Cuba2008
Geplaatst op 17-Apr-2008 om 13:51
In november besloten Esther en ik dat we op vakantie naar Cuba zouden gaan. En op 17 maart 2008 was het dan eindelijk zover, na er voor ons gevoel veel te lang op hebben moeten wachten.
Om 6.15 uur vertrokken we vanuit Venray naar Deurne om daar op de trein te stappen naar Schiphol. Onderweg kwam ik erachter dat ik (uiteraard) weer eens wat was vergeten: mijn zonnebril. Lekker handig is dat, ga je naar een zonnig land, vergeet je je zonnebril! Maar goed...
Aangekomen op Schiphol gelijk ingechecked en direct naar het vliegtuig gegaan om te boarden.
Na een rustige vlucht naar Parijs, waar we moesten overstappen, begon de stress al. De grondstewardess op Schiphol had netjes onze bagage doorgeboekt naar Havana, maar ons niet! We konden niet meer inchecken op de vlucht naar Havana omdat we te laat waren!? Nadat ik gevraagd had hoe ik kan inchecken als we in een vliegtuig zitten kreeg ik te horen dat men er niks meer aan kon doen. We werden op een wachtlijst gezet en moesten maar hopen dat we mee konden. We moesten ons wel melden bij de gate en in de rij gaan staan. Plotseling zag ik op een informatiescherm onze namen staan en dat we ons moesten melden bij de info-balie. Daar kregen we te horen dat we gewoon op de vlucht mee konden... Gelukkig! Nadat we met een uur vertraging vertrokken (niet door ons, maar door een probleem met de cabinedruk!) zaten we dan eindelijk in de lucht. Na een kwartier in de lucht kregen we ons avondeten al voorgeschoteld, om 4 uur 's middags! Voor een vliegtuigmaaltijd mochten we hier niet over klagen! Het was gewoon lekker! Maar zoals gezegd veel te vroeg. En het drinken in het vliegtuig was ook nog eens self-service...
Uiteindelijk landden we na een lange vlucht in Havana en het eerste wat we zagen waren palmbomen en zon!! Nu kon dan eindelijk de vakantie beginnen, dachten we. Eerst nog door de douane en dat ging op z'n Cubaans: Tranquilo!! Van iedereen moest een foto gemaakt worden en er werd gekeken of alle papieren klopten. Toen de bagage nog ophalen, die door de lange wachttijd bij de douane al van de band waren afgehaald. Snel naar buiten dus!
Op het vliegveld zou er voor ons iemand klaarstaan met onze namen/ reisorganisatie op een bordje
... Niet dus. Na wat navraag bleek dat we ons moesten melden bij een kantoortje van Cubanacan. Daar hebben we onze vouchers omgewisseld en werd er voor ons een taxi geregeld. In de tussentijd nog geld gewisseld dus we konden eindelijk op pad. De taxi liet nogal op zich wachten, dus werd er een busje geregeld waar we met 4 anderen in moesten. Via 2 andere hotels en een sight-seeingtour door Havana kwamen we bij Meson de la Flota, ons hotel aan. Toen we de taxi uitstapten merkten we pas hoe warm en benauwd het op Cuba is, gelukkig stond er ook een aardig briesje. Nadat ook bij het hotel alles geregeld was, hebben we op het terras van het hotel, midden op straat, nog wat gedronken en zijn we naar bed gegaan.
Dag 2: Havana
Na goed geslapen te hebben zijn we om 08.00 uur opgestaan. Men had ons verteld dat het ontbijt in het hotel van 7-9 uur zou zijn. Toen we om 8.30 uur beneden kwamen moesten we nog wachten op het ontbijt, dus zijn we maar wat rond gaan lopen door het oude Havana. Veel oude koloniale gebouwen, net als ons hotel, en het zag er allemaal goed en verzorgd uit! Viel niks tegen dus! De eerste dag op Cuba, dus kregen we meerdere keren op straat de vraag of wij uit Engeland komen. Tja... met je witte huidje verbaast me dat niks...
Terug bij het hotel schoven we aan tafel aan voor het ontbijt. Stelde niet echt veel voor, gebakken eitje met wat droge sneetjes brood. De koffie daarentegen is erg goed hier op Cuba! Na het ontbijt zijn we de toerist gaan uithangen: Havana-Vieja gaan bekijken. Het kleine kaartje van Havana erbij en lopen maar. Op een gegeven moment werden we aangesproken door een Cubaan die ons aanbood met paard en wagen de stad te laten zien. Na wat van de prijs afgehaald te hebben zijn we akkoord gegaan. De gids toerde ons langs de mooiste plekken en gebouwen van Havana en vertelde ons een en ander over Havana en Cuba. Hij bood ons ook aan sigaren van hem te kopen, want op de officiële plekken zijn ze schreeuwend duur. We zijn hierop ingegaan en we merkten hoe voorzichtig die mensen moeten zijn als ze eens wat extra willen bijverdienen. We zijn met de gids ergens mee naar binnen gegaan waar gelijk de deuren en gordijnen dichtgingen en waar we zachtjes moesten praten. Nadat de "deal" gesloten was werd er eerst gekeken of er geen politie in de straat was en toen konden we pas weer naar buiten. Op zulke momenten heb ik toch wel medelijden met die mensen dat ze zoveel moeite en risico's nemen voor wat extra centen. Weer op het startpunt aangekomen zijn we bij het Capitolio naar binnen gegaan. Wat ons daar opviel waren de (bloed?)spetters op de muren, iets van de revolutie? We zijn er niet achter gekomen, ons spaans is daar niet goed genoeg voor. Vroeg in de middag waren we weer bij ons hotel. Na de lunch zijn we weer de stad in gegaan en hierbij besloten we een coco-taxi te nemen naar de Plaza de Revolucion. Daar aangekomen bleek er niet echt veel te doen. Uiteraard Che Guevara op de foto gezet die als kunstwerk op het gebouw van het ministerie van Informatie zit. Aan de overkant van het plein staat het monument van Jose Marti, een belangrijke generaal in het clubje van Fidel, die tijdens de revolutie omgekomen is. In het monument zit een museum, maar hier was geen engelstalige gids of info dus zijn we hier ook niet naar binnen gegaan. Weer in een coco-taxi gestapt en we zijn weer terug naar Oud-Havana gegaan. Een bezoek gebracht aan het museum van Club Havana, waar wel een engelstalige gids aanwezig was. Na de tour door het museum kregen we een glaasje 7 jaar oude rum te proeven. Dit is echt lekker spul!!
Daarna zijn we teruggelopen naar het hotel om ons op te frissen en te gaan eten in het hotel. Dit was helaas geen goede keus. Het eten zag er goed uit, maar daar bleef het dan ook bij. Dit mocht de pret allemaal niet drukken, en we zijn nog een avondwandelingetje gaan maken over de Malecon, waar enorm veel verliefde stelletjes zaten. Via een stukje centro-Havana (wat een armoede en verschil met oud-Havana) zijn we weer richting ons hotel gelopen om op Plaza de San Fransisco nog even een terrasje te pikken. We moesten redelijk op tijd naar bed, de huurauto zou de volgende dag voor ons klaarstaan bij een ander hotel.
Hét merk rum uit Cuba.Tijd om de auto te gaan halen, dus bijtijds opgestaan en de spullen gepakt. Uiteraard waren ze weer niet op tijd met het ontbijt dus met enige vertraging zijn we uitgechecked bij het hotel. Taxi geregeld en naar Hotel Havana Libre gegaan om daar onze auto op te halen. Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld zijn we de auto ingestapt en op avontuur gegaan! De wegbewijzering is inderdaad erg slecht op Cuba dus het duurde niet lang of we zaten al verkeerd. Uiteindelijk via wat kleine dorpjes de snelweg gevonden en wat je dan ziet... Paard en wagen, ossekarren, fietsers, voetgangers, lifters, zwerfhonden, enz. Alles begeeft zich hier op de snelweg. Na een tijd gereden te hebben waren we dan in de buurt van Aguas Claras. Ik miste de afslag op de snelweg maar dat is op Cuba geen probleem.... Keren doe je gewoon op de snelweg, door de middenberm heen en de andere kant weer op! Al met al, na een leuke rit, aangekomen op de plaats van bestemming. Het welkom hier was erg leuk en persoonlijk door de gastvrouw van het verblijf, met de welbekende mojito. Na drie dagen Cuba hadden we nog geen zwembad van dichtbij gezien, dus hebben we er maar een lekkere duik in genomen. Hier op dit park kennis gemaakt met Marieke en Michel uit Utrecht. Samen hebben we de weinige ervaringen, die we tot dan toe hadden, uitgewisseld en later hebben we samen gegeten. Zij zouden op ongeveer dezelfde dagen in Trinidad zitten, dus misschien zouden we ze nog tegenkomen. Ook hier hadden we genoeg gepland voor de volgende dag dus zijn we weer redelijk op tijd het bed in gegaan.
Dag 4: Aguas Claras
Uitzicht over de "Valle de Viñales"Na een lange, zware nacht waarin we allebei niet goed hebben kunnen slapen zijn we 0m 7.30 uur opgestaan om te gaan ontbijten. Ook hier wist men zich niet aan de openingstijden van het restaurant te houden, ze gingen een half uur te laat open. Met enige vertraging zijn we dan toch in de auto gestapt voor de lange rit naar Cienfuegos. Eerst moesten we naar Pinar del Rio om te gaan tanken. De snelweg was zo gevonden en vol enthousiasme reden we richting Havana. Aangekomen in Havana was alle goede moed verdwenen, het was één grote ellende om de A1 te vinden. Stress dus!! Na zo'n 1,5 uur in Havana rondgereden te hebben zaten we plotseling op de snelweg. Onderweg nog wat twijfels gehad, maar nadat we een afslag tegen kwamen die we ook tegen moesten komen was alle stress verdwenen. Onderweg zijn we nog gestopt om te lunchen, ook hier was de lunch erg lekker! Wat ons opviel was dat deze kant van Cuba er qua natuur heel anders uitziet dan de provincie Pinar del Rio. Op de snelweg zagen we weer een nieuw fenomeen: verkopers! Men staat met bossen uien en knoflook langs de kant van de weg en probeert met gebaren de mensen te laten stoppen om wat van ze te kopen. Na een lange rit kwamen we aan bij ons hotel. Eerst nog twee keer bij het verkeerde hotel gestopt, waarom noemen ze het ook allemaal Luna hier? Bij het juiste hotel aangekomen besloten we ons verblijf te upgraden naar all-inclusive. Dit kostte ons maar 15 CUC per persoon! In het hotel hebben we ons gelijk omgekleed en hebben direct een duik in het zwembad genomen, heerlijk na een rit van zo'n 7 uur! Hier hadden we ook tijd om aan ons kleurtje te werken. Wel oppassen want er stond een verraderlijk briesje. Avondeten was wederom niet geweldig, deze keer was het in buffetvorm. Als toetje hebben we goed gebruik gemaakt van de all-inclusive met een paar heerlijke cocktails! Aangezien we best moe waren van de lange rit, zijn we vroeg naar bed gegaan.
Dag 6: Cienfuegos - Trinidad
Deze keer stond er niet zo'n lange rit op het programma, dus deze keer hebben we wat kunnen uitslapen. Om ongeveer 10 uur vertrokken we richting Trinidad. Nadat we weer eens verkeerd gereden waren, er stonden geen borden, hebben we toch maar een lifter meegenomen die ons de juiste weg wees richting Trinidad. De rit was super, over een spectaculair mooie weg! Na ongeveer 1,5 uur gereden te hebben kwamen we in Trinidad aan, echt een heel mooi stadje! Uiteraard moesten we ook hier weer zoeken naar ons verblijfadres en toen we een local om de weg vroegen bleken zo ongeveer voor de deur van de Casa-Particular van Dr. Rogelio Inchaupsi te staan. Het was een schitterend oud huis met antieke meubelen, geen ramen maar grote houten luiken en houten vloeren.
Plaatsnaambord bij aankomst in Trinidad.Dag 7: Trinidad & Topes de Collantes
Vandaag stond de wandeling in Topes de Collantes op het programma. Na een heerlijk ontbijt in de casa zijn we in de auto gestapt en richting het natuurgebied gereden. De weg erheen was voor mij één groot avontuur! Ik heb weinig ervaring met het rijden in de bergen, dus zúlke steile wegen waren voor mij echt angstaanjagend... En dat met een Hyundai Atos... De airco kon mijn zweet niet meer bijhouden! Maar het autootje hield het goed vol! De weg voerde naar een groot complex (later las ik dat het een hotel was) dat er ietwat oostblok uitzag. Daar moesten we wel zijn, dus hebben we de auto neergezet en zijn het pad afgelopen. Aangekomen bij het startpunt van de wandelroute zagen we een leuk barretje met schommels als "barkrukken". Hier hebben we een fles water gehaald, wat gezien de temperatuur wel (+/- 25 graden) nodig was. Op een bord verderop lazen we dat het ongeveer 45 minuten wandelen was naar de waterval. Over een smal paadje begonnen we te dalen. Het ging zo'n 800 meter naar beneden, wat door de steilheid best wel pittig was! Maar na elke bocht werd de omgeving en het uitzicht steeds mooier. Het ging dwars door de jungle met dichte en mooie begroeiïng en ontelbaar veel hagedissen die voor je voeten wegsprongen. Na flink wat gedaald te zijn hoorden we de waterval al, maar hij was nog nergens te bekennen. Na enkele bochtjes zagen we ineens een meertje met aan het eind een waterval die naar beneden kwam alsof 'ie over een glijbaan van Centerparcs ging. Snel de kleren uitgetrokken, zwemkleding hadden we al aan, om een frisse duik in het meertje te nemen. Dat snelle was er gauw vanaf, het water was 10 - 15 graden. We zijn even in het water blijven staan om aan de temperatuur te wennen. Uiteindelijk zijn we toch gaan zwemmen en als je er aan gewend was, was het heerlijk! Na wat foto's gemaakt te hebben zijn we weer begonnen aan de klim naar boven. Want die 800 meter moet je ook echt weer terug! Echt makkelijk was dat niet voor een stel ongetrainde hollandse benen. En een jungle is van nature vochtig, dus dat maakte de klim nog eens extra zwaar! Weer boven aangekomen bij het barretje zijn we daar gaan zitten om wat te eten. Daar hebben we de lekkerste sandwich van heel Cuba gegeten. De sla en tomaat kwamen uit eigen tuin, wat ook goed te proeven was! Bij het barretje lopen ook veel kippen rond, en terwijl wij daar rustig zaten te eten was er ineens een aanval van een valk op één van die kippen. Paniek in de tent!! Daarna zijn we weer in de auto gestapt en zijn teruggereden naar Trinidad. Onderweg hebben een een Cubaans stelletje meegenomen die stonden te liften. Toen ze ingestapt waren zaten ze vol verbazing naar de middenconsole van de auto te kijken. Ze vroegen zich af waar die koude lucht vandaan kwam. Ze hadden nog nooit een airco gevoeld. Toen ze uitstapten kregen we alleen maar dankbare gezichten en handgebaren. We zijn terug naar de casa gegaan en we hebben uitgerust. 's Avonds zijn we op advies van Rogelio gaan eten bij de paladar "Son y Sol" waar we een uitstekende maaltijd kregen. Toen we aan tafel gingen kwam de ober naar ons toe en vertelde in perfect engels wat zijn restaurant allemaal te bieden had. De specialiteit was een stoofschotel van varkensvlees met rijst, maar de Hollanders willen het altijd met pasta. Pas toen hebben we verteld dat wij ook uit Nederland komen. Daarop kregen we een brede glimlach en hij zei: "I know enough!" Wij kregen het dus ook met pasta. En het was echt heerlijk! Eerlijk gezegd waren we blij dat we een keer géén risjt kregen. Daarna zijn we weer naar het terras bij Casa de Musica gaan zitten bij de live muziek en de mojito's. Wat later zijn we gegaan en hebben op het dakterras van het uitzicht zitten genieten. Morgen staat een relaxdagje aan het strand bij Trinidad op het programma.
Vandaag zouden we uitslapen dus dat werd een uur of tien opstaan. Toen ik wakker werd vond ik het nogal fris op de kamer. Toen ik naar buiten keek bleek het te regenen. En dat terwijl we vandaag naar het strand zouden gaan... We besloten om de boel om te draaien want we verwachtten niet dat de regen lang zou duren. We zouden nu in Trinidad blijven en wat musea en souvenirshops bezoeken, en dan vanmiddag, als het opgedroogd zou zijn, naar het strand. We slenterden wat door het stadje, wat ineens erg rustig was door de regen, en toen het harder begon te regenen waren we net bij het Museo Romantico. Dit is een huis van een suikerbaron uit de 19e eeuw, en het huis stond nog vol met meubelen uit die tijd. Mooie kunstwerken gezien, maar over het algemeen was het erg kitscherig. Maar wel leuk om te zien. We zijn nog een souvernirshop ingegaan die naast het museum zit en hebben wat shirts en andere dingetjes gekocht. Het was weer minder hard gaan regenen, maar het regende dus nog steeds, dus zijn we gaan lunchen. In het restaurant waar we heengingen waren we al eens eerder geweest, maar nu hadden ze plotseling geen menukaarten en waren de prijzen ineens omhoog gegaan..
Slimme jongens, die Cubanen! Waar we meer mee in ons maag zaten, was de regen die maar niet ophield. Strand zou er dus niet inzitten vandaag, we moesten ons in Trinidad zelf bezig zien te houden. Aangezien de wandeling naar de waterval nog aardig in de benen zat besloot Esther voor een massage te gaan die je in een huis vlak bij de kerk kon krijgen. Toen dat gedaan was en we naar buiten wilden werden we aangesproken door de buurman. We moésten met hem mee naar binnen voor een bakje koffie. Dus wij mee naar binnen en met de oude man echt lekkere Cubaanse koffie gedronken. Hij probeerde aan mij nog een strohoed te verkopen maar die hoefde ik niet. We gaven hem twee peso's voor de koffie waar hij erg blij mee was en vroeg ons of we soms nog een bakje lustten. We zijn maar verder gegaan, want na twee van zulke sterke kopjes koffie zou je de rest van de dag verder stuiteren! Aangezien er nu niet echt veel te doen was zijn we naar de casa gegaan om daar maar verder te luieren en aan het reisverslag te werken. We hadden extra kleding meegenomen die wij zelf niet meer dragen maar nog wel goed was en Esther had nog make-up meegenomen. We zouden dat aan de mensen in de casa geven. Toen we iemand beneden hoorden hebben we die kleren gepakt en zijn naar beneden gegaan. De vrouw van Rogelio was er en ze riep haar man erbij die eigenlijk een siësta aan het houden was. Rogelio en z'n vrouw waren enorm blij en dankbaar. Rogelio vertelde dat hij dierenarts is en vaak op het platteland kwam. Hij vroeg mij of hij de spullen mocht weggeven aan de mensen daar die het nig harder nodig hadden. Dus we stonden daar allebei met een brok on de keel... Diep onder de indruk zijn we weer naar boven te gaan om te gaan douchen. We zouden vanavond gaan eten in een paladar die we ook op tv hadden gezien. Paladar Estella. Maar helaas... Door de regen was deze paladar niet open, het eetgedeelte was op de binnenplaats waar je dus in de buitenlucht zit. Maar de vriendelijke dame die bij Estella opendeed bracht ons wel naar een andere paladar. We liepen achter haar aan en de steegjes werden steeds treuriger net zoals de huizen. Er werd op een deur geklopt en we werden mee naar achteren genomen door een huis waar bijna niets binnenstond. Zij hadden wel een overdekt gedeelte dus daar konden we wel droog zitten. Toen we achter in de tuin kwamen zagen we andere toeristen zitten, wat duitsers bleken te zijn. Het eten was best goed, en tijdens het eten kwam er een Engels stelletje binnen waar we snel mee aan de praat raakten. Ook met hun hebben we de opgedane ervaringen gedeeld en zij vertelden ons dat ze door Cuba werden rondgeleid door een Cubaan die hun overal heenreed. En die weet natuurlijk de ins en outs van het hele land en manier van leven dus ze hadden geweldige verhalen te vertellen. Zo vertelden ze ons dat er in de binnenlanden van Cuba mannen zijn die, voor hun tijdverdrijf, 's nachts een baard van bladeren maken en dan met een machette naakt voor de auto's uit rennen. Een reden die je niet hoort om 's nachts niet te gaan rijden... We hebben met dit stelletje nog lang zitten praten en hebben daarbij nog wat gedronken. In dezelfde paladar zat een Fins stelletje en die kwamen we later bij het pleintje met liveband weer tegen. We raakten met ze aan de praat, het was haar 4e keer op Cuba maar ze vond het maar niks... Ze waren bestolen in Havana. Toen ik vroeg wat er gebeurd was vertelden ze dat ze in Havana op straat (!) hun geld euro's hebben gewisseld voor CUC's. Daarbij waren ze dus genaaid, hoe naïef kun je zijn... Maar goed... Redelijk op tijd zijn we terug naar de casa gegaan om onze koffers te pakken. Toen we daarmee bezig waren vond Esther ineens een dode hagedis in haar koffer. We vroegen ons af hoe lang die er al inzat, maar hij was nog niet uitgedroogd dus lang zal het niet zijn. 
Monument van Che Guevarra in Santa Clara.De rit van vandaag zou niet zo lang zijn dus we konden het rustig aan doen. Na het ontbijt hebben we de koffers in de auto gedaan en zijn op weg gegaan naar Sta.Clara Er was een kortere verbinding door de bergen, maar daar had ik geen zin in. We zijn de provinciale weg op gegaan en via een omweg richting Sta.Clara gereden. In Sancti Spiritus zijn we gestopt om te tanken en voor de zekerheid te vragen of we nog goed zaten. We zijn verder gegaan en bij Cabaiguàn zijn we de snelweg weer opgegaan. Na een goed kwartier rijden staat er ineens een groot bord langs de weg waar opstaat dat ik de andere rijbaan op moet. De meest linker baan is voor het tegemoetkomend verkeer, de meest rechter in voor het verkeer de andere kant op en de middelste is voor allebei om in te halen! Vond het in het begin wel wat eng, maar er is toch weinig verkeer op de snelwegen daar dus dat ging gewoon goed. Aangekomen bij Santa Clara was de weg naar het hotel, Villa Granjita, voor de verandering wél goed aangegeven, dus we konden het gemakkelijk vinden. Onderweg viel het ons op dat deze stad er erg armoedig uitzag. We wisten niet hoe het in de binnenstad zou zijn dus we besloten een taxi te nemen naar het monument van Che Guevarra. De rit was nog geen 5 pesos, dus dat viel ontzettend mee. Het monument zag er schoon en netjes uit, ik had het eigenlijk ook niet anders verwacht. De omvang en het onderhoud van het terrein komt wel erg raar over als je ziet dat direct aan de rand houten vervallen huisjes staan waar dus mensen in wonen. Maar indrukwekkend is het zeker wel. Hier hebben we uiteraard foto's gemaakt en wilden ook een bezoek brengen aan het museum en mausoleum. Bij de ingang stond een mevrouw die ons vertelde dat er geen camera's en hand- of rugtassen mee naar binnen mochten. Een stukje verderop was een hokje waar je de spullen kon afgeven en na het bezoek weer ophalen. Eerst zijn we naar het museum gegaan en hebben daar eigenlijk alleen maar plaatjes en attributen kunnen kijken, alles was in het spaans. Even later kwam er een groep toeristen binnen en die hadden een engelstalige gids bij zich. Buitenkansje dus en we zijn achter deze groep aangegaan om zo nog wat te weten te komen over Che Guevarra. Aan de overkant van het museum is de ingang van het mausoleum en binnen zag er erg mooi en indrukwekkend uit. Toen we weer buiten waren en de spullen opgehaald hadden wilden we naar het centrum van de stad om daar wat te gaan eten.Een beetje vreemd was dat er bij dat monument geen taxi te bekennen was, dus we gingen te voet op weg. Na nog geen honderd meter kwam er een fiets-taxi aan en die vroeg of hij one ergens heen kon brengen. We stapten in en we vertelden waar we heen wilden. Hij zei dat er ook nog een ander monument in de stad was en of we soms daar heen wilden. Daar waren we het ook wel mee eens en hij begon te fietsen. Omdat deze man heuvel op en af moest fietsen besloten we deze man meer te geven als de gewone taxi. Hij fietste door erg arme buurten en we begonnen ons eigenlijk best wel af te vragen waar hij ons heen bracht. Uiteindelijk kwamen we toch bij het monument aan en hij fietste richting een huisje aan de overkant van de weg. Daar vertelde hij ons vrolijk dat we hem 20 pesos schuldig waren! Uiteraard waren we het daar niet mee eens. Hij vertelde dat hij pijn in z'n benen had van het fietsen. We wilden hem hooguit de helft geven maar daar was hij het absoluut niet mee eens. Wij natuurlijk zo stom geweest om een keer niet de prijs van te voren af te spreken. Tijdens deze discussie komt er ineens uit dat kleine huisje een ontzettend brede Cubaan naar buiten gelopen en kijkt mij met een intimiderende, boze blik aan. Ik bedacht me geen moment en gaf de man zijn 20 pesos en we zijn naar de overkant van de straat gelopen. Ik voelde me zwaar genaaid, maar Esther had me er na wat opbeurende woorden weer zo bovenop. We wilden de stad niet meer in dus we wachtten op een taxi. De ene taxi na de andere kwam voorbij maar ze waren allemaal bezet. Opeens zie ik een oude Chevrolet rijden met een taxibordje op het dak. Die was gelukkig niet bezet en we werden door zo'n oude bak naar het hotel gebracht. Mijn dag was weer goed! De rest van de dag hebben we lekker aan het zwembad doorgebracht. Het eten 's avonds was uitstekend net als de bediening. Na het eten hebben we nog aan het zwembad gezeten en wat zitten kletsen met een patholoog-anatoom uit Nederland. Boeiende man was dat!
Dag 10: Santa Clara - Las Terrazas
's Morgens vroeg vanuit Sta. Clara vertrokken richting Las Terrazas. We moesten weer door Havana heen dus ik zat me al druk te maken. Op de Cubaanse snelwegen zijn niet alleen maar afslagen maar ook gewoon kruisingen. Meestal mag je voor die kruisingen maximaal 60 km/h en direct na de kruisingen weer 100. We steken op een gegeven moment zo'n kruising over waar het heel druk is met lifters. Ik stuur het autootje wat meer naar links om te laten weten dat ik niemand meeneem en uit de groep mensen komt nog iemand naar voren gelopen. Ik trek gewoon verder op en op het moment dat we die man voorbijgaan zien we dat het een politieagent is... we mochten daar nog geen 100! Ik heb de auto aan de kant gezet en de agent kwam op z'n dooie gemakje op de motor naar ons toe. Hij wilde de papieren zien en vertelde mij in z'n beste Spaans dat ik te hard had gereden, het bord 100 stond tenslotte een meter of 20 voor me. Het viel mee, het kostte 30 CUC, te betalen bij het inleveren van de huurauto. Weer rustig verder gereden en een paar kilometer voor Havana pakte Esther de kaart en begon mij uitstekend door de stad heen te navigeren naar de A4. We reden in één keer goed en we konden de stad dan ook weer snel achter ons laten, het was niet ver meer naar Las Terrazas. Een half uurtje na Havana moesten we van de snelweg af richting Villa Moka. Bij aankomst zagen we een enorm mooi hotel dat op een heuvel ligt. We meldden ons bij de receptie en daar vertelden ze dat wij niet in dat hotel moesten zijn, maar in één van de huisjes in het dorpje wat daar ligt. Voor het inchecken moesten we wel daar zijn. Bij de receptie hebben we gelijk een wandeling met gids in de omgeving geboekt, het is daar ontzettend mooi en groen. Maar eerst moesten we onze spullen nog naar het huisje brengen. Met de auto weer naar beneden en het goede huisje gevonden. Hier woonden gewoon mensen in en de achterste kamer was de toeristenkamer. Om daar te komen moesten we door het keukentje van het huis. We hadden zelf een hele luxe kamer, en vooral badkamer. Marmeren tegels, ligbad, koude douche buiten tussen de tropische planten. Het kwam erg vreemd over als je het vergeleek met waar die Cubanen zelf in wonen. Om 4 uur 's middags hebben we ons gemeld bij de receptie voor de excursie door de natuur daar. Er ging nog een stelletje uit Londen mee, dus in totaal waren we met z'n vijven. Lekker kleine groep, waardoor alles goed verstaanbaar was. We hebben zo'n 2,5 uur door de bossen gewandeld en de gids wist met verschillende lokroepen vogels nieuwsgierig te maken zodat ze wat dichterbij kwamen en wij ze dus beter konden zien. De omgeving was bijna compleet ongerept, behalve het pad dan waar wij overheen liepen. Na de wandeling zijn we met de Engelsen in de auto gestapt om naar een beekje met watervalletjes in de buurt te rijden. Nadat we gedoucht hebben zijn we een restaurant gaan opzoeken. Bij datzelfde restaurant zaten de Engelsen ook weer en daar hebben we dan ook mee gegeten. Later hebben we nog met z'n allen een barretje opgezocht en hebben tot laat zitten kletsen.
Dag 11 - 14: Las Terrazas - Maria la Gorda
Van een rustige nacht kon je deze keer niet spreken, en wie zegt da hanen alleen maar bij zonsopkomst kraaien heeft 't mooi mis! De hele nacht hebben de +/- 50 hanen in de omgeving een wedstrijdje gedaan wie het hardst kon kraaien. Vandaag stond de rit naar alweer het laatste adres voor de boeg, een rit van ongeveer 4 uur. We moesten nog tanken, en we kenden de weg aan die kant van het eiland al een beetje, dus het tankstation in Pinar del Rio was zo gevonden. Daar binnen voor de zekerheid nog eens de weg gevraagd, maar ook hier was de weg goed aangegeven. Hier was geen snelweg meer, dus het rijden ging wat langzamer. Vooral omdat er veel ossekarren op de weg waren. Over de kwaliteit van het wegdek hadden we hier niet te klagen, op hele stukken lag er nieuw asfalt. Na een paar uur door de binnenlanden kwamen we bij de kust aan. Mooie blauwe zee en klein strandje... Maar we moesten nog 14 km. Bij Maria la Gorda aangekomen zag het er echt fantastisch uit. Mooi wit zand en de zee bleef lang ondiep. We verheugden ons erop te gaan snorkelen, de spullen werden daar tenslotte verhuurd. Eerst moesten we nog inchecken en dat ging nog wel even duren. Er was niemand bij de receptie... Na een tijdje kwam er toch iemand en we waren zo aan de beurt. We kregen de sleutel en we hebben de spullen uit de auto gepakt. Ook hier bleek dat we niet in de appartementjes aan het strand kwamen, maar in leuke houten huisjes aan de andere kant van de weg. Aangezien we hier niks anders zouden doen dan luieren in de zon en wat zwemmen in de zee hebben we hier ook niet veel gedaan. Het strand was mooi, het water lekker helder alleen konden we geen snorkel-uitrusting huren omdat er niet genoeg waren. De duikbrillen gingen allemaal met de boot voor de duikers mee. Dat was dus balen, maar op het strand liggen was ook heerlijk. Het eten viel een beetje tegen, het buffet was eigenlijk elke avond hetzelfde. Maar aangezien er geen alternatief in de buurt was, moesten we het hiermee maar doen. We lieten ons daardoor niet uit het veld slaan en hebben heerlijk genoten van een paar dagen strand. Op de laatste dag waren we aan het zwemmen toen een jongen uit Slovenië ons aansprak. Hij was daar aan het snorkelen en vertelde dat hij de uitrusting gewoon van iemand op het strand geleend had. We stonden in het water met die jongen, en later ook zijn vriendin, te praten toen er iemand aankwam of ze nog meer wilden lenen. Esther ging hier gelijk op in, vertelde dat het onze laatste dag was daar, en vroeg of wij ze mochten lenen. Dat was geen probleem, alleen waren de zwemvliezen maat 39. Daar pas ik natuurlijk niet in met 46, dus ben ik naar het verhuurpunt gegaan voor grotere zwemvliezen. Die hadden ze wel genoeg. Daar vertelden ze mij dat ze weer wat hadden teruggekregen en die uitrusting kon ik voor de helft van de prijs huren. Ik weer met de extra uitrusting teruggelopen en we konden gaan snorkelen. We zijn een flink stuk de zee ingezwommen maar zonder bril kan ik het niet meer zo goed zien. In het ondiepere water was er toch genoeg te zien en daar zag ik het nog wel scherp. Veel mooie vissen gezien en mooie stukjes koraal. Toch nog een mooie afsluiting van de vakantie! 's Avonds nog aan de bar met een stelletje uit Oostenrijk zitten kletsen en we zijn op tijd naar het hutje gegaan om de koffers te pakken. Ons laatste nachtje op Cuba was begonnen...
Strand in Maria la Gorda.Dag 15 - 16: Maria la Gorda - Havana - Venray
's Ochtends na het ontbijt hebben we de spullen in de auto geladen en hebben nog eens een laatste blik over het strand en de zee geworpen... We baalden er echt van dat we moesten vertrekken! Maar aan de andere kant, we gingen ook weer naar huis, hoe zouden de katten reageren? Die hebben we natuurlijk ook twee weken gemist. Maar goed... Rond een uur of tien zijn we dan in de auto gestapt en weer richting Havana gereden om onze auto in te leveren bij hotel Havana Libre. Er is maar één weg naar Maria la Gorda dus de terugweg zou gemakkelijk zijn. Maar met al het langzame verkeer ging het wel lang duren. Toen we de snelweg bereikt hadden zijn we een stuk doorgereden en zouden stoppen bij het wegrestaurant wat op de routekaart stond. Toen we het restaurant in de verte zagen liggen, zagen we ook dat het aan de andere kant van de weg lag. Maar zoals eerder vermeld, dat is geen probleem op Cuba... Gewoon in de remmen en door de middenberm! Na de lunch zijn we weer in de auto gestapt en zijn we verder gereden richting Havana. Vandaag was een erg warme dag en we dachten dat de airco van het kleine autootje het echt niet meer aankon. Het was ook in de auto ontzettend warm. Een paar uur later kwamen we bij het hotel in Havana aan waar we de auto moesten inleveren. We meldden ons binnen en regelden het papierwerk. Hier moesten we ook de eerder opgelopen boete betalen, aan het verhuurbedrijf. Zij hadden beloofd dat zij ons naar het vliegveld zouden brengen en dat gebeurde met het huurautootje. Iemend van het verhuurbedrijf stapte achter het stuur en vroeg of de airco aan moest. We antwoordden dat we dat al hadden, hij voelde even bij de luchtroosters en zei dat het filter van de airco verstopt was en hij het dus niet goed deed... Vandaar dat we zo hadden zitten zweten in dat ding! En op weg naar het vliegveld werd dat alleen nog maar erger! De chauffeur vertelde ons dat deze hitte in maart niet normaal was, zo warm werd 't normaal alleen in juli/augustus. We waren vrij vroeg op het vliegveld, onze vlucht zou om 20.30 uur gaan. We zijn eerst wat gaan rondlopen op het vliegveld, we konden toch nog niet inchecken en we zouden toch nog lang genoeg zitten. We zijn, na een paar rondjes en prijsvergelijk van de flessen rum, op een terrasje gaan zitten om wat te drinken. We konden de balie zien waar we moesten inchecken en daar stond al een aardige rij mensen. Toen die steeds langer werd besloten wij ook maar in de rij te gaan staan. Toen we aan de beurt waren vroeg ik of we gelijk van Parijs naar Schiphol konden worden doorgeboekt. Met een vriendelijke glimlach vertelde de stewardess dat ze dat automatisch doen. Waarom op de heenweg dan niet? Ook vroeg ik of we een plaats bij de nooduitgang konden krijgen en ook dat was geen probleem. Dat zou dus een comfortabele reis terug worden. Toen we door de douane waren kwamen we in de duty-free afdeling. We liepen gelijk een supermarkt in en als een echte Hollander vergeleek ik de prijs van de flessen rum. Die waren daar niks goedkoper! Duty-free? We zouden hier ook eten, er was ons verteld dat dat hier kon. We ontdekten niet meer dan wat kraampjes waar ze broodjes en snoep verkochten. Dat was ook goed, we zouden in het vliegtuig ook eten krijgen. Ook was er een bar in de vertrekhal, dus we namen nog een laatste mojito. Aangezien je CUC's niet terug in euro's kunt wisselen moesten we ons laatste geld daar opmaken. We hebben nog wat gekocht in de souvenirshop en toen hadden we niks meer. We zijn in de rij gaan staan bij de gate en uiteraard duurde dat lang. Uiteindelijk zaten we dan in het vliegtuig en met een vertraging van een half uur zouden we vertrekken. We werden achteruit geduwd en plotseling bleef het vliegtuig staan. We hoorden de captain over de intercom, in het Engels met een onverstaanbaar Frans accent, dat één van de motoren niet wilde starten en we dus niet konden vertrekken. Het probleem zou ter plekke verholpen worden en dat zou ongeveer een uurtje duren. Die verloren tijd kon hij onderweg nog een stuk goedmaken, maar het zou krap worden in Parijs. Het uur werden er bijna drie dus de terugvlucht naar Schiphol konden we wel vergeten. De stewardess vertelde me later dat dit een probleem voor Air-France was dus zij zouden het oplossen. We vertrokken om 23.30 en de vlucht was erg rustig. Toen we in Parijs aankwamen moesten we ons allemaal melden bij een balie direct aan de uitgang van de gate. Er werden bestemmingen opgenoemd en toen Schiphol genoemd werd, werden ook de namen genoemd. Leuk hoe je naam met een Frans accent klinkt. Ze hadden ons op de eerstvolgende vlucht gezet maar die was vier uur later. We kregen wel een voucher van Air-France waar we een broodje en wat te drinken mee konden halen. Best wel netjes... In de vertrekhal in Havana hadden we nog een fles ananas-likeur gekocht die daar gewoon mee in het vliegtuig kon. In Parijs moesten we nog een keer door de douane en daar kon deze fles dus niet mee. We kregen de tip om mijn handbagage in te checken zodat die in het vrachtruim meekon. Dat hebben we gedaan en ik vroeg of ze er een breekbaar-sticker op konden plakken. De man vertelde me dat ze die niet hadden maar dat ik niet bang hoefde te zijn, ze gingen altijd voorzichtig met bagage om. Dat moesten we dan maar hopen... Toen we de douane door waren zouden we daar gebruik maken van de vouchers. We zagen in eerste instantie alleen maar winkels en standjes, de eetcafé's waren wat lager. We hebben wat gegeten en we zijn bij de gate gaan zitten. We moesten nog zeker twee uur wachten en we waren best wel moe van de lange zit vanuit Cuba. Toen ineens de mensen gingen inchecken zijn we er ook maar bij gaan staan. Een uur te vroeg, maar goed. Vlak bij de gate zag ik ineens een klok en zag dat het een uur later was dan we dachten. Na het voor de zekerheid nog nagevraagd te hebben wisten we waarom we zo in de war waren... De zomertijd was ingegaan! De vlucht zelf was ook weer rustig en na nog geen uur landden we op Schiphol. Eindelijk waren we terug in Nederland waar we natuurlijk nog wat verder moesten reizen, maar voor vervoer was gezorgd. Bij de bagageband kwamen onze koffers er zo aan maar moesten we nog even wachten of mijn rugzak. Ik bleef maar hopen dat alles heel was gebleven en toen we de rugzak aan zagen komen wisten we genoeg. Hij was nat en rook naar zoete ananas. Ik heb de boel er ter plekke uitgehaald en weggegooid. Helaas...
Al met al was het een vakantie die zo'n indruk heeft gemaakt dat we hem nooit vergeten. Wat een geweldig land is Cuba en wat een heerlijke mensen! Die vriendelijkheid en gastvrijheid die ze op kunnen brengen terwijl de meesten in armoede moeten leven. Natuurlijk zijn er mensen die geld aan je willen verdienen, maar dat is begrijpelijk en als je duidelijk bent wordt 't ook niet irritant. Een tip voor mensen die naar Cuba gaan en wat voor de bevolking mee willen nemen: baseballs of tennisballen voor de kinderen, die staan nu op straat te honkballen met stokken en dopjes van flessen...
Wij zijn nu alleen maar in het westen van dit geweldige eiland geweest maar hopen dat het oosten ooit ook nog aan de beurt komt. Het is een eiland waar je gemakkelijk verliefd op wordt!
VIVA CUBA!!!
Esther en Arne
Esther en Arne
4 Reacties, klik hier om te reageren ::
Link naar dit bericht
