Hoi,

onze foto's staan online op http://www.xs4all.nl/~adisser/Maleisie/index.html

Verder ook Google Earth locaties in http://www.xs4all.nl/~adisser/Maleisie Locaties.kmz van onze reis.

Groetjes, Arno

Klokslag 05:00 uur staat het vliegtuig aan de gate.

De hele vlucht gedoezeld, beetje lezen, af en toe wat eten, weer slapen, wat drinken, je een keer omdraaien, nog een keer omdraaien, filmpje kijken, muziekje luisteren. Eigenlijk heb je het er maar druk mee.

Door de douane en wachtend op de koffers is Anne opeens d'r telefoontje kwijt. Snel met haar terug naar het toestel, maar helaas, de crew was al verdwenen en het toestel afgesloten. Snel maar een melding bij de 'gevonden voorwerpen'. Hoop dat dat wat opleverd.

Zondag ochtend zeer vroeg is een slechte tijd voor treinreizen. Als we tegen 06:00 uur zouden willen vertrekken zouden we er anderhalf uur over doen....

We besluiten eerst maar het lang verlangde pistoletje filet-americain met cappucino te gaan eten/drinken. Om kwart voor acht stappen we ons verder lege huis binnen.

Weer thuis.

 

Groetjes, Arno

p.s.: de eerste foto's staan nu ook in het log online.

Opgevouwen in een veel te kleine taxi rijden we de 50 km van het lokale vliegveld naar KLIA. De kofferbak staat half open, Jo d'r tas zit tussen m'n knieen geklemd. Het is inmiddel half vier en iedereen rammelt van de trek. Gelukkig rijdt 'ie lekker door over de tolweg. Goed kwart over vier op KLIA. Na wat zoeken de KLM balie gevonden, maar nog heel erg dicht. Bagage maar snel in een kluis en nu echt een hapje eten. Mc Donalds was al door Jo gesignaleerd dus de eerste westerse cultuur(?) gaan we al weer beleven. Op het Olympische terras van Mc Donalds verder maar naar de Spelen gekeken tot dat de check-in open ging. Bij de check-in gelukkig nog kunnen regelen dat we op dezelfde rij zitten. De ringits bij de meiden branden nu echt in hun zak, dus snel de douane door en de tax-free in. Jacq en ik maar weer op een terrasje, de meiden aan het shoppen. Vanaf half elf kunnen we boarden dus ze hebben maar anderhalf uur. Misschien dadelijk nog een licht hapje, en dan verlaten we Maleisie met een rijkdom aan ervaringen bij ons. Groetjes, Arno

Koffers ingepakt, tassen gevuld en naar het ontbijt. De meiden nog een laatste duik, even douchen en om 12:30 begint de thuisreis. Met een soort watertaxi jakkeren we half om het eiland naar een klein haventje. Daar staat een taxi klaar die ons naar het mini-vliegveldje brengt. Hoeps, hier maar tien kilo toegestaan!. Wij hebben 32 kg. teveel. Heel schappelijk wordt maar 15 gerekend, en dat nog eens naar beneden afgerond. Oef. (Nou ja, 15 RM per kg is natuurlijk niks) Als het vliegtuigje met een licht gezoem aankomt kan ik eindelijk een landing eens goed bekijken. Het wonderbaarlijk korte landingsbaantje blijkt gelukkig toch lang genoeg. Het boarden gaat erg snel, maar ja, er passen ook maar 50 mensen in dit toestel (volgens de info een Dash 7 Series 110) Klokslag 14:10 stijgen we soepel op. Het gezoem van de vier propellor motoren klinkt slaapverwekkend. Over een uurtje zijn we weer in Kuala Lumpur. Groetjes, Arno

Jacq en ik zitten alweer ruimschoots aan de koffie als de meiden hun huisje uitkomen. Vooral Jolande heeft er moeite mee want die lag om negen uur nog vast in slaap. Als je uit wil slapen is een resort geen goed idee. Ontbijt sluit om tien uur, lunch pas weer om half een. Uiteindelijk wel ontbijtje, en weer op naar de strandbedjes. De klok wordt door de dames vooruit gekeken want voor vandaag hebben ze wat moois geregeld, maar dat is pas om twee uur. Beetje zwemmen, beetje luieren, nog meer zwemmen en luieren in extrema, snel een lunchje, en daar gaan ze met z'n tweetjes naar de duikschool. Vandaag krijgen ze een duikles (helaas niet van Ronaldhino, de favoriete leraar). Eerst spullen passen (wetsuit, bril, flippers) dan de rugzak en fles erbij. Na zeer uitgebreide instructie is het naar het zwembad om het allemaal eens rustig verder uit te leggen en proberen. En dan de grote klapper natuurlijk: een duik bij een nabij koraalrif van ongeveer een half uur.Laaiend enthousiast komen ze terug. Of we niet nog even vier dagen langer kunnen blijven zodat ze hun PADI certificaat kunnen halen etc. Nadien aan de bar onze terugvlucht ingechecked met de PC van Gerrit. (PC van Jacq heeft even wat kuren) Dit was een Apple, en het lijkt erop dat de site van KLM niet helmaal goed werkt met Safari want een andere stoel kiezen lukte niet. Morgen op KLIA maar verder aan de balie oplossen. Met twee andere Nederlandse families tot het diner nog heerlijk geborreld. Na het diner weer koffie mee naar de veranda, terwijl de meisjes in de bar de opening van de Olympische Spelen aan het kijken zijn. Groetjes, Arno

Het is zover, we gaan duiken! Gister hebben we nog met z'n allen gesnorkeld, omdat paps en mams hun traumatische ervaring nog goed herrinneren in de rode zee en waren dus bang dat wij t ook doodeng vonden. Tja dat zij nu zulke bangerds zijn hoeven wij dat nog niet van hun overgenomen te hebben ! Een kwartier van tevoren staan wij bij de divecentre, zoals afgesproken. We krijgen een wetsuit, duikbril en flippers toegewezen. We krijgen een uitgebreide uitleg over alle slangetjes en dingetjes die aan de duikfles vastzitten. Deze uitleg krijgen we van 'Pocahontas' de duiker met het enge gezicht. Daarna krijgen we de uitleg van alle signalen en tekens die we gebruiken om te communiceren, want ja, onder water kan je nou eenmaal niet praten ! We krijgen gewichtjes om en trekken de soort van lifejacket, met daaraan de fles, aan. Met een poging om op te staan krijgen we door dat het nog veel zwaarder is dan verwacht en vallen dus bijna om. Half strompelend lopen we naar het zwembad en krijgen we daar onze eerste les. Eindelijk in het water ! Wat een verlichting voor je rug ! Onder water checkt hij of wij alle signalen nog snappen en of het ons lukt om de maskers te schoonmaken / clearen, ook hoe je op zoek moet gaan naar je lucht-toevoer-slang als je die bent 'verloren'. We zwemmen nog een rondje in het zwembad en hij is tevreden over ons, dus hup naar de zee ! Zwoegend lopen we over het strand. Wat trouwens echt heel gemeen was : Pocahontas ons half uitlachend 'huppelend' voor ons en wij heel erg veel moeite doen om ook maar een meter vooruit te komen. Eindelijk in de zee onze flippers aandoen en de masker op, nog een keer checken of alles goed zit. En dan gaan we de diepte in ! Al gauw kwamen we de eerste vissen tegen. We zijn veel verschillende soorten tegen gekomen in de meest prachtige variaties. Na een tijdje kwamen we ook op een soort 'kruispunt' verschillende scholen vissen zwommen door elkaar heen, een bizar gezicht. We zagen ook koraal en anemonen, dit keer in meerdere kleuren en vormen. De hele kleine zaten op een steen en waren erg grappig, als je ze aanraakte bloepte ze opeens "naar binnen". Ook vreemde schelpen, die dicht klapte als je er te dicht in de buurt kwam, waren van de partij. In totaal heeft het zo'n 2 uur in beslag genomen. We hebben in totaal een half uur echt gedoken en zijn 8-9 meter diep geweest. We vinden het zelfs zo leuk dat we terplekke verzonnen dat we ons duikbrevet willen halen. En hadden we paps en mams overgehaald dat we morgen ochtend ook wel graag mee wilden met Pien, Rolf en Gerrit, andere nederlandse mensen op het resort, kon dat niet omdat er maar liefs 18 uur tussen duiken en vliegen moest zitten ! Balen dus. Groetjes, Anne & Jolande

Je wordt wakker, haalt een dienblaadje met koffie en kruipt weer in bed, schrijf een reisverslagje van de vorige dag en gaat ontbijten. De dames gaan vervolgens shoppen en ik verpoos me heerlijk op het terras. Tegen lunchtijd zijn alle kraaltjes goed bekeken. Niemand heeft echt honger dus maar een klein snackje (alhoewel 8 stokjes sate nog best wel als een flinke hap klinkt;) De middag vullen we met een snorkel tripje. Jacq en ik zijn daarover, na onze ervaringen aan de Rode Zee, best wel wat gespannen. De meiden staan te trappelen. Als we het snorkelmateriaal halen hebben ze voor Jacqueline zelfs een duikbril op sterkte. Met een motorbootje varen we naar een eilandje een stukje verderop en gaan te water. Jacqueline gaat heel dapper voorop en met een gilletje vanwege al de visjes om haar heen snorkelt ze verder. De meiden en ik ook snel te water en daar zwommen we dan. Het leek net alsof je in een tropisch aquarium rondzwom. Overal kleine en soms wat grotere vissen in zeer felle kleuren, de bodem bezaaid met koraal en hier en daar mooie anemonen. De eerdere snorkelervaring was per direct vergeten. Ronduit prachtig. Ik had een onderwatercamera gehuurd en in een uurtje hebben we zeker 90 foto's geschoten. De begeleider had wat voer bij zich en als hij dat gaf zag het werkelijk zwart van de visjes. Dan met het bootje weer terug en even het zoute water afgespoeld in het zwembad. De middag hebben de meisjes lekker afgesloten met een boek op een strandbedje en wij heerlijk op de veranda met af en toe een biertje en/of cocktail. Na het diner saampjes nog een romantisch strand-wandelingetje en dan weer de oogjes toe. Zucht, ik ben er nog moe van. Het is nu negen uur in de morgen en ik zit weer op de veranda met een kopje koffie dit verslagje te schrijven. De eerste strandgasten nemen al plaats en ik ga de meisjes maar eens porren. Moeten we hier nog zo'n loodzware dag door? Groetjes, Arno

Nog voor zonsopkomst zit ik buiten op de veranda een kopje thee te drinken. De boot naar Pulau Redang vertrekt om negen uur en is een uurtje rijden, dus we worden al om half acht opgehaald. Kortom:j zeven uur ontbijten, en om iedereen de tijd te geven 'even' wakker te worden heb ik de wekker maar op zes uur gezet. Ik zie het langzaam aan licht worden terwijl de drie dynamische dames zich nog eens omdraaien. Uiteindelijk slagen we er in om min of meer bijtijds ook in dat busje te stappen en we zij zeker op tijd bij de boot. De overtocht duurt, ondanks de behoorlijke snelheid die deze boot kan maken, toch nog ruim een uur. Heerlijk in de wind boven op het open dek varen we tussen de diverse eilanden door naar Pulau Redang. Daar aangekomen zien we een hagelwit strand waar een op vaten drijvende kade uitsteekt, drijvend in het helderste zeewater wat ik ooit gezien heb. De boot slaagt er in om aan die kade af te meren en met een klein sprongetje kunnen we van boord. Inmiddels wordt de bagage uitgeladen door hulpgrage handen en op het strand uitgesorterteerd naar Resort. Als wij ook op het strand staan worden we opgepikt door iemand die ons de laatste honderd meter meeneemt naar het Coral Redang Island Resort. We lopen over heel kleinkorrellig zand wat verrassend koel os aan je voeten. Check in aan de bar met een welkomst glaasje en nog heel even wachten want onze huisjes worden nog gecleaned. Dat geeft ons even de tijd om wat rond te neuzen. Met drie man sterk wordt onze bagage uiteindelijk naar de huisjes gebracht die, we boffen alweer, werkelijk de beste van het resort zijn. (Nr 19 en 20). Pal aan het strand! Even acclimatiseren, de meiden het zwembad in, even een lunch en naar het strand. Voor mij voldoende schaduw, de meiden heerlijk in de zon. Af en toe het bijna lauwe zeewater in en zo trok de dag verder voorbij. Met Jacqueline even het hele strand op en neer gewandeld. Aan het strand is her een aaneenshakeling van een stuk of acht resorts waarvan Coral Redang toch wel de leukste is. Hier en daar nog een barretje, duikshop of strandwinkeltje, dat is het wel. Beetje spijtig voor de meisjes want de ringits branden in hun zak/tas en echt een shopping mogelijkheid is er niet. Terug bij ons eigen resort willen we nog even gaan informeren over snorkelen als blijkt dat er een fikse bui aankomt. We sprinten naar de open bar, en net als we aan een heerlijke cocktail zitten barst er een hoosbui los. Ach, we zitten daar prima en een paar cocktails later is het weer droog. De meiden waren al in hun huisje, dus ook zij bleven droog. De rest van de avond bleef het nadruppelen, maar omdat de temperatuur nog altijd prima is heb je daar eigenlijk geen ongemak aan. Na het diner heerlijk op de veranda nog een kopje koffie en dan maar oogjes toe. Groetes, Arno

Een echt bounty eiland, anders kan ik Pulau Redang niet noemen. En weer de beste huisjes pal aan het hagel witte strand. Vanavond een uitgebreider verslag. Groetjes, Arno

Woordje vooraf: vreemd genoeg lukt het niet om vanuit het Sutra Beach Resort een goede GPRS verbinding te maken. Hierdoor worden de berichtjes pas later gepost. Zo gauw als ik weer verbindig heb wordt de schade ingehaald. Lekker uitslapen vandaag. Tegen negen laten we de wekker voor het eerst eens aflopen en na tienen schuiven we allemaal aan het ontbijt. Ook hier weer een mega groot buffet met een enorme variatie waar haast niet uit te kiezen valt. Alleen, na die vier maaltijden van gisteren is er nog niet zo veel ruimte. Na het ontbijt schuiven we naar de bedjes aan het zwembad, drinken wat, poedelen wat en vullen we de dag in ledigheid. Een late lunch en op het moment dat we weer aan het zwembad willen gaan zitten betrekt de lucht. We hadden al wat gerommel gehoord uit de verte, maar nu was het hier toch ook wel dreigend. Nog geen vijf minuten later voelen we de eerste kleine spetjes en vlak nadat we ons hadden teruggetrokken naar de veranda van het huisje kwam de stortbui. Het koelde heerlijk af en het rook heerlijk. Bakje koffie erbij en we zaten daar prima. Om half vijf zitten we klaar in de lobby om een Vuurvliegjes reisje te maken. Veel te vroeg bleek later. Dit reisje maakte we met twee andere Nederlandse gezinnen en gek genoeg hadden wij dus half vijf doorgekregen, gezin nr.twee (familie Smit) vijf uur, en gezin drie (familie Nikkels) half zes. Het middelde uit naar kwart over vijf. Gelukkig was de bui toen al over. Met een extreem luxe touringcar maken we een reis langs de kust en stoppen tegen zessen bij een vissersplaatsje. Beetje pech, geen visser meer te zien. Hier wordt ook door Ping-Anchorage, de lokale reisagent, een resort gebouwd in zeer traditionele bouw en dat is absoluut het bekijken waard. Inmiddels begint de lucht weer te betrekken dus de bij dit reisje behorende strand picknick wordt verplaatst naar een van de meer afgebouwde huisjes van dit resort. Heerlijk droog hebben we daar prima gepicknickt onder het luide gekletter van de regen op het dak. Verlichting werd door een paar nog aanwezige bouwlui snel provisorisch aangelegd en alweer zaten we prima. Tegen acht uur, het is dan al volkomen donker en praktisch droog, lopen we in het donker een paar honderd meter verder naar de rand van een nabij gelegen moeras. Hier zijn de vuurvliegjes. Het aparte van de vuurvliegjes in dit deel van Maleisie is dat ze zich maar op een paar vaste plaatsen (bomen,struiken) ophouden, en, nog mooier, ze min of meer synchroon knipperen. Het is alsof je naar natuurlijke kerstverlichting staat te kijken. Heel mooi en zeer bijzonder. Terug in de bus krijgen we onverwacht te horen dat we nog ergens anders een stop maken, alleen verstaat eigenlijk niemand wat dat gaat inhouden. Als de bus stopt laten we ons als een stel makke schapen leiden naar een huisje van een visser waar we allemaal heel hartelijk ontvangen worden en een kopje zoete thee en wat lekkers krijgen aangeboden. Na uitgebreide gezelligheid begint er ook nog een grote verkleedpatij: iedereen wordt in sarongs e.d. gehezen. De dames zien er prachtig uit en naar verluidt stond het mij erg natuurlijk. De visser wilde graag een Euro voor een soort van verzameling, en uiteindelijkhebben we hem alle soorten Euro muntjes gegeven, aangevuld met een tien Euro biljet waar al onze namen op staan. Een tel later werd dat geheel ingelijst en al aan de muur gehangen. Na een uitgebreid afscheid gaan we met de bus terug naar het resort waar we met het hele gezelschap nog even na borrelen. Dit was bijelkaar een wat typisch, en erg leuk uitstapje. Als Jacqueline en ik op de veranda nog een kopje koffie drinken zijn op het strand twee jongleurs aan het oefenen met vuur aan het einde van zwaaiende kettingen. In het donker een absoluut spektakulair gezicht. Terug in de kamer zien we de ansichtkaarten weer liggen die nog altijd verstuurd moeten worden. Dus pa,ma,Corinne en alleen oma: de kaarten komen er nu aan hoor! Groetjes, Arno

De ochtend start al om 6:30 omdat we om 7:30 al opgehaald worden. Als ik vijf minuten later naar buiten stap hoor je tussen de kukelende hanen links en rechts het Mohamedaanse ochtendgebed. Vannacht heeft het ronduit gehoost waardoor het stof lekker is weggespoeld. Dit huis heeft geen airco maar de twee op topsnelheid draaiende ventilatoren hebben er voor gezorgd dat we weer een prima nachtrust hebben gehad. Stipt zeven uur stappen we de keuken in waar al lthee klaar staat. Kort daar op komt onze gastheer binnen met tasjes vol lekkers. Bananen bladeren gevuld met nasi dakang en nasi lemak, spekkoek in diverse vormen, een soort zoete gevulde oliebolletjes en zo verder. We waren allemaal tonnetje rond want zo'n uitgebreid ontbijt hadden we nog niet vaak gegeten. Tegen acht uur maar eens gaan bellen waar het busje bleef. Het is onderweg, was het antwoord. We hebben de tijd gevuld met kletsen en nog meer 'kuiltje-kiezelsteentje' totdat tegen negen uur eindelijk het busje er is. Vandaag als aktiviteit de Marang River Safari. Na een ritje van circa een half uur komen we aan bij een plat motorbootje met huif. Onderweg hebben we nog twee mensen opgehaald en gezessen, aangevuld met gids, gaan we aan boord. We varen de Marang River een flink stuk stoomopwaarts en de gids is links en rechts zoekend naar interressante dingen. We hebben zeer grote hagedissen gezien, zeearenden en onder andere grappige springvisjes. Uiteindelijk leggen we aan bij een dorpje aan de rivier en gaan van boord. In dit primitieve dorpje krijgen we te zien hoe ze dakbedekking maken van langs de rivier groeiend groen. Jacqueline heeft dat natuurlijk ook even geprobeerd. Er zou een demo gegeven worden hoe er van jonge palmbladeren suiker gemaakt wordt maar de suikermaker was ziek. De gids heeft het nog wel eventje uitgelegd hoe dat helemaal werkt en het ons laten proeven. Erg lekker! We hebben zelf ook een plak meegenomen. Nu door naar Pak Uda, die een paar getrainde aapjes heeft die kokosnoten uit de palm halen. Een van die aapjes slaagde erin een pluk haar van Jolande te pakken te krijgen en rukte een paar haren uit. Opeens waren de aapjes een stuk minder schattig. Het aapje ging aangelijnd heel vlot de boom in en draaide een kokosnoot net zolang totdat hij zo uit de boom kieperde en met plof op de grond belande. De gids had een hele lunch bij zich, weer met bananenbladeren gevuld met diverse nasi, allerhande koek, maar ook heerlijke sandwiches en een pastasalade. Kopje thee of koffie, en natuurlijk de vers geplukte kokosnoten. Na de lunch gaan we weer aan boord van het bootje en varen terug naar de startplaats en rijden vervolgens terug naar de homestay. Hier blijkt dat er iets met de afstemming niet helemaal goed is gegaan want ook hier staat een uitgebreide lunch klaar. Met een grote grijns stappen we weer aan tafel en smikkelen gewoon een tweede lunch naar binnen. Opgevuld stappen we dan weer het busje in, nu op weg naar het Sutra Beach Resort in Merang en uitgezwaaid door heel de familie. Het Sutra Beach Resort overtreft alle verwachtingen en het spijtige gevoel dat we de homestay alweer zo snel verlaten hebben is snel vergeten. Ons huisje ligt op veruit de mooiste plek. Vanuit de achterkant kan je de zee haast aanraken en naast ons op vijf meter het zwembad. Dit zwembad was verder de rest van onze activiteiten hier voor vandaag. 's Avonds nog wel even naar het restaurant voor een snack, maar dat was het wel. Groetjes, Arno

De dag begint met een dansje waarna we ontdekken dat er eindelijk een (zeik)straaltje water uit de kraan komt. De dag kan al niet meer kapot! Volledig bepakt gaan we naar het ontbijt waar een ware 'struggle for breakfast' gaande is. Ik slaag er in om de laatste drie toasts te veroveren, die samen met een restantje witte bonen in tomatensaus, wat kokosjam en halfbakken koffie ons ontbijt dreigen te worden. Ik werd weer even bevestigd in m'n 'ik vind een buffet niet leuk' gedachte. Gelukkig werd het brood en de scrambled eggs even later aangevuld dus hop, even dringen, en we hadden toch een redelijk ontbijt. Dat hadden we ook wel nodig want de reisdag stond voor de deur. Om half negen gaan we met een busje voor de laatste keer naar de Jetty waar we iets na negenen met een longboat terug naar Kuala Temberling varen. Onder de reisgenoten zijn o.a. weer die twee meisjes, Helena en Laura (met ouders, Gerrit en Edith) en ook nog een ander Nederlands gezin wat ook ongeveer dezelfde reis maakt. De tocht met de longboat duurt ook terug ruim twee en een half uur en is ronduit heerlijk (op een paar versteende billen na). Van de trektocht van gisteren heeft zo'n beetje iedereen spierpijn in z'n bovenbenen wat ook niet bevoordelijk is. (Op Jolande na dan, met die sterke roeibenen van haar). Na aankomst even snel fourageren en plassen en dan de huurauto weer in want we hebben nog aardig wat kilometers te maken naar Kuala Terengganu, onze eindbestemming voor vandaag. Tegen 12:00 rijden we weg. Zeker het eerste stuk, circa 75 km naar de Highway 8 valt vies tegen. Eigenlijk was dat alleen maar bochtje links, bochtje rechts op een redelijk smalle weg. Vooraf ingeschat 1 uur, uiteindelijk net geen twee. Waarschijnlijk wel een mooie rit,'k heb er alleen weinig van gezien. Dan nog maar 260 km te gaan. De eerste de beste pleisterplaats op de snelweg bereiken we dan al gauw. Dat was hard nodig want iedereen was een beetje flauw. Jolande was zelfs ronduit wagenziek. Ook hier treffen we weer Helena en Laura ( met ouders) die met een auto de zelfde trip aan het maken zijn. Na een lekker hapje rijst, groente en vlees gaan we wederom op pad en komen na een klein uurtje tot de conclusie dat de snelweg gewoon op houdt en we na de tolpoort de laatste 160 km over secundaire wegen moeten maken. Tegen zeven uur rijden we eindelijk Kuala Terengganu binnen. Onderweg hebben alleen nog twee 'plas' stops gemaakt. In Kuala Terengganu hadden we nog een puzzeltje op te lossen, nl. 'Waar moeten we de auto droppen'. We konden in onze spullen geen adres vinden van Ping-Anchorage', de lokale agent, alleen een telefoonnummer. Maar om directions te vragen moet je wel kunnen uitleggen waar je bent. Op goed geluk rij ik Kuala Terengganu in op zoek naar een herkenbaar beginpunt. Links en rechts kijkend naar een uit-te-leggen locatie staan we opeens voor het agentschap. Een hele gelukkige afslag! We worden opgewacht door de lokale agent die de auto sleutels in ontvangst neemt en ons een busje wijst wat ons naar de overnachtingsplek leidt. In dit busje alweer Helena en Laura (met ouders) die mee gaan naar de zelfde plek. Vanavond overnachten we in een Homestay, dat is bij Maleiers thuis. Tegen 20:00 uur komen we daar eindelijk aan en worden heel hartelijk welkom geheten. Nadat we onze kamers zijn gewezen blijkt dat er slechts 1 gezin verwacht werd en niet twee. Dat zal dus wat proppeen worden! Na wat opgefrist te zijn ligt er een kleed in de woonkamer met glaasjes jus d'Orange en schaaltjes kroepoek waarom heen we gaan zitten (mannen als kleermaker, vrouwen benen naast gevlijd, voetzolen niet naar een ander wijsend) en coverseren in het Engles met ons gastgezin (vader, twee zoons en dochter, vrouwlief is continu druk). Binnen de kortste keren zitten de kinderen rond een computer en nog wat later spelen ze met 'n allen "kuiltje-kiezelsteentje'. Tegen tienen nog een hapje eten (rijst met kip en heerlijke sambal) en een kopje zoete koffie (volwassenen) of thee (kinderen). Als we kort daarna naar bed gaan wordt er aan Anne en Jolande gevraagd of ze soms bij de jongste dochter willen logeren. Na wat geschutter doen ze dat zodat Jacqueline en ik in het kleine gastenkamertje kunnen slapen. Dat slapen gaan we maar snel doen want morgen ochtend worden we al om 7:30 opgepikt voor de volgende aktiviteit, een rondvaart door de moerassen en Mangrove bossen. Groetjes, Arno

Om half zes worden we in de lobby opgehaald en met het busje weer naar de jetty gebracht voor een kort boottochtje met een longboat naar de settlement van de Orang Asli. Een ander gezin wat min of meer de zelfde reis maakt gaat ook weer mee. Ze hebben twee dochtertjes van zes en acht jaar, en die kijken al sinds gisteravond op naar Anne en Jolande. (En omgekeerd vinden Anne en Jolande ze schattig, dus dat klikt wel). De Orang Asli zijn nomadische bewoners van het regenwoud. Aangekomen in het mini dorpje, een hut of tien, valt direct op wat een vreselijk armoedig geheel het is. We worden naar wat bankjes gestuurd en vragen de gids gelijk honderd uit. Dit is een echt natuurvolk, en de 'spirit' bepaald veel van hun leven. Deze hutjes worden eigenlijk alleen gebruikt voor de nacht, en dan rollen ze de wat matjes uit en kunnen gaan slapen. De meisjes huwen rond hun twaalfde jaar, de jongens ronde hun vijftiende. Gemiddeld worden ze niet veel ouder dan een jaar of vijfenveertig en sterven met name door longkanker wegens het vele roken. Daar wordt al rond het vijfde jaar mee begonnen. Dit wordt door de stam gestimuleerd om de jongeren zo snel mogelijk mee te laten voorzien in de dagelijkse behoeften. (Als het geld op is en er niet meer gerookt kan worden gaan de kinderen eerder mee helpen om weer iets aan geld te generen met zaken uit de jungle zodat er weer eten en rookwaar gekocht kan worden) Een gemiddeld gezin telt al gauw veertien kinderen. De vrouwen bouwen de hutjes terwijl de mannen de materialen voorzien (moet van de spirit). De vrouwen zijn sterk afhankelijk van de mannen, en mogen ook hertrouwen als hun man is overleden. De mannen mogen dat niet. Een echte huwelijksceremonie kennen ze niet. Als een vrouw de hut van een man deelt (is blijven slapen) zijn ze een paar. (Daarnaast nog een verhaaltje over het bos in rennende vrouwen en mannen die daar achteraan rennen. Wie het eerst een vrouw aanraakt heeft gewonnen.....Onduidelijk of dat serieus genomen moest worden). We krijgen een demonstratie vuurmaken met een stukje hout en een string rotan. Dit ging echt razend snel! Het vuurtje wordt gelijk gebruikt voor een demo 'gifpijltjes maken'. Hier wordt wat hars mee gesmolten zoadat het balans blokje, een kern van een super lichte wortel van een waterplant, goed aan het pijltje blijft zitten. Vervolgens een korte demonstratie blaaspiip. Met die blaaspijp weten ze dieren tot ca. 60 meter afstand te raken. Kleine dieren zijn binnen enkele minuten dood, grotere raken verlamd. Een krachtig gif dus, uit een boom ( de Ipon) die we vanmorgen hebben gezien (het stukje waar het dier is geraakt wordt niet gegeten). Allicht mogen wij ook de blaaspijp proberen. Ik schoot mis, maar zeer ver! Uiteindelijk even rond door het dorp om de boel van wat dichterbij te bekijken. Eigenlijk geen woorden voor wat we daar zagen. Ik hoop dat ze gelukkig zijn met dit leven want het was maar een armoedig zooitje. Vrij vlot kreeg ik wel het gevoel van 'aapjes kijken' en was dus wel blij dat we weer terug gingen naar het resort voor een hapje eten en een kopje koffie. Morgen staat om half negen het busje al weer klaar om ons naar de boot te brengen dus ook vandaag maar weer vlot de ogen toe. Groetjes, Arno

De ochtend bracht een wat onhandige verrassing: geen water. Even douchen of anderzins opknappen was er niet bij, ondanks de verzekering dat het binnen een kwartier opgelost zou zijn. Het ontbijt was eenvoudig doch voedzaam. Scrambled eggs, toast, jam en verse meloen vulde prima. Alleen de koffie had duidelijk z' n beste tijd gehad. Nogmaals gezeurd over het water en 'de manager' is zeer verbaast en gaat het gelijk oplossen.(Hopen we dan maar) Na het ontbijt worden wij en nog een tiental anderen opgepikt in de lobby. Vandaag staat er een flinke wandeling op het programma met als uitsmijter de Canopy (hangbrug) walk. Even weer met de watertaxi naar de overkant en de trek begint. Onderweg wordt er overal over de aanwezige flora en fauna van alles verteld. We hebben joekels van mieren gezien, bijen en wespen nesten en vele vormen van medicinaal toepasbare planten. Heerlijk geurend hout geroken en zelfs een wild zwijn gezien. De wandeling van zeker een uur was erg pittig en zeker bergop was ronduit zwaar. Tussen de wortlels doorstappend en letterlijk badend in het zweet kwamen we uiteindelijk boven op een berg waarvandaan je met helder weer waarschijnlijk mooi uitzicht hebt. Helaas voor ons was het zwaar nevelig dus richtte we ons maar op het bijtanken van al het verloren vocht. Na de top richting de Canopy, een wandeling van circa een half uur bergafwaarts. Hier was voor een deel een soort plateautrap gemaakt. Alleen niet al te stevig. Jacqueline stapte op een losse plank en schoot met haar voet dwars door de trap. Gelukkig geen breuken of verrekkingen, maar d'r voet is aardig gehavend met schaven, krassen en zwellingen.. Bij de Canopy moeten we even op ons beurt wachten voor dat we er op mogen. Er worden zeer stricte regels gehanteerd m.b.t. Het aantal mensen erop, en de onderlinge afstand. De Canopy is een zeer smalle hangbrug op hoogte van de boomtoppen en van boom naar boom gaat. Bij elke boom even onderbroken door een klein platform. Aangezien de bomen hier enorm groot kunnen worden rijkt de Canopy tot 45 meter boven de grond. Als wij aan de beurt zijn krijg ikvan de dames te horen dat ik als eerste mag. Joepie. Vol vertrouwen (?) Stap ik op her smalle plankier en begin te lopen. Het ding schommelt wiebelt en kraakt, maar houdt gelukkig wel stand. De dames volgde met gegriezel langzaam er achteraan. Om dit stuk af te maken: alleen Jolande heeft er van genoten, de rest heeft het ondergaan. Na de Canopy nog een wandelingetje van een twintig minuten en we staan weer bij de watertaxi. Terug in het resort blijkt het water nog steeds niet te werken. Na nogmaals 'de manager' te hebben aangesproken krijg ik een heel verhaal over kapotte pompen en dergelijke, en de sleutel van een tweede huisje om dan daar maar te douchen e.d. Okay, die douche is hard nodig dus dan maar bij de buren. Eerst maar even langs het lunchbuffet (rijst, kip, vissenkoppen en tauge) en dan een siesta. Om vijf uur worden we weer in de lobby verwacht voor een hike naar de Orang Asli settlement. Groetjes, Arno

Nadat Jacqueline d'r schoonheidsslaapje afgerond heeft zijn we samen het dorpje en de rivierover eventjes gaan verkennen. Aan de oever liggen allemaal drijvende restaurantjes en dergelijke, en op de oever overal kleine en grotere hostels en kamer verhuur. Het ziet er allemaal een beetje troosteloos uit. Er staat ook een basisschool die, net als overal waar we er een zien, juist weerpico bello uit ziet. Net als we er langs lopen klinkt er een muzieklesje en dat maakt het wel erg leuk. Bij het water zat nog een mini supermarktje waar we gelukkig wat penlights voor onze kamera konden kopen want de voorraad bleek eerder op dan verwacht. Hier ook nog maar twee zaklantaarntjes gekocht voor de jungle walk van vanavond. Teruggekomen in onze kamer blijkt dat de meisjes onveranderd kunnen mieren. Het heeft zeker drie kwartier geduurd voordat er duidelijkheid was wie de rode, en wie de blauwe mocht gaan gebruiken. Om dit uiteindelijk te beslechten zij we een boompje gaan klaverjassen (hiervoor is Jacqueline wel eerst teruggelopen naar het dorp om speelkaarten te kopen, want het winkeltje op het resort was al dicht) Halfacht, en het avondeten buffetje staat klaar. Rijst, spercieboontjes,kip,iets vaags wat nog het meest op inktvis ringen lijkt maar dat waarschijnlijk niet is want we zitten inmiddels een behoorlijk eind van de kust, en een heerlijk pittig groentesoepje. Kopje koffie na en snel de muggenspray even rond want de Night Jungle Wallk gaat beginnen. We worden in de lobby bijelkaar getrommeld door 'de neef van Aron Winter' die ons vanavond de jungle by night zal gaan laten zien. Aardige observatie: letterlijk iedereen staat gekleed in dichte schoenen, lange broek en lange mouwen en het halve hotel geurt naar Deet/Autan, maardeze gids staat erbij in een voetbalshirtje, boxer short en open sandalen. Staan we nu voor niets te smoren? Met een taxi bootje zijn we snel aan de overkant van de rivier. Hier zit de toegang tot het park en de start van de nightwalk. Met een man of twintig struinen we achter de gids aan. Echte wilde jungle is dit niet, we lopen het meerendeel van de tijd over knuppelbruggetjes. Wel aardig wat beestjes (vooral insecten) gezien en allemaal in een wat groter formaat dan je thuis gewend bent. Het is verder wel indrukwekkend. Aarde donker, zeer warm en vochtig en overal geluiden. Erg leuk. Vanuit een observatiepost zagen we vijf flink grote herten. Na een uurtje zijn we alweer bij het beginpunt en iets na tien uur lopen we de lobby van het resort in om nog even wat te drinken. Groetjes, Arno

Start 1: 's Morgens om 06:30 gaat de wekker. Met een knal wordt hij uitgezet, want bij nader inzien is 07:00 vroeg genoeg. Start 2: 's Morgens om 07:00 gaat de wekker en Jacqueline en ik springen hopla uit bed om de nieuwe dag te beginnen. De meisjes liggen daarna nog bijna een half uur voor pa.mpus op bed alvorens ook er uit te kruipen. Het ontbijt mag geen naam hebben. Slappe koffie, drie toastjes en een gebakken ei, dat was het wel. Met de auto was de weg naar de Taman Negara Jetty (aanlegsteiger) snel gevonden en na een ritje van circa 30 minuten kwamen we keurig een kwartier voor vertrek aan. Tenminste, dat dachten we. De vertrektijd blijkt half tien te zijn dus voor niets gehaast. Boot tickets, park- en camera-permits waren snel geregeld, en na wat laatste tassen gehannes waren ook twee rugzakjes met spullen ingepakt. De auto staat geparkeerd met achterin alle andere bagage/zooi. Tijd om aan boord te gaan. Via een wankel plankiertje kunnen we naar een drijvende steiger waar pal daarna een longboat aanlegt om ons en 10 anderen op te pikken. Vol gas varen we weg over de rivier richting het Woodland resort pal aan de ingang van het park. Onderweg zien we het regenwoud in al z'n glorie aan ons voorbijtrekken. Hier en daar zie je waterbuffels en een enkele visser controleert z'n netten. Na een tocht van ruim twee uur komen we aan bij onze bestemming. Met een welkomswoord en drankje worden we gelijk een drijvend restaurantje in geloodst waar ook allerlei excursies kunnen worden geboekt. Dat laten we maar even, en na een korte wandeling tegen de wal omhoog vinden we onze transfer naar het resort. Ook dit is weer een heel huisjescomplex en het ziet er allemaal verzorgd uit. Het lunchen was wat matig door de beperkte keus die nog voorradig was, maar vulde goed af. Jammer dat het zwembadje dicht is. Jacqueline en ik hebben het nog even bekeken maar het was gewoon goor groen water. (Pomp is stuk). Via dit hotel nog wel even een uitje naar de Canopy geregeld want dat was in Nederland ergens uit de boeking verdwenen. (Hier vertel ik morgen meer over). Vanmiddag verder geen plannen. De meisjes liggen lekker rustig wat te lezen en Jacqueline doet alsof ze dat ook doet, maar haar adem is diep en regelmatig en haar ogen gesloten...... Groetjes, Arno

Vroeg op vandaag; om negen uur zal er iemand in de lobby met de huurauto klaar staan en het is dus wel zo prettig dat we dan ontbeten hebben. Dit valt ons allemaal niet mee. De dames zijn na de wekker weer in slaap gevallen dus uiteindelijk zoek ik om 9:15 in m'n eentje deze knul maar op om in ieder geval de papiertjes te regelen. Als we daar klaar mee zijn komt Jacqueline om het navigatie deel mee door te nemen. De jongen is bijzonder geduldig en hulpvaardig en ontdekt op onze landkaart voor het eerst z'n geboortedorp(!). Tegen half elf zit uiteindelijk iedereen in de auto, liggen de koffers/tassen achterin en kan ik mijn eerste meters in het volstrekt chaotische verkeer van Kuala Lumpur gaan rijden. Aangezien ze ook nog eens aan de verkeerde kant rijden en het stuur aan de verkeerde kant van de auto hebben gemaakt is dat wel even een uitdaging. Gelukkig zitten de pedalen gewoon goed, maar ik moet wel opletten dat, als ik de richtingaanwijzer wil gebruiken niet de ruitenwisser aanzet. Ondanks de toch best heldere aanwijzingen van iedereen slaag ik er in om toch de juiste oprit te missen. Maar na wat extra rondjes door centrum Kuala Lumpur zijn we uiteindelijk toch goed op de snelweg en richting Jerankut. Bij de allereerste pleisterplaats stoppen we gelijk maar weer, want vooralsnog kon niemand ons uitleggen waar het Kualah Gandah Elephant Sanctuary was waar we vandaag een uitgebreide stop willen maken. Bij deze stop (benzine pomp, diverse eetzaakjes) hoopte we deze directions wel te krijgen. Dit bleek alleen ijdele hoop. De eigenaar was erg blij met vier toeristen in z'n zaak maar kon ons hiermee niet helpen. In z'n behulpzaamheid ging hij gelijk al z'n klanten rond maar helaas, niemand had enig idee. In de ernaastgelegen benzinepomp hadden we iets meer succes. De jongen aan wie we h.e.e.a. vroegen haalde direct z'n baas uit een kantoortje en deze kon ons vertellen dat het in de buurt van Lanchang moest liggen. Vol goede moed maar weer verder, totdat vanaf de achterbank het 'ik moet plassen' klinkt. Dit kwam goed uit, want bij de eerst volgende pleisterplaats, waar dus ook geplast werd, hing een toerist-info bord met de benodigde informatie. (Highway 8, afslag 816) Een luttele tijd later rijden we over een asfaltstrookje de laatste vijf kilometer door de bush en komen perfect getimed bij de sanctuary aan. Een half uur later (14:00) begint het voederen/berijden/plonsen al. Je wordt verzocht je eerst te registreren, en daar horen we dat, vanwege het aantal gasten, we maar twee tickets (gele) krijgen waarmee je ook op een olifant mag rijden. Dat wordt beperkt tot 120 personen per dag. De overigen krijgen een 'alleen kijken' sticker (Rood). Allicht krijgen de meiden de gele stickers, maar Jacqueline baalt even grondig. In de jungle is een behoorlijk gekapt stuk waar de olifanten beschermd hun leven leiden, en iets na twee worden ze daar door hun verzorgers opgehaald en naar een riviertje gebracht waar ze eerst eens grondig gepoetst worden. Zowel de olifanten als de verzorgers hebben hier duidelijk lol in. Als het voedertijd is zijn de toeristen aan de beurt. De olifanten staan nu vast onder een groot afdak, zijn lekker afgespoten en worden door ons verwend met papaya, watermeloen en bananen, die in een bak klaar staat. Nu is het tijd voor het rijden, maar dat is toch enigszins suf. Twintig meter stappen en er hop weer af. De meiden genoten er desondanks wel van! Jacqueline heeft nog gepraat als brugman met helaas geen resultaat. (Ik had het in de wachttijd ook al voor haar geprobeerd en mij was het ook al niet gelukt) Nu komt het echt leuke stuk: op de rug van de olifant en dan om plonsen in het riviertje. Jacqueline vind opeens op een tafel een gele sticker geplakt en staat trots met de meisjes in de rij bij een klein steigertje langs de rivier. Als ze aan de beurt zijn stappen ze op, de olifant loopt een paar meter de rivier in en laat zich pardoes omvallen. Enthousiast geproets ten top! Mocht je je afvragen waar ik al die tijd was? Ik was gewoon pakezel spelen met alle spullen die niet nat mochten worden, en maakte met m'n vrije hand een berg foto's. Nat en voldaan kleden de dames zich rond de auto even een beetje om waarna we het laatste stuk naar Jerantut afleggen. Hier aangekomen is het heel even zoeken, maar binnen de kortste keren is het Jerantut Hill Resort gevonden.(ca. Anderhalve kilometer buiten de stad) Dit resort is gebouwd tegen een vrij stijle heuvel en bestaat uit een aantal flinke betonnen flats rond een zwembad en hoger tegen de heuvel een twintigtal huisjes. Het geheel heeft z'n beste tijd al gehad, en een ander Nederlands gezin zijn de enig waarneembare overige gasten. Jacqueline en ik nemen nog snel een plons in het water en drinken nog wat terwijl de meisjes liggen bij te komen bij de airco in ons huisje. Omdat het stukje Jerantut wat we onderweg gezien hebben er niet echt aantrekkelijk uit zag besluiten we om in het hotel te eten. Uit de uitgebreide kaart kiest Jacqueline wat gerechten voor ons beiden en voor we het weten staat de tafel vol met heerlijke hapjes. De meisjes vinden de'oosterse keuken' wel heel leuk maar besluiten toch maar voor een meer Europees hapje. Ondanks (of dankzij?) De eerste 'shabby' indruk van het geheel hebben we heerlijk gegeten. Na nog wat onderhandelen mogen we morgen een kwartier eerder ontbijten zodat we op tijd bij de boot naar Taman Negara kunnen zijn. Als we terug zijn in het huisje is ook het nog ontbrekende vierde bed geplaatst. (Uhm, er ligt een matras op de vloer en er naast een laken, kussen en een badlaken als dekentje). Dat wordt deze nacht mijn rustplekkie tot morgen ochtend 06:30 Groetjes, Arno

Op m'n gemakkie loop ik op het terrein rond om nog wat foto's te maken als opeens zo'n twee meter voor me een reptiel voor me langs rent. Volgens mij een varaan en ongeveer een meter lang. Effe schrikken, dan snel wat foto's. Haartjes verfrist, nagels gelakt en voeten gekneust, zo komen de dames terug van de spa. Voetreflex massage blijkt een vooral pijnlijke aangelegenheid te zijn. Even nog wat omkleden en dan is het tijd om met een taxibusje naar het vliegveld te gaan voor de 17:25 vlucht naar Kuala Lumpur. Na de check-in bij een foto-shop geinformeerd naar een nieuwe accu voor Jo d'r toestel want die loopt nu wel supersnel leeg. Helaas hadden ze net deze niet. Hopelijk vanavond in Kuala lumpur meer geluk. Ook nog even wat eten, en hier heb ik weer de Maleise nasi (nasi lemak) genomen. Weer heerlijk! De dames hielden het op een broodje kaas, pizza margharita en lamb chops. Na de douane en een kwartiertje wachten wordt er net omgeroepen dan de vlucht vijf kwartier vertraging heeft. Daar zitten we dan. Afwachten maar..... Goed half zeven kunnen we opeens instappen, en een klein uurtje later landen we alweer na een rustig vlucht in Kuala Lumpur. De koffers ophalen was wel leuk. Zowel de eerste als uiteindelijk de allerlaatste koffer was van ons. Na een redelijk confortabele rit komen we weer aan in hotel Royale Bintang. We wisten dat daar om de hoek een grote elektronica mall zat en daar slaag ik al heel snel voor die accu die Jolande nog voor haar fototoestel nodig had. Heel chique nog even wat drinken in het centrum en al shoppend is Anne geslaagd met een paar leuke slippertjes. In de tussentijd heb ik me gevuld met een flinke Mac-quaterpounder, die hier in Azie net zo goed smaakt als thuis. Nu maar snel slapen, morgen ochtend staat om 09:00 de huurauto beneden klaar. Welterusten, Arno P.s. Foto's toevoegen is nog even wat lastig. Dit verslag maak ik met een Blackberry (soort PDA), en dat is al lastig genoeg. Voorlopig even je fantasie gebruiken. Wie weet komen ze tijdens de vakantie er nog bij, en anders gewoon er na.

Prompt negen uur zitten we al aan het ontbijt. De meisjes wennen waarschijnlijk toch niet helemaal aan het tijdverschil want ze hebben het vanacht nog twee uur zien worden en zijn allebei wat dufjes. Vandaag moeten we de huisjes al om 12:00 uur uit, dus na het ontbijt maar snel de koffers gepakt en hop, naar het strand en naar de waterscooter. Twee maal een kwartier en de dames zullen sturen! Al snel zit ik bij Jolande achterop en na enig voorzichtig wennen spuiten we vol gas over het water. Dit gaat haar duidelijk beter af dan een landscooter. Een kwartier is erg snel voorbij en vervolgens klimt Jacqueline bij Anne achterop voor het tweede kwartier. Anne geeft gelijk vol gas en laat het daarna ook maar weer helemaal los. Dat gaat wel gelijk erg hard;) Binnen de kortste keren heeft zij het ook onder de knie en zien Jo en ik ze over het water jakkeren, aangemoedigd door spontane kreten van Jacqueline. Hierna even nog de koffers halen en afgeven in de lobby, waarna de dames gedrieen naar de spa gaan voor hoognodige facials, massages en dergelijke. Ik zit nu heerlijk van een kopje koffie te genieten in de lobby. Zo dadelijk nog wat foto's maken van het resort. Arno

Jacqueline schrikt wakker; het is 10:00 uur. Dan is er nog maar een half uur om te ontbijten! Uiteindelijk zitten we allemaal duf aan de ontbijttafel. Gelukkig nog wel op tijd. Voor vandaag hebben we niet veel plannen. Vlakbij het resort is een kabelbaan de bergen in waar we nog even naar toe willen wandelen, en verder gewoon lekker naar het strand en eventueel waterscooteren. Als we echter laat op de ochtend het resort af lopen naar die kabelbaan blijken er pal naast de uitgang scooters verhuurd te worden. Na kort aandringen van de meiden huren we er twee, zeker omdat ze bij de balie hadden aangegeven dat het goed 20 minuten lopen was naar die kabelbaan (langs een redelijk drukke weg). Gevieren gaan we op de scooters op pad, en binnen een paar tellen staan we op het parkeerterrein van de kabelbaan. Allicht willen de meisjes nu ook de scooter proberen. Hier kan ik verder kort over zijn: Anne heeft aanleg, Jolande niet. Beneden bij de kabelbaan is een fraai neergezet winkelgebiedje. De dames slagen hier allebei met een erg mooie sarong. De kabelbaan brengt ons naar de top van de berg Gunung Mat Chinchang op ca. 700 meter. Het zijn goed herkenbare wintersport gondeltjes (maar dan zonder de skihouders) De baan gaat erg hoog boven de grond, en het lijkt wel of hij, pal voor het middenstation, bijna loodrecht omhoog gaat. Boven aangekomen zijn er twee plateaus gemaakt op de piek van de berg en daar vandaan hebben we een fantastisch uitzicht over een groot deel van het groene eiland en de omringende zee. De zee is prachtig blauw, alleen hier en daar onderbroken door groen begroeide rotseilandjes. Iets onder de plateaus is ook nog een gigantische hangbrug gemaakt waar mee je ruim over de toppen van de bomen (op ca. 60 meter hoogte) naar een tweede bergpiek kan lopen. Dapper steken we deze brug in ganzenpas over. Uiteindelijk gaan we weer met een gondel naar beneden, om ook gelijk wat te lunchen. Hier een aanrader: Maleise Nasi (even kwijt hoe het volledig heet). In kokosmelk gekookte rijst met ansjovis, gekookt ei, stukje kip en een heerlijke (milde) sambal. Nu we die scooters toch hebben besluiten we ter plekke om naar de hete bronnen te rijden bij Ayer Hangat. Dit ligt aan de andere kant van het eiland en is een erg leuke rit door bossen, rubberplantages, langs de kust, tussen rijstvelden door en door allerlei kleine gemeenschappen. Rond de bron was alles volledig in verbouwing wat wel een beetje jammer was. Het ritueel bij de bron maakte dit weer volledig goed: Neem een plastic huishoud emmer, vul 'm met het warme bronwater en ga er met je voeten in zitten. Als een stel op te kweken stekjes zaten we daar op een bankje. Op de terugweg naar het resort een kleine scooter shuffle. Nu Anne aan het stuur met Jolande achterop, en Jacqueline bij mij op de buddy. Onderweg nog even een waterstop bij de kust. Anne crosste rond alsof ze nooit anders gedaan had, en dat op een 125 cc scooter! Elke avond is er op het eiland op een andere plek een uitgebreide avondmarkt (pasar), en vanavond gaan we naar de markt bij Kedawang om te eten en lekker rond te neuzen/shoppen. Met de taxi was dat 20 minuten rijden, dus tegen de tijd dat we er waren had iedereen wel trek. Het was duidelijk een lokale markt en toeristen moest je met een lampje zoeken. Direct bij het begin zag en rook je al de Durian, die Jacqueline weer graag ging proeven (maar wat een putlucht komt er van dat fruit af!) De markt bestaat voor het merendeel uit voedselkraampjes en vers-waren als groente, fruit en vis, zeer beperkt afgewisseld door fake merkspul verkoop (t-shirts, slippers, horloges). Zeker de voedselkraampjes zijn een waar feest. Sate, stuk gegrilde kip geklemd tussen twee bamboestokjes, pannenkoekjes met een soort kokosvulling, nasi en allerhande noodles, het kon niet op. We hebben hier heerlijk rondsloffend gegeten. Anne, Jolande en ik hebben nog een aardig horloge gekocht voor de som van 10 MR (2 euro) per stuk. Het lukt me alleen niet om de tijd te verzetten, dus het lijkt er op dat mijn klokje op Maleise tijd moet blijven lopen.....Ach, geeft het toch bijna twee weken de juiste tijd aan;) Na een drankje gaan we met een taxi weer terug en tegen 22:00 zijn we weer bij het resort. Tijd voor een kopje koffie, dit verslag en knorren maar. Groetjes, Arno