het water lag en niet eroverheen. Twee van ons vielen bijna, omdat er tussen de stukken brug drijvende tonnen op het water lagen waar we op dachten te kunnen staan. Niet dus, ze zakten ongeveer een halve meter naar beneden het water in. Even schrikken, maar het liep allemaal goed af. 

In Hoi an is bijna alles laagbouw, de straten zijn smal, de huisjes zijn vrolijk gekleurd, overal hangen lampionnetjes. Er zijn veel toeristen, maar het is hier bijzonder sfeervol en we zijn echt helemaal weg van Hoi An. Helaas was het volle maansfeest niet de 6e, maar de 4e! Joep en Bas hebben het in ieder geval nog wel meegekregen. Zaterdag hopen we in elk geval nog mee te maken dat alle straatverlichting uitgaat en de straatjes enkel verlicht worden door lampionnen en alleen toegankelijk zijn voor voetgangers.

We hebben lekker geluncht en zijn naar twee kleermakers geweest waar we het een en ander uitgezocht hebben. Thomas drie overhemden met verschillende prints, Mascha een zomerjurkje, een jurkje in chinese stijl, een rokje en een topje. Het wordt allemaal precies op maat gemaakt en de volgende dag is het al klaar om te passen, waarna ze het eventueel nog innemen of veranderen naar wens.

Voor 's avonds hadden Bas en Joep een restaurantje gereserveerd, daar kun je kiezen uit een vegetarisch menu, een vismenu of een vleesmenu. Wij zijn voor vis gegaan en hebben lekker seafood  gegeten - garnalen, krab en babyhaai. Later zijn we nog wat gaan poolen en nog wat gaan drinken, onder andere in een bar waar ze tijdens het happy hour GRATIS drank weggeven (!?). Rond 12 uur zijn we naar ons hotel gelopen, met om ons heen ratten en kakkerlakken (gezellig!).

Gisteren hebben we na het ontbijt scooters gehuurd voor ongeveer 4 dollar per persoon voor de hele dag. Spannend, maar als je in Vietnam bent, moet je natuurlijk de scooter op je lijst met gebruikte vervoersmiddelen zetten! We zijn naar My Son gereden, ongeveer 40 kilometer vanaf Hoi An. Daar staan Cham ruïnes. De rit per scooter was geweldig, door dorpjes, langs rijstvelden, met bergen in de verte.  En net als de Vietnamezen hebben we de toeter veelvuldig gebruikt!

De Cham ruïnes waren best mooi, maar na een uurtje hadden we het wel gezien en we vonden het scooterrijden leuker dus zijn we weer terug naar Hoi An gereden. Daar lekker geluncht, de scooters teruggebracht en naar de kleermakers gegaan om onze spullen te passen. Zo mooi allemaal en zeer betaalbaar! Mascha heeft meteen ook maar een winterjas besteld... die is vandaag pasklaar! En ze heeft nog niet het gevoel dat ze klaar is met kleding laten maken... Het is een waar kledingparadijs hier. We hebben meteen ook maar een mooie rugzak gekocht waar alles straks inpast. 

's Avonds weer lekker gegeten en wat gaan drinken. We voelden ons helaas niet 100% (ThoMascha had voor het eerst beetje last van de darmpjes en Joep had een dip) dus we hebben het niet laat gemaakt. Het feit dat er in de bar een kakkerlak over Mascha's tenen liep, speelde ook wel mee in de beslissing om terug naar het hotel te gaan... Van een meisje hoorde we dat dat nog niets was, zij had de dag ervoor een rat onder haar stoel gehad. Nou , Mascha voelde de kakkerlak nog lang nakriebelen in elk geval.

Vandaag gaan we onder andere naar het strand. Joep en Bas vertrekken morgen, we ontmoeten ze weer in Halong Bay waar we samen een boottocht willen maken. Wij blijven hier tot zondag, dan nemen we een vlucht naar Hanoi.

Kus en tot later,

ThoMascha

Hoi allemaal!

Na vier dagen op het eiland zijn we weggestemd door de eilandraad. We vonden het ook mooi geweest en stonden nu wel echt te popelen om verder te reizen! 

Het eiland was wel heerlijk relaxen voor ons. Beetje luieren, beetje boekje lezen, beetje zwemmen. We hebben ook elke dag wel gesnorkeld, meestal in de baai waaraan we zaten (oppassen geblazen voor zeeëgels, maar mooi koraal en leuke visjes). Een keer zijn we per boot naar een andere baai gegaan. We moesten van de boot afspringen en gingen eerst driftig richting het strand snorkelen waar we alleen maar lege blikjes zagen en nog meer afval. Bleek dat het rondom de rotsen te doen was. Daar was wat mooier koraal dan in de baai van Whale Island. Ook waren er veel mooie vissen te zien. Mascha heeft zelfs Nemo gevonden! Helaas zaten er ook mini-kwalletjes en na een tijdje was het mooi geweest. 

We hebben een trekking over het eiland gedaan van 2 uur. Dat was enorm zweten, maar we konden natuurlijk niet weg van het eiland zonder het ontdekt te hebben. Veel hellinkjes en een smal rotsachtig pad door de dichte begroeiing, maar wel een mooi uitzicht hier en daar.

Elke dag hebben we driemaal gegeten in het enige restaurant op het eiland. Elke dag kregen we iets anders te eten, maar we hadden geen keuze, oftwewel: we moesten eten wat de pot schaft. Over het algemeen was het lekker, soms wat minder. We zijn in elk geval blij dat we nu weer zelf op een menukaart mogen kiezen wat we lusten. Oja, ze spraken niet zo goed Engels. Thomas wilde scrambled eggs bij het ontbijt (het enige dat je mocht kiezen was hoe je je ei wilde bij je ontbijt) en dat werd herhaald als sampled eggs. No, scrambled eggs. yes, sampled eggs! Dus de volgende dag hebben we maar sampled eggs besteld... en scrambled eggs gekregen!  

Vanochtend hebben we om 9 uur de boot genomen vanaf het eiland, na een kwartier varen zijn we in de bus gestapt en om 11 uur kwamen we aan in ons hotel in Nha Trang. We hebben geluncht bij een restaurant/bierbrouwerij aan het strand, met natuurlijk een lekker biertje erbij. Daarna hebben we ons een uurtje lekker laten masseren. We hadden gekozen voor een Vietnamese massage, we zijn tenslotte in Vietnam. Gedeeltelijk lijkt het op een traditionele massage, dus met olie. Maar gedeeltelijk was het nieuw voor ons: ze gingen bovenop ons staan en we hebben letterlijk over ons heen laten lopen. Kraakt goed in elk geval! 

Morgenvroeg nemen we het vliegtuig naar Hoi An. Daar zien we Bas en Joep, gaan we kleding laten maken en Vietnamees leren koken. Ook is het daar 6 augustus volle maansfeest, mooi met lampionnetjes overal (o.a. op de rivier?). We kijken ernaar uit!

Dikke kus,

ThoMascha   

Hoi allemaal,

Weer een berichtje van ons, vanuit het zeer relaxte strandplaatsje Mui Ne. We zijn hier twee dagen geleden aangekomen, onze oren nog suizend van het drukke Ho Chi Minh. Inmiddels zijn we tot rust gekomen... 

We nemen jullie even mee terug in de tijd. Het laatste bericht schreven we vanuit Phnom Penh en inmiddels hebben we weer een hoop dingen meegemaakt en gezien. 

24 juli - Vanuit Phnom Penh zijn we met de boot naar Chau Doc gevaren, een tocht die ongeveer 4 uur duurde. De boottocht over de brede Mekong rivier was geweldig,  met uitzicht op onder meer rijst- en maisvelden, pagodas, dorpjes en visserijtjes. De boot was een soort waterbus, waar we met circa 20 man op zaten. Wij zaten lekker op het overdekte achterdek, waar je met je benen buitenboord kon zitten en van het uitzicht kon genieten. Onderweg stopten we eerst bij de douane van Cambodja om ons departure form in te leveren en ons paspoort te laten stempelen. Bye Cambodja, we zullen je missen!

Even verder stopten we bij de douane van Vietnam voor de nodige paspoortcontrole. We moesten allemaal onze paspoorten inleveren en een half uur wachten. Toen werden we weer naar de boot gestuurd, maar we hadden onze paspoorten nog niet terug. Er werd ons verteld dat we deze op de boot terug zouden krijgen. Vaag, maar ok... Dus wij de boot op, vaart ie weg! Nog vager! Gelukkig bleek alles in orde en deelde even later een willekeurig persoon de paspoorten uit.

Na nog een uur varen kwamen we aan in Chau Doc en werden we opgehaald door ons gids Jade. Voor we naar ons hotel zouden gaan, gingen we snel nog langs de in Vietnam beroemde en geeerde Lady Xu, een standbeeld van een enorme vrouw met felgekleurde kleding vol glimmetjes en versiersels. Wij hadden geluk volgens onze gids, want er was zojuist een speenvarken aan haar geofferd, versierd met bloemetjes aan de staart en in de oren. Het zag er kleurrijk uit allemaal en we komen al snel tot de conclusie dat ze hier in Vietnam houden van kleurtjes, glimmertjes, glitters en discolichten! 

's Avonds lopen we door het centrum. Het ziet er hier zo anders uit dat we het gevoel krijgen op een filmset rond te lopen. Bij een restaurantje eten we onder andere heerlijke inktvis met citroengras en chilipepers. Tegenover het hotel drinken we nog wat met mensen waar we bij op de boot zaten en ook zien we nog een gigantische Atlasmot, zo groot als onze hand.  We komen er verder achter dat we ook hier nagekeken worden, aangestaard zelfs, en dat we snel onze dollars moeten wisselen voor Vietnamese dong, want met dollars kunnen ze hier niet zoveel.

25 juli - Verse baguette met La vache qui rit, hoe lekker is dat als ontbijt! Om half 8 zitten we al in de auto naar de haven. We bezoeken in een klein bootje een dorp op het water, met drijvende huizen gebouwd op bootjes en visboerderijen waar meerval wordt gekweekt voor de export. Dit is de grootste bron van inkomsten voor deze streek. De vissen krijgen minder eten dan ze nodig hebben en worden door de honger snel, in zeven maanden tijd, groot en sterk. Zouden ze teveel eten krijgen, dan zouden ze lui worden en klein blijven. We mogen wat voer in de opening gooien en zien de vissen vechten om het eten. Ze spetteren ons zelfs nat.  Na dit waterdorp bezoeken we nog een Cham dorp, de Cham mensen zijn een etnische minderheid in Vietnam die al lange tijd in hun eigen gebied in Vietnam wonen, vreedzaam naast de Vietnamezen. De oudste man van het dorp is 96 jaar en dit is al de 4e generatie die hier woont. We nemen een kijkje in het dorp en onze gids trakteert ons op Che, een Vietnamees dessert dat bestaat uit rijstepap met daarin bonen, mais, of zoete aardappel en gezoete kokosmelk. Heel lekker.

Per auto gaan we naar Can Tho. Dit is de grootste stad van de Mekong Delta met 300.000 inwoners. Er is echter niet veel te beleven. De markt is wel leuk, met verse en gedroogde vis, garnalen en inktvis, kleurrijk fruit en rijst.  We krijgen van een groep vriendelijke mannen elk een borrel en wat fruit. Later blijkt het slangenwijn te zijn, dit is rijstwijn waar een slang in wordt gedaan. Het is een sterk, maar wel lekker drankje. `s Avonds eten we slang en vinden het lekker. Het heeft een heel eigen structuur en smaak, niet te vergelijken met ander soort vlees.

26 juli - Floating market bezocht per boot. Een markt voor de lokale bevolking, waar men alleen groot kan inkopen om dit vervolgens aan wal zelf weer door te verkopen. Op de markt wordt niet geschreeuwd over handelswaren. Dit is niet nodig, omdat op elke boot een bamboestok prijkt waar de te verkopen artikelen aanhangen. Sommigen verkopen slechts 1 product, zoals watermeloenen. Anderen verkopen meerdere producten en weer anderen verkopen hun boot, wat aangegeven wordt door een palmblad aan de bamboestok. Na de markt bezoeken we nog een stoffige rijstfabriek en dan gaan we verder per auto naar Ho Chi Minh stad. Onderweg eten we bij een luxe wegrestaurant de lokale specialiteit olifantsvis. Deze vis wordt niet geexporteerd en is alleen hier verkrijgbaar. Wij eten het gefrituurd, in rijstvellen gerold met kruiden en verse groenten, en gedoopt in vissaus.  Erbij krijgen we onder andere een gefrituurde bal kleefrijst. Heer-lijk!

(Later meer... We gaan nu inpakken en wegwezen. Treinen naar Nha Trang! )

Vervolg 26 juli - Na anderhalf uur uitbuiken in de auto kwamen we aan in Ho Chi Minh City. Na het inchecken zijn we een stuk gaan lopen, onder andere richting de look-a-like van de Notre Dame, het postkantoor en een winkelcentrum. Er rijden in Ho Chi Minh zo'n 5 miljoen scooters rond en we zagen een beetje op tegen het oversteken. Dit valt echter reuze mee, als je gewoon langzaam in hetzelfde tempo blijft doorlopen, rijdt iedereen netjes om je heen. We nemen we een veel te dure taxi (met het licht-toeristen-op-tarief) terug naar het backpacker's district  waar ons hotel is. Dit district is voor ons als een soort Lloret de Mar/Chersonissos en dus besluiten we het ook maar te doen zoals we het daar ook zouden doen: veel bier drinken!

Continu komen er kleine kindjes langs met een mandje vol spulletjes om te verkopen. Ze gooien daarbij al hun charmes in de strijd: pruillipje, grote ogen, en "Please? Pleeeeaaaase?" Een jochie is wel heel erg creatief. Hij wijst de spullen in zijn mandje aan en gebaart waar ze voor zijn. Zo weten we nu dat je met een pincet je okselhaar kunt verwijderen! Ook wil hij 'Paper-Rock-Scissors' spelen en dat we dan iets kopen als hij wint. NOT!

Na een paar biertjes gaan we wat eten. Met een omweg en een voorgerecht bij een niet zo gezellig restaurant komen we bij Lac Thien uit, een restaurant gerund door een heel elegante en charmante, doofstomme vrouw, die zowel Engels als Vietnamees kan liplezen. Erg lekkere crispy fried yellow noodles op met kip en nog wat bijgerechtjes. Na nog wat bier op een terrasje zijn we lekker gaan slapen.

27 juli -  Vandaag een tour naar de Cu Chi tunnels. Dit doen we voor Babette, de zus van Bas, die als tegenprestatie een cavia heeft gegeten in Peru. We worden in een bus gepropt en gaan dan op weg. Het is een eind rijden langs buffels, rijstvelden, begraafplaatsen en rubberplantages. Onderweg stoppen we ook nog bij een werkplaats waar mensen aan het knutselen zijn met daarbij een grote winkel waar je die knutselwerkjes kunt kopen. Bij de Cu Chi tunnels zelf is het heel druk, massatoerisme ten top. We moeten in de rij staan of dringen voor wat informatie bijvoorbeeld. Het is zwaar anti-Amerika, maar ze verkopen er wel Coca Cola naast een schietbaan.  We voelen ons echt onderdeel van een kudde vee. Je kan er een stukje tunnel proberen, na even aarzelen besluiten we ook een stukje te doen. We gaan een trapje af en staan in de rij om de tunnel in te kruipen. Maar als een man schreeuwt: "Doorlopen, er staan hier mensen te wachten" en Thomas als hij het gat induikt zegt: "Je moet wel kalm blijven, schatje" draai ik me linea recta om. Met zijn allen achter elkaar door een tunnel kruipen en moeten wachten door opstoppingen in de tunnel waar het al stikbenauwd is en dan geen kant opkunnen, daar krijg ik het benauwd van en ik ga geen dingen doen tegen mijn zin in. Thomas zet wel door en komt even later weer boven, hij vindt er niet veel aan. Respect voor de Vietcong die onder de grond leefde tijdens de oorlog in elk geval.

Op de terugweg spreken we af dit soort tours niet meer te doen. Verschrikkelijk, en totaal niet ons ding.  

28 juli - Heel vroeg op, om 5 uur! Vandaag gaan we de stad inruilen voor het strand, en hier zijn we eerlijk gezegd wel blij om. De stad trekt ons toch minder en we vinden Ho Chi Minh niet echt charmant. We nemen de trein van 7 uur en zitten bij twee Nederlandse gezinnen met in totaal vijf dochters. We raken meteen met hen aan de praat en de reis is erg gezellig. Zij zijn in Noord-Vietnam begonnen en onze wegen kruisen hier. Ik kan de vouchers nergens vinden en heb geen idee in welk hotel we zitten. Dan blijkt dat we allemaal bij vietnamonline hebben geboekt en dus in hetzelfde hotel zitten. We mogen met hen meerijden in de taxi. Later vind ik overigens de vouchers terug... in mijn toilettas. 

's Middags gaan we lekker op het strand liggen, totdat het keihard begint te regenen en onweren. We vluchten het restaurant binnen en willen vanaf daar eigenlijk  naar onze kamer terug, maar worden uitgenodigd door een groep Vietnamezen om wat met hen te drinken. We drinken Vietnamese Whisky en krijgen er garnalen en krab bij. Ze blijven het gedeelde glaasje maar bijvullen en wij als nieuwelingen in het gezelschap krijgen het glaasje het vaakst toegeschoven... Normaal is dit een typisch mannending, maar ik mag er bij wijze van uitzondering bij blijven zitten. We willen iets terugdoen en Thomas haalt het brood en de La Vache Qui Rit op die we voor de treinreis hadden gekocht uit onze kamer. Niet alleen het brood, maar ook de partjes La Vache Qui Rit worden door hem vakkundig in kleinere porties verdeeld. Later volgt het middageten, waar de vrouwen en kinderen wel bij zijn. We eten garnalen, vispaté en jawel hoor, brood met La Vache Qui Rit. Dan worden we uitgenodigd voor het avondeten. We aarzelen, maar besluiten op de uitnodiging in te gaan. We begrijpen niet goed waarom wij zomaar uitgenodigd worden, maar het blijken welgestelde families te zijn die graag wat van hun cultuur met ons willen delen. 's Avonds regent het weer en de families besluiten om bij het hotel te blijven eten. Weer eten we brood met La Vache qui Rit! En we zijn niet opgehouden met drinken, dus behoorlijk aangeschoten...

Na het eten nemen we afscheid en gaan we met de Nederlandse families het namenspel doen. Dit is ontzettend gezellig!!! De verliezers (Mascha zit in dit team) moeten een optreden doen en zingen "In de maneschijn".

29 juli - Au. No more Vietnamese whisky! We hebben een kater. Vandaag doen we behalve wat zwemmen en strandhangen een minitour per jeep naar de fairy stream, een vissersplaatsje en de rode duinen. De fairy stream is leuk en verkoelend, op onze blote voetjes lopen we twee à drie kilometer door het water, langs palmbomen, klavertjes vier, rode duinen en uitgesleten rotsen naar een watervalletje en weer terug. Bij het vissersplaatsje stoppen we maar kort om wat foto's te maken. In ronde kleine bootjes met slechts een roeispaan roeien de vissers vanaf het strand naar hun grotere vissersboten, die vrolijk gekleurd zijn. Daarna naar de rode duinen. Heel mooi om te zien. We worden door schattige meisjes overgehaald om op een plastic slee van de duinen af te glijden. We moeten maar kijken wat we daarvoor willen betalen. Het glijden is niet zo heel bijzonder, maar we hebben lol met de meisjes en maken wat foto's. Dan willen we elk van de drie meisjes belonen met 10000 Dong, ongeveer 60 cent. Twee van de meisjes nemen het aan, maar de derde, degene die ons het meest geholpen heeft, wil het geld niet aanpakken. Ze wil meer geld en begint te zeuren en huilen, waarop wij besluiten haar maar helemaal niets meer te geven. Na een tijdje druipt ze af , maar nog van ver horen we haar ''Fuck you" roepen.

's Avonds spelen we weer het namenspel met de families, weer supergezellig! Ditmaal verliest het mannenteam en verzorgen zij het optreden: Hotel California, in Gypsy Kings-stijl. Met een bezem als microfoon, een gitaar zonder snaren, en dragonfruit als sambaballen. Iedereen danst mee. Lachen! 

30 juli - Afscheid van de families en trein naar Nha Trang. De treinreis is op zich ok, met mensen die ons aanstaren en Tom & Jerry op zijn Vietnamees op een TV-scherm. De wc's zijn wat minder... Wat een stank zeg! Ook gelden er hier bij het uitstappen andere regels dan bij ons... Je laat hier dus niet eerst de mensen uitstappen, maar gaat er zelf zo snel mogelijk in. Dat betekent dus aan de ene kant van de coupé instappende mensen, en aan de andere kant mensen die uitstappen. In Nha Trang niet veel bijzonders gedaan.

31 juli - Opgehaald door auto en na twee uur rijden door een prachtig landschap met rijstvelden, bergen, het strand en de zee aangekomen bij de boot die ons naar Whale Island brengt. Onderweg veel gevaarlijke inhaalmanoeuvres gezien, maar zo gaat het hier en het gaat ook wonderbaarlijk goed.

En nu zijn we dus op Whale Island, een klein paradijs op aarde. Een 15-tal kleine hutjes aan een baai, een restaurant en watersportmogelijkheden zoals snorkelen. Hier gaan we vier dagen relaxen!

Dikke kus, ThoMascha