We zijn nu al weer 2 dagen in het Beach Resort en het doet ons goed.  Heerlijk niets doen met een boekje, strandwandelingen en natuurlijk lekker eten.  Gisteren hebben we een Thaise massage gehad van 90 minuten en werkelijk elk spiertje, gewrichtje en drukpunt is aan bod geweest.  Het was weldadig en vraagt om vaker. De Chinese zee is niet zozeer om in te zwemmen, de golven zijn hoog en sterk maar wel om in te spelen. Dit is een uitstekende afsluiting van een fantastische vakantie.  Vietnamonline had het geweldig georganiseerd, alles klopte.  Martin is helemaal om en denkt al over volgend jaar.

Morgen middag vertrekken we van hieruit met de trein naar HCMC.  Een treinritje van ongeveer 5 uur en woensdagmorgen terug naar huis.

Het is alweer zondag en we zitten in ons Beach Resort ( strand, zee en palmen). We moeten nog onze tour naar de Mekong Delta beschrijven.  Zoals het leven hier vroeg start moesten wij ook weer vroeg aantreden.  Met een bus naar de Mekong, in onze voucher werd gesproken over een small group maar de werkelijkheid was een groep van 18 personen. De bustrip duurde 3 uur en toen nog een boottrip van twee uur naar een eilandje.  De boot had harde eenpersoons bamboeklapstoeltjes dus waren we blij dat we er na 2 uur uit konden.  Op het eiland konden we lunchen en een fietstochtje  maken. Dit was erg leuk.  Toen weer op de boot, het bleek dat we nog 4 uur moesten reizen voor we in Cantho waren waar onze hotelkamer op ons wachtte.  Onderweg begon het te hozen, dus je kunt je wel voorstellen hoe het humeur  en het zitvlak van de meesten in de groep was toen we aankwamen in Cantho, beurs.

De volgende ochtend om half acht weer in de boot naar een floating market.  Dit was een ervaring, wel heel anders dan een floating market in Thailand.  Daarna naar een local market in een stadje alsof we nog niet genoeg markten hadden gezien.  De groep van 18 personen werd onderwijl uitgebreid met nog 18 mensen dus van een kleine groep was geen sprake meer.  Terug naar Cantho en hier geluncht toen verder met een bus die te klein was voor de groep.  Op de ferry en overstappen in een andere bus, hier genoeg plaatsen maar het was een oude aftandse bus waarvan menig rugleuning niet meer functioneerde. Onderweg begon het weer te hozen en dan bedoelen we hozen, de gids was niet bereid om dichtbij het hotel te stoppen maar na langdurig aandringen stopte hij toch.    Zoals je leest was het niet echt wat ik gehoopt had van de tour.  De groep was te groot om bij de stops de dingen goed te zien en de uitleg te horen.  De gids was niet flexibel en draaide zijn verhaaltje plichtmatig af.

Zo nou genoeg negatieve kritiek geuit ---- Het Beach resort maakt veel goed 

Hallo allemaal, het heeft even geduurd voordat we weer de gelegenheid hadden om het reislog bij te werken. Dat kwam deels door het feit dat er in hotel lac Vien maar twee computers waren die voortdurend bezet waren en deels door het nogal drukke programma dat we zelf hadden geboekt. We kwamen dus dinsdagmiddag in Sai Gon aan in een hevige onweersbui, tjonge wat kan het daar regenen. Het Lac Vien hotel ligt midden in een oude wijk van Sai Gon waar ook veel restauranyjes en andere hotels te vinden zijn, erg op toeristen gericht dus. Je kan dat wel merken aan de menukaarten van die restaurants, veel europese gerechten. Lac Vien hotel is een bijzonder hotel, dat merkten we de volgende ochtend bij het ontbijt. Je kon uit een aantal dingen kiezen: Vietnamese dingen (noodle soep en zo), of iets met ei (gebakken, omelet) en je mocht een drankje er bij kiezen (thee, koffie of een limoensap). En dat was het dan. Wilde je nog een tweede kopje koffie dan moest je dat extra betalen. Niet dat dat veel kost, maar toch... we waren anders gewend, zoals in Sapa waar een zeer uitgebreid ontbijtbuffet klaarstond en ook in de andere hotels was het altijd prima verzorgd.

Woensdag gingen we de Cu Chi tunnels bezoeken. Dit is een zeer uitgebreid tunnelsysteem voor het eerst gebruikt in de oorlog tegen de Fransen eind jaren veertig en tijdens de oorlog met Amerika uitgebreid tot zo'n 200 km. De tunnels zijn 1m.20 hoog en 60 cm. breed. Je kunt je voorstellen dat al die lange westerse toeristen daar niet doorheen kunnen. Een klein stukje hebben ze iets vergroot om het toch te proberen. Ik heb het 10 meter gedaan en daarna ging het echt niet meer. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat 16.000 mensen daar 20 jaar lang geleefd hebben. Ze deden alles ondergronds en voerden vooral een guerillaoorlog. Een aantal zaken die daarvoor werden gebruik werden de toeristen getoond. Op zich wel interessant maar de weergoden waren ons niet gunstig gezind: het spoelde van de regen. Bovendien werd dit als een halve dag toer aangeboden maar we waren pas om 16:00 uur weer terug en er was geen mogelijkheid om te lunchen en met zo'n karig ontbijt was dit wel afzien. Ook dit waren we niet gewend, in het noorden werd er tijdens elke excursie altijd uitgebreid geluncht. 's Avonds wel lekker gegeten samen met onze Belgische vrienden die in het zelfde reisritme zitten als wij.

Tot nu ligt ons hart toch wel bij Noord Vietnam en dat werd alleen maar versterkt door de ervaringen van donderdag en vrijdag in de Mekong maar daarover later meer.

Foto's komen later.

Het is vandaag dinsdag 22 juli en vanmiddag vliegen we naar Ho Chi Minh City. Gisteren heeft Greetje haar kookcursus gevolgd en als ik mij niet vergis dan kunnen we straks in Nederland genieten van heerlijke Vietnamese gerechten. De springrolls krijgen een nieuwe dimensie Arne. Ik heb gisteren met mijn gids per fiets de omgeving van Hoi An verkend. Een bijzondere ervaring omdat je op plekken komt waar je als toerist niet zo snel zult komen zonder gids. allemaal achteraf straatjes geven een goed beeld van het leven van alle dag in Vietnam. Wat opvalt is dat er hier heel veel gebouwd wordt. In elk straatje is men wel bezig om een nieuwe huis te bouwen. De oude bij elkaar geraapte hutjes verdwijnen dan ook snel. Ook viel op dat 21 juli blijkbaar een goede dag is om te trouwen. Heel veel huizen waren versierd om het feest te vieren. De aanstaande bruidegom gaat hier naar een "fortuneteller" die aangeeft welke dag gunstig is om te trouwen en dat was dus 21 juli. Het leven buiten de stad lijkt eigenlijk wel een beetje op wat ik zelf als jongen op het platteland van Friesland heb ervaren. Zoveel verschil is er niet behalve dan de producten die men verbouwt: rijst, allerlei soorten groenten en, specialiteit van de streek: munt. Wat ook opvalt is dat het meeste werk hier verzet wordt door vrouwen. Ook de kleinschaligheid van deze samenleving doet weldadig aan. Wat de boeren op het land verbouwen wordt na de oogst naar de plaatselijke markt gebracht om daar verkocht te worden aan plaatselijke retsaurants. Je eet dus altijd vers en van de streek, misschien dat het daarom zo ontzettend goedkoop is. Je eet hier voor 15 euro uitgebreid met zijn tweeen en lekker!

Goed vandaag dus naar HCMC en dan komt het eind van de reis al erg snel in zicht maar daar denken we nog maar even niet aan.

Om 3 uur aangekomen in HCMC, de reis verliep prima alleen tijdens de taxirit naar het hotel begon het te weerlichten en gigantisch te regenen.  Leuk hotel, centraal in district 1.  Zagen weer oude bekenden die we ook in Halong Bay en Sapa waren tegengekomen.

Morgen gaan we naar de Chi Chi tunnels van de Vietcong.

De ochtend weer gestart met mijn Vietnamese ontbijt; noodle soep met rode peper en limoen.  Daarna om 8.00 uur de bus in richting Hoi An.  Het landschap is hier zo anders dan in Noord Vietnam, we reisden door een prachtig natuurgebied. En dan opeens de oceaan en strand.    Om half een kwamen we aan in het hotel.  Schitterend met zwembad ongeveer 10 minuten lopen van het centrum.  's Middags hebben we een begin gemaakt met het ontdekken van Hoi An.  Veel kleermakers, schoenen en chinese lampen.  We vergelijken het met Ootmarsum, alles is ingesteld op toeristen maar toch wel leuk voor een aantal dagen.

De volgende dag werden we om acht uur opgehaald door door Oing (betekent: Mocking bird), onze Vietnamese gids, die ons naar My Son begeleid. My Son is een heilige plek van het Cham volk. Het Chamvolk was overwegend Hindoeistisch en dit is terug te vinden in de architectuur. Hoewel er weinig nog overeind staat zijn bepaalde details nog wel goed te onderscheiden. Het complex heeft erg te lijden gehad van Amerikaanse bombardementen en de tand des tijds heeft natuurlijk ook zijn werk gedaan en in de jungle gaat dat erg hard. Het heeft nu een werelderfgoedstatus en wordt goed geconserveerd. Archeologen zijn nog steeds bezig met opgravingen en met in kaart brengen van het hele gebied.

's Middags hebben we fietsen gehuurd in het hotel en naar het centrum van Hoi An gefietst. Greetje wilde eens kijken of er iets van kleding gemaakt en gekocht kon worden maar de kwaliteit viel toch wel tegen. We hebben een oud Japans huis bezocht dat al 200 jaar door dezelfde familie wordt bewoond, Heel bijzonder om daar rond te lopen. Ook heb je in Hoi An een overdekte brug zoals je die in Amerika en Canada wel meer ziet. En je gelooft het niet maar maar ook hier kunnen we het Stedelijk Lyceum niet ontlopen twee collega's van het Kottenpark: Mark Stronks en Ton Jansen liepen ook te genieten van de Vietnamese zon.

De reactie van Albert: je hebt wel uithoudingsvermogen nodig klopt helemaal: vandaag weer vroeg op want om 08:00 uur staat de taxi voor de deur voor een bezoek aan een tweetal graftombes van de keizers van de Nguyen dynastie. Deze keizers regeerden van 1803 tot 1945. Voordat de taxi kwam natuurlijk eerst ontbijten. We hadden al verteld dat het hotel ons wat tegenviel maar het werd eigenlijk nog een beetje gekker. Het ontbijt is helemaal toegespitst opp aziatische gasten: noodlesoep, gebakken noodles, gebakken rijst, wontons, etc. Voor Greetje geen probleem want die is toch al bijna helemaal Aziatisch, nog net geen schuine ogen. Voor Martin lag er gelukkig wat stokbrood en er waren ook gebakken eieren en koffie is er altijd wel. Wel een opmerking waard richting Vietnamonline dat dit hotel eigenlijk niet kan. Zullen we na de vakantie zeker doen. Goed, de taxichaufeeur zou Engels spreken maar dat was een illusie dus we hebben in stilte door Hue gereden. eerts naar de graftombe van Khay Dinh, keizer van 1916 tot 1925. Deze man heeft een enorm complex voor zich zelf laten bouwen, van beton en met zeer duidelijk Europese invloeden. Het valt op dat veel Vietnamezen deze plekken als een toeristische attractie beschouwen. Niet zozeer om de bijzondere architectuur te bewonderen en het levensverhaal van deze keizer te ervaren maar om elkaar op de meest vreemde plekken op[ de foto te zetten. Na deze plek naar de graftombe van Tu Duc. Een keizer uit de 19 de eeuw en hij heeft een extravagant leven geleid: 104 wettige echtgenotes en evenzoveel concubines, maar geen enkele nakomeling..... Hij heeft in drie jaar een werkelijk schiiterend complex laten bouwen en aanleggen ten koste van heel veel slavenarbeid, maar dat was vrij gewoon in die kringen. Een theater, een balzaal, noem, maar op. En dat allemaal met in het achterhoofd dat hij na zijn overlijden hier zou worden bijgezet. Het vreemde is dat dat dus niet is gebeurd uit angst voor plunderingen. Tot op de dag van vandaag weet men nog steeds niet waar hij precies is begraven. L:euk gegeven voor Dan Brown. 's Middags hebben we nogmaals een bezoek gebracht aan de citadel. De gids had ons de vorige dag maar weinig laten zien. Op eigen gelegenheid kun je wat langer stilstaan bij de zaken die wij interessant vinden. De renovatie is in volle gang en als je ziet hoe dat gebeurt dan krijg je bewondering voor de nauwkeurigheid en geduld waarmee de Vietnamezen elk detail weer in oude glorie herstellen. Gezien de omvang van het complex gaat dit zeker nog jaren duren.

Vanochtend om kwart oiver zeven opgehaald door een taxi en mooi op tijd op het vliegveld afgeleverd. Vandaar vliegen we naar Hue en laten we Hanoi achter ons, een prima stad om nog eens naar terug te gaan, ondanks de soms erg vieze lucht. Een stad die ons wel aanspreekt: veel te zien, soms chaotisch maar altijd met een bepaalde charme.

In een uurtje naar Hue gevlogen. aangekomen bleken de andere reizigers die via Vietnamonline hadden geboekt en waar we al een aantal onderdelen samen mee hadden afgewerkt in een ander hotel geboekt te zijn dan wij. Bij aankomst van ons hotel bleken een aantal zaken: 1. onze gids had, zeer attent, een bericht achtergelaten met onze vouchers voor het vervolg van de reis en de mededeling dat zij ons om 14:00 uur kwam ophalen voor een citytour, 2. het hotel ligt wel erg uit het centrum en de weg er naartoe is er niet een die je prettig loopt als het stikdonker is en alle brommertjes en fietsen en auto's langs je rijden, 3. de kamer die we kregen was toch wel een beetje verpauperd: loshangende electricteitsdraden, loszittende schakelaars, niet werkend centrale schakeling, uitzicht op grote palmbladeren. Ook de algehele indruk van het hotel was niet wat tot nu toe gewend waren. Maar goed, onze gids, Thy, heeft ons eerst langs een aantal highlights van Hue geleid: de Pagode van Thien Mu. een mooi, verstild complex waar jonge jongens vanaf 5 jaar worden opgeleid tot monnik. Thy vertelde dat 's ochtends de verstildheid wel weg is dan komen er touringcars vol toeristen die met microfoons worden rondgeleid. we zijn er met een boot over de rivier naar toe gevaren en natuurlijk moest er weer allerlei koopwaar worden aangeboden. We hebben maar een paar kaarten gekocht. Na deze pagode met de auto naar de citadel gebracht. De citadel is de ommuurde oude stad met in het midden het keizerlijke complex, analoog aan de verboden stad in Beijing en kijk nog maar eens naar de film "the Last Emperor". Een prachtig complex dat eigenlijk pas na de tweede wereldoorlog zijn keizerlijke functie is kwijtgeraakt toen de laatste Vietnamese keizer definitief het veld moest ruimen. Hij is in ballingschap in 1997 in Frankrijk gestorven. Het complex is verwoest tijdens het Tetoffensief van 1968 en wordt nu met behulp van Unesco in oude glorie hersteld. Dit proces is echter pas begonnen en men denkt nu in 2017 klaar te zijn. Dan naar de Do Chong Ma, tja en kom daar maar eens achter wat dat is. We zetten er een foto van op.

Tijdens onze toer met Thy hebben we toch even het hotelprobleem bij haar neergelegd. Eigenlijk wilden we een ander hotel, dichter bij het centrum maar dat bleek niet mogelijk, we mochten echter wel een andere kamer uitkiezen en toen bleek dat ze ons in eerste instantie wel een erg aftandse kamer hadden gegeven. We hebben wel onze klacht op papier gezet richting reisorganisatie. Maar eens kijken hoe er gereageerd wordt. 

We zitten nu in Hue maar gisteren toen ik dit verslag probeerde te versturen vloog het internet er op nieuw uit. Dus schrijf in vanuit Hue verslag Hanoi 3.

Gisterochtend opnieuw vroeg uit de veren, de Perfume Pagoda stond op het programma.  We werden weer netjes met het busje opgehaald en deze gids Thung sprak redelijk goed Engels.  We reden naar het Zuiden ongeveer 2 uur door het platteland van Vietnam, door kleine onooglijke dorpjes en smalle, soms onverharde wegen.  In een dorpje stond een grote dieplader dwars op de weg, alle mannen eruit om te kijken dat trok natuurlijk veel bekijks van de dorpsjongens. Na deze rit overstappen op een boot geroeid door een vrouw , vrouwen doen hier eigenlijk al het werk mannen zie je voornamelijk luieren. De boottocht duurde een uurtje, het regende een beetje maar dat deed niet af aan de schoonheid van de rivier. Vanaf de rivier krijg je geen enkele aanwijzing waar al die pagoda's het zijn er 15 zich bevinden.  ook als je aangemeerd bent zie je nog helemaal niets pas als je iets verder doorloopt doemt er een trap op en als je die opklimt dan zie je de eerste pagode.  De gids vertelde uitgebreid over de ontstaansgeschiedenis van deze pagode's. Van de 15 gingen we er twee bezoeken waarvan de laatste op zo'n 260 meter hoogte ligt.  Gelukkig is er een kabelbaan, want omhoog klimmen langs glibberige natte vieze ongeplaveide trappen (of dat wat er voor door moest gaan) is toch echt geen doen zeker niet als het ook nog benauwd vochtig warm is.

Die laatste pagode is wel heel bijzonder: die bevindt zich in een grot en vormt een van de meest heilige plekken van het Boeddhisme in Vietnam. Tijdens ons korte bezoek was een jonge monnik aan het reciteren onder begeleidng van een trom. Daarna was het weer naar beneden, nu wel lopend vandaar dat we weten dat die trappen glibberig, nat en vies zijn. Dat was trouwens wel opvallend, hoe smerig de omgeving van deze toch heilige plaats was, terwijl in Hanoi er voortdurend werd schoongemaakt, maar goed daar is de lucht erg vies door al die uitlaatgassen en daar had je op de rivier weer helemaal geen last van.

Het is nu twaalf juli en we hebben moeite om de dagen bij te houden.  Gisteravond zijn we met de nachttrein van Hanoi naar Sapa gereisd.  Een hele onderneming. Om kwart voor acht werden we opgehaald door iemand van het reisbureau die ons de treinkaartjes gaf en wat nuttige informatie. Hij wist ook te melden dat de trein een half uur vroeger zou vertrekken, dus we moesten opschieten.  Opschieten in Hanoi is voornamelijk heel veel toeteren.  Maar goed een half uur te vroeg werd ruim een half uur te laat.  Tja, tja Azie. Volgens onze info zouden we 's ochtends om half acht in Lao Cai aankomen.  Slapen in de trein ging niet super, dus rond zes uur werden we wakker, nou ja hielden we op met niet in slaap vallen.  Beetje opfrissen en toen merkten we dat de trein al was aangekomen.  Een half uur te laat vertrekken en een uur eerder aankomen: de NS kan er wat van leren.  Met de mini-bus nog drie kwartier naar Sapa. Sapa overtreft al je verwachtingen, het is ronduit schitterend.  Foto's kunnen we hier niet uploaden maar dinsdag in Hanoi wel.  Prachtig hotel en we werden meteen begroet door onze persoonlijke gids met de mooie naam Pet.  Pet is een twintigjarige vrouw behorende tot de Red Dzao minderheid, ze spreekt bijzonder goed Engels dat ze volgens haar van toeristen had geleerd. Na inchecken en ontbijten werden we door Pet meegenomen voor een wandeling naar en door een traditioneel dorp.  Een bijzondere belevenis die moeilijk in woorden valt te beschrijven, jullie moeten echt even wachten op de foto's .  De vrouwen van deze minderheidsgroepen maken hun eigen kleding, ze weven de stof, verven het indigo en borduren het met traditionele motieven.  Ook allerlei andere gebruiksvoorwerpen worden gemaakt en zeer vasthoudend aan de man gebracht.  Pet heeft tijdens de wandeling veel over het leven hier verteld en ook over haar zelf.  We hebben haar moeder ontmoet op de markt samen met haar zussen en schoonzussen. 

 's Middags gerust, de stad bekeken vooral de markten hier en 's avonds is er een zogenaamde love market en met al die motortjes hier dan is het echt "brommers kiek'n" . Het is nu bijna half negen en we gaan vroeg slapen want morgen vertrekken we om half acht naar Bac Ha ongeveer drie uur rijden van hier.

Zondagochtend om half acht vertrokken naar de markt in Bac Ha.  Het is een busrit van ongeveer 3 uur. De weg lijkt erg goed op een gegeven moment zelfs een vierbaansweg maar dan gaat deze plotseling over in een gravelweg die op verscheidene plaatsen is weggeslagen of is ondergelopen met water.  Aangekomen in Bac Ha waren we blij dat we het busje uit mochten, mede omdat de beenruimte is berekend op aziatische maatjes. Bac Ha wordt bevolkt door de Flower Hmongs in heel kleurige kledij, ze deden ons denken aan de indianen van de Andes.  Er was een weekmarkt met dieren, kappers, fruit , opium en al het andere waar men mogelijk behoefte aan heeft.  Het viel ons een beetje tegen voor 3 uur heen en drie uur terug.  Na de markt nog een wandeling door een Flower Hmong dorp gemaakt en toen weer terug.  De chauffeur had haast dus een beenstrek pauze zat er niet in.

Maandag ochtend zijn we met Pet opnieuw gaan wandelen een tocht van ongeveer 4 uur.  Het was goed weer en de wandeling was berg af.  Werkelijk adembenemend.  Terug in Sapa nodigde Pet ons uit bij haar thuis.  Ik mocht me omkleden in haar kleding en natuurlijk op de foto.  's Avonds weer terug met de nachttrein naar Hanoi.

Vanochtend weer vroeg opgestaan 6.30 uur en onze rugzakjes gepakt voor Sapa.  De koffer kan blijven staan in het hotel.  Martin ontbijt continental maar ik heb me aangepast en ontbeten met pho ga ( noodle soup with chicken).  Tijdens het ontbijt was op de nationale vietnamese TV een item over de Baha'i tuinen in Haifa waar het over ging konden we niet volgen, maar wel de beelden.

We zijn met een taxi naar het mausoleum van Ho Chi Minh gegaan, het was helaas gesloten vanwege een bezoek van de president van Brazilie.  We konden wel het huis van Ho Chi Minh bezoeken en dat hebben we natuurlijk gedaan  ( zie foto met Greetje zoals alle Vietnamezen een foto nemen. Het huis van Uncle Ho op de achtergrond ).  Daarna hebben we twee pagoda's bezocht die naast het mausoleum staan. Het was ontzettend heet, dus we zochten verkoeling bij het West Lake in het ambassade district.  We zijn vandaar naar het Literature palace (foto 3,4,5)  gegaan, dit is deels gerestaureerd en is een universiteit die al in 1040 bestond, dus daar kunnen Groningen en het Radboud nog een puntje aan zuigen, en McGill natuurlijk ook.

Toen op zoek naar een restaurant, the Lonely Planet biedt gelukkig altijd uitkomst.  We zijn gaan eten in een restaurant Koto dat gerund wordt door jongeren.  Een soort Fifteen project.  Jongeren krijgen een thuis en opleiding, fantastisch.  Terug met de fietstaxi, een belevenis op de video gezet door Martin, dus jullie kunnen binnenkort dezelfde ervaring krijgen als wij.

Straks gaan we naar het Waterpuppet Theatre en maken we foto's (speciaal voor Sangita).  Daarna de nachttrein naar Sapa.

Gisteren zijn we om 8 uur opgehaald door onze gids. Zijn naam is Sun en hij spreek Engels met een zwaar vietnamees accent en begrijpt niet zoveel.  Wat hij vertelt heeft hij uit zijn hoofd geleerd.  Hij is erg zenuwachtig wel vertederend.  We gingen met z'n twaalven.  Nog een Nederlands gezin met 4 zoons van de leeftijd van Arne en Joost en nog een jong Belgisch stel.  De reis ging door het platteland van Vietnam en nam 3 uur in beslag.  Je zag de mensen werken op de rijstvelden, de karbouwen etc.

Halong Bay was een soort terminal voor bootreizen en was smoordruk met toeristen zowel Vietnamees als uit de rest van de wereld.  We werden naar onze Jonk gebracht en dat sloeg alles.  Prachtig met een eigen slaapkamer met badkamer.  We begonnen gelijk met de lunch, allerhande schelpdieren, daarna krab.  witvis en inktvis. Martin heeft zich hier manmoedig door heen geslagen, hij vond zelfs de schelpdieren, garnalen en krab prima te eten.  We hebben rondgevaren in dit schitterende gebied. Een grot bezocht , gezwommen alleen ik natuurlijk en daarna weer eten en natuurlijk weer vis.  Heerlijk geslapen en 's ochtends heel vroeg ontbijt en met een roeiboot een baai in.  Om 10 uur werd alweer de lunch geserveerd en daarna terug naar de haven en op naar Hanoi.

Halong Bay is werkelijk schitterend, adembenemend en een plek om langer naar terug te keren. Martin denkt er zelfs over om dit vaker te gaan doen.  Ja, Ja!!!!!!!!!

Na een lange reis zijn we dan gearriveerd in Hanoi. Vanaf Amsterdam vlogen we in 9 uur naar Beijing. We moesten hier bijna de hele dag wachten op onze transfer naar Hanoi. Onderweg naar Hanoi ook nog een stopover in Gangzou, die iets langer duurde dan verwacht, maar uiteindelijk waren we dan maandagavond rond middernacht plaatselijke tijd bij ons hotel in Hanoi. Het eerste wat  we toen natuurlijk wilden is slapen want slapen in een vliegtuig gaat dus echt niet,  vooral niet als je wat lange benen hebt.

Hanoi is onze eerste kennismaking met Vietnam en mijn eerste kennismaking met Azie. Greetje was al eens in India geweest en had me al voorbereid op het feit dat Azie anders is. En inderdaad Azie is anders maar wel een ervaring. Hanoi is warm, het ruikt naar allerlei geuren: kruiden, bloemen, uitlaatgassen, etc. Iedereen bezit hier een scootertje en daarmee crosst men al toeterend door de straten. De auto's toeteren lustig mee. Ik vermoed dat een onderdeel van het rijexamen in Vietnam de toetervaardigheid is.

We hebben een wandeling gemaakt door het "Old Quarter", het oude deel van Hanoi. Het is een aaneenschakeling van kleine straten vol met allerlei verschillende winkeltjes. Elke straat lijkt zijn eigen specialisme te hebben. Een straat vol met handdoeken, of ijzerwaren, of plakband (echt onvoorstelbare hoeveelheden plakbad in alle formaten), vol kruiden. Iedereen die maar een pandje heeft heeft daar ook een winkeltje. Ik hou wel van dit op het oog nogal chaotische straatbeeld, de stad leeft en bruist. De mensen zijn vriendelijk, proberen je wel van alles aan te smeren maar dringen zich niet op als je nee zegt. Dat is in andere landen wel eens anders. Men leeft op straat, alles gebeurt buiten ook als het even stortregent.  

Onze eerste kennismaking met Vietnam is dus goed. Morgen gaan we naar Halong Bay en we zijn heel benieuwd hoe dat ons zal bevallen. De verwachtingen zijn hoog gespannen.