De volgende ochtend werden we al om 6 uur wakker (tja, als je er al om 9 uur in ligt). we bleven nog heerlijk even liggen voordat we in de zee sprongen. het water is hier echt heerlijk warm, dus hier geen voorzichtig voetje voor voetje het water in gaan... gewoon lekker erin duiken!

Na onze verfrissende duik gingen we ontbijten, en daarna besloten we om snorkels te huren en met de boot mee te gaan naar een snorkelgebied. Op de boot zaten nog drie Nederlanders en twee Zwitsers, dus we zaten al snel gezellig te kletsen. De boottocht duurde langer dan verwacht, zo''n 3 kwartier, maar met al dat natuurschoon was dat geen enkel probleem.

De snorkelplek was erg mooi: veel prachtige zeeplanten, kleurige visjes en zeeslakken. Jammer dat we geen onderwatercamera bij ons hadden! Helaas zitten er ook veel kleine kwalletjes, die kleine prikjes geven (gelukkig voel je dat na 2 minuten al niet meer). Na drie kwartier snorkelen hesen we ons de boot weer op (handig, zo''n laddertje opklimmen met flippers aan) en voeren we weer terug.

Na de lunch ging ik (Anniek) lekker liggen luieren op een ligbedje in de schaduw (waar het trouwens al snel te heet wordt) en Paul ging verder snorkelen in de baai. Ik zag alleen af en toe een hoogblond hoofd langsdrijven. Na een uurtje of twee besloot ik ook nog even het water in te gaan, en samen hebben we ons prima vermaakt met ronddobberen in de baai en proberen de zeeegels te vermijden (die hebben hier echt bizar lange stekels trouwens!).

Om een uurtje of 5 hielden we het voor gezien en vertrokken we richting de bar voor een lekker koel drankje. Daar genoten we weer van een prachtige zonsondergang, en een lekker diner (een soort visfondue). Daarna heb ik Paul nog even ingemaakt met ''hemelen" (ok, vandaag heeft hij me dik terug gepakt met carcassonne), en toen weer lekker naar bed.

 

De tweede volle dag op Whale Island besloten we iets actiever door te brengen. Van de Nederlanders op de boot hadden we gehoord dat je een tocht over het eiland van ongeveer twee uur kunt maken. De jongen gaf dan wel aan dat hij helemaal dood was op het einde van de tocht, maar hij wandelde zowieso bijna nooit, dus wij dachten nog: "ach, wij bikkels zijn wel erger gewend. als we Sapa makkelijk aankunnen, dan is dit helemaal piece of cake". Tja, hoogmoed komt voor de val... Inderdaad, het eiland is niet zo groot, twee uur is voor ons niet veel, en een hoogteverschil van 100 meter is niet echt zwaar te noemen. Het enige waar we ons op verkeken hadden was de hitte... In Sapa was het ook warm, maar daar bleef het onder de 30 graden. Op Cat Ba was het wel heter dan in Sapa, maar daar liepen we voornamelijk in de schaduw. Maar hier... 40 graden, en hele stukken in de volle zon! Mijn god, viel dat even tegen! En dan bij elke heuvel denken: dit is de laatste, nu zijn we er echt bijna... Ja, ik dacht het niet he! Dit eiland heeft wel 6 heuvels, en die moesten we allemaal beklimmen! Halverwege werden we ook nog eens bijna aangevallen door 3 honden (leuk is dat, als je toch al een trauma hebt van honden ;-) en het stikte van de prikstruiken en de spinnenwebben (voorop lopen was echt geen pretje). Het uitzicht was af en toe wel prachtig, maar dan nog...

Het zweet stroomde echt over onze lichamen (vooral Paul zag eruit alsof hij in de zee had gezwommen) en na een uur waren we allebei misselijk, en zelfs een beetje rillerig. Gelukkig hadden we wel genoeg water bij ons... Onze opluchting was dan ook groot toen we uiteindelijk weer bij het restaurantje waren. We zijn naar onze hut gestrompeld en hebben daar eerst een hele tijd onder de koude douche gestaan en daarna onder de ventilator op bed gaan liggen. pfff... even bijkomen... Dit soort tochten moet je dus niet te vaak doen, dat kan niet goed voor je zijn!

's middags wachtte mij (Anniek) een tweede avontuur: duiken. Ik heb al eens eerder gedoken (op gran canaria), maar dat was niet zo'n enorm succes: we zagen bijna geen vissen, er stond een hele sterke stroming, en we moesten door hele hoge golven met die luchtflessen het water in zien te komen vanaf het strand. Ik vond het toen echt eng, maar dacht dat het misschien aan de omstandigheden lag. Dus het leek mij een goed idee om het nogmaals te proberen. nu zou ik het vast stukken minder eng vinden, toch?

Niet dus... ik kan gewoon niet tegen duiken! Ik raak echt een beetje in paniek daar beneden, voel me claustrofobisch, en kan er niet echt van genieten. Ik ben aan een stuk door bezig met mijn ademhaling (adem rustig, adem rustig! dat werkt dus niet echt...), krijg mijn oren niet goed geklaard (ze zoemen nu nog steeds) en mijn bril loopt op de een of andere manier altijd onder water. Op een gegeven moment lukte het me zelfs om zuurstofbellen door mijn bril heen te blazen...??? vraag mij niet hoe ik dat nu weer voor elkaar heb gekregen, de instructrice wist niet hoe ze het had! Het lukte me nog net om het half uur vol te maken en tegenover de instructrice te doen alsof het allemaal wel ok was ("I was just a little bit scared..."") en vervolgens kwam ik trillerig weer bij Paul aan... Ik voel me echt een enorme Sissy, maar ik heb besloten dat het toch echt geen goed idee is om morgen nog een duik te doen (dat was het oorspronkelijke plan). Geef mij maar een lekker moeilijke, enge bergtocht, of een steile helling om vanaf te skieen, maar duiken is gewoon niet mijn ding... Jammer maar helaas!

Na  mijn besluit om niet meer te gaan duiken was ik zo opgelucht dat ik ontzettend melig werd. Het begon al goed tijdens het diner. We kregen pumpkin soep met een mandje met zoute koekjes... waar Paul onmiddellijk zijn elleboog in plantte, zodat de helft van de koekjes gelanceerd werd. Vervolgens kregen we garnalen en een bakje met een soort gelige vloeistof. Dippen maar, dachten wij... Tot onze schattige serveerster aan kwam rennen: no, no, it's for your hands!" oeps... Vervolgens kreeg ik het voor elkaar allebei mijn chopsticks door het restaurant te torpederen (ook een elleboog actie) en vervolgens mijn vork door een van de spleten in de tafel te laten vallen... Onze serveerster kreeg er zelf ook de slappe lach van! Voorlopig durven we er ons niet meer te vertonen...

Tot zover onze avontuurlijke dag op Whale Island, nu lekker nog een drankje drinken in de bar!

Het verslag van HCMC en de Mekong Delta volgt nog, maar omdat de herinneringen het best zijn als ze vers zijn nu eerst ons verslag van Whale Island!

Onze trip naar dit paradijsje begon in HCMC. daar moesten we (oorspronkelijk) om half 11 op het vliegtuig naar Nha Trang stappen om vanaf daar verder te reizen naar whale Island. We kregen van onze gids al de dag van te voren te horen dat ons vliegtuig een uur vertraging had. Dat vonden we eigenlijk wel prima, konden we lekker een beetje uitslapen. Dus om 9 uur stond onze taxi klaar om ons naar het vliegveld te brengen (weer een mooi staaltje afdingen van ons: keihard 120 000 dhong zeggen en dan op het eind van de rit erachter komen dat de teller maar op 80 000 VND staat... gelukkig voor ons verstond onze chauffeur geen woord engels, dus die 120 000 had ie blijkbaar ook niet verstaan...). De rit duurde korter dan we dachten, dus we zijn twee uur te vroeg.

Op het vliegveld aangekomen zien we vervolgens natuurlijk nergens onze vlucht aangegeven staan. er gaat wel een andere vlucht op aangegeven tijdstip, maar die gaat naar een andere plaats. Wij nog maar eens ons ticket gecheckt, maar daar staat toch echt Nha Trang op. Dus vragen we in ons beste engels waar onze vlucht gebleven is. Na drie pogingen hebben we eindelijk iemand die ons kan uitleggen dat we nog eens 2 uur vertraging hebben, en dat de vlucht die op het bord aangegeven staan wel naar Nha Trang gaat, maar dat het vliegveld tussen twee steden in ligt. Bij de gate staat overigens wel weer Nha Trang. Handig, die consequente naamsaanduiding... Anyway, we moeten dus niet twee maar vier uur wachten! Fijn... gelukkig krijgen we wel een gratis lunch aangeboden.

Dus na 4 uur loos op het vliegveld rondhangen stijgen we eindelijk op richting Nha Trang. Jeuhhh! Het is maar 35 minuten vliegen, maar vervolgens wel een uur met de auto naar Nha Trang. we beginnen ons langzamerhand af te vragen of we niet gewoon beter met de trein hadden kunnen gaan. Helaas blijkt Nha Trang nog niet onze eindbestemming te zijn. Om naar Whale Island te gaan moeten we nog 1.5 uur met een busje over hobbelige wegen naar een afgelegen bootopstapplaats! 1.5 uur in Hell, want onze taxi-chauffeur verslaat ruimschoots iedere andere taxi-chauffeur die we tot nu toe hebben gehad, zelfs die van Halong Bay... Onze driver heeft namelijk een duidelijke visie: als hij maar hard genoeg toetert, gaat iedereen vanzelf wel aan de kant, of het nu een brommertje met vier personen is dat voor ons rijdt en zich een ongeluk schrikt, of de tientonner die ons met 100 tegemoet komt... echt prettig als je zo''n grote grill recht op je af ziet doemen! 120km/uur over een bijna onverharde weg waarop kinderen en honden spelen schijnt ook geen probleem te zijn... Dus na de rit rollen we bleek, klam en met verkrampte handen en kaken uit het busje en in het bootje dat op ons ligt te wachten.

De boottocht duurt gelukkig niet lang, en al snel zien we whale island liggen. We vergeten onze helse rit helemaal als we zien hoe mooi het hier is! Stel je eens voor: een kleine baai met helderblauw water en een wit strand, palmbomen op de achtergrond en hier en daar, verscholen tussen het groen, de hutten. En hier gaan we dus 4 dagen verblijven! Aangekomen worden we meteen naar onze hut geleid. Die is precies goed voor ons: afgezonderd van de rest door struiken en palmen met een klein voortuintje, een smalle veranda, de muren van bamboe en het dak van riet. Vanbinnen is de hut simpel ingericht, maar met een fijn bed met klamboe (belangrijk hier!) en een grote houten plafondventilator. Aan de andere kant van de baai ligt het restaurant en de bar, helemaal open met een rieten dak en terracotta stenen. En met een prachtig uitzicht op de zonsondergang... We komen echt helemaal tot rust hier!

Het is ondertussen half 7 tegen de tijd dat we geinstalleerd zijn, en na een drankje kunnen we lekker aanschuiven aan tafel (eten is inclusief). Een heerlijk viergangen menu, met veel vis en salade! Na het eten merken we dat we echt kapot moe zijn, dus we liggen al om 9 uur in ons nest en vallen meteen in slaap...

Binnenkort meer nieuws over onze bootreis door de mekong delta! maar nu eerst: whale island...

het verslag van onze bevindingen in HCMC volgt snel!

dag 3 in sapa begon goed: om half 7 stond een groep koreanen of chinesen (ik kan ze nog steeds niet uit elkaar houden!) te schreeuwen op de gang... jammer genoeg zat er in de muur boven onze deur een groot luchtgat, dus het leek of ze met z'n tienen naast ons bed stonden! waarom moeten die mensen altijd zo gillen?? O ja, en die honden en hanen konden er 's ochtends vroeg ook wat van.

Dus na een redelijk korte, onderbroken nachtrust gingen we enigszins brakjes onderweg. deze keer naar een of ander kunstnijverdorp waar een soort van openluchttentoonstelling was over de werkwijzes van de bergvolkeren. erg toeristisch, maar toch ook wel heel interessant. De weg richting dit dorp liep steil naar beneden, en bij het idee weer terug te moeten lopen over dezelfde weg zonk de moed mij (anniek) enigszins in de schoenen (beetje katertje...). gelukkig bleek naderhand dat we deels via een andere weg terug zouden komen...

Helemaal onderaan het pad was een grote waterval met donkerbruin water (er spoelt blijkbaar aardig wat modder mee in die rivier). er was, naast wat toeristenwinkeltjes, ook een oud frans gebouw waarin traditionele bergvolkdansen werden opgevoerd. Ban vroeg of we wilden komen kijken, dus natuurlijk zeiden we ja. Bleken we de enige toeristen in het hele gebouw te zijn! We kregen dus een prive opvoering voor 1 euro pp! Het nadeel was dan wel weer dat alle dansers strak naar ons bleven kijken, dus onze gezichten moesten voortdurend in plooi blijven en een constante geinteresseerde blik vertonen. Werkt best op je lachspieren!

Bij de laatste dans werden alle toeristen (met andere woorden: wij dus), ook uitgenodigd. Het was een dans waarbij 8 lange bamboestokken werden neergelegd op de grond, en die twee aan twee met regelmaat tegen elkaar werden geslagen. de bedoeling was om met ritmische danspasjes tussen die twee op elkaar klappende bamboestokken te trippelen. Als je te laat of te vroeg was kreeg je dus een klap tegen je enkels. moet je vooral ons hebben... Het meest elegante en ranke stel van allemaal! Maar goed, we hebben het (met moeite) overleefd... Natuurlijk kwamen tijdens deze dans opeens 6 andere toeristen binnenstromen, zodat ie nog even mee konden genieten van onze prachtige zwanendans...

Na dit dansspektakel vertrokken we weer naar een rustig plekje, waar we konden zwemmen en picknicken. wederom heerlijk relax! Na de lunch kwam de steile klim omhoog. gelukkig hadden we een vrij laag tempo en bleek de weg iets minder steil dan we ons hadden voorgesteld, dus zonder problemen kwamen we weer terug bij het hotel. Waar er prompt een tropische bui uitbarstte. over goede timing gesproken! Het schijnt dat het erg modderig en glad kan worden als het regent, dus we hadden echt geluk dat we geen spatje regen hebben gezien tijdens onze tochten.

Na nog wat gegeten en gedronken te hebben was het tijd om weer terug naar de trein te gaan. Weer een nachtje in een smal, wiebelend bedje! Deze keer hadden we een vietnamees stelletje als gezelschap (die twee hebben echt met z''n tweeen op een bed van 1.90 bij 60 cm geslapen! zij liever dan ik...). In Hanoi aangekomen konden we gelukkig meteen in onze kamer, waar we weer verder konden slapen. We moesten het personeel helaas wel uit hun bedje trommelen. Echt bizar, die slapen dus echt elke nacht in de receptie op een houten bankje of een veldbed! Trouwens, in Halong Bay sliep het personeel van de boot ook gewoon op de grond of zelfs op de tafel. Best vreemd, want op het dek stonden allemaal ligbedjes met matrassen...

De dag in Hanoi hebben we voornamelijk doorgebracht met luieren, een klein beetje sightsee-en, wat eten en drinken, en nog meer luieren. O ja, we hebben wel nog een tempel bekeken: de temple of literature. de oudste universiteit van Vietnam! Heel mooi en sfeervol. Na deze laatste dag in Hanoi was het al weer tijd voor het volgende gedeelte van onze trip: Ho Chi Minh City en de Mekong Delta!

 

Na een relatief goede nachtrust (in elk geval voor anniek, voor paul was de matras wel erg dun...) werden we verwend door onze gastvrouw met 'pancakes met banana's and honey'. heerlijk! Onze gids was er al, dus konden we via haar uitleggen dat we nog wat kleine cadeautjes voor het gastgezin hadden meegenomen. voor de twee kinderen hadden we nog wat speeltjes over, waar ze onmiddellijk op af kwamen gerend. Vooral door de stuiterballen werden ze erg gefascineerd! De oudste had het trouwens al snel op onze waterzakken gemunt. hij had meteen door dat je aan de slangetjes kon zuigen om te drinken, dus hij bleef maar om beurten aan een van onze waterzakken lurken. De kleinste probeerde dat ook, maar snaptje het concept 'zuigen' nog niet helemaal...

Rond half 10 gingen we weer onderweg. Er stonden alweer 3 vrouwen op ons te wachten, maar gelukkig nam Ban ons in bescherming. Toen zij duidelijk maakte dat wij ECHT niks meer zouden kopen gaven ze het al snel op. Dus konden we in heerlijke rust verder wandelen. het toeristengehalte was hier, zover van Sapa, ook een stuk lager, dus we hadden de paden bijna voor ons alleen.

Het pad liep langs de rijstvelden door een groot bamboebos naar een grote waterval. Onze weg ging iets steiler omhoog en omlaag dan de vorige dag (toen was het voornamelijk bergaf) maar het bleef heel goed te doen.

Bij de waterval aangekomen wees onze gids, die ondertussen wel doorhad dat we het niet zo op grote hordes toeristen hebben, een prachtig prive plekje aan waar we konden zwemmen. Moet je je voorstellen: een diepe poel met koel, helder water recht onder de waterval, omringd door rotsen, met uitzicht op de rijstvelden en de bergen, helemaal voor ons alleen! Echt paradijselijk.

Na de lunch (noodle soep) op een rustig terrasje met uitzicht op de rivier klommen we weer verder. we hoefden alleen nog maar de berg op naar de weg, waar een jeep op ons stond te wachten om ons terug naar Sapa te brengen. In Sapa aangekomen wachtte ons een aangename verrassing: de hotelkamer was echt enorm, met een lekker balkon waarvandaan je een ongelooflijk uitzicht had! De inrichting was heel mooi en luxe, het enige nadeel was het gebrek aan een ventilator of airco. De temperatuur in Sapa is wel heel aangenaam, maar vanwege de muggen wilden we het raam niet open zetten, dus 's nachts werd het wel heel warm...

Na lekker een boekje te hebben gelezen op ons balkon, besloten we Sapa in te gaan. Waar we uiteraard meteen werden belaagd door erg vasthoudende vrouwen en meisjes die ons iets wilden verkopen. Ban heeft ons een heel handige zin geleerd in het Noord-Vietnamees: ho chau cu chi mo (geen idee hoe je het schrijft, maar het betekent zoveel als: nee dank je, ik wil niks kopen). Kwam ons erg goed van pas!

Sapa zelf is een soort groot skidorp met franse invloeden, hoewel er ook veel typisch vietnamese dingen te zien zijn (grote markt waarop je honderden soorten fruit, grote hompen vlees, en zelfs levende kippen kan kopen, kleine overvolle winkeltjes, etc). Na een paar drankjes zochten we een restaurantje op waar we echt heerlijk gegeten hebben (naast de homestay de lekkerste maaltijd tot nu toe!). Daarna nog naar een heuse rockbar geweest waar we een kaartspelletje hebben gedaan en rond 11 uur ons bedje moe en voldaan ons bedje ingerold...

Hallo Lieve lees vrienden,

Jullie moeten nog even op het verhaal van Halong Bay wachten. Maar wees aub niet teleurgesteld want hieronder volgt een spetterend verslag van onze avonturen in Sapa tot nu toe!

De nachttrein richting het hoge Noorden van Vietnam zou rond een uurtje of negen in de avond vertrekkem vanuit Hanoi. Na wat kleine probleempjes overwonnen te hebben (Ik, Paul, sloeg iets te enthousiast de kofferbak van de taxi dicht bij het station, daarbij over het hoofd gezien dat de hand van onze Mr Guide er tussen kwam te zitten... We hebben in in iedergeval wel alvast wat Vietnamese scheldwoorden geleerd  zal ik maar zeggen ;-)), kregen we een redelijk ruime coupe met 4 bedden toegewezen. De 2 onderste bedden waren voor ons. Na 50 minuten wachten leek het er zelfs op dat we de coupe voor ons 2en zouden houden. Schade Erdnussbutter... 2 erg hippe Chinezen betrokken onze coupe 5 minuten voor vertrek. Grappig om te zien was dat zij ook niet erg blij waren met onze aanwezigheid. Het gevoel was in ieder geval wederzijds... Gelukkig vertrokken onze coupegenoten al snel naar een Chinees feestje iets verder op in de wagon. We hebben voor de rest geen "last" meer van ze gehad.

Na een korte nachtrust van max 4,5 uur slapen reden we al weer het eindstation binnen. De plaatsnaam zijn we even kwijt, maar het ligt 2 km van de Chinese grens af... Daar snel in een busje gesprongen die ons verder zou brengen naar Sapa (zo'n 1,5 uur rijden).

In Sapa werden we gedropt bij een of ander bureautje waar de dame in kwestie geen enkel woord Engels sprak en verder ook niet beschikte over enig gevoel van handgebarentaal....I don't know...I don't know... Aldaar werden wij in een kamer gedumpt waarvan wij al heel snel van dachten dat dat niet juist kon zijn... was deze dump ons hotel?? Terug bij de receptie en na enig aandringen had Mrs Sapa toch maar even iemand anders gebeld die wel de taal der Britten beheerste. Alles was gelukkig OK, dit was slechts een oplaadpunt. We konden hier ons even opfrissen, vervolgens werden we naar een restaurant gebracht waar we een heerlijk ontbijt konden uitkiezen. Na het ontbijt (07.00 in de morgen!) hadden we nog 2,5 uur de tijd voor dat onze (mini) gids ons mee zou nemen op trekking... We hebben toch nog heerlijk geslapen in ons kamertje.

Om 09.30 stipt vertrokken we met Bam, onze vrouwelijke gids, voor een wandeltocht van ongeveer 15 km. Bam is ongeveer de helft van Paul in lengte en gewicht... (1.40 meter hoog en max 48 kg.) Het contrast blijft ons verbazen. Gelukkig kan Bam erg goed Engels (en is ze nog te verstaan ook!) Dus ze kon ons dan ook veel vertellen gedurende de wandeltocht naar onze Home stay... Bam is geboren en getogen in de regio rond Sapa. Ze loopt dan ook altijd in het traditionele tenu van haar stam (er leven hier in dit gebied 5 stammen die elk een eigen kleder / haardracht hebben.) De tocht liepen we trouwens niet alleen... Vanaf de 1e meter liepen er 3 dames uit de omgeving met ons mee. Wel op een gepaste afstand van toch zeker een 35 centimeter...dat wel... De dames zijn erg vriendelijk en het is duidelijk dat ze allemaal de zelfde LOI cursus Engels gevolgd hebben ; Where you from? What is your name? How old are you? (meer konden ze eigenlijk niet)... Het doel van dit kruisverhoor is om een soort van een band op te bouwen. Want deze dames lopen rustig 12km met je mee! Ze helpen je bij gladde stukken en als het regent krijg je een paraplu in je handen gedouwd.... Dit (over) behulpzame gedrag gaat wel aan je geweten knagen. Want op het moment dat ze afscheid van je nemen, vragen ze je wel of misschien nog iets van hun wilt kopen. Armbanden, tasjes, portemonnees  (alles met de hand gemaakt) worden in je handen gedouwd. En zeg dan nog maar eens nee!! Dus dat werd geld trekken... MAAR DAN... Als bijen op honing...met 10 tallen komen ze aangestormd.... You buy from me (x10.000 keer)...Arghhh... Maar gelukkig hielp Bam ons uit de brand... We kochten van onze 3 trouwe volgelingen en de rest probeerden we te negeren... Helaas voor Anniek is ze toch nog wat kleiner... en met 20 van die mini mensjes om haar heen had ze toch nog wat moeite om weg te komen..... Zonder kleerscheuren en echt zware verwondingen (geintje) haalden we het tot het "restaurant". De stoeltjes hier zijn ook op liliputterformaat, we zitten nog steeds te wachten op de dag dat paul er door heen zakt...

Na een heerlijke lunch (brood met een soort van beenham!) waadden we ons weer een weg naar buiten. Helaas zijn er vier andere vrouwen ingelicht over onze (waarschijnlijk veel te) royale giften, dus we hebben er weer drie aan onze broek hangen. Zeggen dat we echt niks meer willen kopen heeft weinig effect... Na een uurtje lopen komen we bij een school aan, waar we een aantal van onze cadeautjes kwijt kunnen (stuiterballen en haarspeldjes). Schattig hoe een van die meisjes voor de spiegel haar haar ging kammen voor ze het speldje in haar haar stak!

Onderweg stoppen we nog bij een bergrivier waar we tussen de buffalo's konden gaan zwemmen. heerlijk koel na die hete zon op je hoofd!

Rond een uur of drie kwamen we in onze home stay aan. Het huis is eigenlijk een soort grote omgebouwde schuur. er staan 15 logeerbedden in, maar we verblijven er maar met z'n tweeen. Dus bedden voor het uitzoeken! de bedden hebben allemaal een klamboe, een deken en een kussen en een heeeeel dunne matras. De huizen hebben wel een bijgebouwtje met een douche en toilet, speciaal voor de toeristen.

Om een uur of vier verliet onze gids ons (ze heeft een kindje thuis dat nog borstvoeding krijgt) en werden we alleen gelaten met onze gastfamilie...die geen enkel woord engels sprak... daarbij waren ze erg verlegen, dus communiceren konden we vergeten. daar zaten we dan, midden in de bergen van noord-vietnam. Maar goed, het eten was ronduit heerlijk (we kregen als snack zelfs friet in knoflook bereid, delicious!!), en de kindjes waren echt schattig. Paul heeft er nog een moeten voeren!

Na het eten kregen we opeens een flesje zelfgebrouwen rijstwijn voor ons neergezet. We hadden gehoord dat het in Vietnam onbeleefd is om een uitnodiging tot een drankje te weigeren, dus in een laatste wanhopige poging tot contact nodigden we de heer des huizes uit voor een drankje. helaas, poging mislukt... de man dronk zijn drankje in een slok leeg en rende vervolgens weer naar de tv binnen... ach ja, je kunt niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben.

Na de rijstwijn zijn we nog een stukje door het dorp gaan lopen en kwamen we al snel bij een home stay waar een pooltafel en karaoke-machine aanwezig waren. Om een lang verhaal kort te maken, de avond in het vietnamese bergdorp werd doorgebracht met een groep toeristen van 6 verschillende nationaliteiten en eindigde in een karaoke-hel waarbij vietnamese liederen door dronken spanjaarden verkracht werden (met het volume op tien). Daar ging de serene bergrust...

 (Helaas lukt het ons tot nu toe niet om foto's te uploaden vanaf onze camera, dus op de foto's zullen jullie nog even moeten wachten... zodra we een iets minder vietnamees denkende computer hebben gevonden kunnen jullie ook genieten van beeldmateriaal).

Halong Bay!

8 uur 's ochtends werden wij verzocht klaar te staan in de receptie van het Queen Hotel in Hanoi. De temperatuur was al weer de 30 graden gepasseerd dus het frisse perzikkenhuidje dat we na het douchen hadden gekregen verdween al snel weer als sneeuw voor de zon... De kleefdiertjes zaten al weer aan onze huid vast geplakt.

In de kleine lobby van het hotel stond ook een andere Nederlandse familie te wachten die ons zouden vergezellen tijdens de trip naar en in Halong Bay. Naast ons pap en ons mam waren er ook 3 zoons en 1 dochter mee en het mocht duidelijk zijn: Ze kwamen uit Brabant. Dat kon nog wel eens gezellig worden....

Stipt zoals de Vietnamezen zijn, reed er om 08.00 am een klein busje voor die al voor een gedeelte gevuld was met 4 Deense dames. (Satse penge !?!) Onze chauffeur was Mr A. Senna in re-incarnatie vorm. Mijn god, wat hield deze man van hard rijden, en idd. remmen is voor mietjes... Anniek en ik hadden ons zeer strategisch helemaal achterin het busje gevouwen... En aangezien de kwaliteit van het wegdek hier in Vietnam nog al regelmatig te wensen overlaat was het flink wat kunst (en vooral) vliegwerk voor ons achterin... Gelukkig was het een redelijk hoog busje, want anders was ik (Paul)  er echt met een flinke buil op mijn kop uitgekomen. Al scheurend over de overvolle "snel"wegen die Vietnam rijk is, bereikten we al na een luttele 3,5 uur het iets wat toerischische Halong Bay. Busladingen vol met wat wit-rond-de-neus-weg-getrokken-toeristen werden uitgeladen op de kades van Halong Bay City (er rijden hier ook nog wat Schumachers en Verstappes rond...). Honderden boten (allemaal redelijk identiek) lagen hier voor anker om de stroom toeristen op te vangen. Na een kleine 20 minuten wachten werden we begeleid naar ons onderkomen voor de komende 2 dagen.

Ons vaartuig zag er zeer verzorgd uit en gelukkig ontbraken de 70 Inch flatscreen en Karaoke-soundsystem ook niet. Het feest kon beginnen! Nadat de hutten (met airco en ieder een eigen badkamer) verdeeld waren werden we uitgenodigd voor een overheerlijk lunch vol met allerlei Vietnamese specialiteiten (Snapper, intkvis, soort zeewier/spinazie, tofu en natuurlijk rijst. Het desert bestond uit Drakenfruit en watermeloen). Om al dit lekkers weg te spoelen stonden er gelukkkig genoeg Tiger-biertjes koud voor ons (helaas not-included, maar daarover later meer... ;-).

Na de lunch voer de boot nog ruim 1,5 uur door een prachtig landschap van letterlijk duizenden eilanden, sommige groot, sommige niet. Maar op een gegeven moment kwamen we bij de 1e attractie van de dag aan; "De grotten van Halong Bay". Dus met z''n allen van de boot en eerst nog ff 100 treden omhoog klimmen voordat we bij de ingang van de grotten kwamen. Helaas voor ons was de temperatuur al ruim de 35 graden gepasseerd en bleef de luchtvochtigheidsmeter steken op 95%. Dit resulteerde in mijn geval al snel in een heerlijke lichaamsdouche...Het zweet stroomde letterlijk in golven van mijn lichaam...Alsof ik met kleren en al onder de douche stond... Eenmaal in de 1e grot werd het al snel duidelijk dat we niet de enige waren die deze wonderen der natuur kwamen bewonderen... Honderden toeristen kregen op het zelfde moment in diverse talen te horen hoe speciaal deze grotten wel niet waren. Dat nam toch iets van de charme weg... Uiteindelijk hebben we 45 minuten in de grotten doorgebracht met als hoofdattractie ; Welk dier zie jij in deze rotformatie? Echt waar, we hebben oliffanten gezien, tijgers, schildpadden en tekkels... Zeer indrukwekkend allemaal.... (ondertussen was ik al 4 liters lichaamsvocht verloren...) De boot was na de grotten niet ver meer lopen, zodat ik (paul) gelukkig snel even onder de douche kon springen om me weer wat op te frissen.

Na een korte vaart van ongeveer 20 minuten stond de 2e activiteit op het programma; Kano-en... Anniek en ik met zwemvest en al (die bij mij niet helemaal goed dicht ging...raar...) in zo'n boot en op naar de grot waar je door heen kon peddelen... Echt romantisch was het niet want het lukte ons maar niet om de 123 andere kano-ers weg te denken die het zelfde plan hadden... Onze Brabantse vrienden gingen ook mee en die hebben nog voor het nodige vertier gezorgd. Want uit een kano springen in de zee is niet zo moeilijk, maar om er dan vervolgens weer in te moeten klimmen, dat is een heel ander verhaal!!! 35 minuten en buikpijn van het lachen later zaten alle broertjes en zusje weer in de juiste kano's'. Alleen jammer dat er 1 meer op de titanic leek dan op een drijvende kano...

Terug aan boord was het vooral chillen in de avond zon en genieten van de Tiger biertjes... Daarnaast hadden we (de Brabanders en wij) een leuk spelletje bedacht... Wie kan het hoogste bommetje maken vanaf het dak van de boot ?? (Toch zo'n 4,5 meter hoog boven het wateropp.) Dit spelletje hebben we toch zeker 2 uur volgehouden totdat we werden uitgenodigd voor het avondmaal. Het avond maal leek verdacht veel op de lunch, maar dat mocht de pret (nog niet) drukken. Het smaakte allemaal voortreffelijk.

Onze gids daagde ons nog uit om na het avondmaal aan de karaoke te gaan. Maar omdat we hiervoor nog veel te nuchter waren sloegen we steeds beleefd af. De biertjes bleven ondertussen gestaag doorkomen... En de volgende dag bleek dan ook dat we met z'n 8-en voor ongeveer 3 milllioen (dong) gedronken hadden...Dat klinkt als heel erg veel, en dat was het ook ;-). Maar toen we dus eenmaal mentaal er helemaal klaar voor waren om aan de karaoke te gaan was op Vietnameze wijze opeens de Karaoke machine kapot...(oftewel, ze wilden gewoon slapen)

De volgende ochtend waren we trouwens al weer vroeg uit de veren. Het ontbijt werd om 08.00 al geserveerd want we hadden een actieve dag voor de boeg.... Onze boot legde rond 09.30 als eerste aan op het hoofdeiland van deze streek; Catba. Vandaar met een VEEL te klein busje voor 12 Westerse lichamen richting de 1e dag activiteit: de jungle tocht naar de top van een berg. Anniek en ik werden enigzins uitgelachen toen we met bergschoenen en afritsbroek aan en professionele waterzakken in de rugzak klaarwaren voor de tocht (onze mede reizigers hadden sandalen aan en een klein flesje water in de hand).... De tocht omhoog begon met een lange trap om vervolgens al snel over te gaan op een echt jungle pad... Het was natuurlijk al wederom boven de 30 graden en de mist hing nog zo ongeveer tussen de bomen. Ik kreeg echt zo'n Tour of Duty gevoel... DIDI MOU! DIDI MOU! Na ongeveer 3 kwartier hadden we de top bereikt. Daar stond nog een hele'mooie uitkijktoren op die waarschijnlijk de 1e wereldoorlog nog dienst heeft gedaan... Vandaar ook het bordje (Max 5 Persons). Eenmaal boven hadden we wel een prachtig uitzicht over het eiland, wat al snel deed denken aan de beelden van Jurasic Park... (we hebben alleen geen T-Rex gezien). Onderweg naar beneden kwamen we alweer vele andere groepen toeristen tegen die nog met de klim bezig waren (Het leek wel de A1. maar dan op Catba eiland zeg maar).

Na deze Jungle tocht werden we getrakteerd op een heerlijk verkoelend tropenbuitje alvorens we de reis voortzetten richting Catba city. In Catba werden we afgeleverd in een erg Westers/Amerikaans aandoend hotel. Erg standaard zegmaar. Het vreemde is wel, dat veel hotels de badkamers wel erg raar inrichten. Zo heb je niet zoals wij in Europa gewend zijn een apparte douche cabine of iets van een gordijntje om het spetteren tegen te gaan.. Nee joh.,.. gewoon alles lekker open (jean de bouvrie??)...DUs douche, toilet, wastafel zitten in 1 kleine ruimte en als je dus wilt douchen dan kan je beter eerst je toiletpapier even op het bedleggen want echt ALLES in de Badenzimmer wordt dus zeikes nat...

Na de (heerlijke) lunch, die trouwens verdacht veel leek op de maaltijden die we op de boot geserveerd kregen was het tijd voor Monkey Island!!!. Dus hop met z'n allen in het busje en daarna in het bootje om vervolgens na 30 minuten een beach-landing a-la D-Day te doen op Monkey Island. Onze gids vertelde ons nog dat we een kluisje konden huren voor onze spullen als we dat wilden....Maar wie steelt hier nu van elkaar dachten we nog...dus nehhh kluisje is niet nodig... TOCH WEL DUS!!!. Want toen we heerlijk in het water lagen te dobberen zagen we op eens wat komotie ontstaan op het strand... Dus wij kijken... en wat bleek, een groep van zo'''n 10 -15 Bavianen was uit de jungle komen aanzetten en was aan een heuze rooftocht begonnen op het strand. Handdoeken, bikinitopjes, blikjes cola en bier.. .ALLES werd door ze meegenomen... Gelukkig voor ons hadden deze apen smaak, dus onze spulletjes waren veilig. De rest van de middag hebben deze apen zich heerlijk vermaakt met de spullen van anderen...(en ik had wel toch maar even alles ingepakt en bij vloedlijn neer gelegd)

De avond in Catba was erg gezellig. we hebben na het eten (wat wederom weer erg bekend voorkwam) met de Brabantse familie heerlijk op terrasje aan de waterpijp en de pilsjes gezeten (80 cent voor een halve liter premium pilsener). Om 01.00 uur waren wij (en de obers) het zat en zijn we maar richting ons mandje gegaan

De laatste ochtend op Catba zijn we weer vroeg uit de veren om aan onze terug reis te beginnen. Deze zal uiteindelijk om een uurtje of 16.00 uur eindigen bij het hotel in Hanoi. Gelukkig voor ons had A. Senna een dagje vrij, zodat we van een heerlijk ontspannen tochtje door het Vietnamese landschap konden genieten. Het mooiste om te zien tijdens zo reis is trouwens het talent van de Vietnamezen om echt alles in grote aantallen te vervoeren op hun brommertjes (wat dacht je van 15 kratten bier! of 5 balen stro, of een koelkast met vriesvak...) Echt geweldig.

Des Avonds hebben we nog 1 pintje met onze Brabantse vrienden gedronken in ons favoriete kroegje in Hanoi centre. De volgende dag was voor hun de laatste dag van de vakantie terwijl wij ons heerlijk klaar konden maken voor de reis naar Sapa.

Maar daarover later meer!

 

Op zaterdag werden we na een heerlijke nachtrust relatief uitgerust wakker om 6 uur. we hadden de dag ervoor een excursie geboekt naar de parfume pagode die op ongeveer 60 kilometer van hanoi ligt.

Eerst werden we 1.5 uur in een busje richting de bergen gereden (weer een nieuwe ervaring rijker: met spitsuur door Hanoi!). Het eerste stuk was vrij vlak, met heel veel rijstvelden en bananenbomen, maar na een tijdje werd het steeds bergachtiger. De bergen hier zijn heel apart. niet zo hoog, maar heel steil en rotsachtig, en heel groen. een soort Jurassic Park eigenlijk. 

Om bij de pagode te komen moest je eerst een uur varen met een roeibootje. Die roeibootjes worden altijd door vrouwen geroeid (vraag me niet waarom, maar vrouwen lijken hier echt al het zware werk te doen, en dat terwijl het zo'n minimensjes zijn!). Ik had wel medelijden met die van ons, want we zaten in eerste instantie met z'n 6-en in het bootje: paul en ik, een redelijk stevige zweedse en een slanke maar lange amerikaanse, onze gids en de roeister.

De boot lag aardig laag door ons gezamelijk gewicht, dus op een gegeven moment stapte de gids over. niet dat dat veel verschil maakte met die 40 kilo... Maar goed, we bleven drijven en kwamen vooruit, daar ging het om. Het was veel rustiger dan ik had verwacht, er waren maar een paar andere bootjes. Echt heerlijk na die drukte in de stad: alleen maar bergen, water en een lekker zonnetje (door de wind viel de temperatuur redelijk mee).

In de boot werd het erg gezellig met de zweedse (Ana) en de texaanse (christine). Beiden woonden al een tijdje in Vietnam, en konden ons aardig wat vertellen over het land en de vietnamese cultuur. Ana leek meer een schotse dan een zweedse, niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua humor, dus de beleefdheid viel al snel overboord, en we hebben ons helemaal rot gelachen.

Bij aankomst met de boot kregen we eerst een lekkere lunch aangeboden, en toen werden we met een kabelbaan omhoog vervoerd. eigenlijk wilden wij en de twee anderen lopen, maar daar was geen tijd meer voor en uiteindelijk zijn we dus toch maar per lift gegaan. Naderhand maar goed ook, want het pad was vrij saai, bleek op de terugweg, en het uitzicht werd redelijk beperkt door allemaal eetstandjes (die nu vrijwel allemaal gesloten waren).

Boven op de berg was een grote grot (de drakenmond genoemd) die als heilig wordt beschouwd en die al 2000 jaar helemaal aan budha gewijd is, met allemaal beelden en altaars en offerandes. Er hing echt een hele aparte, mystieke sfeer in die grot. Het was redelijk koel en heel vochtig, waardoor er een soort fijne mist hing. Echt de moeite waard dus!

Daarna teruggelopen naar beneden en nog de pagode zelf bezocht. we moesten allebei onszelf er even aan herinneren dat dit allemaal echt was! Je voelt je soms echt onwerkelijk, alsof je in de efteling bent of zo. Maar er lopen daar toch echt monikken rond, en die beelden zijn echt authentiek, dat is niet voor de toeristen gedaan!

Op de terugweg nog even wat mot gehad met de roeister (ze wilde steeds meer en meer fooi...). Dat is echt lastig hier, om te bepalen wat je wel en niet moet geven. voor ons zijn het relatief kleine bedragen, dus je bent al snel geneigd toe te geven, maar het probleem is dat ze dan nog niet ophouden, en blijven doorzeuren. Toch schijnt dit niet heel normaal te zijn, de gidsen zelf waren ook geschokt door de aanhoudendheid van de roeister. We zijn er maar vanuit gegaan dat die gidsen wel weten hoeveel fooi normaal is hier...

Terug in het hotel weer naar ons favoriete kroegje met uitzicht op de straat gegaan, waar we een voorgerecht, twee hoofdgerechten en 5 bier voor nog geen 10 euro hebben gekregen. Heerlijk, wat is Nederland toch eigenlijk belachelijk duur!

Na moe en voldaan de 100 meter naar ons hotel teruggerold te zijn, hebben we onze tassen voor de volgende dagen ingepakt (de grote tassen konden in het hotel blijven) en zijn we als een blok in slaap gevallen. Op naar het volgende gedeelte van onze reis: Halong Bay!

27 augustus: Eindelijk was het dan toch zover: onze reis is begonnen!

Om half 8 stonden we allebei naast ons bed bij de ouders van Paul, Anniek helemaal opgefokt van twee weken non-stop werken om op tijd haar proefschrift af te krijgen en Paul nog een beetje gaar van lowlands (verschil moet er wezen ). Na een snel ontbijtje werden we naar schiphol gebracht, waar we voor drie en een halve week afscheid namen van ons koude kikkerlandje. Op naar de andere kant van de wereld!

In het vliegtuig voelden we ons al helemaal in Azie, met de stewardessen in prachtige jurken en een lekkere beef curry als lunch. Singapore airlines heeft er echt alles aan gedaan om reizigers bezig te houden: je hebt keuze uit 80 verschillende films, verscheidene muziekclips en radiozenders, puzzels, en zelfs computerspelletjes (mario bros!), dus je hoeft je niet te vervelen!

maar goed, na twaalf uur in een vliegtuig heb je het toch wel een beetje gehad, dus we waren blij dat we in singapore uit konden stappen. daar moesten we nog 4 uur wachten op onze vlucht naar Hanoi, die we half slapend op ongemakkelijke stoeltjes hebben doorgebracht. Na nog eens drie uur in het vliegtuig kwamen we toch eindelijk aan in Vietnam, waar we meteen werden overvallen door de enorme hitte en vochtigheid. het lijkt echt alsof er een warme, verstikkende deken over ons heen werd gegooid!

Meteen na aankomst werden we geconfronteerd met het krankzinnige vietnamese verkeer. Je kunt het je gewoon niet voorstellen: duizenden, miljoenen scootertjes, die echt overal tussendoor piepen, als een gek toeterend. je hoort hier echt elke minuut van de dag getoeter, het is hier geen noodoplossing maar gewoon een livestyle!

Het mooiste is wel te zien wat er allemaal op een brommertje past. wist je dat je best 5 mensen op een zo'n ding kan vervoeren? of 15 grote jerrycans met water? of een hele wasmachine? ik snap eigenlijk niet waarom wij in Nederland nog een auto nodig hebben, zo'n brommer is echt multifunctioneel!

Als je hier wilt oversteken moet je het volgende doen: recht vooruitkijken, verstand op nul en langzaam maar gestaag naar de overkant schuifelen. doodeng, maar die vietnamezen zijn het gewend en wijken vanzelf uit. Tot nu toe dan

Verder wordt je gek van al die kleine vietnamese vrouwtjes die je iets willen verkopen: wanna buy? one dollar! only 10 000 dhong! Gelukkig krijg je ze wel afgeschud als je heel standvastig nee zegt en gewoon doorloopt. Meestal tenminste...

Nadat we ons geinstalleerd hadden in ons hotel (trouwens echt een superhotel, midden in het oude centrum, heel kleinschalig en authentiek, maar wel netjes en redelijk luxe) zijn we door de stad gaan lopen, maar na een tijdje werden we wel enigszins gestoord van al die drukte en die hitte, dus zijn we maar een paar terrasjes gaan pikken. het is trouwens ongelooflijk hoe goedkoop alles hier is, meestal betaal je nog geen euro voor een halve liter bier, en een hele maaltijd kost tussen de 2 en 5 euro.

Na een paar drankjes en de relatieve rust op de terrasjes voelden we ons steeds relaxter, en met de lonely planet in de hand gingen we op zoek naar een leuk restaurantje. we vonden er een met een leuke binnentuin (Hanoi Garden), waar het eten niet heel geweldig was, maar de rust heerlijk. Op de terugweg van het restaurant kwamen we nog een leuk kroegje tegen met een dakterras met uitzicht op de drukke straat. Nog nooit was het zo leuk mensen te kijken!! Wat een compleet andere wereld is dit toch...

Om een uurtje of 11 toch maar gaan slapen, we vielen echt om van de slaap. heerlijk met de airco en de ventilator aan!