De laatste loodjes . . . . . .
Geplaatst op 3/12/2008 om 08:18 AM
Daar zijn we weer!
Na een prima vlucht van een uurtje in een A330 zijn we in Ho Chi Min stad (voormalig Saigon) aangekomen. We vlogen samen met de Duitser Lutz en hebben gezamenlijk een taxi naar het centrum genomen. Als je denkt met Hanoi de meest hectische stad van Vietnam te hebben gezien heb je het mis. Saigon is minstens drie keer zo erg. Deze stad is moderner dan we tot nu toe gezien hebben. Wij vinden hem minder leuk en gezellig. Gelukkig is ‘backpackerstreet’ om de hoek van ons hotel en daar stikt het van de restaurantjes en winkeltjes.
Na een goede nacht worden we om 8 uur opgehaald om naar de Cu Chi tunnels te gaan. Dit is een gangenstelsel in de Mekong Delta van meer dan 470 km op soms meer dan 9 meter diepte, waar de Vietnamezen tijdens de oorlog hebben geschuild. De gangen zijn op de smalste gedeeltes 40 x 40 cm en voor Europeanen ontoegankelijk. Erg indrukwekkend allemaal.
Een dag later gingen we via de Mekong Delta op weg naar Phu Quoc Island. Een groot gedeelte van de reis ging over water. De natuur in de Delta is prachtig en de mensen die langs de kanalen wonen zwaaien allemaal even enthousiast. Je voelt je soms net de Koninklijke familie.
In de Delta hebben we veel van het Vietnamese leven gezien en we hadden een enthousiaste, uitstekend Engelssprekende Vietnamese gids die ons met humor veel over het dagelijkse leven vertelde.
We hebben drijvende markten en familiebedrijfjes waar rijstpapier etc. wordt gemaakt gezien. Verder was the ‘number one’ toilet erg interessant  : twee boomstammen over een vijver waar een katvis vervolgens alle ‘shit’ opeet.
We hebben één nacht middenin de Delta in Can Tho geslapen en de tweede nacht aan de kust in Rach Gia. De rit naar Rach Gia was een hel. Het was een openbaar vervoer busje (wel een luxe, want we kregen een flesje water een verfrissingsdoekje), maar met een chauffeur die dacht dat ie Shumacher was en een bankje waarvan de leuning kapot was, zodat je voortdurend een meter voor en achteruit werd geslingerd. En deze rit duurde 3 uur! Van een Oostenrijkse toerist werd een camera gestolen. Toen we uitstapten werden we door tientallen bromfietsjes belaagd die je allemaal voor een bepaalde bedrag naar een hotel willen brengen. Normaal gesproken lach je daarom, maar na deze rit waren we allemaal een beetje schizofreen en vertrouwden we helemaal niemand meer 
Het vinden van een restaurant waar iemand Engels sprak was een hele toer in Rach Gia. We hebben met handen en voeten (zonder kaart) uitgelegd wat we wilden eten. We kregen wel een gratis knabbeltje, een schaaltje met een soort zachte noten en schaaltje met gefrituurde wormen of zoiets?!? Die Vietnamezen eten echt van alles, dus die knabbeltjes kunnen ook alles zijn.
De volgende dag zijn we met de ferry in 2,5 uur naar het prachtige eiland Phu Quoc gevaren. Na uiteindelijk toch een keer geflest te zijn met de taxi (het moest een keertje gebeuren ;-) zijn we aangekomen in een paradijselijk resort, direct aan zee. Nog mooier dan in Maleisie. Het is een soort biologisch resort met alleen maar natuurlijke materialen (bewuste keuze van het management).
Zelfs het gras wordt biologisch gemaaid door de plaatselijke koeien  Geen geronk van een motormaaier, maar boeeeee.
Hier brengen we onze laatste vakantiedagen door. Straks nemen we een heerlijk massage, lekker boekje lezen en een beetje snorkelen. Vrijdag vliegen we via Saigon waar we nog één nacht blijven weer naar huis.
We hebben een heerlijke vakantie gehad en zullen dit land van uitersten gaan missen. Bah, straks thuis weer op een zacht bed slapen terwijl de regen tegen de ramen klettert 
Iedereen heel erg bedankt voor alle leuke en lieve reacties  . We waren iedere keer weer benieuwd naar de nieuwe berichtjes.
Toedeloe
Martin en Marjo
Hoi An - paradijs voor koopjesjagers
Geplaatst op 27/11/2008 om 12:28 PM
Op de dag van vertrek uit Hanoi hadden we nog tot 12.00 de tijd en we zijn voor de laatste keer Hanoi ingetrokken. Nog een laatste keer kijken of we ons favoriete schilderij voor een koopje op de kop kunnen tikken. Je hebt nl. veel (dure) galeries in Hanoi. En daar hing ze. Een olieverfschilderij van Vietnamese studentes. We werden er allebei direct verliefd op, dus wij naar binnen. Het was de eerste keer dat we zo’n galerie binnenstapten en ondertussen overlegden we wat we er voor over hadden. En ja, naar Vietnamese maatstaven waren we het er over eens dat we er best wel 100 Euro voor wilden betalen. Hahaha, het bleek een origineel schilderij van een beroemde Vietnamese schilder en moest 2.500 dollar kosten . We zijn maar niet gaan onderhandelen en zeiden met een uitgestreken gezicht dat we er even over moesten nadenken. Buitengekomen proestten we het uit. We hebben heel Hanoi afgestruind voor een mooie kopie en dat is ons dus de laatste dag gelukt voor 45 dollar en we zijn er erg blij mee.
In het vliegtuig naar Danang kwamen we onze Oostenrijkse vrienden Jurgen en Anna tegen en we hebben gezamenlijk een taxi naar het hotel genomen. We zagen weer een prachtig stukje theater met al die taxichauffeurs. Ze knokken echt om de klanten en de koffers worden gewoon uit je hand gerukt. Onze koffers werden in een andere taxi gegooid dan die van Jurgen en Anna. Toen ze eindelijk door hadden dat we gezamenlijk een taxi wilden werden de koffers mokkend uit de taxi gehaald. Je ligt echt in een deuk. Het regende pijpenstelen trouwens en we hadden er een hard hoofd in dat het beter zou worden. Het wolkendek was echt kilometers dik.
Ons hotel in Hoi An is een plaatje. We hebben een mooi uitzicht op het zwembad en als we opzij kijken hebben we een mooi doorkijkje.
Woensdagochtend werden we om 8.00 uur opgehaald om naar My Son te gaan. Dit is een door Unesco beschermd gebied met hele oude tempels. Helaas is er veel vernietigd tijdens de oorlog. De omgeving is werkelijk prachtig. Ook was er nog een dans- en muziekvoorstelling van een half uur.
We hadden wederom een privégids en we gingen er heen per taxi. Het heeft de laatste weken enorm geregend en de (enige) weg naar My Son stond gedeeltelijk onder water.
Heel veel auto’s keerden om en we hoorden dat heel veel mensen naar een museum zijn geweest. De meeste chauffeurs hielden er rekening mee dat je misschien wel heen, maar niet meer terug kon omdat het water nog steeds steeg. Onze taxichauffeur was een jonge hond en hij trok zich nergens wat van aan. Lucky us. Ook in Hoi An staan heel veel straten onder water.
Inmiddels is het weer in Hoi An omgeslagen. Woensdag hadden we nog een paar buitjes en donderdag helemaal geen regen meer. De temperatuur is trouwens niet beneden de 25 graden geweest, dus het is heerlijk. Hoi An is een waar koopparadijs. We hebben nog nooit zoveel plezier gehad met winkelen. In de meeste winkeltjes staan jonge Vietnamese meisjes en ze hebben echt humor. Fantastisch. De spullen kosten hier geen drol trouwens. Vanavond gaan we een laatste keer eten met de laatste drie overgebleven groepsgenoten. Jurgen en Anna blijven nog een paar dagen hier. Lutz, een Duitser, vliegt met ons mee naar Saigon. We lijken wel 10 kleine negertjes……
Sapa
Geplaatst op 24/11/2008 om 09:57 AM
Hallo allemaal!!!
Donderdag werden we om 8 uur ’s avonds opgehaald voor het vertrek met de nachttrein naar Sapa. Sapa ligt in de bergen tegen de Chinese grens aan. We moesten al om 10.00 uur ’s morgens onze kamer uit en hoe kom je dan je dag door in druk Hanoi. ‘Goedemorgen’ hoorden we toen we het hotel uitliepen. We keken om en daar zat Rotterdamse Sidney met zijn Vietnamese vrouw lekker thee te drinken op straat. We raakten aan de praat en hij vertelde dat hij hier al twee jaar woont. Hij werd tijdens een wereldreis op slag verliefd en is gelijk gebleven. Inmiddels verdient hij zijn brood als leraar Engels en houdt zich bezig met een project over voedselveiligheid. We kwamen onder het genot van een kopje thee (dat drink je met een zoet muesli koekje) heel veel over Vietnam te weten.
Het was ontzettend gezellig en aangezien het inmiddels tegen enen liep, nodigden wij ze uit om met ons te lunchen. Zij stelden voor om naar een lokaal eethuis te gaan en zo kregen wij schijterds toch de kans om die uit te proberen. Ze wisten wel een paar goeie adressen. Nou, we hebben genoten. Die lokalen zien er niet uit, maar je kunt er ontzettend lekker eten en je moet het toch gedaan hebben als je in Hanoi bent. Als bedankje nodigde Sidney’s vrouw ons weer uit bij hun thuis. Dan zou ze voor ons koken, maar helaas hadden we geen tijd om die uitnodiging aan te nemen.
Enfin, de dag was inmiddels al weer aardig voorbij en we werden ’s avonds netjes met een minibusje bij het hotel opgehaald. We bleken met een groep van 14 man te zijn. Hollanders, Duitsers en Oostenrijkers. Bijna allemaal rond de 30 jaar. Wij brachten de gemiddelde leeftijd in ieder geval behoorlijk omhoog 
De treinreis was ook weer een aparte ervaring. Hij waggelt zo erg dat je bang bent dat ie ergens ontspoort. Het is een slaaptrein die circa 8 uur over 350 km doet. Aangekomen in Sapa reden we in ruim een uur de berg op naar ons hotel. In de trein hadden we al een brochure gekregen en het zag er superdeluxe uit. Haha dat viel dus tegen. Het hotel blijkt een oude en een nieuwe vleugel te hebben en wij zaten in de oude. We konden overigens wel gebruik maken van de faciliteiten van de nieuwe en we begonnen al met het beste ontbijt van de hele reis. Smullen! 
Inmiddels werd het licht en we hadden het rare idee dat we in een wintersportgebied zaten. Koud!!! Niks in ons hempie lopen dus Corine Het was heel mistig en de mooie uitzichten beperkten zich tot een meter of tien! Ook in het hotel was het koud, want stoken kennen ze daar niet.
Na het ontbijt kreeg ieder koppel een eigen gids. Beetje jammer, want we hadden een leuke groep en hoe meer zielen hoe meer vreugd. We gingen naar een dorpje van de black Hmongs. Eén van de vele minderheidsgroepen die in de bergen wonen. Ze dragen prachtige zelfgemaakte kleding. Deze mensen zijn erg arm en je geneert je wel als je daar als 'rijke' toerist komt kijken. Wij hebben daar in ieder geval wel moeite mee. We liepen ongeveer 4 kilometer naar beneden. Prachtige omgeving, mooie waterval. Terug konden we voor 20.000 dong pp (ca. € 0,90) achterop een brommer/motor terug naar het dorp. Onderweg kwamen we verschillende mensen van onze groep tegen die ons vriendelijk voor watjes uitscholden, maar stiekem waren ze een beetje jaloers.
Na een nacht heerlijk geslapen te hebben zijn we op zaterdag na het ontbijt vertrokken voor een ca. 11 km lange trekking. Ook dit ging weer down hill en was onwijs leuk. Doordat we onder de wolken kwamen was het uitzicht ook erg mooi,
We zorgden er nu voor dat we een beetje als groep bij elkaar bleven en hadden ontzettend veel lol. Ook werden we vanaf het dorp achtervolgd door twee Hmong-vrouwtjes die ons wat wilden verkopen. Eens kijken wie er gaat winnen dachten we. En je snapt het al: zij natuurlijk. Helemaal geweldig.
We kregen halverwege de trekking een lunch in een klein dorpje. Toen we weer buiten kwamen stonden alle plaatselijke dames klaar om ons te overvallen met hun koopwaar.
Zondag werden we met al onze bagage opgehaald om naar de markt in Bac Ha te gaan. En dat hebben we geweten. De rit duurde 3 uur, waarvan meer dan 2 uur over een bijna onbegaanbare stoffige weg vol kuilen. Onderweg is er van alles te zien. Op de markt zijn heel veel mensen van de minderheidsgroeperingen in prachtige klederdrachten (vooral Flower Hmong). Zo te zien is deze wekelijkse markt ook voor hun een uitje. De producten die je hier kan kopen variëren van fruit, vlees en toeristenspul tot paarden, honden en waterbuffels. Geweldig!
Na de markt brachten we nog een bezoek aan een dorp en gingen we de grensovergang naar China nog bekijken. Daarna werden we bij het station afgezet voor de rit terug naar Hanoi.
Vanmorgen kwamen we om 5 uur weer terug in Hanoi. We hebben met een paar mensen na het ontbijt een lekker bakkie koffie ‘gescoord’ in een luxe tent. Heerlijk! Lekker warm ook hier in Hanoi. Terwijl we dit schrijven zijn we weer terug in ons hotelletje in Hanoi. We hebben weer een andere kamer, nu met een massagedouche. Mmmmm. We laten wat kleding wassen hier, gaan vanavond nog een keertje met de Sapagroep uit eten en morgen vliegen we naar Hoi An. . . . . .
Ha Long Bay
Geplaatst op 19/11/2008 om 12:52 PM
Ha Long Bay
’s Morgens om 8 uur worden we opgehaald door een klein busje en gaan we richting Ha Long Bay. Dit is ongeveer 4 ½ uur rijden. Het verkeer is iets minder chaotisch dan in Hanoi, maar we zijn toch blij dat wij niet achter het stuur zitten. Het landschap is overal bijna hetzelfde. De huizen zijn soms erg kleurig en mooi. Het valt op dat alleen de voor en achterkant netjes afgewerkt worden. De zijkanten zijn meestal grijs.
Als we eenmaal aankomen in Ha Long is het daar een drukte van jewelste. Hoezo toeristische attractie?? Het is geweldig om te zien en alles zit organisatorisch perfect in elkaar. We hebben ons geen moment verloren gevoeld en toch gingen we van gids naar gids. Ze weten ook precies wie je bent. Je hoeft maar één keer je naam te noemen.
We werden in een klein bootje gezet en daar was het wachten op de rest van de gasten. Britten, Australiërs en Duitsers. Erg leuke mensen allemaal. Inmiddels keken we onze ogen uit naar alle bedrijvigheid. En in Vietnam verdient iedereen op zijn manier zijn brood. hieronder zie je een foto van ee kapitein die door een klein vrouwje naar zijn boot wordt geroeid.
We varen met het kleine bootje naar onze jonk. Die ziet er van binnen prachtig uit. Er is een grote tafel gedekt en zodra we zijn ingecheckt gaan we gezamenlijk lunchen. Fantastisch! Allerlei lekkere zeevruchten: grote garnalen, schelpen, krab etc. etc.
De bemanning op de boot is zo ontzettend aardig en doet enorm zijn best om het ons naar de zin te maken. En dit keer hebben we overigens de mooiste en grootste hut van de boot. Met privé balkon! Iedereen jaloers natuurlijk
Helaas is de lucht in de winter niet zo helder en is het heiig in de baai. De uitzichten zijn daardoor niet zo spectaculair als we op foto’s hebben gezien. Maar volgens het bericht van José wordt er in de Alpen een dik pak sneeuw verwacht en hier is het toch circa 25 graden dus klagen doen we niet!
We hebben tijdens de trip allerlei eilandjes met grotten en strandjes bezocht. Met een klein bootje werden we door een handige Vietnamees naar de eilandjes geroeid. Om een lang verhaal kort te maken: we zijn deze trip enorm verwend met lekker eten, gezellige mensen en verwennerij door de bemanning in een spectaculaire omgeving.
Nu weer één nacht in Hanoi en morgenavond met de nachttrein naar Sapa. Dit ligt in de bergen in het noorden van Vietnam. We nemen voor de zekerheid maar warme kleren mee….
Hanoi
Geplaatst op 17/11/2008 om 04:33 PM
Hanoi is lekker druk, of zoals we met een man met een onvervalst Australisch accent wanhopig hoorden zeggen: ‘this town makes me crazy mate’
Na wederom een prima vlucht zijn we in Hanoi aangekomen. We werden netjes door een taxichauffeur opgehaald. Je weet wel, dan staan ze je op te wachten met een bordje met je naam erop.
Ons hotel ligt in het centrum van Hanoi, het ‘old quarter’. Het is een schattig hotel, Nam Hai genaamd, waar we een prachtige kamer hebben met maar één nadeel: de bedden zijn kei- en keihard. Ons hoor je nooit meer klagen over ons bed thuis haha. Toch hebben we verrassend goed geslapen. Het hotel is net als alle panden in Hanoi heel smal en diep. Je betaalt (of betaalde??) in Hanoi namelijk belasting naar de breedte van het pand. Dus ons hotel is bijvoorbeeld één kamer breed en vijf kamers diep.
En ‘it’s a room with a view’. We kijken uit op een kale muur, want er is natuurlijk maar één kamer per etage die uitkijkt op straat en die kamer hebben wij dus niet
Het old quarter bestaat uit 36 straten die allemaal de naam hebben van het product dat er overwegend wordt verkocht: zo wordt er in Hang Bac zilver en in Hang Gai zijde verkocht. Het zijn piepkleine winkeltjes en het zijn er heeeel veel.
Oversteken doe je hier met gevaar voor je leven. Alles rijdt kriskras door elkaar en het stikt er van de scooters. Rijdend en geparkeerd. Je moet er maar gewoon doorheen slalommen. Wachten met oversteken totdat er niets aankomt lukt niet. Soms zijn er verkeerslichten, maar de meeste Vietnamezen weten het verschil tussen rood en groen niet en scheuren gewoon door. Volgeladen, al telefonerend, met baby’s en klein kinderen tussen zich in. Ongelooflijk om te zien.
Er zijn ook heel veel lokale eettentjes, want de bevolking van Hanoi kookt niet zelf, maar eet op straat. Er staan overal plastic mini tafeltjes en stoeltjes die zelfs voor de kleine Vietnamees vrij klein zijn. We hebben uiteraard ook de nodige enge beestjes gezien die gefrituurd werden. We waren niet heldhaftig genoeg om bij deze lokale eettentjes te gaan eten, maar gelukkig voor ons zijn er ook gewone restaurants waar we heerlijk hebben gegeten.
Vanavond zijn we naar een waterpoppentheater geweest. Erg grappig om te zien. Ook de stoelen in het theater waren trouwens in miniformaat. Je zit er als lange toerist zo’n beetje met je oren tussen je knieën.
Morgen gaan we een trip naar Halong Bay maken. We zijn benieuwd!
Langkawi
Geplaatst op 14/11/2008 om 08:08 AM
vrijdag 14 november 2008
Allereerst willen we iedereen bedanken die een reactie heeft geplaatst. Het is erg leuk om iets van het thuisfront te horen.
Vandaag is alweer de laatste dag op ons bounty eiland. We gaan lekker relaxen. Beetje wandelen langs het strand, zwemmen, boekje lezen, eten…. Terwijl ik hier mijn verslag typ in mijn badpak op mijn strandbedje zie ik voor me een hele klas moslim meisjes in zee lopen met al hun kleding aan, compleet met hoofddoek. Ze hebben heel veel plezier, maar ik ga toch liever in zee in een badpak.
De afgelopen dagen viel de vermoeidheid al snel van ons af. Het is hier echt heerlijk. Woensdag zijn we met een taxi naar een waterval geweest. Dat is ongeveer een half uur rijden. Tijdens ons bezoek aan de waterval bleef de taxichauffeur gewoon op ons wachten. Het kost hem nl. meer tijd om op en neer te rijden……en we krijgen voor een retourtje zelfs nog korting ook!
De waterval is erg mooi, maar niet spectaculair. Wat wel erg leuk is, zijn de vele apen die hier rondlopen. Ongevaarlijk, tenzij je eten in je hand hebt haha. We liepen een meisje tegemoet die een ijsje in haar hand had. Plotseling kwam er een aap uit de bosjes op haar afrennen: weg ijsje. Het meisje schrok zich rot, maar het was wel komisch om te zien.
Gisteren hebben we een snorkeltrip gemaakt. Was een erg leuke dag. De groep bestond uit heel veel verschillende nationaliteiten. De vissen komen direct op je af als je gaat voeren. Er zwommen ook babyhaaien van een halve tot anderhalve meter rond. Daar zat ik (Marjo) op een gegeven moment helemaal tussen. Toch maar even gas gegeven met de flippers. In het fotoboek zijn meer foto's te zien.
Morgen vliegen we om ca. 13.00 uur naar Kuala Lumpur. Daar blijven we één nacht in een hotel in de buurt van het vliegveld zodat we onze vlucht naar Hanoi niet missen. Onze volgende verslag komt vanuit Vietnam. We kijken er al naar uit.
Selamat datang (welkom)
Geplaatst op 11/11/2008 om 06:06 AM
Eindelijk is het zover. Het is zondag 9 november 2008 en we worden door Denise en Barry naar Schiphol gebracht. Het inchecken was zo gebeurd en daarna drinken we nog even gezellig koffie met ze.
Na een uurtje komen Remco en Arjan ons vergezellen. Zij gaan lekker een weekje naar Egypte en vertrekken een half uur later dan wij. Over toeval gesproken…
We hebben werkelijk een fantastische vlucht. De tijd vliegt om met het personal entertainment system. Gezellig een filmpje kijken en een spelletje doen. We hebben drie stoelen met z’n tweeën, dus ruimte in overvloed.
Na aankomst in Kuala Lumpur moesten we met een bus naar een andere terminal waar vandaan de vluchten van Air Asia naar Langkawi vertrokken. Ook dat verliep allemaal heel gladjes en relaxed. Lekker een ontbijtje genomen en al genieten. Moe waren we nog helemaal niet.
Toen we op Langkawi arriveerden (11:00 plaatselijke tijd) regende het pijpenstelen. Rare gewaarwording, regen en ruim 30 graden. Vanuit de lucht konden we al zien dat het een prachtig eiland is met heel veel kleine eilandjes erom heen.
Binnen een kwartier waren we bij ons hotel: Beach Garden resort. Het viel in eerste instantie een beetje tegen door alle modderpoelen aan de straatkant, maar het is een klein paradijsje. Het ligt direct aan het strand en heeft ongeveer 24 kamers. Onze kamer kijkt direct uit op zee. Het restaurant is op het strand, Dus geen glimmende vloeren, maar lekker op het zand. We hebben heerlijk gedineerd. Heeeel romantisch. Hier gaan we genieten de komende week.
|
|
|
