Met de nachttrein zijn we van naar de grens van Vietnam met China gereden. Een prima trein die behoorlijk hobbelde. Een coupe heeft 4 slaapplaatsen en het is altijd de vraag wie erbij je in de coupe komt liggen. Dit maal een Vietnamees die geen Engels sprak.

De goedwillende man ging pardoes naast Niels op het onderste bed van een van de twee stapelbedden zitten en lachte vriendelijk. Van enige communicatie was geen sprake en de man bleef lachen. Tot het tijd was om zijn eigen plek op te zoeken en hij verdween naar boven.

Het voordeel van de nachttrein is dat je nog enige slaap pakt en het best leuk is om mee te maken. Het nadeel is dat je doorgaans erg vroeg op een station staat. Ook dit keer. De regen spetterde vrolijk naar beneden en weer zo'n aardige niet Engels sprekende Vietnamees stond ons met het naambordje op te wachten. Onder zijn begeleiding werden we in een busje geparkeerd tot alle gasten in de bus verzameld waren en na wat zigzag over het parkeerterrein te hebben uitgeparkeerd vertrokken we naar Sapa.

Na al met al een flinke rit werden we uitgezet bij de reisorganisatie die onze trekking rond Sapa verder zou begeleiden. Daar werden we voorgesteld aan Zao van de Black H'Mong stam die onze reisgids is voor de komende drie dagen. Ze voldoet volledig aan het profiel van de overige Black H'Mong oftewel ze loopt in klederdracht en ze is zo klein als een smurf. Onvoorstelbaar goed beheerst ze haar Engels dat ze heeft geleerd door met de toeristen te praten en dat is makkelijk want ze krijgt de nodige vragen op zich afgevuurd tijdens de trip.

We hebben nog even tijd en besluiten een nog kleinere rugzak te kopen voor de komende twee dagen dat we onderweg zijn. Voor nog geen € 10,- kopen we een The North Face rugzak wat meteen verraad dat we ook hier met een nepper van doen hebben.

Ook lopen we nog even over de lokale markt en worden bij iedere stam aangesproken door een van de vrouwen van de verschillende stammen met steevast de vraag " Wher you come from?", onmiddelijk gevolgd door de vraag" You buy this?" . Ja het gaat natuurlijk om zaken. En ja natuurlijk kennen ze Holland, " Beautiful country.... you buy this now?"  Aha ja jullie maken ons niet zomaar gek, we hadden al snel door dat Honolulu nog zeer onbekend is in Sapa  en zo kwamen wij die ochtend voor de verandering uit jawel Honolulu en de koop was gelijk over.

Nadat we ons weer hadden gemeld op het kantoortje gingen we met Zao op pad. Onmiddelijk sloten een groepje van twee vrouwen en twee meisje van de Black M'Hong zich bij ons aan.  Ik kan vast verklappen dat we daar tot de lunch, of laat ik precieser zijn, tot na het doen van zaken niet meer afkwamen. Ieder groepje toeristen had zo een clubje achter zich aan.

We waren al gewaarschuw om niet de hand van een van de dames vast te pakken bij een glibberig paadje, want daarmee heb je al een van de aangeboden armbandjes, kussenslopen of ander waar gekocht. Helaas voor ons waren de paadjes soms erg glad en zijn we allemaal wel een keer van een modderbad gered door een uitgestoken hand van de meewandelende verkoopfamilie die zo vlug als water de paadjes overgingen op hun slippertjes.

Wat is het mooi daar in de regio. Hoe dat komt? Misschien wel gewoon omdat het landschap voldoet aan ons of laat ik zeggen mijn stereotypebeeld van rijstvelden. Tegen een bergwand aangepaktje repen groen met een dijke daarom heen. Eigenlijk alsof de berg in laagjes is opgebouwd. Overal rijstvelden en daar lippen we dwars doorheen. Schitterende tocht en behoorlijk zwaar door de hitte en de hoge luchtvochtigheid. Nee Sonja Bkker hebben we hier niet nodig. Het zweet guts letterlijk van je lijf en als ik mijn bril schoon wil maken aan mijn shirt zit daar geen droog stukje meer aan.

Na de lunch maken we ' onze' familie Black M'Hong nog eens duidelijk dat we echt niets kopen en geven ze ieder een klein bedrag voor de hulp tijdens de tocht. Als dank kregen wij dan weer een polsbandje en zo was ieder weer tevreden. De middag was de tocht net zo mooi, net zo glibberig en net zo zwaar en hadden we slechts een 'meeloper'.

Prachtig om zo door kleine dorpjes te lopen. De kippen over straat, de biggetjes spelend voor het huis, kleine hondjes en poesjes zoveel en natuurlijk overal die mooie uitzichten op de rijstvelden.

Aan het einde van de middag kwamen we aan in een klein dorp bij een familie waar we de nacht door zouden brengen. Helaas kon geen van hen Engels, maar de vriendelijkheid op de gezichten was er niet minder om.

Meer daarover en de rijstwijn die we kregen in het volgende verslag.

Inmiddels zijn we met het vliegtuig in een kleien anderhalf uur naar Hanoi gevlogen. Dezelfde drukte als in Saigon, alleen in smaller straatjes, zodat het lijkt of echt alles op je af komt.

Op zich is dat ook zo, want de scooters gaan je alle kanten voorbij. Nog meer hectiek dan we al eerder hebben gezien. Het is grappig te zien dat de straatjes zo zijn ingedeeld dat je in de ene straat allemaal speelgoedwinkels heb en in de volgende kleding en in de derde weer iets anders. De collega's zitten allemaal bij elkaar.

In de avond hebben we iets ondefinieersbaars op straat gegeten. Laat ik het maar houden op een salade met gedroogd vlees. heerlijk en erg leukl om zo eregens op de straat wat te eten. ..... Ok voor ieder die het zich afvraagt. Nee we hebben de norrit niet hoeven te gebruiken.

Na het eten zijn we naar het waterpoppentheater gegaan. Na de inleiding in drie talen versta je er niets meer van want alles gaat in het Vietnamees, althans daar ga ik voor het gemak maar even vanuit. Het verhaal blijft wel te volgen en is leuk. Natuurlijk komt geluk, liefde en dat soort onderwerpen in een vermakkelijke aaneenschakeling van scenes terug. Draken, kinderen die zwemmen, de ooievaar en de goude schildpad voor een lang, gezond en gelukkig leven passeren de revue.

De volgende dag verkennen we de stad wat. Het is erg warm en je ziet zelfs aan de Vietnamezen dat ook zij het erg warm hebben. We duiken zo nu een dan een eettentje in om even koel te zitten en verfrissend te eten.

We proberen nog een goed deal te maken maar we zijn een beetje verwend met de prijzen op de avondmarkt in Saigon. Het geluk is dat de tassen al erg vol zijn en we dus niet perse hoeven.

Daarna met de nachtrein naar Sapa voor drie dagen wandelen door de rijstvelden een een nachtje bij de lokale bevolking.

Eerst slapen in een comfortabele, maar heel erg hobbelende trein.

Hoi Ann is een lief plaatsje, gekenmerkt door de vele winkeltjes waar je kleding kunt maken.

Het is bloedstollend heet in Hoi Ann dus een tripje door de stad op het midden van de dag met 37 graden Celcius was geen goede keus. We eten dus wat en vluchten naar het zwembad van het hotel om het 's avonds nog eens te proberen.

In de avond gaat het al een heel stuk beter. Nog altijd erg warm, maar veel beter te doen lopen we in de richting van de oude binnenstad. We kopen een kaartje voor een aantal bezienswaardigheden. Een oud authentiek huis, de Japanse brug en een pagode.Heel mooi, maar het moiste zijn de lampionnen die gaan branden in de autovrije binnen stad. We lopen door straatjes die doen denken aan Frankrijk, maar dan met aziatische lampionnen aan de straatkant bij de winkeltjes. Prachtig om te zien.

Ook wij kunnen er niet onderuit. Niels laat een paar schoenen maken in de kleuren die in Nederland niet meer verkrijgbaar zijn. Janneke laat een vest en korte broek op maat maken en inmiddels heb ik twee jurkjes in de maten van Maxime besteld. We zijn de volgende dag in de late middag weer van harte welkom om de spullen op te halen.

We zijn hier een aantal dagen en de volgende dag huren we fietsen om naar het strand te gaan zo'n 5 kliometer verderop. Na een kilometer krijgt Janneke een klapband en de fiets brengen we terug en krijgen zo weer een nieuwe mee. Door de stad en langs de rijstvelden rijden we meet een zuchtje wind ter verkoeling in de richting van het strand. Aangezien het strand groot is en wij niet de neige toeristen van die dag zullen zijn, worden we aan de rand van het strand opgewacht door een parkeerwachter dioe ons naar de fietsenstalling dirigeert.

We lopen het laatste stukje naar het strand in de richting van de ligbedden. Ze ruiken de prooi, de jongens en  meisjes op het strand die je al van ver toeroepen om maar juist hun ligbed uit te kiezen voor een relaxte stranddag. We komen niet voorbij de eerste hindernis en liggen voor 3 euro op drie ligbedjes onder een riete parasol.

Die dag genieten we van het strand de zee en de warmte en het eerste oude vrouwtje waar we een verse ananas van kopen die ze vakkundig voor ons schoon maakt. We genieten al iets minder na het 10e oude vrouwtje en al weer iest minder als ze op de weg terug nog een keer voorbij komen.... Uhh op de weg terug? Blijkbaar hebben ze een wijk, want sommige zien we nog een aantal keren voorbij schuiven, wat het inmiddels weer makkelijk maakt. Ze kennen ons en wij hebben geen belangsteling om iets van de chips, nootjes, bananen, kaarten, armenbanden of zonnebrillen te kopen.

Overigens is het altijd feest in Vietnam. Wie de oude vrouwtjes ook aanspreken, het is altijd ' happy hour'  dus ook voor u ' very cheap'.

Na het strand zijn we allemaal heel nieuwsgierig naar de resultaten van onze op maat gemaakte kleding en schoenen. Niels glundert als zijn schoenen een perfect resultaat laten zien. Ook het vest en broek van Janneke zijn geslaagd als ook de jurkjes van Maxime. Helemaal tevreden verlaten we de winkel, althans... nu ik nog even in de boeken kijk zie ik wel een mooi bruin pak. Kunt u die ook maken.
Ja dt is natuurlijk een domme vraag, zelfs van een plaatje kunnen deze mensen tegen een hele aangename prijs van alles maken en voor ik het weet wordt ik van top tot teen opgemeten.
Het resultaat moet ik nog zien, maar daar horen jullie later vast meer over.

Vanmorgen zijn we naar My Son geweest. My Son is een tempelcomplex in de provincie Quang Nam, 69 kilometer ten zuidwesten van de stad Da Nang. Tijdens de dynastie van de Champa was het een keizerlijke stad.

My Son is gebouwd tussen de 4e en de 12e eeuw. Het hindoestaanse heiligdom is een groot complex, bestaande uit meer dan 79 religieuze gebouwen, onder andere tempels en torens die onderling verbonden zijn door ingewikkelde ontwerpen van rode baksteen. Het belangrijkste gebouw is de toren die gebouwd is als woonplaats voor de goden, met name Shiva. In de Vietnamoorlog huisde de Viet Cong in My Son, reden voor de Amrikanen om My Son vrijwel helemaal plat te bombarderen. Gelukkig staat er nog voldoende om een indruk te krijgen van het rijk.

Nu is het tijd voor het zwembad. Joepie even koelen. Gelukkig is het zwembad water kouder dan de zee die 27 graden aangeeft.

Waar waren we gebleven. Volgens mij onderweg naar de nachttrein.

Vol vertrouwen op weg dus naar de nachttein. De eerste ervaring was heel goed, dus we zullen weer een comfortabele nacht wiegend en hobbelend over de rails doorbrengen.

We zijn wat vroeg op het station en de trein gaat pas rond half acht. We lopen daarom nog even een stukje de stad in op zoek naar een restaurant. Niet te ver, want anders komen we te laat voor de trein, maar ver genoeg om iets te kunnen eten. Helaas, helaas we komen geen restaurantje tegen en besluiten tot het aanleggen van een noodrantsoen, chips, koekjes en een fles koud water.

In het overvolle en hete station moeten we nog even wachten voor we een perron op mogen. Eigenlijk is er maar een groot perron, want je loopt over de rails naar het stuk waar de trein aankomt. We hebben een gezellig babbeltje met een vrouw van de verkoopkraam waar we ook nog wat blikjes cola en een koud biertje kopen. Geheel niet verlegen vraagt ze van alles. Hou oud we zijn, zoon ....heel knap, dochter, heel knap en zo vriendelijk als ze zijn is ook mister very handsome. Als ik zeg dat ze goede grapjes kan vertellen lacht ze hartelijk mee. We zeggen gedag en gaan naar de rails waar onze trein aan moet komen.

Wanneer de trein eenmaal gearriveerd is volgt een drukte van belang. Iedereen drinkt zich naar binnen voor de toch al op nummer toegewezen slaapplaatsen. Dozen vol met spullen moeten mee aan boord en waar men dat gaat laten is een groot raadsel.

We slapen weer met z'n drien in een cabine en een Vietnamese vrouw met een aardig jongetje slapen bij ons in de cabine. Althams, dat was de orginele indeling. Misschien toch een beetje bang voor de gekke westerlingen wordt er gewisseld en zo slaapt daar de meneer van het gezin die hard aan de slag gaat met zijn studie Engels.

De trein is dit keer helemaal niet die frisse mooie en goed uitgeruste trein. Dit keer een oude trein, zonder TV (wat helemaal niet erg is aangezien het toch een slaaptrein betreft) en helaas vieze stinkende toiletten.
We slaan ons er door heen, slapen wat en om 05.00 uur komt de trein aan in Danang. Zo heb je nog wt aan je dag zullen we maar zeggen en we tuffen met de taxi naar het hotel in Hoi Ann, waar we gelijk in kunnen checken en nog een paar uur bijslapen.

Met de nachtrein komen we om 06.00 uur aan in Nha Trang. Daar staat een busje op ons te wachten die ons in een dikke anderhalf uur durende rit bij het water afzet en we overstappen op een boot. Na een klein kwartiertje varen zijn we op Whale Island oftewel Palmeneiland.

Ongeveer het zwaarste wat je te doen staat op Palmeneiland is lopen van je hutje naar het restaurant en terug. Oftewel het is een eiland om te zonnen en te luieren. Mocht je toch de neiging hebben om actief te worden, dan kun je met een plattegrondje in anderhalf uur het eiland rond. Ik moet jullie teleurstellen, we zijn er gewoon niet aan toe gekomen ;-)))

Wel hebben Niels en ik nog twee bootduiken gemaakt. Ontzettend veel koraal, echt prachtig en voor het eerst van ons leven zien we frogfish. Als ik het zou vertalen in het Nederlandse kukkervisje dan doe ik het grappige frogfish geen eer aan, dus ik moet de vertaling schuldig blijven.

Ja wat kan ik dan nog over Palmeneiland vertellen dan dat het eten goed is, de hutjes heel lief en de gekko achter ons toiletpot zich verstopt en verkoeling zoekt van het water in het waterreservoir van het toilet. ' S Nachts slapen we op bamboebedjes met een klamboe eromheen en een grote fan draait boven ons hoof voor de nodige verkoeling.

Voor je het weet ben je drie dagen verder en stap je weer op de boot terug naar Nha Trang om de nachtrein te nemen.  Wordt dus weer vervolgd.

Na de Mekong Delta brengen we een bezoek aan de Cu Chi Tunnels. Het is een eind rijden om de stad uit te komen en alle scooters op de weg helpen ook niet mee om de bus enige snelheid te geven.

Onze gids blijft enthousiast en verteld alvast over de oorsprong van de tunnels, de strijd tussen noord en zuid Vietnam en het leven van de Viet Cong.

Eenmaal in Cu Chi aangekomen stappen we vanuit de koele bus de hitte in. Snel allemaal even plassen en haha er liggen ijsblokjes in ieder urinoir. We zijn nog niet achter de logica hiervan, maar Theo Maassen zou waarschijnlijk zingen " Ze maken mij de pis niet lauw"  Overigens hebben we ook al partjes limoen in het urinoir gezien, maar dat kan ik in ieder geval al weer meer plaatsen.

Goed, we zijn nog steeds onderweg naar de tunnel en we volgens onze gids onder een hele grote tunnel door naar het bezoekerscentrum. Daar bekijken we een zwart/wit propaganda film over de Viet Cong. Benadrukt wordt dat zij er niets aan kunnen doen en het vooral een hardwerkend en vredelievend volkje is. Dat we daarna, nog even los van de oorsprong van de verschrikkelijke oorlog tegen de Amrikanen, de nodige martelwerktuigen tegen komen om de Amerikanen met name te verwonden en niet eens gelijk te doden, wordt niet genoemd in het filmpje.

We beginnen op een open plek waar een Itliaans klinkende filmploeg aan de slag is. We moeten even wachten, maar het geluk is dat we gelijk weten waar het geheime luikje in de grond zit alwaar de Vietcong de tunnels betraden. Niels kan er nog en, maar de meer gezette mensen durven het niet helemal aan. Op de slimme vraag hoe zwangere vrouwen de tunels in kwamen blijff het stil...  

We komen langs allerei verschrikkelijke vallen met grote stalen pinnen die zich respectievelijk onder je voet in je been, in je buik, je borst horizontaal, verticaal of diaginaal perforeren. Een combinatie is ook mogelijk, maar ik zal de verdere details maar even meiden. Het is duidelijk. De Viet Cong wist met primitieve middelen een zware strijd te leveren.

Als men een toegang tot de tunnels had gevonden stuurden de Amerikanen kleinere soldaten de tunnels in, de zogenaamde tunnelratten. Ook zij kwamen vaak in vallen trecht en zo werden vervolgens honden in gezet. De slimme Viet Cong verzamelden op hun beurt de kleding van Amerikanen en gebruikte hun zeep, zodat de honden verward raakte.

Dichter en dichter komen we in onze tour bij de harde knallen van de schietbaan. Nu mogen we zelf. Het is echt onvoorstelbaar hoe hard de knallen zijn en dat militaire daar 24 uur per dag, dag in dag uit in zaten. Natuurlijk nog los van al het leed dat aan beide zijde werd opgelopen.

Niels is de enige uit de groep die het aandurft om met het zwaar geschut te gaan knallen (zie foto's). Na negen schoten, maakt Janneke het af en beiden komen met een smile terug. ' Wat een terug slag' , ' Vet' Ja de beleving doet ook wat met je.

Na de tunnels gaat de reis weer naar HCMC. Daar hebben we nog even tijd om wt te eten in de stad en ons iets op te frissen voordat we naar de nachttrein gaan. De trein blijkt, in tegenstelling tot eerdere verhalen, enorm schoon en luxe. We hebben heerlijke bedden en zelfs een klein flatscreen waar Tom en Jerry in het Vietnamees de strijd voortzetten. Wiegend en wachelend rijdt de trein door de nacht. Wat leuk, eindelijk de trein in Azie. Het is een hele belevenis.

Na een heerlijke nachtrust in een fantastisch hotel in Can Tho, ergens in die grote Mekong Delta, staan we op tijd op om te gaan ontbijten. Janneke is niet uit bed te krijgen, omdat de mannen hebben gesnurkt. Onze onschuldige gezichten helpen niet en zo duurt het nog een half uur voordat de vouwen uit het gezicht van Janneke zijn gestreken.

Vol goede moed gaan we naar het ontbijt, met stokbrood, kaas, ananas en alerhande ander heerlijk fruit en vanzellsprekend ontbreekt ook de rijst, gebakken rijst, loempiaatjes en o zo veel meer lekkers.

Om acht uur worden we verwacht bij de receptie van het hotel om naar de drijvende markt in Cai Rang te gaan. Het is even varen, maar alleen de tocht is al de moeite waard door alle bootjes die we tegen komen.

Daar dobberen we tussen een legioen aan kleine en grote boten die hun voorname agrarische waar aanbieden. Een klein bootje komt langs zij. De koffie boot vanwaaruit een klein meisje vraagt of ik een blikje fris of water wil kopen. Biertje misschien???? Het is nauwelijks negen uur en ik hou het toch maar bij het water. Proost!

We haken aan bij een wat grotere boot die ananassen verkoopt. Een paar mensen van onze boot klimmen over en ik kan het niet laten mee te gaan. Behendig zit een vrouw met een rieten hoofddeksel op haar hurken de ananas schoon te maken en ze verkoopt goed aan de gretige toeristen. Ook op onze boot belandt de ananas en Niels en Jannke loopt het sap over de kin van de verse ananas.

Op naar een landmarkt dicht in de buurt. Tja een andere cultuur kent andere gewoontes en we kijken onze ogen uit. Voor je neus wordt een kikker onthoofd. In een beweging wordt de kikker ook van het vel ontdaan en in een schaal bij zijn of haar lotgenoten gegooid. Toch een vreemd gezicht als je de kikker nog ziet springen. Een aantal zijn zelfs uit de schaal gesprongen brrrrr renneeeeeeeeeeeeeen!!!!!!!!

(De foto's volgen. Helaas heeft de computer waar ik nu aan zit geen USB kabel dus uploaden gaat even niet.)

Op de markt ook veel vlees, van varkenstongen, varkensogen tot een tapenade van gemalen kikker. Door het verleden als Franse kolonie kennen ze stokbrood, dus wie het eens proberen wil die mag. Gelukkig hadden wij goed ontbeten en niet gelijk de behoefte om even toe te happen.

Na een ronde over de markt gaan we terug naar Can Tho. Daar hebben we nog anderhalf uur voor vertrek en lopen dus nog even door het stadje om vervolgens bij het restaurantje van gisteren te gaan lunchen. Janneke gaat aan de pannekoek, Niels aan een soort nasi en ik kan het niet laten de Pho (bouillon met een vulling van groente, mie en naar keuze rund, kip garnaal of een vegetarische versie). We gaat weer eens regenen en we vluchten van ons mooie plaatsje op het balkon naar binnen. Daar genieten we van het eten en zijn op tijd terug in het hotel voor de bus naar Ho Chi Minh City.

Al met al nog een rit van 6 uur met twee sanitaire stops. Wel een mooie combi om de Mekong Delta met de boot binnen te komen en met de bus te verlaten. Zeker in de bus krijg je meer zicht op de vele rijstvelden die er zijn. Tja en natuurlijk op al het verkeer en de scooters, want in die zes uur leggen we 180 kilometer af, dat zegt wel iest over de smalle wegen en de vele scotters die de auto's verhinderen om snelheid te maken.

Eenmaal in Ho Chi Minh City (Saigon) gaan we nog wat eten en dan gaan we straks slapen. Morgen zijn we om 08.00 uur weer aan de buurt. Dan gaan we naar de Cu Chi tunnels waar de Viet Cong zich in de Vietnamoorlog heeft ingegraven  om tegen de Amerikanen te vechten. 's Avonds vertrekken we met de nachttrein naar Nha Trang en gaan we door naar Palmeneiland. Geen idee of daar internet is en dus blijft en misschien een paar dagen stil als wij met onze luie kont in een hangmat liggen....zzzzzz zzzzzz zzzzz zzzzz zzzzzz zzzzz zzzzz

Goooooooood morning Vietnaaaaaaaaaaaaaam!!! Ja we kennen de klassieker van Robin Williams natuurlijk wel. Hoewel wij Vietnam in de avond binnen kwamen.

De eerste indruk. Hemel lief, wat een scooters.

We werden opgehaald vanaf het vliegveld en naar het hotel gebracht. Prima hotel overigens en daarna zijn we nog even de stad in geweest. Naar de centrale markt. HELP!!!!!!! Het is te goedkoop. Inmiddels ben ik in het bezit van een super mooie zelfopwindende Breitling voor de prijs van 15 euro en ja dat is nog te veel. Even inkomen zullen we maar denken. Wil je een paar Puma sportschoenen...geen probleem 8 euro zonder afdingen. Echt alles is nep. Zelfs de Lonely Planet die ik vandaag kocht voor een belachelijk goedkope prijs blijkt na uitpakken een behoorlijk goed gekopieerde kleurenversie van het orgineel te zijn.

Vandaag zijn we naar het museum geweest met een overzicht van de oorlogsmisdaden in de oorlogen tegen de Chinezen, Fransen en natuurlijk de Amerikanen. Echt gruwelijke beelden en ofschoon we er inmiddels wel iets van weten zijn de foto's van slachtoffers en verminkte babies en de verminkte babies op sterk water wel heel erg confronterend. Slik!

Na de hevige regenbui, terug naar het hotel. Even slapen en weer wat eten.
Lekker aan de soep en de kids aan de sate. Haha sate zei u???? Een hele kipfile met pindasaus waarbij de pindasaus bestaat uit een tomatensaus met pinda's erop. We hebben lekker gegeten dus het maakt ons niet uit.

Nog even het internet cafe in en dan weer naar het hotel, want morgen gaan we naar de Mekong Delta. Wordt vervolgd dus.

He, heerlijk om weer in Maleisie te zijn.

Zaterdag zijn we eerst gaan ontbijten, nou ja gezien ons lange slapen eerder lunchen, in Kuala Lumpur. Niels en Janneke hadden kip en ik een heerlijke Gnochi (haha ja daar kom je voor naar Azie).

Daarna zijn we naar het Zee aquarium gegaan. Geweldig om te zien met een heel groot basin waar je doorheen gaat op een soort lopende pand met zo'n glaze koepel boven je. Haaien, roggen, koffervisjes en van alles en nog wat. Erg mooi in ieder geval. 's Avonds naar de Hawker Stalls. Voor degene die het niet kent. Je komt in een ruimte met TL verlichting en plastic tafels en stoelen. Daar staan ook allerlei kraampjes waar je eten kunt bestellen. Dat zijn eigen ondernemers. De een maakt nasi en de ander loempiaas en de derde weer iest anders. Die reken je bij iedere kraam apart af en smikkelen maar. Yummie, yummie!!!!

Zondag zijn we naar Little India en China Town geweest. Een prachtige Hindoestische tempel bezocht en een boedhistische tempel. Beiden erg mooi. Verder ons redelijk kunnen beheersen met kopen. Gelukkig, want Vietnam is zelfs nog goedkoper, maar daarover later meer.

's Avonds naar een echt prachtig restaurant geweest. Tegen het oerwoud, veel natuurlijke producten in de afwerking van het restaurant een heerlijke sfeer en geweldig eten. We zijn daar met vrienden van Marjan geweest en het was heel gezellig. Echt een plaats om eens heen te gaan mocht je in Kuala Lumpur zijn. Je weet wel een restaurant die je in de boeken ziet op plaatsjes en denk oooooooooooooooooohhhhhhhhh wat mooi!!!

Maandag nog even gewinkelt in The Pyramid. Een mega supermall met een ijsbaan.
Hoera!!!! we zijn nu in bezit van een V.I.P. Mc Donalds  autoraam sticker. Ja wat moet je daar mee hoor ik je vragen. Nou veel lol maken in Nederland, want daar kennen we het nog niet en wie weet of we er nog een hamburger uit slepen ;-))))

Maandagmiddag zijn we naar het vliegvel gegaan voor de reis naar Vietnam. Here we go!!!

Stel je voor:

Je zit in een internetcafe, de internetminuten tikken onder in je scherm, mensen staan te wachten om te internetten en het is druk om je heen.

Tja dan slaat de vingerdyslexie die ik al eens heb meer toe dan anders. Dat zal nog wel eens gebeuren. Gelijk maar in een keer een excuus aan de lezer voor de nodige taalfouten die er zeker in zullen zitten.

De groenten dan maar (ja die is bewust ;-))) )

Eindelijk was het zover. Maxime bracht ons naar Schiphol en na het afscheid en de koffie bij Starbucks en natuurlijk de stroopwafels voor de familie waar we in Sapa slapen zijn we door de controle gegaan.

Pakken is nooit mijn kwaliteit geweest en natuurlijk was ik ook nu weer te zwaar. Gelukkig maakte Niels dat goed en hoefde we niet bij te betalen (ik moet nog zien hoe dat op de terugweg gaat).

De reis ging voorspoedig. Eerst van Amsterdam naar Londen Stansted (en ja met Janneke ontkom je niet aan weer een Starbucks) en rond half twee stapte we in het vliegtuig van Air Asia. Basic Vliegen voor weing geld zeg maar. Gelukkig had ik plaatsen gereserveerd met meer beenruimte. Dat was lekker, verder hoef je niet zoveel te verwachten. Dus geen films, games enzovoort.

Vrijdagavond (lokale tijd) kwamen we in Maleisie aan. Marjan was onderweg en voor we het wisten zoefden we door het bruisende Kuala Lumpur naar het huis van Marjan en Reece. Verwelkomt door alle honden en een enkele poes plofte we op de bank om nog wat te drinken en te kletsen en vielen daarna heerlijk in onze bedjes in slaap.

Zo, we zijn gestart!!!!

Bijna...bijna is het zover. De vakantie via Maleisië naar Vietnam. Nieuwsgierig naar wat het land ons laat zien aan kleuren en geuren, cultuur en culinaire verrassingen. Van zuid naar noord in 22 dagen waar we iets zullen ervaren van de steden Ho Chi Minh City en Hanoi, luieren op Walviseiland, slapen bij de plaatselijke bevolking tijdens de Sapa trekking en ongetwijfeld vele andere indrukken van het land zullen krijgen. Eindelijk eens een kijkje nemen in Halong Bay ( De baai waar de draak in de zee neerstreek) met zijn vele kalksteeneilandjes, bekend van o.a. de James Bond film 'Tomorrow never dies'.

Het plan is inmiddels al meer dan een jaar oud. Niels en Janneke wilde voor de vakantie van 2008 wel eens ver weg. Tja ver weg, waar heen en natuurlijk hoe lang. Het had niet zo heel veel tijd nodig om tot een short list van twee landen te komen. Het werden de Verenigde Staten van Amerika en Vietnam. Na het nodige googlen en rekenen hebben we besloten naar Vietnam te gaan en als we dan toch gaan, dan ook maar 4 weken.

Natuurlijk gaan we eerst naar Reece en Marjan, onze lieve vrienden in Kuala Lumpur. Zou het nieuwe huis al af zijn en hoe zal het er nu uitzien. Lekker bijkletsen, genieten van de andere omgeving, het heerlijke eten en bijkomen van de vlucht.

We starten onze reis op 9 juli en vliegen dan eerst met Easyjet naar Londen. Sinds kort vliegt Air Aisa vanuit Kuala Lumpur (KL) op Londen voor een aantrekkelijk tarief en daar maken we graag gebruik van. Na een paar dagen in KL gaan we door naar Vietnam.

We komen in Vietnam aan in Ho Chi Minh City (HCMC). We reizen daar met ons drieën, dus individueel maar wel volgens een vastgelegde en geboekte route bij Vietnamonline.nl. Je kunt daar meer over vinden www.vietnamonline. Vanuit HCMC bezoeken we de Cu Chi tunnels waar de Viet Cong een dorp onder de grond maakte om zich te verzetten tegen de Amerikanen. We bezoeken de drijvende markt in de Mekong Delta. Gaan met de nachttrein naar Walviseiland waar we heeeeeeel misschien nog een verdwaalde walvis of walvishaai kunnen spotten die daar tot in juli wel eens voorbij komen. Verder noord gaan we naar Hoi An, een vermaard kleermakers stadje waar vele Chinese handelaren hun waar aanprijzen. Misschien wel tijd voor een maatpak... Met het vliegtuig vervolgens door naar Hanoi waar de Franse invloed nog goed merkbaar moet zijn. De nachttrein brengt ons verder naar het noorden van Vietnam waar we na een voettocht een bezoek zullen brengen aan het bergvolk Sapa en waar we de nacht doorbrengen bij de plaatselijke bevolking. De volgende dag weer terug naar Hanoi en door naar Halong Bay voor een boottocht en een overnachting op een jonker tussen de vele duizenden kalksteeneilandjes. Voor je het weet komt het einde weer in zicht, want na Halong Bay keren we terug naar Hanoi om ons klaar te maken voor de vlucht naar Kuala Lumpur.

Nog een paar dagen bijkomen bij Reece en Marjan en dan weer naar huis met een grote zak vol herinneringen en waarschijnlijk de nodige souveniers.